PDA

Επιστροφή στο Forum : Παλιές Ελληνικές ταινίες που σας έχουν συγκινήσει



domniki
22-07-08, 09:21
Οι παλιες καλες ελληνικες ταινιες ειναι ευτυχως παρα πολλες. Προσφερουν γελιο και διασκεδαση ακομα και στην εκατοστη προβολη τους, γιατι ειναι αυθεντικες και ευφυεις!

Υπαρχουν ομως δύο παλιες ελληνικες ταινιες που παντα με συγκινουν. Παρολο που τις εχω δει απειρες φορες, κλαιω παντα σε μια συγκεκριμενη στιγμη...και μη νομιζετε οτι ειμαι καμια κλαψιαρα - οι αντρες συναδελφοι μου παντα μου ελεγαν οτι θα ημουν ο,τι πρεπει για να ριχνω καμπανες στην "αναφορα της Παρασκευης" :D . Οι ταινιες ειναι:
- "Η καρδια του πατερα", με τους Μοδινο, Ντουζο, Σαπουντζακη, Καλογεροπουλου, Καϊλα, Σταρενιος κ.α.
- "Η καλπικη λιρα", με Μακρη, Διανελο, κ.α.

Την "Καρδια του πατερα" την βαζει συνηθως καποιο τοπικο Θεσσαλονικιωτικο καναλι και ειναι παναρχαιη ταινια. Ο Ντουζος ειναι φοιτητης νομικης στην Αθηνα και σπαταλαει σε ξενυχτια και γυναικες (Σαπουντζακη) τα χρηματα του πατερα του (Μοδινος), που εχει καφενειο στο νησι τους. Η Καλογεροπουλου ειναι η αρραβωνιαστικια στο νησι. Οταν τα χρεη εχουν φτασει στο απροχωτητο, ο τοκογλυφος (Δημος Σταρενιος) πηγαινει στο νησι να ζητησει τα χρηματα απο τον πατερα του, ο οποιος αναγκαζεται να του πουλησει το καφενειο του για να μην μπει ο γιος του φυλακη και γινεται αχθοφορος στο λιμανι. Ο γιος (Ντουζος) επιστρεφει στην Αθηνα, δουλευει γκαρσονι, ενω ταυτοχρονα περναει ολα τα μαθηματα που χρωσταει, παιρνει το διπλωμα του και γυριζει νικητης και τροπαιουχος στο νησι. Οταν τον αντικρυζει ο γεροπατερας και βλεπει στο διπλωμα του γιου γραμμενο το πατρωνυμο (Μηνά λενε τον πατερα), λεει οτι αυτο το κεφαλαιο "Μ" ειναι ο γεροπατερας...εεεεε, εκει ΠΑΝΤΑ με παιρνουν τα ζουμια :cry: Ο γιος πληρωνει τα χρεη, παιρνει πισω το μαγαζι, στο οποιο δεν πατουσε κανεις νησιωτης για εμπαργκο στον τοκογλυφο, τα ξαναφτιαχνει με την αρραβωνιαστικια του και ολοι ειναι ευτυχισμενοι :cheers:
Η "Καλπικη Λιρα" ειναι σαφως πιο γνωστη. Η ιστορια που με συγκινει ειναι αυτη με τον Ορεστη Μακρη. Ο Διανελος ειναι μπογιατζης και νοικιαζει ενα διαμερισμα με την γυναικα και την κορη του στη οικοδομη του κυριου Μαυριδη (Μακρη) που ειναι ο φοβος και ο τρομος ολων. Οταν το κοριτσακι δεν τρωει το φαγητο του, οι γονεις το φοβεριζουν οτι θα το φαει ο κυριος Μαυριδης, που τρωει ανθρωπους (μεταφορικα φυσικα, αλλα το κοριτσακι δεν το καταλαβαινει). Ο κυριος Μαυριδης παιρνει μυθικες διαστασεις στο μυαλο του κοριτσιου. Οταν ο Διανελος πεθαινει, η γυναικα και η κορη του δεν εχουν στον ηλιο μοιρα και καθυστερουν τα νοικια, ενω ο Μαυριδης τους πιεζει. Καθε φορα που τον βλεπει το κοριτσακι ουρλιαζει και τρεχει να κρυφτει! Ειναι Χριστουγεννα και η μικρουλα βρισκει την καλπικη λιρα στο δρομο. Η μητερα της που ειναι αρρωστη, νομιζει οτι εκαναν την τυχη τους, και στελνει την κορη της να εξαργυρωσει την λιρα. Κανεις ομως απο τους μαγαζατορες στη γειτονια δεν της δινουν χρηματα γιατι η λιρα ειναι καλπικη. Το κοριτσακι γυριζοντας βραδυ στο σπιτι συναντα τον κυριο Μαυριδη και ειναι ετοιμο να ουρλιαξει. Ο κυριος Μαυριδης το βλεπει φοβισμενο και κλαμμενο και προσπαθει να καταλαβει τι συμβαινει. Του δειχνει τοτε τη λιρα και καταλαβαινει. Η σκληρη καρδια του κυριου Μαυριδη μαλακωνει μπροστα στα κλαμματα του παιδιου, της δινει τα χρηματα για την καλπικη λιρα, της ζηταει να τον εχει πατερα της και η Dom παταει τα κλαμματα :cry:

Αντε, πρωινιατικα...θα τα μπηξω στο γραφειο. Ας φορεσω τα μαυρα γυαλια μου :darkglasses: να μην με παρουν χαμπαρι οι γυρω :P

Kambia
22-07-08, 09:31
Xmmmm... για να σκεφτω, για να σκεφτω.... ΚΑΜΙΑ :D

Aardvark
22-07-08, 09:58
Θα συμφωνησω με την "Καλπικη λιρα" και το επεισοδιο με το κοριτσακι.
Αλλη ταινια που με συγκινουσε σε μικροτερη ηλικια ηταν μια με τον Ορεστη Μακρη που εκανε τον αμαξα που του απαγορεψαν να εξασκει το επαγγελμα ,του ψοφησε το αλογο,τον παρατησε ο γιος του,εμεινε χωρις φραγκο και τελικα πεθανε,μετα σκαει μυτη ο γιος του απο το Αμερικα κλαιγοντας που δεν τον προλαβε ζωντανο.:cry:

domniki
22-07-08, 10:07
Αχ, Αardvark...εισαι κ'εσυ μια ευαισθητη ψυχη :) Join the club
Κουραγιο...θα επιβιωσουμε :darkglasses:

Oσο για την Καμπια...το πολυ Oblivion σε κανει να ξεχνας :P

exetlaios
22-07-08, 10:09
ΚΑΛΠΙΚΗ ΛΙΡΑ και ΜΕΘΥΣΤΑΚΑΣ (με Ορέστη Μακρή, στο ρόλο του "χημικού").

Aardvark
22-07-08, 10:17
Θυμηθηκα και αλλη μια οχι τοσο συγκινητικη οσο σοκαριστικη.
Ηταν με τον Δημητρη Χορν και την Ελλη Λαμπετη ,που ο Χορν παει διακοπες με τον φιλο του σε ενα νησι και γνωριζει την Λαμπετη και τεσπα να μην μπλαμπλαρω ,κανοντας μια βολτα ο Χορν με την βαρκουλα του αποφασιζει με ολη την καλη διαθεση να παρει μαζι και μερικα παιδακια που του το ζηταγαν παρακαλωντας ,μονο που δεν ηξερε οτι καποιοι ντοπιοι ειχαν βγαλει την ταπα απο την βαρκα με αποτελεσμα να πνιγουν τα παιδακια και να περιμενουν οι χαροκαμενες αλαφιασμενες μανες στο λιμανι ουρλιαζοντας και αναθεματιζοντας τον κακομοιρη Χορν.

Δραμα δραμα.:precry:

domniki
22-07-08, 10:23
Θυμηθηκα και αλλη μια οχι τοσο συγκινητικη οσο σοκαριστικη.
Ηταν με τον Δημητρη Χορν και την Ελλη Λαμπετη ,που ο Χορν παει διακοπες με τον φιλο του σε ενα νησι και γνωριζει την Λαμπετη και τεσπα να μην μπλαμπλαρω ,κανοντας μια βολτα ο Χορν με την βαρκουλα του αποφασιζει με ολη την καλη διαθεση να παρει μαζι και μερικα παιδακια που του το ζηταγαν παρακαλωντας ,μονο που δεν ηξερε οτι καποιοι ντοπιοι ειχαν βγαλει την ταπα απο την βαρκα με αποτελεσμα να πνιγουν τα παιδακια και να περιμενουν οι χαροκαμενες αλαφιασμενες μανες στο λιμανι ουρλιαζοντας και αναθεματιζοντας τον κακομοιρη Χορν.

Δραμα δραμα.:precry:

Aυτη ειναι "το κοριτσι με τα μαυρα"

BTW, ο Χορν ειναι ο αγαπημενος μου ηθοποιος :bow2: Καταπληκτικος στο δραμα, αλλα απιαστος στην κωμωδια

Λορένα
22-07-08, 12:24
Εμένα πάλι μου άρεσε μια ταινία, όνομα δεν ξερω, θα σας πω το στόρι. Μια ξανθιά γνωστή πρωταγωνιστρια, και τυφλή από πάνω, ανακαλυπτει πως ειναι υιοθετημενη, και το σκαει από το σπίτι της, παρά την αγάπη των θετών γονιών της. Συναντά μια άμαξα, με έναν πατερα, με τα τα δυο του παιδια, αγορι (βασιλης καίλας), και κορίτσι. Ο πατερας, γνωστός ηθοποιός και αυτός, κανει τον ζογκλερ για να ζησουν. Φτωχεια καταραμενη όμως. Τους κυνηγουν τα χρέη. Το άλογο γερασε, και το παρατουν στην ερημιά για να ψοφήσει.
Και... εδώ εριξα το κλάμμα. Για το άλογο!
Οι υπολοιποι περνούν δυσκολες ωρες, φτάνουν ακόμη και στην ζητιανιά, αλλά όλα βαινουν καλως από τους γονεις της κοπελας που την παρακολουθουσαν όλον αυτό τον καιρό

domniki
22-07-08, 12:43
Λορενα, με πιανεις αδιαβαστη! Ποια να ειναι αυτη η ταινια? Θυμασαι καθολου ηθοποιους?

simonkey
22-07-08, 15:42
ΘΑΝΑΣΗ παρε το οπλο σου.....!!!
ο θανασης μας ,ο ανθρωπος της διπλανης πορτας που αγωνιζεται και παντα την παταει απο το συστημα......!
και γενικοτερα ολες οι ταινιες του ΒΕΓΓΟΥ περιοδου 72 -82 που ηταν λιγο πιο επαναστατικες ..
ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ.......

Hera
22-07-08, 15:42
έχω σκουπίσει δάκρυ, στην "Κάλπικη Λίρα"

άλλη μια ταινία που μ έχει συγκινήσει αλλά οκ δεν έκλαψα κι όλας.. είναι το
"Ολγα αγάπη μου".

Gryzor
22-07-08, 15:48
Υπέροχα τα review του πρώτου post. Εύγε :)

Δεν πολυβλέπω ελληνικές ταινίες*. Όμως και οι δύο αυτές (ειδικά η κάλπικη λίρα...) είναι καλές. Μου αρέσει επίσης κι εκείνη που δέιχνουν κάθε Πάσχα, την παραλλαγή του Φάουστ... μα πώς την λένε... (αν το δει η κοπέλα μου θα με δείρει).

Αποτυχημένο δράμα: η Βουγιουκλάκη έκει ψιλικατζίδικο και μικρό ορφανό αδερφάκι. Στο τέλος αυτοκτονεί με τα χάπια που της έδωσε χορεύτρια ελευθερίων ηθών. Πολύ εγέλασα!

Θ

* Προχθες έβλεπα με την κοπέλα μου το Sabrina (http://www.imdb.com/title/tt0047437/), του 1954, με την απίθανα κουκλίτσα Audrey Hepburn και τον Μπόγκαρτ. Με ρώτησε, "γιατί λοιπόν δεν βλέπεις και ελληνικές, αφού αυτή σου αρέσει;" και της λέω, "ναι, πώς, φαντάσου τον Παπαμιχαήλ στο ρόλο του Μπόγκαρτ"...
Σε επίπεδο δράματος, από ασπρόμαυρο Χόλλυγουντ, μία ταινία που με επηρρέασε χωρίς να το καταλάβω όταν την είδα: It's A Wonderful life (http://www.imdb.com/title/tt0038650/), του Φρανκ Κάπρα. Θα μπορούσε να είναι ελληνικό δράμα... Και συγγνώμη για τον ΟΤ αστερίσκο :)

Rygar
22-07-08, 15:50
"Της κακομοίρας"..... από τα γέλια :D:D:D:D:D:D

Αλλά οκ, ας μη χαλάσω το θρεντ με αστεϊσμούς (που λένε και οι πολιτικοί). Κάποιες σκηνές της ταινίας "Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο" με έχουν συγκινήσει κατά το παρελθόν.

Hera
22-07-08, 17:34
Μου αρέσει επίσης κι εκείνη που δέιχνουν κάθε Πάσχα, την παραλλαγή του Φάουστ... μα πώς την λένε...


Αλίμονο στους νέους
[ame="http://www.youtube.com/watch?v=bKogwQbxpMc"]YouTube - Alimono stous neous - Pes mou mia leksi[/video]

[ame="http://www.youtube.com/watch?v=YEK5lE4_6jA&feature=related"]YouTube - Ας Ρίν' καλά το γινάτι σου - ΔημΞτρης Χορν[/video]



μεγάλη ταινία, με υπέροχη μουσική

(και ο Χορν...? υπέροχος άντρας, τεράστιος ηθοποιός!)

Aardvark
22-07-08, 18:04
1.101.101 και 10

Καταπληκτικη ταινια οπως καταπληκτικο και το 2ο τραγουδι απο πανω.

Hera
22-07-08, 18:09
Μια ζωή την έχουμε :)

[ame="http://www.youtube.com/watch?v=zb7YYx8rwuM"]YouTube - Mia zwi tin exoume[/video]



(Δημήτρης Χόρν και πάλι!!!) :hurrah:

Stanfromgreece
22-07-08, 18:57
Γενικά, επειδή είμαι ευαίσθητο άτομο...και μπορεί να βάλω τα κλάματα ακόμα και σε ταινία κινουμένων σχεδίων...αποφεύγω να βλέπω ταινίες αυτού του είδους....γιατί δεν θέλω να γίνω ρεζίλι... θα ξεχάσω εγώ που στο τέλος στον Τιτανικό, γύρισε ένα άγνωστο κορίτσι που καθόταν δίπλα μου για να μου δώσει χαρτομάντιλο??? Ασε... κωμωδίες και πάλι κωμωδίες! (και τρόμου :D)

Gryzor
22-07-08, 19:02
Α, δηλαδή πού να δεις και πραγματικά υπαρξιακά του στυλ Μια Αιωνιότητα και Μία Ημέρα...

Stanfromgreece
22-07-08, 19:09
Α, δηλαδή πού να δεις και πραγματικά υπαρξιακά του στυλ Μια Αιωνιότητα και Μία Ημέρα...

Οχι ευχαριστώ...δεν θα πάρω! Απορώ πως τα βλέπει η γυναίκα μου κάτι τέτοια! Τελικά... μόνο με τις ταινίες τρόμου συμπίπτουμε! :wait2:

candy
22-07-08, 20:13
Η ταινία "Χαμένα όνειρα" με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την Αντιγόνη Βαλάκου.Εδώ (http://istosingreece.blogspot.com/2008/04/1961.html)θα διαβάσετε την πλοκή.Από την ταινία κρατώ την υπέροχη μουσική σύνθεση του Μάνου Χατζιδάκη στο τέλος,που από μόνη της σου φέρνει δάκρυα στα μάτια.Και όσο μεγαλώνουμε αυτό το τέλος γίνεται ολοένα και πιο συγκινητικό...:cry::cry:

Εξαιρετικό βίντεο,αφιερωμένο στους ρετρομανιακούς που αρνούνται να μεγαλώσουν...

[ame="http://www.youtube.com/watch?v=5q9H2cd36RU"]http://www.youtube.com/watch?v=5q9H2cd36RU[/video]

telonio
22-07-08, 20:41
Με την ευκαιρία ψάχνω μια ταινία ασπρόμαυρη που όχι απλά με είχε συγκινήσει (σαν πιτσιρίκι) αλλά μου είχε χαλάσει την διάθεση για πολύ καιρό. Τίτλο δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Ούτε καν το σενάριο. Θυμάμαι όμως πως έπαιζε ο Ξανθόπουλος και πουλούσε κάλτσες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία σκηνή που κάθετε στην άκρη στο πεζοδρόμιο, κρατάει καναδυό ζευγάρια κάλτσες και με σκυμένο το κεφάλι λέει: κάλτσες, αγοράστε κάλτσες. Γενικά στην ταινία επικρατεί μιζέρια και απογοήτευση (τι άλλο; ). Άλλη μία σκηνή που θυμάμαι (δεν θυμάμαι άλλη) ήταν που σκεφτόταν να πέσει να σκοτωθεί από ψηλά. Τι να την κάνω την ζωή αφού όλα πάνε ανάποδα ένα πράγμα. Δεν θυμάμαι αν τελικά πέφτει γιατί έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια που το είχα δει.

Αν μπορεί να βοηθήσει κανένας θα ήμουν ευγνώμων. Να στε καλά.

ps. Ε ναί. Πέρνω και κανένα ρεπό από το να βλέπω σπλάτερ! :D

Alucard
22-07-08, 20:45
telonio δυστυχώς δε γνωρίζω τον τίτλο της ταινίας. Μπορώ να σε διαβεβαιώσω όμως πως τελικά ο Ξανθόπουλος δεν έπεσε στη σκηνή που περιγράφεις. Γύρισε κι άλλες ταινίες...

telonio
22-07-08, 20:55
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Alucard +1

Hera
22-07-08, 21:03
telonio δυστυχώς δε γνωρίζω τον τίτλο της ταινίας. Μπορώ να σε διαβεβαιώσω όμως πως τελικά ο Ξανθόπουλος δεν έπεσε στη σκηνή που περιγράφεις. Γύρισε κι άλλες ταινίες...



και ο Γιώργος Τζώρτζης γύρισε κι άλλες αλλά... στο "Η 7η μέρα της δημιουργίας" γκρεμοτσακίστηκε από μία σκαλωσιά ο καημένος!!

Μίζερο κλίμα στην ταινία, απ το 1ο λεπτό.... :xm:

DINO
22-07-08, 21:36
[ame="http://www.youtube.com/watch?v=PA25aERokv4&feature=related"]YouTube - Moustakas - Enas Nomotaghs Politis[/video]

Nemo
23-07-08, 01:03
Ενας ηρωας με παντουφλες
Ο φανουρης και το Σοι του
Η προδοσια
Αλιμονο στα νιατα
Η καλπικη λιρα
Η δε γυνη να φοβηται τον αντρα

Turrican
23-07-08, 02:00
Εμένα αρχίζει να με παίρνει η κάτω βόλτα!
Συγκινούμε πια μόνο με ταινίες της ΚΛΑΚ Films....

domniki
23-07-08, 05:56
Αν και δεν μπορω να δω τα youtube links απο το γραφειο (καταρα :banghead:), το "Ενας νομοταγης πολιτης" εχει απιθανη μουσικη..."εμεις για αλλου κινησαμε για αλλου, κ'αλλου η ζωη μας παει"...

Kαι το "Ο Φανουρης και το σοι του" ειναι υπεροχο...αξεπεραστος ο Φωτοπουλος :clap:
Αχ, βρε Stan, ειπαμε να εισαι ευαισθητος, αλλα και στον Τιτανικο???? Θα σου πω αυτο που λεω και στη μαμα μου "Μα, εχεις ξεφτιλισει το κλαμα" :rofl:

Γενικα παντως παρατηρω οτι οσο περνανε τα χρονια συγκινουμαι πιο ευκολα...αχ, σε καμια δεκαρια χρονια με βλεπω να κλαιω ακομα και με Βουγιουκλακη :cry:

Gryzor
23-07-08, 09:35
Τελικά ποια είναι η ταινία με τις κάλτσες; Θα ήθελα να τη δώ... (ό,τι πρέπει για καλοκαίρι!

morten9836
23-07-08, 19:02
Παιδιά καλησπέρα !
Eγω πέρα απο τα κλασσικά "Καλπικη λίρα" και "Θανάση πάρε το όπλο σου" που ήδη έχετε αναφέρει ,πολλές φορές έχω συγκινηθεί και με το "Ανθρωπάκι" με τον Κώστα Βουτσά στην τελευταία σκηνή που επιστρέφει στο μαγαζί η Μ.Καραγιάννη αλλά και με το " Ο κυρ Γιώργης εκπαιδευεται " με τον αείμνηστο Διον.Παπαγιαννόπουλο .Σημαντικό ρόλο ως πρός τη συγκίνηση παίζει συνήθως και η υπέροχα μελαγχολική μουσική που οι ταινίες αυτές είχαν ...
Μάλλον πρέπει να το κοιτάξω .:wait2:

telonio
23-07-08, 19:08
Τελικά ποια είναι η ταινία με τις κάλτσες; Θα ήθελα να τη δώ... (ό,τι πρέπει για καλοκαίρι!

Δύσκολο να βρεθεί ο τίτλος από ότι φένεται. Θυμάμαι και εγω ελάχιστα πράγματα..

domniki
24-07-08, 10:43
Η ταινία "Χαμένα όνειρα" με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την Αντιγόνη Βαλάκου.Εδώ (http://istosingreece.blogspot.com/2008/04/1961.html)θα διαβάσετε την πλοκή.

Ωχ, τωρα το θυμηθηκα αυτο...ειναι απο τις πιο θλιβερες ταινιες που εχω δει :cry::cry::cry:

Ανατριχιασα Candy :nervous: θυμαμαι οτι στην προηγουμενη δουλεια μου, ολοι ελεγαν οτι ειμαστε εκει προσωρινα και οτι ολοι θα εφευγαν συντομα, μολις δηλαδη τους "καθοταν" η ευκαιρια. Τοτε τους ειχα θυμισει αυτη την ταινια και την ειχαμε κανει σλογκαν. Συγκεκριμενα, ελεγα στον διπλανο μου συναδελφο (να εισαι καλα Νικο!) οτι μας βλεπω με ασπρα μαλλια και κουβαριστρες...ευτυχως τελικα η ζωη υπηρξε πιο γενναιοδωρη απο την ταινια και ολοι ειμαστε καπου πολυ καλυτερα :cheers:Τελικα μερικες φορες τα δυσοιωνα σεναρια δεν πραγματοποιουνται...και πολυ χαιρομαι γι'αυτο :headbangdude:

Nemo
23-01-09, 18:20
Ενας ηρωας με παντουφλες
Ο φανουρης και το Σοι του
Η προδοσια
Αλιμονο στα νιατα
Η καλπικη λιρα
Η δε γυνη να φοβηται τον αντρα

Αυριο το βραδυ του σαββατου στις 23.00 στην Ετ3 θα εχει την συγκλονιστικη οσο και αρκετα παραγνωρισμενη "Προδοσία " .

Juanita
23-01-09, 18:59
"Το ξυπόλητο τάγμα" του Γκρεγκ Τάλλας είχα την ευτυχία να δω πριν από λίγους μήνες στον κινηματογράφο. Η αληθινή ιστορία των παιδιών του Ορφανοτρορείου Θεσσαλονίκης που κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής έγιναν οι σύγχρονοι Ρομπέν των Δασών. ;)
Μιά πολύ όμορφη και συγκινητική ιστοριούλα που αν την πετύχετε σε κάποιο κινηματογράφο κοντά σας μην τη χάσετε... :flower:

http://www.men24.gr/html/ent/957/ent.35957.asp

ΚΛΙΟ
04-02-09, 15:07
Αυριο το βραδυ του σαββατου στις 23.00 στην Ετ3 θα εχει την συγκλονιστικη οσο και αρκετα παραγνωρισμενη "Προδοσία " .
ΕΥΧΑΡΙΣΤΤΟ

Wally
04-02-09, 15:08
ΚΛΙΟ δεν υπαρχει κατι copyrighted εδω μεσα να κατεβασεις.
Ριξε μια ματια στοθς Κανονες (http://www.retromaniax.gr/vb/faq.php?faq=grm_rules_content)

misspepper77
23-03-09, 20:27
Έπιασα και εγώ τον εαυτό μου τελευταία να συγκινούμαι, με ταινίες που τις βλέπουμε, απο σπάνια μέχρι καθόλου στην τηλεόραση, μιας και ειναι φθηνές παραγωγές...
Εχθές παρόλλαυτά που έβλεπα την κυρά μας την μαμή με την Βασιλειάδου και τον Ορέστη Μακρή...μου έτυχε και το εξής...
Μπορεί να έχει γέλιο και να είναι απο τις ταινιες που βλέπω πολύ ευχάριστά αλλά προς το τελος που ο Δημήτρης Παπαμιχαηλ πηγαίνει στο σπίτι του γιατρού να παρεί μια ένεση που θα σώσει την αγαπημένη του...
Ο Ορέστης Μακρής (κορυφή ο άνθρωπός και στο δράμα και στην κωμωδία,όπως όλοι οι παλιοί ηθοποιοί) γυρίζει και του λέει πως αν πάθει κάτι αυτός που έχουν στα χέρια τους θα τους κυνηγήσει...
Εκεί που τα έμπηξα,ήταν όταν του ορκίστηκε στο παιδί του να το... τελός πάντων άστο...
Τι;...Θέλετε να σας πω και για τον Βασίλη Καίλα...ε και αυτόν πια τον βλέπω αλλιώς και συγκινούμαι ένεκα μάνα...

ΥΓ Εντάξει όσον αφορά την συγκίνηση δεν είμαι και αντιπροσωπευτικό δείγμα ανθρώπου...:icon_cry:.....:banghead:!!!

don dokken
26-03-09, 00:58
[ame="http://www.youtube.com/watch?v=RxMU1WevemU&feature=related"]YouTube - ΀αινίαι Ο�Ξ*Ο�Ξ½Ξ·Ο�[/video]

zxcvbnm
13-12-09, 06:16
Καλησπέρα!
Θυμάμαι 4 ελληνικές ταινίες που είχα δει πολυ παλιά, αλλά δε θυμάμαι τίτλους :
1) είναι μια που θυμάμαι μόνο τη σκηνή όπου ένας μικρός (νομίζω ο καΐλας) πεθαίνει από ηλεκτροπληξία, γιατί είναι από πάνω του οι γονείς του στη μέση του δρόμου, και λέει στη μάνα του ότι κάτι έκανε στη λάμπα, την έριξε ή κάτι
τέτοιο
2) είναι μία νομίζω με τον κούρκουλο (μπορεί και με τον ξανθόπουλο δεν είμαι σίγουρος) πάντως αυτός ψάχνει να βρει αίμα 0 αρνητικό για τη γυναίκα του που είναι στο νοσοκομείο
3) έχει γίνει ένας μεγάλος σεισμός και θυμάμαι χαρακτηριστικά τη σκηνή της ταινίας όπου ο πατέρας, που βρίσκεται σε άλλο μέρος, μακριά, διαβάζει στην εφημερίδα τα ονόματα των αγνοούμενων και η κάμερα κάνει σταδιακά ζουμ σε ένα όνομα "Αυγή Μαλφέτα", που είναι η κόρη του. Τελικά κάπου στο νοσοκομείο μαθαίνει ότι και η δεύτερη κόρη του η Κατίνα, δεν άντεξε, ενώ η αυγή έζησε
4) δε θυμάμαι αν είναι συγκινητική, πάντως η πρωταγωνίστρια λέγεται Ξάνθω, και τριγυρίζει στα χωριά ψάχνοντας κάποιον (βρίσκει κάπου και μια γρια που νομίζει ότι είναι η κόρη της η Διαμαντούλα)
ΕΛπίζω να μη σας κούρασα!
Σας θυμίζει τίποτα κάτι από όλα αυτά;

RIO
13-12-09, 07:49
Η δεύτερη ταινία είναι το "πυρετός στην άσφαλτο", με τον Φούντα.

tzias57
13-12-09, 11:16
Η ταινία "Ένας νομοταγής πολίτης" για το ρεσιτάλ ερμηνείας του Σωτήρη Μουστάκα. Πάντα συγκινούμαι όταν την βλέπω.

technikacosmos
23-12-09, 16:43
Οι παλιες καλες ελληνικες ταινιες ειναι ευτυχως παρα πολλες. Προσφερουν γελιο και διασκεδαση ακομα και στην εκατοστη προβολη τους, γιατι ειναι αυθεντικες και ευφυεις!

Υπαρχουν ομως δύο παλιες ελληνικες ταινιες που παντα με συγκινουν. Παρολο που τις εχω δει απειρες φορες, κλαιω παντα σε μια συγκεκριμενη στιγμη...και μη νομιζετε οτι ειμαι καμια κλαψιαρα - οι αντρες συναδελφοι μου παντα μου ελεγαν οτι θα ημουν ο,τι πρεπει για να ριχνω καμπανες στην "αναφορα της Παρασκευης" :D . Οι ταινιες ειναι:
- "Η καρδια του πατερα", με τους Μοδινο, Ντουζο, Σαπουντζακη, Καλογεροπουλου, Καϊλα, Σταρενιος κ.α.
- "Η καλπικη λιρα", με Μακρη, Διανελο, κ.α.

Την "Καρδια του πατερα" την βαζει συνηθως καποιο τοπικο Θεσσαλονικιωτικο καναλι και ειναι παναρχαιη ταινια. Ο Ντουζος ειναι φοιτητης νομικης στην Αθηνα και σπαταλαει σε ξενυχτια και γυναικες (Σαπουντζακη) τα χρηματα του πατερα του (Μοδινος), που εχει καφενειο στο νησι τους. Η Καλογεροπουλου ειναι η αρραβωνιαστικια στο νησι. Οταν τα χρεη εχουν φτασει στο απροχωτητο, ο τοκογλυφος (Δημος Σταρενιος) πηγαινει στο νησι να ζητησει τα χρηματα απο τον πατερα του, ο οποιος αναγκαζεται να του πουλησει το καφενειο του για να μην μπει ο γιος του φυλακη και γινεται αχθοφορος στο λιμανι. Ο γιος (Ντουζος) επιστρεφει στην Αθηνα, δουλευει γκαρσονι, ενω ταυτοχρονα περναει ολα τα μαθηματα που χρωσταει, παιρνει το διπλωμα του και γυριζει νικητης και τροπαιουχος στο νησι. Οταν τον αντικρυζει ο γεροπατερας και βλεπει στο διπλωμα του γιου γραμμενο το πατρωνυμο (Μηνά λενε τον πατερα), λεει οτι αυτο το κεφαλαιο "Μ" ειναι ο γεροπατερας...εεεεε, εκει ΠΑΝΤΑ με παιρνουν τα ζουμια :cry: Ο γιος πληρωνει τα χρεη, παιρνει πισω το μαγαζι, στο οποιο δεν πατουσε κανεις νησιωτης για εμπαργκο στον τοκογλυφο, τα ξαναφτιαχνει με την αρραβωνιαστικια του και ολοι ειναι ευτυχισμενοι :cheers:
Η "Καλπικη Λιρα" ειναι σαφως πιο γνωστη. Η ιστορια που με συγκινει ειναι αυτη με τον Ορεστη Μακρη. Ο Διανελος ειναι μπογιατζης και νοικιαζει ενα διαμερισμα με την γυναικα και την κορη του στη οικοδομη του κυριου Μαυριδη (Μακρη) που ειναι ο φοβος και ο τρομος ολων. Οταν το κοριτσακι δεν τρωει το φαγητο του, οι γονεις το φοβεριζουν οτι θα το φαει ο κυριος Μαυριδης, που τρωει ανθρωπους (μεταφορικα φυσικα, αλλα το κοριτσακι δεν το καταλαβαινει). Ο κυριος Μαυριδης παιρνει μυθικες διαστασεις στο μυαλο του κοριτσιου. Οταν ο Διανελος πεθαινει, η γυναικα και η κορη του δεν εχουν στον ηλιο μοιρα και καθυστερουν τα νοικια, ενω ο Μαυριδης τους πιεζει. Καθε φορα που τον βλεπει το κοριτσακι ουρλιαζει και τρεχει να κρυφτει! Ειναι Χριστουγεννα και η μικρουλα βρισκει την καλπικη λιρα στο δρομο. Η μητερα της που ειναι αρρωστη, νομιζει οτι εκαναν την τυχη τους, και στελνει την κορη της να εξαργυρωσει την λιρα. Κανεις ομως απο τους μαγαζατορες στη γειτονια δεν της δινουν χρηματα γιατι η λιρα ειναι καλπικη. Το κοριτσακι γυριζοντας βραδυ στο σπιτι συναντα τον κυριο Μαυριδη και ειναι ετοιμο να ουρλιαξει. Ο κυριος Μαυριδης το βλεπει φοβισμενο και κλαμμενο και προσπαθει να καταλαβει τι συμβαινει. Του δειχνει τοτε τη λιρα και καταλαβαινει. Η σκληρη καρδια του κυριου Μαυριδη μαλακωνει μπροστα στα κλαμματα του παιδιου, της δινει τα χρηματα για την καλπικη λιρα, της ζηταει να τον εχει πατερα της και η Dom παταει τα κλαμματα :cry:

Αντε, πρωινιατικα...θα τα μπηξω στο γραφειο. Ας φορεσω τα μαυρα γυαλια μου :darkglasses: να μην με παρουν χαμπαρι οι γυρω :P
Μπράβο σου γλυκύτατη domniki για το post σου και για το θέμα που άνοιξες! Εγώ πιά, σαν fun του καλού ελληνικού σινεμά (παλιού και νέου), ψάχνομαι ανάμεσα σε....πααααρα πολλές ταινίες με τις οποίες έχω...καταβρέξει μαντήλια και μαξιλάρια (χαχαχαχα) και το κακό είναι οτι όποτε κι αν τις ξαναδώ, πάλι το ίδιο αποτέλεσμα έχω, παρά την όποια αυτοσυγκράτηση!

Πρώτη και καλύτερη η ΗΛΕΚΤΡΑ του Μιχάλη Κακογιάννη. Εκεί που με παρασύρει η συγκίνηση, δεν είναι άλλη απ τη σπαραχτική σκηνή του φόνου της μάνας Κλυταιμνήστρας απ τα παιδιά της Ηλέκτρα και Ορέστη. Εκεί, που η Ηλέκτρα με τον σπαρακτικό της μονόλογο, σου παίρνει τη ψυχή!

Δεύτερη, με πολύ μικρή, σχεδόν ανεπαίσθητη διαφορά, έρχεται η πρώτη και πλέον συγκινητική ταινία του Σταύρου Τσιώλη Ο Μικρός Δραπέτης.
http://www.filmfestival.gr/2006/photos/film257.jpg
Ταινιάρα! Η πρώτη ταινία που φτιάχτηκε για παιδιά και για μεγάλους με παιδική ψυχή! Και τί δεν έχει το φίλμ! Συγκίνηση, χιούμορ, δράση, περιπέτεια, παραμύθι. Ολα τα λεφτά δέ, είναι η τελευταία σκηνή, με τους μικρούς Αλέξη και Μαρία, τη στιγμή του αποχαιρετισμού! Μά τη Παναγία ρε παιδιά, τώρα που σκέφτομαι τη σκηνή αναμοχλεύοντας το νού μου, ανατριχιάζω! Τι παίξιμο αυτά τα παιδιά η Μαρία Παπαϊωάννου και ο Νίκος Οικονομίδης! Που δεν τα ξαναείδαμε ποτέ ξανά στο σινεμά!
Το στόρυ, αν δε το ξέρετε, μιλαει για ένα ένα δεκατριάχρονο αγόρι χωρισμένων γονιών, τον Αλέξη, που δραπετεύει από το ορφανοτροφείο και βρίσκει την αγάπη και τη στοργή στο σπίτι μιας μικρούλας, της Μαρίας, που δεν τον προδίδει αλλά μοιράζεται το μυστικό μόνο με τους φίλους της. Ο στόχος του Αλέξη είναι να βρεί τη μαμά του, που είναι χορεύτρια σε καμπαρέ, για να τον πάρει και πάλι κοντά της, μακρυα απ το απάνθρωπο ορφανοτροφείο που τον έκλεισε η γιαγιά του, όταν ο γιός της χώρισε με τη γυναικα του. Συμπαραστάτης του φυσικά η Μαρία, που τη συνεπαίρνουν οι ιστορίες του Αλέξη, καθώς και το πάθος του για τα γρήγορα αυτοκίνητα.
Απίστευτα πρωτοποριακή ταινία για την εποχή της, συμπεριλαμβανομένου και του γεγονότος της παντελούς ελλειψης παιδικών ταινιών στην εποχή εκείνη (1968), πράγμα που την καθιστά απίστευτα μοναδική! Ο Κώστας Καπνίσης γράφει μια φοβερή μουσική που σε διαπερνά, ενώ τα δυό τραγούδια του soundtrack που ερμηνεύει ο Γ. Πουλόπουλος σε στίχους Λ. Παπαδόπουλου, Το δάκρυ μας σταλιά-σταλιά και Κλείσαν οι δρόμοι με βροχή, έμειναν αθάνατα. Εδώ παραθέτω το πρώτο, σε αυθεντική εκτέλεση απο την ταινία, σε βιντεάκι του YouTube:

http://www.youtube.com/watch?v=8p9jX4ASfns

Αν δεν την έχετε δεί, γιατί είναι μια ταινία με τις λιγότερες προβολές στη τηλεόραση, ψαξτε την και αγοράστε την σε DVD ή σε VHS. Κυκλοφορούν και οι δύο βερσιόν.

Και η τρίτη κατά σειρά πιο συγκινητική ταινία, δεν είναι άλλη απο την Υπολοχαγός Νατάσσα! Ναί ρε παιδιά, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε! Στο σινεμά τη θυμάμαι αμυδρότατα (ήμουν δεν ήμουν 5 χρονών το 71 που προβλήθηκε), αλλά θυμάμαι πολύ καλά τον...σκοτωμό της ατέεεελειωτης ουράς έξω απ τον κινηματογράφο όταν πήγαμε να τη δούμε! Κι έβρεχε κιόλας και κρύοοοο! Ωρε μάνα!
Φώσκολος στα καλύτερά του, η Αλίκη στην all the best ερμηνεία της όλων των εποχών και μια ιστορία καθαρά...Φωσκολική που σε αρπάζει απ το πρώτο κιόλας λεπτό με την παρουσίαση της Αλίκης-Νατάσσας όταν επισκέπτεται το Νταχάου, τον τόπο του μαρτυρίου της. Η - όλα τα λεφτά - σκηνή, στο τέλος φυσικά, όταν συναντιέται με τον Ανθυπολοχαγό πλέον γιό της, σε ριμέικ της σκηνής που πρωτοσυνάντησε τον μεγάλο της έρωτα, τον πατέρα του γιού της, τον Ορέστη (καβάλα στο άλογο καλπάζοντας). Μόνο ενας Φώσκολος μπορούσε να κάνει μια τέτοια αντιπαραβολή και μόνο αυτός μπορούσε να τη δώσει με τον τρόπο που την έδωσε! Ε, αντε μετά να ... συμμαζέψεις τον ποταμό...δακρύων του κοσμάκη! Και εμού του ιδίου φυσικά! Εσπρωξε αφάνταστα και η απίθανη μουσική του Καπνίση τις δυνατές σκηνές, έ, πολύ θέλει?
http://img141.imageshack.us/img141/3893/frontut6.jpg
Και μετά αναρωτιέται κανείς για τα δυσθεώρατα νούμερα που χτύπησε η ταινία (751.000 εισιτήρια σε 6 βδομάδες!!!!) Eίναι δυνατόν? Εδώ το ΒΒC την πρόβαλλε στο κανάλι του στην Αγγλία, δέκα χρόνια αργότερα (3 Σεπτ. 1981), σε επίσημη προβολή ώς δείγμα καλύτερης ελληνικής κινηματογραφίας! Κάτι ξέρουν οι Αγγλοσάξωνες, δε νομίζετε?
Τέλος πάντων, αν για κάποιο λόγο τις ψάχνετε και δεν τις βρίσκετε, κυκλοφορούν όλες απ τη Φίνος Φίλμ (είναι και οι τρείς παραγωγές δικές της). Για την ΗΛΕΚΤΡΑ δε, υπάρχει και η DVD έκδοσή της απο την συμπαραγωγό εταιρεία Metro-Goldwin Mayer, η οποία είχε και τα δικαιώματα διανομής για την Αμερικάνικη αγορά.

Capamaroux
23-12-09, 19:05
Η τρίτη ταινία είναι τα Κόκκινα Τριαντάφυλλα http://akas.imdb.com/title/tt0135506/

Η τέταρτη μάλλον Η σκλάβα με την Ελένη Ερήμου http://akas.imdb.com/title/tt0258164/

krios
02-01-10, 12:55
Ο μικρός δραπέτης (ήταν και η πρώτη φορά που ένιωσα συγκίνηση. Ήμουν περίπου τεσσάρων ετών ή πέντε). Και τώρα να τη δω πάλι θα κλάψω.

zxcvbnm
15-01-10, 11:53
Μήπως ξέρει κανείς ποιά είναι η ταινία στην οποία (νομίζω) έπαιζε ο κούρκουλος και ήταν δημοσιογράφος ή συγγραφέας, και έχει μια χαρακτηριστική σκηνή όπου του σπάνε το χέρι με έναν εκσκαφέα ;

Wally
15-01-10, 12:02
Ο μικρός δραπέτης (ήταν και η πρώτη φορά που ένιωσα συγκίνηση. Ήμουν περίπου τεσσάρων ετών ή πέντε). Και τώρα να τη δω πάλι θα κλάψω.

Και αν διαβασα καλα ειναι απο αυτες που τελικα δεν θα δωθουν απο τον "Τηλεθεατη".
Κριμα και ειχα μεγαλη περιεργεια να παρακολουθησω την συγκεκριμενη...

tonytony
15-01-10, 12:51
Μήπως ξέρει κανείς ποιά είναι η ταινία στην οποία (νομίζω) έπαιζε ο κούρκουλος και ήταν δημοσιογράφος ή συγγραφέας, και έχει μια χαρακτηριστική σκηνή όπου του σπάνε το χέρι με έναν εκσκαφέα ;
Αναφέρεσαι στην ταινία "Η Ζούγκλα Των Πόλεων" του 1970 και της Φίνος Φιλμ και δεν είναι ο Νίκος Κούρκουλος αλλά ο Κώστας Πρέκας!

tzias57
15-01-10, 13:27
Οι παλιες καλες ελληνικες ταινιες ειναι ευτυχως παρα πολλες. Προσφερουν γελιο και διασκεδαση ακομα και στην εκατοστη προβολη τους, γιατι ειναι αυθεντικες και ευφυεις!

Υπαρχουν ομως δύο παλιες ελληνικες ταινιες που παντα με συγκινουν. Παρολο που τις εχω δει απειρες φορες, κλαιω παντα σε μια συγκεκριμενη στιγμη...και μη νομιζετε οτι ειμαι καμια κλαψιαρα - οι αντρες συναδελφοι μου παντα μου ελεγαν οτι θα ημουν ο,τι πρεπει για να ριχνω καμπανες στην "αναφορα της Παρασκευης" :D . Οι ταινιες ειναι:
- "Η καρδια του πατερα", με τους Μοδινο, Ντουζο, Σαπουντζακη, Καλογεροπουλου, Καϊλα, Σταρενιος κ.α.
- "Η καλπικη λιρα", με Μακρη, Διανελο, κ.α.

Την "Καρδια του πατερα" την βαζει συνηθως καποιο τοπικο Θεσσαλονικιωτικο καναλι και ειναι παναρχαιη ταινια. Ο Ντουζος ειναι φοιτητης νομικης στην Αθηνα και σπαταλαει σε ξενυχτια και γυναικες (Σαπουντζακη) τα χρηματα του πατερα του (Μοδινος), που εχει καφενειο στο νησι τους. Η Καλογεροπουλου ειναι η αρραβωνιαστικια στο νησι. Οταν τα χρεη εχουν φτασει στο απροχωτητο, ο τοκογλυφος (Δημος Σταρενιος) πηγαινει στο νησι να ζητησει τα χρηματα απο τον πατερα του, ο οποιος αναγκαζεται να του πουλησει το καφενειο του για να μην μπει ο γιος του φυλακη και γινεται αχθοφορος στο λιμανι. Ο γιος (Ντουζος) επιστρεφει στην Αθηνα, δουλευει γκαρσονι, ενω ταυτοχρονα περναει ολα τα μαθηματα που χρωσταει, παιρνει το διπλωμα του και γυριζει νικητης και τροπαιουχος στο νησι. Οταν τον αντικρυζει ο γεροπατερας και βλεπει στο διπλωμα του γιου γραμμενο το πατρωνυμο (Μηνά λενε τον πατερα), λεει οτι αυτο το κεφαλαιο "Μ" ειναι ο γεροπατερας...εεεεε, εκει ΠΑΝΤΑ με παιρνουν τα ζουμια :cry: Ο γιος πληρωνει τα χρεη, παιρνει πισω το μαγαζι, στο οποιο δεν πατουσε κανεις νησιωτης για εμπαργκο στον τοκογλυφο, τα ξαναφτιαχνει με την αρραβωνιαστικια του και ολοι ειναι ευτυχισμενοι :cheers:
Η "Καλπικη Λιρα" ειναι σαφως πιο γνωστη. Η ιστορια που με συγκινει ειναι αυτη με τον Ορεστη Μακρη. Ο Διανελος ειναι μπογιατζης και νοικιαζει ενα διαμερισμα με την γυναικα και την κορη του στη οικοδομη του κυριου Μαυριδη (Μακρη) που ειναι ο φοβος και ο τρομος ολων. Οταν το κοριτσακι δεν τρωει το φαγητο του, οι γονεις το φοβεριζουν οτι θα το φαει ο κυριος Μαυριδης, που τρωει ανθρωπους (μεταφορικα φυσικα, αλλα το κοριτσακι δεν το καταλαβαινει). Ο κυριος Μαυριδης παιρνει μυθικες διαστασεις στο μυαλο του κοριτσιου. Οταν ο Διανελος πεθαινει, η γυναικα και η κορη του δεν εχουν στον ηλιο μοιρα και καθυστερουν τα νοικια, ενω ο Μαυριδης τους πιεζει. Καθε φορα που τον βλεπει το κοριτσακι ουρλιαζει και τρεχει να κρυφτει! Ειναι Χριστουγεννα και η μικρουλα βρισκει την καλπικη λιρα στο δρομο. Η μητερα της που ειναι αρρωστη, νομιζει οτι εκαναν την τυχη τους, και στελνει την κορη της να εξαργυρωσει την λιρα. Κανεις ομως απο τους μαγαζατορες στη γειτονια δεν της δινουν χρηματα γιατι η λιρα ειναι καλπικη. Το κοριτσακι γυριζοντας βραδυ στο σπιτι συναντα τον κυριο Μαυριδη και ειναι ετοιμο να ουρλιαξει. Ο κυριος Μαυριδης το βλεπει φοβισμενο και κλαμμενο και προσπαθει να καταλαβει τι συμβαινει. Του δειχνει τοτε τη λιρα και καταλαβαινει. Η σκληρη καρδια του κυριου Μαυριδη μαλακωνει μπροστα στα κλαμματα του παιδιου, της δινει τα χρηματα για την καλπικη λιρα, της ζηταει να τον εχει πατερα της και η Dom παταει τα κλαμματα :cry:

Αντε, πρωινιατικα...θα τα μπηξω στο γραφειο. Ας φορεσω τα μαυρα γυαλια μου :darkglasses: να μην με παρουν χαμπαρι οι γυρω :P

Η ταινία που περιγράφεις έχει τίτλο "Ο Άσωτος" και είναι διασκευή της οπερέτας "η καρδιά του πατέρα". Η σκηνοθεσία είναι της Μαρίας Πλύτα και τον πατέρα υποδύεται ο Νίκος Μοσχονάς.

Clemence
16-01-10, 14:26
λοιπόν, η πρώτη ταινία που μ΄έκανε να ρίξω μαύρο δάκρυ θα μείνει πιθανότατα άγνωστη μια που ήμουν πολύ μικρή για να θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο απ΄τη πλοκή. μάλλον είχε να κάνει με κάποιο παιδάκι που το άρπαζαν απ΄την οικογένειά του και κατέληγε στη ζητιανιά αλλά περισσότερα δε μπορώ να πω.

λίγο πιο μεγάλη κατατρόμαξα με τη ''Δούκισσα της Πλακεντίας'' (εκείνη της τρύπας του σταθμού :D) που κράταγε τη νεκρή κόρη της στο παλάτι της μέχρι που κάηκε και παλάτι και κόρη και έμεινε να φυλάει τις στάχτες της ... μπρρρρ λέμε!

ενσυνείδητα έκλαψα πρώτη φορά στην ''Άγνωστο'', όπου η θεά Κυβέλη αναγκαζόταν απ΄τον κακιασμένο σύζυγο να εγκαταλείψει σπίτι και παιδί, έπεφτε στον αλκοολισμό και τελικά κατέληγε να κατηγορηθεί μέχρι για φόνο, όπου και ανέλαβε συνήγορος ο ίδιος της ο γιός, ένας νεώτατος κούκλος αλέκος αλεξανδράκης ... δε θυμάμαι πάντως η ταινία να είχε happy end :(

άλλο με άσχημη κατάληξη και γοερό κλάμα ήταν η ''Στεφανία'' με την κουκλάρα Ζωή Λάσκαρη που παίρνει τον κακό δρόμο και καταλήγει στο αναμορφωτήριο ... αυτό μάλλον με τρόμαξε περισσότερο αλλά τεσπα.

από τις πολεμικές, εκτός απ΄το νησί των γενναίων, έκλαψα πολύ σε εκείνη που ένας πατέρας υποχρεώθηκε απ΄τους γερμανούς να διαλέξει ποιος απ΄τους τρεις γιους του θα γλύτωνε το απόσπασμα (αν κάποιος μπορεί να μου πει ποια είναι, νομίζω πως κάπου το είχα βρει αλλά ...)

απ΄τις σχετικά νεώτερες, το προξενιό της άννας είναι που με συγκινεί βαθειά κάθε φορά που αντέχω να καθήσω να το δω. τρομερές ερμηνείες πραγματικά. και τελευταίο, εκείνο με τον κούρκουλο που κάπου εδώ στο φόρουμ με είχαν βοηθήσει να βρω άκρη αλλά και πάλι δε θυμάμαι, έχανε το παιδί του σε τροχαίο στο τέλος πάντως.

α, και να μή ξεχάσω την ΄΄ερωτική συμφωνία΄΄ με την καρέζη να υποδύεται δυο αδερφές (αλλά ο έρμος καζάκος ήταν μόνο ένας και δεν ήταν αρκετός) δεν ξέρω αν το έχετε πετύχει αλλά είναι τρομερά θλιμμένη ιστορία :(

Ethaniel
16-01-10, 20:16
μαλλον η Καλπικη Λιρα... παντα νιωθω ενα κομπο οταν δινει ο κακουργος Βασιλης στη μικρη Φανιτσα λεφτα για την καλπικη λιρα :(

tonytony
16-01-10, 23:15
από τις πολεμικές, εκτός απ΄το νησί των γενναίων, έκλαψα πολύ σε εκείνη που ένας πατέρας υποχρεώθηκε απ΄τους γερμανούς να διαλέξει ποιος απ΄τους τρεις γιους του θα γλύτωνε το απόσπασμα (αν κάποιος μπορεί να μου πει ποια είναι, νομίζω πως κάπου το είχα βρει αλλά ...)
Με Τη Λάμψη Στα Μάτια είναι η ταινία που λες , πατέρας ο Λαυρέντης Διανέλλος.

Clemence
17-01-10, 00:02
από τις πολεμικές, εκτός απ΄το νησί των γενναίων, έκλαψα πολύ σε εκείνη που ένας πατέρας υποχρεώθηκε απ΄τους γερμανούς να διαλέξει ποιος απ΄τους τρεις γιους του θα γλύτωνε το απόσπασμα (αν κάποιος μπορεί να μου πει ποια είναι, νομίζω πως κάπου το είχα βρει αλλά ...)
Με Τη Λάμψη Στα Μάτια είναι η ταινία που λες , πατέρας ο Λαυρέντης Διανέλλος.

ευχαριστώ!!!

και γνωρίζοντας ότι είμαι εκτός θέματος, προς τιμή της δεύτερης πατρίδας μου δίνω link μιας ταινίας που αντιμετωπίζει το ίδιο δίλημμα, μόνο που δυστυχώς πρόκειται για αληθινή ιστορία και όχι για σενάριο :(

http://www.imdb.com/title/tt0140529/


http://www.youtube.com/watch?v=wnu7I0rRMUk

retrofan
17-01-10, 18:45
έκλαψα πολύ σε εκείνη που ένας πατέρας υποχρεώθηκε απ΄τους γερμανούς να διαλέξει ποιος απ΄τους τρεις γιους του θα γλύτωνε το απόσπασμα (αν κάποιος μπορεί να μου πει ποια είναι, νομίζω πως κάπου το είχα βρει αλλά ...)


Όντως πολύ συγκινητική ταινία. Τίτλο δεν θυμάμαι, μόνο τους ηθοποιούς. Πατέρας ο Λαυρέντης Διανέλλος και οι τρεις γιοι ο Φούντας, ο Βλάχος και ο Φέρτης. Μ' άρεσε κι η σκηνοθεσία. Αρκετά "θεατρική". Σχεδόν όλη η ταινία εξελίσσεται στην αίθουσα του δημοτικού σχολείου του χωριού όπου έχουνε κλεισμένα τα τρία αδέλφια μέχρι ν' αποφασίσει ο πατέρας τους και εκεί γίνονται όλοι οι σπαρακτικοί διαλόγοι μεταξύ τους. "Φύγε εσύ που έχεις παιδιά". "Όχι εσύ που είσαι ο μικρότερος και δεν έχεις ζήσει τη ζωή σου" κλπ.

Για την Κάλπικη Λίρα θα συμφωνήσω κι εγώ αλλά περισσότερο για την τέταρτη ιστορία με τον Χορν και την Λαμπέτη. Η κατάληξη του μεγάλου έρωτα, χωρίς εξάρσεις, χωρίς δράματα κι η φωνή του Μυράτ όπως εξιστορεί τη ζωή τους μετά τον χωρισμό. Και το τελευταίο "σ' αγαπώ" πριν η Λαμπέτη τον αποχαιρετίσει με το "θα πρέπει να πηγαίνω Παύλο, με περιμένει ο άντρας μου και το παιδί μου". Ήρεμα σπαρακτικό ακριβώς γιατί είναι τόσο συχνό κι αληθινό.

Η πρώτη ταινία πάντως που μ' έκανε, όπως λέει κι clemence, να κλάψω ενσυνείδητα, ήταν το Αμαξάκι με τον Ορέστη Μακρή. Με σύντροφό του τον Αυλωνίτη, ο οποίος τελικά υποχωρεί στην εξέλιξη και γίνεται σοφέρ σ' αυτοκίνητο και τη σχέση του με την γριά αρχόντισσα, την οποία πηγαίνει κάθε μέρα να πάρει βόλτα και "συμμετέχει" στην ψευδαίσθηση του γεροντικού μυαλού της ότι ζούνε στην προηγούμενη εποχή. Η σκηνή του θανάτου της καθώς και αυτή που αναγκάζεται να συνοδέψει το άλογό του, που τραυματίστηκε από αυτοκίνητο, να το σκοτώσουν και μετά καταλήγει άρρωστος μικροπωλητής με μοναδική συντροφιά την "παρατημένη" από τον γιο του Αντιγόνη Βαλάκου :cry: ...

Τα Χαμένα Όνειρα με τον Παπαμιχαήλ και την Βαλάκου ("προσωρινώς", "κι εγώ προσωρινώς", "φοβάμαι ... πώς να στο πω; ... ότι θα μας φάνε ..." "... οι κουβαρίστρες ...).

Και μία που δεν θυμάμαι καθόλου τον τίτλο της. Με τον Γεωργίτση μαθητή από την επαρχία, φτωχό, που πηγαίνει στην Αθήνα να σπουδάσει αφήνοντας πίσω την κοπέλα του. Ποια παίζει την κοπέλα δεν έχω ιδέα. Θυμάμαι ακόμα την Αρβανίτη στον ρόλο μιας προοδευτικής καθηγήτριας που συμβουλεύει τα δύο παιδιά και προσπαθεί να τα ενθαρρύνει στα σχέδιά τους. Που όλα τα σχέδια ναυαγούν λόγω κοινωνικών αδικιών (νομίζω ότι είχε καλυμμένα αλλά σαφή αριστερά μηνύματα η ταινία) μια κι ο νεαρός δεν μπορεί να παρακολουθήσει το πανεπιστήμιο γιατί πρέπει να δουλέψει παράλληλα και χάνει τη χρονιά του, αρρωσταίνει στην Αθήνα και τον διώχνουν κι από τη δουλειά, την κοπέλα τη ζητάει σε γάμο ένας εύπορος, αντιπαθητικός μεσήλικας και πέφτουν όλοι πάνω της για να ξελασπώσει την οικογένεια από την ανέχεια (θυμάμαι το σοκ μου στη σκηνή της "πρώτης νύχτας" μ' αυτόν να αγκομαχάει πάνω της και την κοπέλα να έχει κλειστά τα μάτια) και στο τέλος εκείνη παραμένει σαν αυτόματο στη συζυγική ζωή γιατί μένει κι έγκυος και ο Γεωργίτσης φεύγει μετανάστης στη Γερμανία

tzias57
18-01-10, 12:02
Όντως πολύ συγκινητική ταινία. Τίτλο δεν θυμάμαι, μόνο τους ηθοποιούς. Πατέρας ο Λαυρέντης Διανέλλος και οι τρεις γιοι ο Φούντας, ο Βλάχος και ο Φέρτης. Μ' άρεσε κι η σκηνοθεσία. Αρκετά "θεατρική". Σχεδόν όλη η ταινία εξελίσσεται στην αίθουσα του δημοτικού σχολείου του χωριού όπου έχουνε κλεισμένα τα τρία αδέλφια μέχρι ν' αποφασίσει ο πατέρας τους και εκεί γίνονται όλοι οι σπαρακτικοί διαλόγοι μεταξύ τους. "Φύγε εσύ που έχεις παιδιά". "Όχι εσύ που είσαι ο μικρότερος και δεν έχεις ζήσει τη ζωή σου" κλπ.

Για την Κάλπικη Λίρα θα συμφωνήσω κι εγώ αλλά περισσότερο για την τέταρτη ιστορία με τον Χορν και την Λαμπέτη. Η κατάληξη του μεγάλου έρωτα, χωρίς εξάρσεις, χωρίς δράματα κι η φωνή του Μυράτ όπως εξιστορεί τη ζωή τους μετά τον χωρισμό. Και το τελευταίο "σ' αγαπώ" πριν η Λαμπέτη τον αποχαιρετίσει με το "θα πρέπει να πηγαίνω Παύλο, με περιμένει ο άντρας μου και το παιδί μου". Ήρεμα σπαρακτικό ακριβώς γιατί είναι τόσο συχνό κι αληθινό.

Η πρώτη ταινία πάντως που μ' έκανε, όπως λέει κι clemence, να κλάψω ενσυνείδητα, ήταν το Αμαξάκι με τον Ορέστη Μακρή. Με σύντροφό του τον Αυλωνίτη, ο οποίος τελικά υποχωρεί στην εξέλιξη και γίνεται σοφέρ σ' αυτοκίνητο και τη σχέση του με την γριά αρχόντισσα, την οποία πηγαίνει κάθε μέρα να πάρει βόλτα και "συμμετέχει" στην ψευδαίσθηση του γεροντικού μυαλού της ότι ζούνε στην προηγούμενη εποχή. Η σκηνή του θανάτου της καθώς και αυτή που αναγκάζεται να συνοδέψει το άλογό του, που τραυματίστηκε από αυτοκίνητο, να το σκοτώσουν και μετά καταλήγει άρρωστος μικροπωλητής με μοναδική συντροφιά την "παρατημένη" από τον γιο του Αντιγόνη Βαλάκου :cry: ...

Τα Χαμένα Όνειρα με τον Παπαμιχαήλ και την Βαλάκου ("προσωρινώς", "κι εγώ προσωρινώς", "φοβάμαι ... πώς να στο πω; ... ότι θα μας φάνε ..." "... οι κουβαρίστρες ...).

Και μία που δεν θυμάμαι καθόλου τον τίτλο της. Με τον Γεωργίτση μαθητή από την επαρχία, φτωχό, που πηγαίνει στην Αθήνα να σπουδάσει αφήνοντας πίσω την κοπέλα του. Ποια παίζει την κοπέλα δεν έχω ιδέα. Θυμάμαι ακόμα την Αρβανίτη στον ρόλο μιας προοδευτικής καθηγήτριας που συμβουλεύει τα δύο παιδιά και προσπαθεί να τα ενθαρρύνει στα σχέδιά τους. Που όλα τα σχέδια ναυαγούν λόγω κοινωνικών αδικιών (νομίζω ότι είχε καλυμμένα αλλά σαφή αριστερά μηνύματα η ταινία) μια κι ο νεαρός δεν μπορεί να παρακολουθήσει το πανεπιστήμιο γιατί πρέπει να δουλέψει παράλληλα και χάνει τη χρονιά του, αρρωσταίνει στην Αθήνα και τον διώχνουν κι από τη δουλειά, την κοπέλα τη ζητάει σε γάμο ένας εύπορος, αντιπαθητικός μεσήλικας και πέφτουν όλοι πάνω της για να ξελασπώσει την οικογένεια από την ανέχεια (θυμάμαι το σοκ μου στη σκηνή της "πρώτης νύχτας" μ' αυτόν να αγκομαχάει πάνω της και την κοπέλα να έχει κλειστά τα μάτια) και στο τέλος εκείνη παραμένει σαν αυτόματο στη συζυγική ζωή γιατί μένει κι έγκυος και ο Γεωργίτσης φεύγει μετανάστης στη Γερμανία

Η ταινία με τον Γεωργίτση στην οποία αναφέρεσαι έχει τίτλο "Οι νέοι θέλουν να ζήσουν". Είναι του 1965. Η μουσική είναι του Μίκη Θεοδωράκη.

candy
19-01-10, 02:04
Η ταινία "Κόκκινα Φανάρια" και συγκεκριμένα η ταλαιπωρημένη φιγούρα της Ηρώ Κυριακάκης στον ρόλο της καθαρίστριας Κατερίνας και η ατάκα:"Όμορφη δεν είναι η ζωή Κατερίνα;Καλή είναι..." μου φέρνει απίστευτη θλίψη...:(


http://www.youtube.com/watch?v=C8ptDytBqy8

retrofan
19-01-10, 23:19
Η ταινία με τον Γεωργίτση στην οποία αναφέρεσαι έχει τίτλο "Οι νέοι θέλουν να ζήσουν". Είναι του 1965. Η μουσική είναι του Μίκη Θεοδωράκη.

Ευχαριστώ για την πληροφορία. Το έψαξα μετά το ποστ σου. Μουσική Θεοδωράκη και σκηνοθεσία Τζίμα ... Δεν είχα ιδέα ότι ήταν τόσο φιλόδοξη κι αξιόλογη παραγωγή.

amerikanos
21-01-10, 16:48
Αν και έχω πολλές ελληνικές ταινίες στην κατοχή μου θα έλεγα χωρίς να θέλω να θίξω
άλλες ότι η ταινία ''ΣΑΠΙΛΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ 1967 του Κώστα
Καραγιάννη'' ήταν από αυτές που μου έμειναν στην μνήμη.
http://i46.tinypic.com/6tmdmt.jpg

serano915
22-01-10, 23:07
@technikacosmos συμφωνώ απόλυτα για την Υπολοχαγό Νατάσσα! Αν και η Βουγιουκλάκη γενικά δεν είναι από τις αγαπημένες μου (προτιμώ την Καρέζη :P) η "Υπολοχαγός Νατάσσα" είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες!!! Όσες φορές και να τη δω, κάθε φορά πλαντάζω και σημειωτέον, δεν κλαίω εύκολα με ταινίες...

Μια άλλη ταινία που με κάνει να παίρνω αγκαλιά τα χαρτομάντιλα είναι το "17 σφαίρες για έναν άγγελο"... Η ταινία με τη Μαίρη Βιδάλη και τον Φούντα που παρουσιάζει την αληθινή ιστορία της Ηρούς Κωνσταντοπούλου.

http://www.haidari.gr/Portals/1/files/Images/Synchronous%20Period/246_2.gif

Στις 5 του Σεπτέμβρη 1944 εκτελέστηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής η ηρωίδα Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Είχε γεννηθεί από Σπαρτιάτες γονείς στις 16 Ιουλίου 1927 και ζούσε στην Αθήνα. ’Ηταν μαθήτρια Γυμνασίου και οργανωμένη στην ΕΠΟΝ, όπου είχε αναπτύξει έντονη απελευθερωτική δράση, παρά το νεαρό της ηλικίας της. Μιλούσε τέσσερις γλώσσες και,όταν τη βασάνιζαν οι χιτλερικοί στην οδό Μέρλιν, τους μαστίγωνε στη γλώσσα τους.
Τη συνέλαβαν για δεύτερη φορά στις 31 Ιούλη 1944.Εκείνη τη μέρα είχε τελειώσει τις απολυτήριες εξετάσεις του Γυμνασίου. Επί τέσσερα μερόνυχτα τη βασάνιζαν να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της. Αλλά ούτε τα βασανιστήρια ούτε οι δελεαστικές προτάσεις που τις έκαναν απέδωσαν.
Στις 5 του Σεπτέμβρη του 1944 μαζί με άλλους πατριώτες οδηγήθηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
(Ιστορία της Αντίστασης 1941-1944,τ.4,σελ.1443)


Και αυτή η ταινία είναι σε σενάριο του Ν. Φώσκολου. Κάθε φορά που τη βλέπω είμαι επηρρεασμένη από το ότι είναι αληθινή ιστορία.... Ίσως γι'αυτό στον τέλος δεν μπορώ να συγκρατηθώ...

dpol
23-01-10, 11:55
α, και να μή ξεχάσω την ΄΄ερωτική συμφωνία΄΄ με την καρέζη να υποδύεται δυο αδερφές (αλλά ο έρμος καζάκος ήταν μόνο ένας και δεν ήταν αρκετός) δεν ξέρω αν το έχετε πετύχει αλλά είναι τρομερά θλιμμένη ιστορία :(

Η Καρέζη παίζει το ρόλο 2 διδύμων όμοιων στην εμφάνιση αλλά διαφορετικών στον χαρακτήρα που ερωτεύονται τον ίδιο άντρα (Καζάκος).
Η ποιό καλή τον παντρεύεται, κάνουν παιδί και φεύγουν μακρυά, η άλλη μένει στο νησί(ναί, υπάρχει και νησί).

Επιστρέφουν οικογενειακώς μετά από χρόνια αλλά σε μία βόλτα με τη βάρκα οι 2 αδερφές πέφτουν σε μπουρίνι και η καλή πνίγεται.
Ο πατέρας τότε κάνει συμφωνία με την άλλη αδερφή να παίξει το ρόλο της νεκρής μάνας για το παιδί.

Δεν θυμάμαι ακριβώς την συνέχεια αλλά είναι όντως πολύ θλιμμένη ιστορία με όχι καλό τέλος αν δεν κάνω απατώμαι...

Clemence
23-01-10, 15:26
Η Καρέζη παίζει το ρόλο 2 διδύμων όμοιων στην εμφάνιση αλλά διαφορετικών στον χαρακτήρα που ερωτεύονται τον ίδιο άντρα (Καζάκος).
Η ποιό καλή τον παντρεύεται, κάνουν παιδί και φεύγουν μακρυά, η άλλη μένει στο νησί(ναί, υπάρχει και νησί).

Επιστρέφουν οικογενειακώς μετά από χρόνια αλλά σε μία βόλτα με τη βάρκα οι 2 αδερφές πέφτουν σε μπουρίνι και η καλή πνίγεται.
Ο πατέρας τότε κάνει συμφωνία με την άλλη αδερφή να παίξει το ρόλο της νεκρής μάνας για το παιδί.

Δεν θυμάμαι ακριβώς την συνέχεια αλλά είναι όντως πολύ θλιμμένη ιστορία με όχι καλό τέλος αν δεν κάνω απατώμαι...

δεεεεν είναι ακριβώς έτσι, δεν ήταν η μια ''καλή'' και η άλλη λιγότερο καλή, η μια είχε σκοπό της ζωής της να παντρευτεί ενώ η άλλη ήταν ταλαντούχα πιανίστρια με διεθνή καρριέρα (κάθε άλλο παρά στο νησί έμενε απ΄όσο θυμάμαι) ...

το τέλος είναι ότι το παιδί δεν γελάστηκε ούτε στιγμή και η δεύτερη αδερφή πήρε τη βάρκα για να συναντήσει την τύχη της στο πέλαγο :(

RIO
15-02-10, 21:07
Το Θανάση πάρε το όπλο σου(1972) και το θέμα συνειδήσεως(1973), πιστεύω οτι έχουν την πιο βαριά ατμόσφαιρα, που έχει υπάρξει σε ελληνική ταινία. Ειδικά στην δεύτερη. που η αίσθηση που κυριαρχεί από την αρχή οτι ολα είναι μάταια, κάνει την ατμόσφαιρα σχεδόν αποπνικτική...

nasos o "kalamatas"
31-03-10, 00:15
http://www.youtube.com/watch?v=OLQ3z0u8JYg


Το soundtrack του Σπανού δένει απόλυτα με την τραγική ατμόσφαιρα της ταινίας.
Από τις πιο συγκινητικές ελληνικές ταινίες.

rapunjel
31-03-10, 01:00
Η Στέλλα-Μερκούρη
Το κορίτσι με τα μαύρα-Λαμπέτη
Ένας μεγάλος έρωτας-Καρέζη
Η Στεφανία στο αναμορφωτήριο-Λάσκαρη
Το ταξίδι-Βουγιουκλάκη
Μανταλένα-Βουγιουκλάκη
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά-Βουγιουκλάκη
Υπολογαχός Νατάσα-Βουγιουκλάκη
Η Μαρία της σιωπής-Βουγιουκλάκη
Το αμαξάκι-Ορέστης Μακρής
Η αγνή του λιμανιού-Χατζηαργύρη

xristosk
08-04-10, 12:24
μεγαλη συγκινηση στο αγαπη και αιμα στην σκηνη της ταφης με την καρεζη
να πλησιαζει το φερετρο του πατερα της...... πολυ κλαμα

επισης στην υπολοχαγο νατασσα με την αλικη αλυσοδεμενη και να της φερνουν τον γιο της, χωρις βεβαια να παραδεχεται οτι ειναι δικο της
φοβερη σκηνη

konkar
08-04-10, 16:04
Τα κόκκινα φανάρια. Εξαιρετική ταινία.

demis
09-04-10, 11:23
Συνοικία το Όνειρο


http://www.youtube.com/watch?v=Zlk59btqF0s

Αχ, ψεύτη κι άδικε ντουνιά...

Wally
09-04-10, 11:52
Ειναι απιστευτο οτι ηταν η πρωτη και μοναδικη σκηνοθετικη προσπαθεια του Αλεξανδρακη.
Κλασεις ανωτερη σκηνοθετικα απο πολλες αντιστοιχες επαγγελματιων σκηνοθετων...

Ταινιαρα

αριαδνη
09-04-10, 13:11
Εχει δει ποτέ κανείς τον 'μεθύστακα 'με τον ορέστη Λιασκο και τον Δημήτρη Χορν και μια μελαχροινή άγνωστη ηθοποιο( έπαιζε την βασανισμένη κόρη του Λιάσκου) ;

κρίμα που δεν συνέχισε και αργότερα, ήταν πολύ , πολύ καλή! ο Χορν είχε στείλει μετά την συνεργασια του με τον Λιασκο επιστολή στον ηθοποιο που του έλεγε οτι είναι καταπληκτικός σαν ηθοποιος και οτι τον θαυμάζει απεριόριστα και όταν τα λέει αυτά ένας Χορν!

Μου άρεσε η αγέρωχη και αξιοπρεπής στάση που κρατούσε η κόρη ποτέ δεν μίσησε , ποτέ δεν κατηγόρησε τον πατέρα της για τίποτα, ποτέ δεν υπέκυψε στα κακά σχόλια της γειτονίας ουτε της ίδιας της της γιαγιάς, τον αγαπούσε μ' όλη την καρδιά της και το είναι της παρ' όλο που ήταν μέθυσος και φασαριόζος και τον κοροιδευαν όλοι ως 'χημικό'! ακόμα και όταν με την συμπεριφορά του της χάλασε την τύχη( όταν ήρθαν στο φτωχικό τους τα πλούσια πεθερικά να την δουν)! αξιοπρεπέστατη ,το μόνο που ζήταγε από εκείνον είναι να της πει ένα παραμυθάκι που της το έλεγε όταν ήταν μικρή τις χειμωνιάτικες νύκτες κρατώντας την στην αγκαλιά του για μια μικρή κοπέλα που περίμενε το πριγκηπά της και όλο κοιτούσε στο παραθύρι πότε εκείνος θα φανεί! τελικά ο πρίγκηπας ήρθε αλλά μέχρι να' ρθει η κοπέλα είχε αντιμετωπίσει για τα καλά την ζωή!

και το αμαξάκι είναι φανταστικό! μια από τις πρώτες ταινίες που σημάδεψαν την φίνος φ
http://www.youtube.com/watch?v=r_rKucCWdWAιλμ!

dpol
19-05-10, 14:40
Εχει δει ποτέ κανείς τον 'μεθύστακα 'με τον ορέστη Λιασκο και τον Δημήτρη Χορν και μια μελαχροινή άγνωστη ηθοποιο( έπαιζε την βασανισμένη κόρη του Λιάσκου) ;

κρίμα που δεν συνέχισε και αργότερα, ήταν πολύ , πολύ καλή! ο Χορν είχε στείλει μετά την συνεργασια του με τον Λιασκο επιστολή στον ηθοποιο που του έλεγε οτι είναι καταπληκτικός σαν ηθοποιος και οτι τον θαυμάζει απεριόριστα και όταν τα λέει αυτά ένας Χορν!

[FONT=Arial]και το αμαξάκι είναι φανταστικό! μια από τις πρώτες ταινίες που σημάδεψαν την φίνος φ[url]

Παντελώς εκτός χρόνου η απάντηση μου αλλά ο ηθοποιός στον οποίο αναφέρεσαι είναι ο Ορέστης Μακρής και όχι Λιάσκος.
http://www.matia.gr/7/73/7307/7307_1_10.html

αριαδνη
19-05-10, 15:00
Παντελώς εκτός χρόνου η απάντηση μου αλλά ο ηθοποιός στον οποίο αναφέρεσαι είναι ο Ορέστης Μακρής και όχι Λιάσκος.
http://www.matia.gr/7/73/7307/7307_1_10.html

σ' ευχαριστω που με διόρθωσες , όντως έχεις απόλυτο δίκιο ο Μακρής είναι, η γρηγοράδα μου...

bambinella 100
21-05-10, 14:25
Ιστορια μιας ζωης
Ομορφες μερες
Ο μικρος δραπετης
Μια ζωη την εχουμε
Ενας μεγαλος ερωτας
Οταν η πολις πεθαινει
Πολυ αργα για δακρυα

Ολες απο τη Φινος Φιλμ, εκτος απο τη δευτερη.

Dominion
07-06-10, 17:06
Εμένα μια ταινία - ελληνική - που σαν παιδί (κάτω από 6) με συγκίνησε πολύ ήτανε η ταινία του Τσιώλη η - όχι και τόσο γνωστή - σε σενάριο νομίζω φώσκολου του 1969. Λεγότανε Ο Πανικός (έχει να κάνει με την απαγωγή ενός αγοριού που πάσχει από μια ασθένεια στο αίμα)

επίσης με είχαν στεναχωρήσει αρκετά (σαν παιδί) το ΕΝΑ ΓΕΛΑΣΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ 1979
του Θωμόπουλου και το ΘΕΜΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ 1973 του Λύκα

bambinella 100
07-06-10, 17:33
Εχεις δικιο Dominion.
Ο Πανικος, με τον Νικο Γαλανο στον κεντρικο ρολο, μια ταινια του 1969, με ειχε συγκινησει κι εμενα αφανταστα.
Ειναι Φινος Φιλμ κι απο αυτες που προβαλλονται σπανια. Περιμενα μηπως την εδινε ο Τηλεθεατης, αλλα δεν εγινε τιποτα.

gallos_11
07-06-10, 18:43
Με διαφορά η "Κάλπικη Λίρα"...

Την θεωρώ από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει ποτέ!

MoBoRoS
07-06-10, 21:57
Πρεπει να ειχα ρίξει τρελο δακρυ με την καλπικη λίρα.
Παρα πολυ εμπνευσμένη ταινία.

stakovios
08-06-10, 05:15
Πρεπει να ειχα ρίξει τρελο δακρυ με την καλπικη λίρα.
Παρα πολυ εμπνευσμένη ταινία.
Πράγματι, στη σκηνή που ο γεροτσιγκούνης Μακρής σφίγγει στην αγκαλιά το κοριτσάκι και τη λέει "Κορούλα μου!". Εκεί με έπιασαν και εμένα τα ζουμιά...

Danailicious
02-07-10, 15:13
H κάλπικη λίρα. Και εμένα φυσικά, η 3η ιστορία κυρίως, με τον Ορέστη μακρή και την ''Φανίτσα''. Βέβαια και το τέλος της συγκεκριμένης ταινίας, με τη τυχαία συνάντηση Αλίκης-Παύλου (Λαμπέτη-Χορν) ύστερα πια από 7-8 χρόνια. Και η τελευταία πρόταση του αφηγητή. ''Κάλπικη σ'αυτή την ιστορία δεν είναι η λίρα...είναι γενικά το χρήμα.'' Σε συνδυασμό με την μουσική επένδυση.

Το κορίτσι με τα μαύρα, επίσης. Μεγάλο ρόλό έπαιξε το μουσικό κομμάτι που έπαιζε κατά την διάρκεια της ταινίας, με τη Λαμπέτη -κατ εμέ- συγκλονιστική, σαν ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας.

Υπολοχαγός Νατάσα, από τις σοβαρότερες Βουγιουκλάκη/Παπαμιχαήλ. Και η Μανταλένα με τη σκηνή όπου καίγεται το σπίτι της Μανταλένας. Ήταν σ'αυτή τη σκηνή, η Βουγιουκλάκη χωρίς υπερβολές και αυτά τα πιο diva που παρατηρούμε σε ταινίες του Καραγιάννη.(Μετέπειτα βέβαια αυτές οι ταινίες).

Και το ''Ανθρωπάκι'' στην τελευταία σκηνή που η Μ.Καραγιάννη γυρίζει στο μαγαζί.


1ο post. :)

Joy-toy
05-07-10, 03:44
H κάλπικη λίρα. Και εμένα φυσικά, η 3η ιστορία κυρίως, με τον Ορέστη μακρή και την ''Φανίτσα''. Βέβαια και το τέλος της συγκεκριμένης ταινίας, με τη τυχαία συνάντηση Αλίκης-Παύλου (Λαμπέτη-Χορν) ύστερα πια από 7-8 χρόνια. Και η τελευταία πρόταση του αφηγητή. ''Κάλπικη σ'αυτή την ιστορία δεν είναι η λίρα...είναι γενικά το χρήμα.'' Σε συνδυασμό με την μουσική επένδυση.

Το κορίτσι με τα μαύρα, επίσης. Μεγάλο ρόλό έπαιξε το μουσικό κομμάτι που έπαιζε κατά την διάρκεια της ταινίας, με τη Λαμπέτη -κατ εμέ- συγκλονιστική, σαν ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας.

«Τὸ κορίτσι μὲ τὰ μαῦρα» εἶναι μιὰ ἐκπληκτικὴ νεοελληνικὴ τραγωδία ποὺ δὲν ἔχει νὰ ζηλέψῃ τίποτε ἀπὸ τὰ μεγαλουργήματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Δὲν εἶναι μόνο ἡ τραγικότητα τῆς Λαμπέτη ποὺ νομίζει κανεῖς ὅτι ἡ μορφή της ἔχει δραπετεύσει ἀπὸ τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου. Εἶναι καὶ ἡ τραγικότητα τοῦ Χόρν, τῆς Ἑλένης Ζαφειρίου (θεὰ τῆς ὑποκριτικῆς) εἶναι ἡ τραγικότητα τῶν νταήδων ποὺ κάποια στιγμὴ συνειδητοποιοῦν ὅτι πρέπει νὰ πληρώσουν γιὰ ὅσα μέχρι τότε ἔκαναν μὲ τὸ θράσος καὶ τὴν ἀνεμελειὰ ἑνὸς κουτσόμαγκα. Εἶναι οἱ ἑρμηνεῖες τῶν Φούντα, Βλάχου, Στρατηγοῦ, εἶναι ἡ σκηνοθετικὴ καθοδήγηση τοῦ Κακογιάννη καὶ ἡ μουσικὴ τοῦ Ἀργύρη Κουνάδη. Ἀπὸ τὶς λατρεμένες μου ταινίες, ὅπως καὶ ἡ «Κάλπικη Λίρα», «Ἀλίμονο στοὺς νέους», «Μιὰ ζωὴ τὴν ἔχωμε», «Συνοικία τὸ Ὄνειρο», «Ὁ Δράκος», «Ἡ Ἕβδομη ἡμέρα τῆς Δημιουργίας» καὶ φυσικὰ ἡ πραγματεία πάνω στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις «Ἡ δὲ γυνὴ νὰ φοβῆται τὸν ἄνδρα».

Σίγουρα ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἑλληνικὲς ταινίες ποὺ μὲ συγκλονίσανε (τώρα ποὺ γράφω αὐτὲς τὶς λέξεις θυμήθηκα τὶς «Ψηλὰ τὰ χέρια Χίτλερ» καὶ τὸ «Τί ἔκανες στὸν πόλεμο Θανάση;») ἀλλὰ εἶμαι σίγουρος ὅτι ἀφήνω πάρα πολλὲς ἀπ' ἔξω. Ἐξάλλου, δὲν εἶναι μόνο οἱ τραγωδίες καὶ τὰ δράματα ποὺ μποροῦν νὰ μᾶς ἀγγίξουν, ἀλλὰ καὶ οἱ κωμωδίες. Πολλὲς ἀπὸ τὶς καλὲς ἑλληνικὲς κωμωδίες δὲν ἦταν ἁπλὰ «εὔπεπτες», ἀλλὰ περνοῦσαν πολλὰ μηνύματα ἀνθρωπιᾶς καὶ πολιτισμοῦ μὲ ἔξυπνο καὶ χαριτωμένο τρόπο, ὅπως ὁ «Ἀτσίδας», τὸ «Ξύπνα Βασίλη», «ὁ φίλος μου ὁ Λευτεράκης» καὶ τόσες ἄλλες…

Προτοῦ γίνω πιότερο κουραστικὸς κλείνω, ὅπως τὸ ξεκίνησα. Ἀφιερωμένο ἐξαιρετικὰ στὴν Danailicious. Τὸ συγκεκριμένο θέμα μὲ εἶχε ἀφήσει ἄφωνο καὶ τὸ ἴδιο ἐξακολουθεῖ ἴσαμε τώρα.

http://www.youtube.com/watch?v=i0rrlomaIJQ

exetlaios
05-07-10, 07:08
"ΤΟ ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΤΑΓΜΑ".

Αν ήταν στο χέρι μου, θα το έβαζα ως υποχρεωτική προβολή στα σχολεία.

Joy-toy
05-07-10, 19:24
Με την ευκαιρία ψάχνω μια ταινία ασπρόμαυρη που όχι απλά με είχε συγκινήσει (σαν πιτσιρίκι) αλλά μου είχε χαλάσει την διάθεση για πολύ καιρό. Τίτλο δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Ούτε καν το σενάριο. Θυμάμαι όμως πως έπαιζε ο Ξανθόπουλος και πουλούσε κάλτσες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία σκηνή που κάθετε στην άκρη στο πεζοδρόμιο, κρατάει καναδυό ζευγάρια κάλτσες και με σκυμένο το κεφάλι λέει: κάλτσες, αγοράστε κάλτσες. Γενικά στην ταινία επικρατεί μιζέρια και απογοήτευση (τι άλλο; ). Άλλη μία σκηνή που θυμάμαι (δεν θυμάμαι άλλη) ήταν που σκεφτόταν να πέσει να σκοτωθεί από ψηλά. Τι να την κάνω την ζωή αφού όλα πάνε ανάποδα ένα πράγμα. Δεν θυμάμαι αν τελικά πέφτει γιατί έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια που το είχα δει.

Αν μπορεί να βοηθήσει κανένας θα ήμουν ευγνώμων. Να στε καλά.

ps. Ε ναί. Πέρνω και κανένα ρεπό από το να βλέπω σπλάτερ! :D


Τελικά ποια είναι η ταινία με τις κάλτσες; Θα ήθελα να τη δώ... (ό,τι πρέπει για καλοκαίρι!

Ἡ ταινία στὴν ὁποία ἀναφέρεστε φίλοι μου εἶναι ἡ περίφημη καὶ νομίζω μοναδικὴ (ἴσως νὰ ἔχῃ σκηνοθετήσῃ ἄλλη μία, δὲν εἶμαι σίγουρος) σκηνοθετικὴ δημιουργία τοῦ Ἀλέκου Ἀλεξανδράκη «Συνοικία τὸ ὄνειρο», ἴσως ἡ πρώτη ταινία στὴν Ἑλλάδα στὸ μῆκος κύματος τοῦ ἰταλικοῦ νεορεαλισμοῦ. Ἡ ταινία ἔχει πολὺ δυνατὲς σκηνές, κατὰ τὴν γνώμη μου ἀκατάλληλες γιὰ παιδιά. Ὁ Ἀλεξανδράκης φυλακίζει στὸν φακὸ μιὰ ἄλλη Ἑλλάδα, σίγουρα ὄχι τὴν Ἑλλάδα τῆς πλειοψηφίας, ἀλλὰ μιᾶς σοβαρὰ μεγάλης μειοψηφίας: ἐκείνη τῶν ἀπόκληρων καὶ τῆς διαολεμένης φτώχειας. Ἡ ταινία πρέπει νὰ γυρίστηκε στὰ κάτω Πετράλωνα, λίγα μόλις μέτρα μακρυὰ ἀπὸ τὸ μεγαλεῖο τῆς Ἀκρόπολης καὶ ἐλάχιστα χιλιόμετρα μακρυὰ ἀπὸ τὶς τότε καλὲς συνοικίες τῶν Ἀθηνῶν.
Ὁ ἠθοποιὸς ποὺ δίνει τέλος στὴν ζωή του, ὅταν διαπιστώνῃ ὅτι οἱ ἐλπίδες ποὺ ἐναπόθεσε στὸν Ρίκο (Ἀλεξανδράκης) ἀποδείχτηκαν φροῦδες εἶναι ὁ Ἀλέκος Πέτσος στὸν ρόλο τοῦ Ἀσημάκη, τοῦ συζύγου τῆς Ἑλένης ποὺ τὴν ὑποδύεται ἡ συγκλονιστικὴ Ἀλέκα Παΐζη.

«Πάρτε κάλτσες, φτηνὲς κάλτσες…Πάρτε κάλτσες…»

Danailicious
05-07-10, 23:13
Eγώ μικρή παιδιά...είχα δει μια ταινία..την είχα πετύχει μάλιστα 2-3 φορές σε κάποιο τοπικό κανάλι...ήταν ο Ξανθόπουλος...ο οποίος είχε νομίζω 2 παιδιά..το ένα το κοριτσάκι πρέπει να ήταν τυφλό και το αγοράκι νομίζω ήταν ο Καίλας..και η μάνα νομίζω ήταν και αυτή άρρωστη...και το κοριτσάκι πούλαγε λουλούδια..ή όχι?Κάτι τέτοιο.Αν λέει σε κανέναν κάτι... :P

exetlaios
05-07-10, 23:38
Eγώ μικρή παιδιά...είχα δει μια ταινία..την είχα πετύχει μάλιστα 2-3 φορές σε κάποιο τοπικό κανάλι...ήταν ο Ξανθόπουλος...ο οποίος είχε νομίζω 2 παιδιά..το ένα το κοριτσάκι πρέπει να ήταν τυφλό και το αγοράκι νομίζω ήταν ο Καίλας..και η μάνα νομίζω ήταν και αυτή άρρωστη...και το κοριτσάκι πούλαγε λουλούδια..ή όχι?Κάτι τέτοιο.Αν λέει σε κανέναν κάτι... :P

Φίλε, δε βοηθάς.
Οι πληροφορίες που δίνεις, περιγράφουν ... ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ταινία του Ξανθόπουλου ! :D

Danailicious
06-07-10, 12:32
«Τὸ κορίτσι μὲ τὰ μαῦρα» εἶναι μιὰ ἐκπληκτικὴ νεοελληνικὴ τραγωδία ποὺ δὲν ἔχει νὰ ζηλέψῃ τίποτε ἀπὸ τὰ μεγαλουργήματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Δὲν εἶναι μόνο ἡ τραγικότητα τῆς Λαμπέτη ποὺ νομίζει κανεῖς ὅτι ἡ μορφή της ἔχει δραπετεύσει ἀπὸ τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου. Εἶναι καὶ ἡ τραγικότητα τοῦ Χόρν, τῆς Ἑλένης Ζαφειρίου (θεὰ τῆς ὑποκριτικῆς) εἶναι ἡ τραγικότητα τῶν νταήδων ποὺ κάποια στιγμὴ συνειδητοποιοῦν ὅτι πρέπει νὰ πληρώσουν γιὰ ὅσα μέχρι τότε ἔκαναν μὲ τὸ θράσος καὶ τὴν ἀνεμελειὰ ἑνὸς κουτσόμαγκα. Εἶναι οἱ ἑρμηνεῖες τῶν Φούντα, Βλάχου, Στρατηγοῦ, εἶναι ἡ σκηνοθετικὴ καθοδήγηση τοῦ Κακογιάννη καὶ ἡ μουσικὴ τοῦ Ἀργύρη Κουνάδη. Ἀπὸ τὶς λατρεμένες μου ταινίες, ὅπως καὶ ἡ «Κάλπικη Λίρα», «Ἀλίμονο στοὺς νέους», «Μιὰ ζωὴ τὴν ἔχωμε», «Συνοικία τὸ Ὄνειρο», «Ὁ Δράκος», «Ἡ Ἕβδομη ἡμέρα τῆς Δημιουργίας» καὶ φυσικὰ ἡ πραγματεία πάνω στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις «Ἡ δὲ γυνὴ νὰ φοβῆται τὸν ἄνδρα».

Σίγουρα ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἑλληνικὲς ταινίες ποὺ μὲ συγκλονίσανε (τώρα ποὺ γράφω αὐτὲς τὶς λέξεις θυμήθηκα τὶς «Ψηλὰ τὰ χέρια Χίτλερ» καὶ τὸ «Τί ἔκανες στὸν πόλεμο Θανάση;») ἀλλὰ εἶμαι σίγουρος ὅτι ἀφήνω πάρα πολλὲς ἀπ' ἔξω. Ἐξάλλου, δὲν εἶναι μόνο οἱ τραγωδίες καὶ τὰ δράματα ποὺ μποροῦν νὰ μᾶς ἀγγίξουν, ἀλλὰ καὶ οἱ κωμωδίες. Πολλὲς ἀπὸ τὶς καλὲς ἑλληνικὲς κωμωδίες δὲν ἦταν ἁπλὰ «εὔπεπτες», ἀλλὰ περνοῦσαν πολλὰ μηνύματα ἀνθρωπιᾶς καὶ πολιτισμοῦ μὲ ἔξυπνο καὶ χαριτωμένο τρόπο, ὅπως ὁ «Ἀτσίδας», τὸ «Ξύπνα Βασίλη», «ὁ φίλος μου ὁ Λευτεράκης» καὶ τόσες ἄλλες…

Προτοῦ γίνω πιότερο κουραστικὸς κλείνω, ὅπως τὸ ξεκίνησα. Ἀφιερωμένο ἐξαιρετικὰ στὴν Danailicious. Τὸ συγκεκριμένο θέμα μὲ εἶχε ἀφήσει ἄφωνο καὶ τὸ ἴδιο ἐξακολουθεῖ ἴσαμε τώρα.
http://www.youtube.com/watch?v=i0rrlomaIJQ




Χίλια ευχαριστώ!Ξέρεις πόσο καιρό το έψαχνα, αποκλειστικά το μουσικό κομμάτι?Δεν το έβρισκα πουθενά...




*Ξέχασα και εγώ το ''Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα'' καθώς και το ''Συνοικία το όνειρο''

tzias57
06-07-10, 13:05
Eγώ μικρή παιδιά...είχα δει μια ταινία..την είχα πετύχει μάλιστα 2-3 φορές σε κάποιο τοπικό κανάλι...ήταν ο Ξανθόπουλος...ο οποίος είχε νομίζω 2 παιδιά..το ένα το κοριτσάκι πρέπει να ήταν τυφλό και το αγοράκι νομίζω ήταν ο Καίλας..και η μάνα νομίζω ήταν και αυτή άρρωστη...και το κοριτσάκι πούλαγε λουλούδια..ή όχι?Κάτι τέτοιο.Αν λέει σε κανέναν κάτι... :P

Δεν είμαι σίγουρος αλλα νομίζω ότι αναφερεσαι στην ταινία "πληγωμένες καρδιές"
Θα με βοηθούσες αν μου έλεγες :
α) Μήπως ο Ξανθόπουλος ήταν ο κακός θείος που έπερνε τα λεφτά από τα παιδια ;
Β) Ο πατέρας των παιδιών ήταν ο Ανδρέας Ντούζος ;
γ) Η μητέρα τους ήταν η Άντζελα Ζήλια ;

Danailicious
06-07-10, 14:43
Δεν είμαι σίγουρος αλλα νομίζω ότι αναφερεσαι στην ταινία "πληγωμένες καρδιές"
Θα με βοηθούσες αν μου έλεγες :
α) Μήπως ο Ξανθόπουλος ήταν ο κακός θείος που έπερνε τα λεφτά από τα παιδια ;
Β) Ο πατέρας των παιδιών ήταν ο Ανδρέας Ντούζος ;
γ) Η μητέρα τους ήταν η Άντζελα Ζήλια ;


Να σου πω, πρέπει να έχεις δίκιο. Ο Ξανθόπουλος ήταν ο θείος. Ο Ντούζος κάτι μου λέει και η μάνα πρέπει να ήταν η Ζήλεια. :| Πρέπει να έχεις δίκιο. :darkglasses:

Artemis
02-09-10, 22:41
Οι πρωτες που μου ερχονται στο μυαλο ειναι το με την Ελενα Ναθαναηλ και το με την Βουγιουκλακη. Δεν νομιζω να υπαρχει μεγαλυτερο χτυπημα της ζωης απο το να αγαπας και να νιωθεις ενα με το συντροφο σου και ξαφνικα να τον χανεις.

BA2O37
02-09-10, 23:24
Χτες ειδα για πρωτη φορα την Καλπικη Λιρα. Το 3ο στορι με το Μακρη που ηθελε ενα παιδι και το βρισκει στο φτωχο κοριτσακι ηταν πολυ κλαψ κλαψ.


Φίλε, δε βοηθάς.
Οι πληροφορίες που δίνεις, περιγράφουν ... ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ταινία του Ξανθόπουλου ! :D

Χαχαχαχ:D!

makri81
17-09-10, 11:06
Εμενα μια ταινια που με εχει συγκινησει και δεν εχει αναφερθει ηταν το σ' αγαπω με Βουγιουκλακη και Αντωνοπουλο οπου ο τελευταιος πεθαινει στο τελος. Πραγματικα εκει δακρυσα. Ακομη η καλπικη λυρα με συγκινησε εξισου στο 3ο μερος με τη Φανιτσα. Τελος η ταινια με τη Βουγιουκλακη και τον Γαλανο ''η Αλικη δικτατωρ'' οπου σκοτωθηκε το σκυλακι της Αλικης.

makri81
17-09-10, 11:12
[edit - δεν postαρουμε τετοια links στο retromaniax ]

mariadegrecia
31-10-10, 18:37
Να προσθέσω και εγώ ότι ναι στα 27 μου είδα την Καλπικη λίρα και ναι είχα πλαντάξει στο κλάμα από τη σκηνή με το Μακρή και το κοριτσάκι στο τέλος... Και να φανταστείτε είδα τη ταινία την ίδια μέρα με το Νησί το πρώτο επεισόδιο , που όλοι είχαν πλαντάξει στο Νησί ενώ εγώ στην Κάλπικη λίρα πιο πολύ...
κάποιος έγραφε για τη ταινία Το Αμαξάκι στη πρώτη σελίδα, να προσθέσω οτι και σε αυτήν είχα συγκινηθεί αλλά χωρίς κλαμα

Domenica
01-11-10, 15:11
Τα ῾᾽Χαμένα όνειρα᾽᾽και ῾Ἠ εβδομη μέρα της δημιουργίας῾᾽ ήταν από τα πιο έντονα κινηματογραφικά τραυματα της ζωής μου και τα αποφευγω αν κατα τυχη τα πετυχω. Δεν αντέχω τόσο ρεαλισμό...
Το ῾Με την λάμψη στα μάτια῾᾽ επίσης δεν σου φτιάχνει ακριβώς την μέρα. Σιγουρα εκτός από την ιταλική θα υπάρχει και εκδοχή σε άλλες γλώσσες οι ναζί το είχαν αυτό σαν συνήθειο (π.χ. η ῾Ἐκλογή της Σοφι῾᾽ με την Μέρυλ Στρυπ).
Εκεί που σπαράζω στο κλάμα κάθε φορά είναι στα ῾᾽Κοκκινα φανάρια῾᾽στην ιστορία της Άννας (Αλεξάνδρα Λαδικού) και του Καπετάνιου (Μάνος Κατράκης). Συν το οτι έχω χάσει έναν πολύ δικό μου άνθρωπο στα καράβια. Για οποιον δεν θυμάται
Η Αννα τελικά δεχεται να παντρευτεί τον μόνιμο πελάτη της Καπετάνιο, ο οποιος όχι μόνο θα τη βγάλει από το μπουρδελο της Τρουμπας αλλά θα υιοθετήσει και το γιο της. Ετοιμάζει το σπιτι και το γάμο για τον υποδεχτεί απο το τελευταίο ταξιδι και ενώ πάει να πάρει από την εταιρία τα χρήματα που της στέλνει για τις ετοιμασίες μαθαίνει πως το καραβι βούλιαξε χωρίς επιζώντες. Κάτι οι μαυροφορούσες που ουρλιάζουν, κάτι αυτό το ᾽᾽Μπορειτε ακομα να πάρετε τα χρήματα῾᾽ του υπαλλήλου, κάτι το οτι η Άννα είναι μεγαλύτερη απο τις άλλες κοπέλες (οι άλλες είναι μεταξυ 20 και 30, η Άννα πλησιάζει τα 40 ) και αυτή ήταν η τελευταία της ευκαιρία ,δεν θέλει πολύ για να πλαντάξεις. Φαντάζεσαι την Αννα να δουλευει με την Χρονοπουλου και τη Χέλμη με καινουργια τσατσά την μικρή (πλην αδίστακτη) Ανουσάκη και να γερνά άσχημα. Πολύ κλάμα.
Επίσης με τσάκισε η Κατερίνα Γωγου στην ᾽᾽Παραγγελιά῾᾽ όπου εμφανίζεται ως φάντασμα στο σκυλάδικο με κακό μακιγιάζ και σπασμένη φωνη να απαγγέλει ποιήματα της, ανα τακτά χρονικά διαστήματα ως σφήνα στην δράση. Αν υπάρχει εικόνα για την μιζέρια είναι αυτή. Γενικά σχεδόν όλες οι ποιοτικές ταινίες του 70῏ και 80 είναι καταθληπτικές.
Ο Αγγελοπουλος επίσης έχει συμβάλλει τα μέγιστα στο να κάνει μαυρη την καρδιά του θεατη. Διαλέγω το τέλος από την ῾Ἀναπαράσταση῾᾽ οπου οι συγγενείς της κακουργας φονισσας αφου την καταδόσουν και τη στένουν στα σιδερα, βάζουν το γιο της στο ορφανατροφειο, στέλνουν το κοριτσάκι υπηρέτρια και παιρνουν το σπιτι δικό τους.
Αν δειτε λιγο καλυτέρα ο μυθος της ῾᾽καλης, παλιάς Ελλάδας που όλοι ήταν κοντα και αγαπημένοι῾᾽καταριπτεται σε πολλές ταινίες. Το ῾᾽Κοριτσι με τα μαυρα῾᾽και η ῾Ἐυδοκια῾᾽ (αξεχαστη η σκηνη με τπ τραπέζι) αναφέρθηκαν πιο πάνω. Διαλέγω τη σκηνή από τον παρεξηγημένο ῾᾽Ζορμπα῾᾽όπου ο Φουντας αποκεφαλιζει με την βοηθεια του χωριού την χηρα Ειρηνη Παπά γιατί δεν κάθισε στο γιο του και αυτός αυτοκτονησε. Πιο μετά το χωριο παιρνει τα πράγματα της ετοιμοθάνατης Λιλα Κέντροβα και οι μοιρολογηστρες την κλαινε ζωντανη για να πεθάνει πιο γρηγορα. Για αυτές τις δυο σοκαριστικές σκηνές η λογοκρισια θεωρουσε δυσφημιστικη την ταινια για την Ελλαδα αλλά ολοι είδαν "sea,sun,sex και μαγκια῾᾽αντί για το ποσο καταπιεστικά ήταν ως κοινωνια.

Domenica
01-11-10, 15:24
Επισης μου κάνει εντυπωση πως ενω αναφέρθηκε η ῾᾽Συνοικια το Ονειρο῾᾽ (βρεχει στη φτωχογειτονιά,βρέχει και στη καρδιά μου) δεν ανέφερε κανεις τη αξέχαστη οπερατική σκηνη από την ῾Ὀρατοτης μηδεν ᾽᾽ όπου ο Κουρκουλος έχει χάσει δουλειά και κοπέλα γιατί είναι αδιάφθορος και θέλει το δικιο του και ενω γυρνα με βαρυ νταλκά σπιτι η σπιτονοικοκυρά του έχει πετάξει τα πράγματα στο δρομο γιατί θέλει τα νοικια. Ο Κουρκουλος βάζει στο γραμοφωνο το ῾᾽Βρεχει φωτιά στη στράτα μου῾᾽με τον θεό Στράτο Διονυσιου ανάβει τσιγάρο και βάζει φωτιά στα πράγματα ενώ η γειτονιά βγαίνει στα μπαλκονια με τα νυχτικά και κοιτάει το δράμα. Αξεπέραστο!!!
Ξέρει κανεις μια ταινια με τον Αλεξανδράκη όπου είναι αντιστασιακός και τον περιθάλπτει κουτση και καλά γεροντοκορη (μια χαρα κοπέλα ήταν ο ρολος δεν της πηγαινε και πολύ) και τον κρυβει στο υπογειο για χρονια για να μην τον χάσει. Δεν του λεει πως οι Γερμανοι φυγαν και ο Αλεξανδράκης βγαινει απο την υπογα αιώνες μετα. Αυτο βεβαια που δεν λέει η ταινιά λογω εποχής είναι πως έτσι γλίτωσε τα δεινά του εμφυλιου αλλά αυτό ήταν θέμα ταμπου. Ειχα σοκαριστεί τόσο που όταν χρονια μετά είδα το Underground του Κουστουριτσα δεν εντυπωσιάστικά. Ποια ταινία είναι?

bambinella 100
01-11-10, 15:30
O Τελευταιος Αιχμαλωτος, παραγωγη του 1970, η ταινια με τον Αλεξανδρακη που ζητας, Domenica.

Domenica
01-11-10, 15:40
Ευχαριστώ!!!χρονια την έψαχνα ξέρουμε σκηνοθέτη και πρωταγωνίστρια?

Wally
01-11-10, 15:40
Την οποια εχει βαλει ποτε η TV? Χροοοοονια εχω στα σχεδια μου να την παρακολουθησω αλλα ποτε δεν μου δωθηκε η ευκαιρια.

@Domenica
http://www.retrodb.gr/wiki/index.php/Ο_τελευταίος_αιχμάλωτος

Domenica
01-11-10, 15:49
Την είχα δει πολύ παλιά (εποχή που είχαμε ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2) αλλά μου έμεινε αξέχαστη. Πρεπει να την βάζουν απο καιρό σε καιρό γιατί και άλλοι φιλοι την μετράν ως τις τοπ συγκινητικές και αξέχαστες εμπειρίες του ελληνικού κινηματογραφου ειδικά το σαλταρισμένο βλέμμα του Αλεξανδράκη όταν περπατά στον άδειο δρομο μέρα.

bambinella 100
01-11-10, 15:50
Yπηρχε ενα χρονικο διαστημα πριν απο 6 - 7 χρονια που η ταινια αυτη προβαλλοταν τακτικοτατα σε ενα μικρο καναλι και ετσι ειχα την ευκαιρια να την παρακολουθησω δυο φορες.
Η Εφη Οικονομου κρατα τον ρολο της αγαπημενης του Αλεξανδρακη, που τον απαρνειται οταν αυτος μετα απο χρονια γυρνα κοντα της.
Στο ρολο της αναπηρης γυναικας που ειναι υπευθυνη για τον εγκλεισμο του, η Περυ Ποραβου.

Λορένα
01-11-10, 16:12
Μια ταινια με θεμα την υποχρεωση του αδερφου να παντρεψει τις αδερφες του.

Πρωταγωνιστες, γνωστοι ηθοποιοι (εικαζω : Αλεξανδρακης, Τασσω Καββαδια, κτλ).

Ο πρωταγωνιστης (μαλλον ο Αλεξανδρακης) ειναι χρονια ερωτευμενος με μια κοπελα, ομως εχει μια μεγαλυτερη ανυπανδρη αδερφη (Την καββαδια). Ο Αλεξανδρακης σαν ρολος ειναι ησυχος, και αβουλος. Η αδερφη του, τα θελει ολα. Με απαιτηση της μπαρκαρει για την Αμερικη για να βρει λεφτα για την προικα της.
Η αρραβωνιαστικια του, δεν τον ξεχασε ποτε, εμεινε ανυπαντρη να τον περιμενει.
Επιστρεφει χρονια μετα και αρρωστος, με ενα μικρο κομποδεμα, ισα ισα για την προικα τη αδερφης. Εκει που πηγε δεν περασε καλα.
Η αδερφη διαλεγει για αντρα τον μικροτερο και τον καλυτερο. Ο γαμπρος ανοιγει καφενειο " η ωραια Αμερικα"
Στους γαμους, και ενω ολοι χορευουν, η αρραβωνιαστικια, πηγαινει να δει τον ξενετιμενο που ειναι σπιτι μονος και αρρωστος, και αυτος παθαινει στην αγκαλια της.

bambinella 100
01-11-10, 16:57
Λορενα, η ταινια που σε συγκινησε ειναι Ο Μεταναστης, γυρισμενη το 1965 στη Σκιαθο. Ειναι κινηματογραφικη μεταφορα του διηγηματος του Παπαδιαμαντη "Η τυχη απ' την Αμερικα" και οντως πρωταγωνιστουν ο Αλεκος Αλεξανδρακης και η Τασω Καββαδια, μαζι με την Αντιγονη Βαλακου στο ρολο της αγαπημενης του μεταναστη.


http://www.youtube.com/watch?v=F2823WHkXAs

Dartacan
01-11-10, 17:47
"Ο Άνθρωπος Που Γύρισε Από τη Ζέστη" -1972

http://grcinema.files.wordpress.com/2009/03/o-anthropos-poy-girise-apo-tin-zesti.jpg?w=450&h=293

Μπορεί να σας φαίνεται παράξενη η επιλογή μου αλλά όποτε βλέπω την συγκεκριμένη ταινία με πιάνει πάντοτε ένας κόμπος. Ο Κωνσταντάρας εδώ είναι πειστικός όσο δεν πάει και το βλέμμα του μόνο αρκεί να σε κάνει να νιώσεις την απογοήτευσή του.

Και να φανταστείτε ότι η ταινία αυτή είναι στην κατηγορία "Κωμωδίες".

argy
01-11-10, 18:21
Αν γινοταν ψηφοφορια η "Ιστορια μιας Καλπικης Λιρας" θα κερδηζε!!!
Μια χρονια την ειχα δει βραδυ χριστουγεννων και πραγματικα ηταν τρομερη εμπειρια !!! Ειδικα οταν λεει η Φανιτσα "Παρτε ενα λουλουδακι απο την ορφανη" πιστευω λυγιζει ακομα κ ο πιο ασυγκινητος!!!!

Θα συμφωνησω με προηγουμενα post οτι οταν πεθανε στο ''Αλικη δικτατωρ" ο αραπης (το σκυλακι) τα ειδα ολα!!!! :cry: :cry: :cry:

Greeksexycgn
01-11-10, 18:26
Παλιές Ελληνικές ταινίες που σας έχουν συγκινήσει?

Eiναι μια ταινια με την Ξένια Καλογεροπούλου , στο Αγιο Ορος την ειχα δει μικρο παιδι και δεν μπορεσα να την ξεχασω ποτε......δυστηχως δεν ξερω τον τιτλο τις ταινιας.

bambinella 100
01-11-10, 18:33
Greeksexycgn, η ταινια με πρωταγωνιστρια την Καλογεροπουλου, που αναφερεις ειναι πολυ γνωστη. Αδελφος Αννα, ο τιτλος της και εκτος απο την Ξενια παιζουν ακομη ο Βυρων Παλλης, ο Μανος Κατρακης, ο Πετρος Φυσσουν, και η Χαριτινη Καρολου.

Λορένα
01-11-10, 18:33
Eiναι μια ταινια με τηνΞένια Καλογεροπούλου , στο Αγιο Ορος την ειχα δει μικρο παιδι και δεν μπορεσα να την ξεχασω ποτε......δυστηχως δεν ξερω τον τιτλο τις ταινιας.

Ο σταυρος του Μ. Κωνσταντινου μηπως? Δηλ για εναν σταυρο ψαχνανε και η Ξενια σαν καλογερος ητα ντυμενη

Ωραια ταινια :)

argy
01-11-10, 18:58
@ Greeksexycgn
Τρομερη ταινια "Ο Αδελφος Αννα" αλλα θυμαμαι ελαχιστα γιατι εχω χρονια να τη δω!! Ποτε θα ξυπνησουν επιτελους τα καναλια.............!!:rant: :rant:

Λορένα
01-11-10, 19:12
@ Greeksexycgn
Τρομερη ταινια "Ο Αδελφος Αννα" αλλα θυμαμαι ελαχιστα γιατι εχω χρονια να τη δω!!

Την θυμαμαι ολη :)

Ενας τυχοδιωκτης ψαχνει σε ενα μοναστηρι τον σταυρο του Μ. Κωνσταντινου. Εχει παρεα εναν αντρα και μια γυναικα. Εχουν και εναν χαρτη που τους οδηγησε εκει
(δεν ειναι στο Αγιο Ορος)

Σε ενα μοναστηρι, βλεπει τον ηγουμενο και εκει κοντα μια ορφανη κοπελα (η Ξενια) ντυμενη σαν καλογερος, και σχεδον σε ημιαγρια κατασταση.
Τον σταυρο τον βρισκει η Ξενια σε μια υπογεια σπηλια σε ενα μπαουλο (νομιζω την κυνηγησαν και κρυφτηκε εκει). Μεταξυ της Ξενιας και του πρωταγωνιστη (γνωστος ηθοποιος) αναπτυσεται μια σχεση και ζηλευει η αλλη γυναικα (βοηθησε και ενα φουστανι που φορεσε η Ξενια και εδειξε γυναικα)
Στο τελος η σταυρος κινδυνευει να πεσει στα χερια των κακων. Η Ξενια τον παιρνει πρωτη και τρεχει προς το μοναστηρι, ο τριτος της παρεας την κυνηγα. Προλαβαινει και τον δινει στα σκαλια στον ηγουμενο. Ο κακος πλησιαζει, παει να ανεβει την σκαλα, ο ηγουμενος του λεει : "πισω', και ο κακος τυφλωνεται και πεφτει απο τις σκαλες (μαλλον πεθανε) και εκει τελειωνει. Και ολοι καλα (ο πρωταγωνιστης, η Ξενια και ο ηγουμενος)

Greeksexycgn
01-11-10, 19:28
Ο Αδελφός Άννα(1963)

Είδος Ταινίας: Αστυνομική
Πρωταγωνιστούν: Ξένια Καλογεροπούλου,Βύρων Πάλλης, Μάνος Κατράκης,Πέτρος Φυσσούν, Μήτσος Λυγίζος
Σκηνοθεσια ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ.



http://www.youtube.com/watch?v=agC5XOtfSVQ

Greeksexycgn
01-11-10, 19:57
Η Ξένια Καλογεροπούλου γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου (http://www.sansimera.gr/almanac/1109) του 1938 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου, όπου πρωτοεμφανίστηκε το 1956 με έναν γαλλικό θίασο, παίζοντας Μολιέρο. Στην Ελλάδα πρωτόπαιξε το 1958 και σε μικρό χρονικό διάστημα αναδείχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της εποχής. Πρωταγωνίστησε σε περισσότερα από 50 θεατρικά έργα κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, ως Νίνα στον «Γλάρο» του Τσέχωφ, ως Πόρσια στον «Έμπορο της Βενετίας» και Ολίβια στη «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ, ως Μιραντολίνα στη «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι, ως Σόνια στους «Τελευταίους» του Γκόρκι, ως Εσμέ στην «Άποψη της Έιμι» του Ντ. Χέαρ. Από το 1965 ως το 1975 συγκρότησε θίασο με τον Γιάννη Φέρτη, με τον οποίο υπήρξαν ζευγάρι για ένα διάστημα, ενώ το 1984 ίδρυσε το Θέατρο Πόρτα.
Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο της το 1958, στην ταινία «Η κυρά μας η μαμή». Ακολούθησαν άλλες 35 ελληνικές και τρεις ξένες ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959), «Λαός και Κολονάκι» (1959), «2.000 ναύτες κι ένα κορίτσι» (1960), «Ο μπαμπάς μου κι εγώ» (1963), «Ο ανήφορος» (1964), «Ο σατράπης» (1967), «Το πιο λαμπρό μπουζούκι» (1968), «Ξύπνα καημένε Περικλή» (1969), «Ο άνθρωπος της καρπαζιάς» (1969), «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα» (1972), «Αγάπη μου παλιόγρια» (1972). Το 1964 τιμήθηκε με το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Η Ξένια Καλογεροπούλου έχει μεταφράσει 17 θεατρικά έργα κι έχει γράψει έξη έργα για παιδιά: «Οδυσσεβάχ, Ελίζα», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Οικογένεια Νώε», «O Eλαφοβασιλιάς», καθώς και «Το Σκλαβί» που απέσπασε το Νοέμβριο του 2001 το βραβείο δραματουργίας Κάρολος Κουν (http://www.sansimera.gr/biographies/115). Το 2001 τιμήθηκε, επίσης, με το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Ιδρύματος Kώστα και Ελένης Ουράνη. Από τα έργα της έχουν μεταφραστεί: «Ο Οδυσσεβάχ» σε οκτώ γλώσσες, η «Ελίζα» και «Το Σκλαβί» σε τρεις.

Wally
01-11-10, 20:03
πολλακις εχουμε μπει να μπαινουν οι πηγες!

Για το παραπανω: http://www.sansimera.gr/biographies/71

Shakti
01-11-10, 20:09
Οτι ειπώθηκε παραπάνω και είπα στο θέμα των ταινιών της Αλίκης.

Η Αλίκη δικτάτωρ, και η σκηνή με τον σκύλο που τον χτυπάει αμάξι. Μιλάμε δεν το ξεπέρασα ποτέ, κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα βλέπουν παιδιά τελικά. Δεν την ξαναείδα την σκηνή, ούτε και θα την δω. Είχα ρίξει πολύ κλάμα.

konkar
01-11-10, 20:39
Τα Κόκκινα Φανάρια. Εκπληκτική ταινία.

krios
16-11-10, 21:36
Ο μικρός δραπέτης.

xristosk
28-11-10, 01:14
συγκινητικες επισης ταινιες που ειδα προσφατα ηταν το οι γενναιοι του βορρα
28 οκτωβριου ωρα 5 30 και η χαραυγη της νικης
ωραιες ταινιες που εχουν να προβληθουν πολλα χρονια μια και δεν παιζονται πλεον τετοιου ειδους ταινιες απο την τηλεοραση

Hlebouras
03-02-11, 03:07
Ἡ ταινία στὴν ὁποία ἀναφέρεστε φίλοι μου εἶναι ἡ περίφημη καὶ νομίζω μοναδικὴ (ἴσως νὰ ἔχῃ σκηνοθετήσῃ ἄλλη μία, δὲν εἶμαι σίγουρος) σκηνοθετικὴ δημιουργία τοῦ Ἀλέκου Ἀλεξανδράκη «Συνοικία τὸ ὄνειρο»
Είχε προηγηθεί η ταινία "Ο Θριαμβος" του 1960. Δυστυχώς, δεν την βλέπουμε. Την είχα δει μια φορά πριν από πολλά χρόνια.
Με συγκινεί ιδιαίτερα η σκηνή από τον 'Μπλοφατζή", όπου ο Λ. Κωνσταντάρας βρίσκει τον αμνησιακό Γ. Βόγλη και του αναφέρεται στρατιωτικά για να τον κάνει να θυμηθεί. Επίσης, κλασσική μελό σκηνή, στην "Οδύσσεια ενός Ξεριζωμένου", όπου ο Ξανθόπουλος - ως πατέρας - αναγνωρίζει τον γιό του που είναι έτοιμος να σκοτώσει, και λέει υπόκωφα "Παιδί μου..."

prasinomatis
15-02-11, 12:47
δυο απο τιs πιο συγκινητικεs ταινιεs που εχω δει ειναι το αμαξακι και ο μεθυστακαs με τον Ορεστη Μακρη.

takispapadakis
13-03-11, 12:45
στο αστροναυτες με το βεγγο αφου εχουν αποκλεισει την περιοχη και συλλαμβανουν οσους πλησιαζουν.μια γιαγια που δεν ηξερε τι γινετε τους λεει να παρουν τον αντρα της για κανενα μερεμετι γιατι ηταν ανεργος.

LambrosKon
26-03-11, 20:20
Αν και δεν την εχω δει εδω και αρκετα χρονια, η μονη παλια ελληνικη ταινια που με ειχε κανει να κλαψω ηταν η Υπολοχαγος Νατασσα.

αριαδνη
10-04-11, 13:28
Το ''οργανάκι του Αττίκ'', την ξέρει κανείς αυτή την θαυμάσια ταινία; Με την Σμαρούλα Γιούλη και τον Αλέκο Αλεξανδράκη στα πολύ νιάτα του! συγκινητικότατη..

Διαδραματίζεται την εποχή που η Ελλάδα γεμίζει από πρόσφυγες, οι κυβερνήσεις πέφτουνε ή αλλάζουν ταχύτατα, τα όνειρα του λαού για ένα σπίτι ξεφτίζουν και δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής: αυτός της φτωχής, προσφυγοπούλας Μέλπως και του πλούσιου, αριστοκράτη γόη Λώρη! κοινή συνησταμένη η αγάπη που την καταλαβαίνουν και οι δύο και τους ανοίγει έναν νέο δρόμο .

Η κοπέλα ζει με έναν πατέρα στην ουσία χωρίς πρόσωπο, κλεισμένο , πεισματικά στο άδειο τους σπίτι( τραυματίστηκε στον πόλεμο), είναι νόθα , το ξέρουν όλη στην φτωχογειτονιά εκτός από εκείνη. Για να ζει τον πατέρα της, δουλεύει ως πλύστρα στο σπίτι της εγωίστριας και άμυαλης μητέρας του Λώρη που αντιπαθεί κάθε κοπέλα του λαού, φυσικά και την Μέλπω..σιγά, σιγά στους ίσκιους της γειτονίας θα ξεδιπλωθεί και η ιστορία της μητέρας της που θα μοιάζει τόσο στην δική της μετέπειτα τραγική ιστορία. Το τέλος τραγικό και άδικο, μόνο το οργανάκι του Αττικ θα μείνει να υμνεί μια μεγάλη αγάπη που θα γνωρίσει την ανθρώπινη συκοφαντία και τον εμπαιγμό!

RIO
10-04-11, 13:48
"Ο Άνθρωπος Που Γύρισε Από τη Ζέστη" -1972

http://grcinema.files.wordpress.com/2009/03/o-anthropos-poy-girise-apo-tin-zesti.jpg?w=450&h=293

Μπορεί να σας φαίνεται παράξενη η επιλογή μου αλλά όποτε βλέπω την συγκεκριμένη ταινία με πιάνει πάντοτε ένας κόμπος. Ο Κωνσταντάρας εδώ είναι πειστικός όσο δεν πάει και το βλέμμα του μόνο αρκεί να σε κάνει να νιώσεις την απογοήτευσή του.

Και να φανταστείτε ότι η ταινία αυτή είναι στην κατηγορία "Κωμωδίες".


Πραγματικά, η σκηνή που ξαναβλέπει τον γιο του είναι πολύ συγκινητική...

Dominion
30-08-11, 06:31
Aν και, πρώτα-πρώτα, στην διανομή του έργου, φιγουράρουν δύο "ιερά τέρατα" του εγχώριου κωμικού ρεπερτορίου, το "Λατέρνα Φτώχεια και Γαρύφαλλο" του Αλέκου Σακελλάριου (η κινηματογραφική συνέχεια του "Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο"), διαθέτει κινηματογραφικές σκηνές που μπορεί να αγγίξουν την ψυχή, ακόμα και του πιο "σκληρόπετσου" Έλληνα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το: "Κάτι παραπάνω!", του Φωτόπουλου, απευθυνόμενου στο γιατρουδάκι του Αυλωνίτη, που τον ρωτά: "Είσαστε συγγενής... αδελφός?", για να πάρει την άμεση απάντηση: "Φίλος!", η οποία δεν χωρά καμιά απολύτως αμφισβήτηση, τουλάχιστον μέσα στο φιλμικό σύμπαν του καλλιτεχνικού (κατά το σκέλος Αυλωνίτη πάντα) διδύμου Πετράκη / Παυλάρα.

GEORGE KOSTAKOPOULOS
16-09-11, 10:22
Η ταινία που με συγκλόνισε και με έκανε μικρό να κλάψω πολύ,είναι μια ταινία που περιέργως δεν έχει αναφερθεί από κανένα εώς τώρα!Είναι το συγκλονιστικό δράμμα του Ορέστη Λάσκου:''Η άγνωστος'' με την μεγάλη Κυβέλη.Στην ίδια ταινία έπαιζαν:Γιώργος Παππάς,Αλέκος Αλεξανδράκης[έκανε το γιο της],Λάμπρος Κωνσταντάρας,Μάρθα Καραγιάννη[στη πρώτη κινηματογραφική της εμφάνιση],Μίμης Φωτόπουλος,Χρήστος Ευθυμίου,Γκίκας Μπινιάρης,Περικλής Χριστοφορίδης,Κυβέλη Θεοχάρη.

mariadegrecia
18-09-11, 23:41
Αχ και μένα με είχε συγκινήσει! Την έχω δει και μου είχε αρέσει πολύ!Μοναδική η Κυβέλη στο ρόλο της!

V.I.Smirnov
19-09-11, 00:46
Το ''οργανάκι του Αττίκ'', την ξέρει κανείς αυτή την θαυμάσια ταινία;
Με την Σμαρούλα Γιούλη και τον Αλέκο Αλεξανδράκη στα πολύ νιάτα του ! συγκινητικότατη..

Διαδραματίζεται την εποχή που η Ελλάδα γεμίζει από πρόσφυγες, οι κυβερνήσεις πέφτουνε ή αλλάζουν ταχύτατα, τα όνειρα του λαού για ένα σπίτι ξεφτίζουν και
δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής: αυτός της φτωχής, προσφυγοπούλας Μέλπως και του πλούσιου, αριστοκράτη γόη Λώρη !
κοινή συνησταμένη η αγάπη που την καταλαβαίνουν και οι δύο και τους ανοίγει έναν νέο δρόμο [...]


Η ταινία αυτή γυρίστηκε το 1955 και το σενάριό της βασίζεται - όπως υπαινίσσεται και ο τίτλος της - στο τραγούδι "Το οργανάκι".
Είναι κάπως ασυνήθιστο μια ταινία να εκκινεί και να βασίζεται στην υπόθεση ενός τραγουδιού.
Το τραγούδι αυτό γράφηκε το 1934 από τον Αττίκ (μουσική και στίχοι) και είναι μια από τις μουσικές ιστορίες του.
Κάποιες ανεπιβεβαίωτες μαρτυρίες λένε ότι γράφηκε το 1919.
Η παρτιτούρα έγραφε "Δραματάκι της ζωής. Τω, αδελφώ μοι Κίμωνι μετ' αγάπης. Κωνσταντινούπολις."
Ο Αττίκ συνήθιζε να περιγράφει στα τραγούδια του αληθινές ιστορίες - κάποιες μάλιστα ήταν και δικές του.

-

αριαδνη
01-02-12, 09:33
Χαμένα όνειρα:

Πραγματικά δραματική κωμωδια πολυ τρυφερή και συγκηνιτική! οι ερμηνείες άψογες, κυριως του Παπαμιχαήλ και της Βαλάκου..αλλά μάλλον αυτή που θα μου μεινει περισσότερο , ειναι του Διανέλλου, ενος ήσυχου, απλού και ήρεμου ανθρώπου χωρις αξάρσεις που έχει δεκτεί πια την μουντάδα της ζωής, κατι που οι δυο νέοι της ταινίας δεν θέλουν να τους συμβεί και προσπαθούν να αποφυγουν με προσπαθειες και προσωπικό κόστος. Με τον καιρό όμως συμβιβάζονται και προσπαθούν να αντλήσουν την πολυπόθητη χαρά, αφου δεν είδαν τα θαυματα που ήθελαν με τις μικροχαρές τους, την συντροφικότητα και την αγάπη τους. Ενα μελωδικό ταγκό του δρόμου ( που ειχαν καποτε χορεψει με μεγάλη χαρά) με φόντο μια χιονισμένη μέρα μπορει να αλλάξει κάποια πραγματα της μικροκαθημερινότητας τους. Τουλάχιστον δεν θα ειναι πια μόνοι!

BETTY BOOP
13-03-13, 20:42
Ταινίες που με συγκίνησαν
-Η κάλπικη λίρα
-Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;
-Μια ζωή την έχουμε
-Ο λουστράκος
-Ένας νομοταγής πολίτης
-Πήρες πτυχίο;

nalpha
02-11-13, 13:23
ΕΝΑ ΓΕΛΑΣΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ...στη σκηνη του φιναλε οπου αφηνει να εννοηθει οτι η χειροβομβιδα σκαει και ο Κουρκουλος σκοτωνεται..

ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ ΝΑΤΑΣΣΑ...στον φοβερο διαλογο που εχει ο Καρρας με τη μητερα του Κάκια Παναγιώτου,και στη τελευταια σκηνη οπου η Αλικη συναντα το γιο της και ξαναβρισκει τη φωνη της...
ΟΡΑΤΟΤΗΣ ΜΗΔΕΝ...στη σκηνη που ο Κουρκουλος καιει τα υπαρχοντα του..

ΞΥΠΝΑ ΒΑΣΙΛΗ ...οταν ο Κωνσταντινου απο μια φοβερη ειρωνια της τυχης δεν κερδιζει το λαχειο που κερδισε και χανει τη μοναδικη του ευκαιρια για κατι καλυτερο στη στη ζωη του..

ΦΖΠ1
02-11-13, 15:07
"Ένας νομοταγής πολίτης" ! Είναι τέτοιο το πάντρεμα του τραγουδιού με την ερμηνεία του Μουστάκα...

ARETARA
02-11-13, 16:28
Μόνο και γι' αυτή τη σκηνή...τώρα βέβαια και παλιά παλιά δεν τη λες την ταινία αλλά...


http://www.youtube.com/watch?v=XUj1uV2blr0

atanasio
02-11-13, 16:32
ARETARA, ευχαριστούμε για την υπέροχη σκηνή από το ''Ταξίδι στα Κύθηρα''. Από τις καλύτερες του Αγγελόπουλου και του ελληνικού κινηματογράφου.

RIO
02-11-13, 19:01
Από αυτή την ταινία, πάντα με συγκινεί η σκηνή όπου ο Κατράκης χορεύει το " Σαράντα μήλα κόκκινα", πάνω σε έναν λόφο...