PDA

Επιστροφή στο Forum : Έντομα



Λορένα
11-06-09, 08:40
Με ποια εντομα, ειχατε μανια μικροι; :D

Σας αρεσε να τα βασανιζετε; Να τα σκοτωνετε μηπως;

Όσοι μεγαλωσαν στην επαρχια, σιγουρα καταλαβαν τι εννοω..

Τα.. δικά μου εντομα, ηταν οι πυγολαμπιδες, τα μυρμυγκια και τα τζιτζικια :D

Τις πυγολαμπιδες, βγαιναμε καθε βραδυ τα παιδια της γειτονιας και τις κυνηγουσαμε. Εγω εβαζα μερικές σε ένα βαζακι, για να τις δω την επόμενη μερα να αναβοσβηνουν, δυστυχως ομως.. το βαζο ηταν σφραγισμενο και πεθαιναν. :( . Την επομενη τις εβρισκα ολες ψοφιες, το βαζο να βρωμαει η μαμα να το πεταει, και το επομενο βραδυ ξανα και απο την αρχη (της ειχα εξαφανισει ολα τα βαζα..). Μου πηρε καποια χρονια να καταλαβω το γιατι (ε.. μικρουλα ημουν :P). Εν τω μεταξυ.. ειχα αποδεκατισει εναν σημαντικο αριθμο απο δαυτες :xm:.

Τα μυρμυγκια, μου αρεσε να χαλαω τις φωλιές τους, και να τα παρακολουθω να τρεχουν μετα ξεφρενα απο δω και απο κει. Πολλές φορές τους εριχνα ψιχουλα και παρακολουθουσα πως τα μεταφερναν στις φωλιές τους. Ηταν αυτά που βασάνισα περισσότερο (τα καημενα.. τι τραβηξαν απο μενα :xm:)

Τα τζιτζικια τα κυνηγουσα καθε μεσημερι, χωρις να με νοιαζει η ηλιαση. Εμπαινα μεσα στις ντοματιες (γινοταν πρασινο-κοκκινα τα ρουχα μου) σκαρφαλωνα στα δεντρα, και γενικώς όπου ακουγα τζιτζικι εψαχνα να το βρω.

Μια φορά ειχα μαζεψει περιπου 15, και τα ειχα βαλει σε κουτι απο παιχνιδια το οποιο το αφησα στο μπαλκονι του σπιτιου μου (οσο εψαχνα να βρω αλλα). Ο πατερας μου, που κατα λαθος εσπρωξε το κουτι, κατατρομαξε απο τον θορυβο που εκαναν (δεν ειχε καταλαβει τι υπηρχε μεσα, και αυτα ηταν πολλα :P)
Αυτα ομως τα αφηνα ελευθερα μετα απο λιγη ωρα. Ποτε δεν τα κρατησα αιχμαλωτα, πολυ

Υ.Γ. για να μην με νομισετε και περιεργη..(το σωζω οσο μπορω :P), ολα τα παραπανω, τα εκαναν και τα υπολοιπα παιδια της γειτονιας μου.
Τοσο τα μεσημερια, οσο και τα βραδια, μαζευομαστε παρεες (αγορια κοριτσια) και τα κυνηγουσαμε, με τους γονεις να φωναζουν το βραδυ να μαζευτουμε επιτελους σπιτι, και το μεσημερι να ανησυχουν για τον ηλιο

Απο τις πιο ομορφες αναμνησεις του καλοκαιριου εκεινα τα χρονια..

tsalk
11-06-09, 08:46
Με ποια εντομα, ειχατε μανια μικροι; :D

Σας αρεσε να τα βασανιζετε; Να τα σκοτωνετε μηπως;

Όσοι μεγαλωσαν στην επαρχια, σιγουρα καταλαβαν τι εννοω..


Α έχω και εχώ την μανία με τα έντομα. Κάτι ακρίδες κάτι μέλισες και κάθε τι που με ενοχλεί στον χώρο μου (εξοχικό) πρέπει να πεθάνει. Μια και έξω.
Πως....είμαι λίγο βάρβαρος?.....Δεν ξέρω μπορεί και να είμαι λιγάκι.

Αλλά θα μου πείτε που να πάνε και αυτά τα καημένα?

spyros_s
11-06-09, 09:33
Η αναζήτηση πυγολαμπίδων ήταν και σε μένα αγαπημένο παιδικό παιχνίδι... στο χωριό τις έλεγαν...κωλοφωτιές για προφανείς λόγους. Αυτό με τα μερμήγκια το έκανα και εγώ αλλά ως "Ντένις ο τρομερός" τα έκαιγα και με μεγεθυντικό φακό...
Μπορεί πλέον να τα θεωρώ ανεπίτρεπτα και να ντρέπομαι για αυτά όμως τότε τα έκανα ευχαρίστως

c3podroid
11-06-09, 09:48
Ένας σημαντικός αριθμός μυρμηγκιών έχει αποδεκατιστεί από μένα, σε μικρότερη ηλικία βέβαια. Στην Ανάβυσσο που πηγαίναμε τα καλοκαίρια είχαμε κήπο και εκεί έβρισκα πολλά. Αγαπημένη απασχόληση να τα πιάνω, να τα ρίχνω σε λάκκους με νερό και να τα παρακολούθω να πνίγονται. Πολύ λίγα τα πάταγα, τα περισσότερα τα έπνιγα. Μη με ρωτήσετε γιατί. Απλά η ηλικία το δικαιολογούσε μάλλον.
Το βασανιστήριό τους διακόπηκε απότομα μια μέρα που είχα την τύχη-ατυχία να παρακολουθήσω στην τηλεόραση αργά τη νύχτα το "Them!" (οι φανατικοί των παλιών ταινιών φαντασίας-τρόμου θα καταλάβουν).

exetlaios
11-06-09, 10:09
Μικρός ήμουν μέγας πολέμιος των μυρμηγκιών.

Αγαπημένος τρόπος εξολόθρευσης (με όπλα μαζικής καταστροφής) :

Έπαιρνα υγρή κόλλα μοντελισμού και την αραίωνα με νερό.
Την έχυνα στο τσιμέντο όπου πέρναγε η φάλαγγα των "εχθρών".
Όταν είχαν κολλήσει μπόλικα, έχυνα οινόπνευμα και έβαζα φωτιά !

Επίσης κυνήγι βατράχων σε λιμνάζοντα νερά.
Μόλις εντοπίζονταν, ακολουθούσε ανελέητο κυνηγητό
με φυλοκάλαμο (με μέλη έχοντα μεταλλική αιχμή) ή με καλαμάκια από σουβλάκια !
Μέχρι που έμαθα ότι τα ούρα του βατράχου μπορούσαν να σε τυφλώσουν,
οπότε ... κήρυξα ανακωχή ! :O

Kambia
11-06-09, 10:12
Ειχα μανια να μαζευω μυρμηγκια!!!
Αυτα τα μικρα που κυκλοφορουν κατα διαστηματα στα σπιτια. Ειχα εντοπισει τη φωλια τους στο μπαλκονι του σπιτιου και παραμονευα. Τα επιανα και τα εβαζα μεσα σε σπιρτοκουτα εχοντας την εντυπωση οτι αυτα θα μεινουν εκει. Μετα εβαζα τα σπιρτοκουτα στο συρταρι της ντουλαπας με τα ρουχα μου! Στρατια την αλλη μερα στην ντουλαπα. Μπαμ.... παρτην κατω την μανα μου!!!!!
Στην παραλια παλι με τα μυρμηγκια ασχολουμουν. Τα μεγαλα αυτη τη φορα. "τουρκαλαδες" τα λεγαμε. Εφτιαχνα το καστρο απο αμμο με μια ταφρο (κλασικα) γυρω γυρω και τα εβαζα μεσα για να δω απο που θα φυγουν.
Οταν ξεμενα απο μυρμηγκια κυνηγούσα μύγες 8). Εβγαζα τη ζελατινα απο τα κουτια των τσιγαρων. Τις στριμωχνα καπου και τις επιανα. Εβαζα απο 10 μεσα σε καθε ζελατινα και μετα με τον μεγεθυντικο φακο..... :zip:

theoritikos
11-06-09, 10:36
Και εγώ είχα μανία με τα μυρμήγκια!
Έβαζα τα δάχτυλα μου στις φωλιές, και τις έσκαβα να δω τι υπάρχει μέσα.
Επίσης τα τάιζα καυτερές πιπεριές, και μετά τα παρακολουθούσα να κάνουν οχταράκια ή άλλα ακανόνιστα βήματα, λόγω της καυστικότητας!
Για ένα διάστημα είχα μανία και με τις σφήκες επειδή τις συχαινόμουν (και ακόμα συχαίνομαι!) αφάνταστα. Τις έκλεινα σε μπουκάλια με νερό και τις έβλεπα να αργοπεθαίνουν, παίρνοντας εκδίκηση για όσες φορές με τσιμπούσαν!

Rygar
11-06-09, 10:45
Δε βασάνιζα τίποτε μικρός. Είχα όμως αδυναμία σε 2 ζωύφια. Στα τζιτζίκια και σε κάτι μεγάλες περίεργες χρυσόμυγες, με χρώμα είτε πράσινο είτε χρυσό. Εμοιαζαν με σκαθάρια με φτερά. Τα λέγαμε ζήνες. Τους δέναμε κλωστή γύρω από το κεφάλι τους και αυτές πετάγανε να φύγουν, με την κλωστή όμως που να πάνε;Μμμμ, σαν να μου φαίνεται ότι τελικα τις βασανίζαμε. Τα τζιτζικάκια όμως όχι, τα έπιανα, τα έδειχνα στον πατέρα μου και μετά τα άφηνα. Προτιμούσα τις τζιτζιρομάνες, γιατί έκαναν και τον πιο ...κυριλέ τζιτζίρισμα. Μάλιστα ορισμένες, αφου τις έπιανα τις άφηνα πάλι σε κάποιο αλλο κορμό και αυτές κατά παράδοξο τρόπο, παρέμεναν στη θέση τους χωρίς να φοβούνται. Κι όταν απομακρυνόμουν, άρχιζαν το γνωστό τραγούδι τους.

Wally
11-06-09, 10:48
Εγω φρικιαζα με ΟΛΑ τα εντομα,ζωυφια κτλ και συνεχιζω να τα αντιπαθω σφοδρα!

Το μαρτυριο μου συνεχιζεται μιας και ανηλικο μελος της φαμιλιας μου, διατηρει ως κατοικιδιο ενα ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ (νταξ,δεν ειναι εντομο αλλα ανηκει στη κατηγορια "Σιχαμερα και αλλα" :D)

Rygar
11-06-09, 10:51
Ελα ρε! Τα σαλιγκάρια τα τρώνε κιόλας.:P


Από την ταινία "ο κύριος Πτέραρχος":

Κανέλος: "Δε μου λες κύριε Σαλιγκάρη μου"
Απ:"Εεεε Στρυγγάρης κύριε"

Λορένα
11-06-09, 11:04
wally... τα παιδακια, και ειδικα τα αγορια που φοβοντουσαν τα εντομα, ετρωγαν τρελη καζουρα στα μερη μου :D τι ειχες να τραβηξεις μοναχα :P


Rygar.. και μεις καναμε το ιδιο με τις χρυσομυγες :D

exetlaios
11-06-09, 11:48
Ελα ρε! Τα σαλιγκάρια τα τρώνε κιόλας.:P


Προφανώς δεν έχεις δει την ταινία SLUGS του J.P.SIMON !

http://img.photobucket.com/albums/v299/horrorman/Slugs-cdcovers_cc-front.jpg

Rygar
11-06-09, 11:59
:rofl:

Exetlaie είσαι η Δομή του σπλάτερ, τελεία και παύλα!

audiodee
11-06-09, 13:01
Πολύ πολύ μικρός μια μέρα στην αυλή μάζευα μυρμηγκάκια και τα έβαζα στην επιφάνεια ενός κουβά με νερό, και μετά τα πίεζα με το δάχτυλο και παρακολουθούσα που κουνούσαν τα χέρια-πόδια τους μέχρι να φτάσουν στον πάτο και να πνιγούν. Μετάνιωσα πικρά γι'αυτό το "παιχνίδι".
Την ίδια εποχή είχα βρει μια χτυπημένη μύγα που δεν μπορούσε να πετάξει και την είχα πάρει κατοικίδιο. Είχα βάλει και κόκους ζάχαρης να την ταΐζω.

Ως ενήλικας τώρα το μοναδικό μου παιχνίδι με έντομα είναι οι κατσαρίδες. Μόλις δω μια εντός οικείας, θα πάρω ένα εντομοκτόνο (προτίμηση στον αφρό) και θα την κηνυγάω. Αν την πετύχω 2-3 φορές ζαλίζεται και δεν μπορεί να τρέξει να κρυφτεί, μόλις την πετύχω την θάβω ψεκάζοντας πάνω της ένα σωρό από εντομοκτόνο. Ποτέ δεν τις πατάω γιατί σιχαίνομαι το "κρατς" και τα υπολείμματα από το ξεκοίλιασμα.

Λορένα
11-06-09, 13:13
αγαπημενο μου εντομο υπηρξε η πασχαλιτσα (αυτο το κοκκινο με τις μαυρες βουλες)

Υπηρχε και σχετικο εθιμο με τραγουδακι μαζι.

Αν την κρατουσες στο χερι σου, και ανοιγε τα φτερα της και πεταγε, θα.. σου αποκτουσες καινουργια ρουχα, οποτε ελεγες κατι σαν : πασχαλιτσα πασχαλια, φερε μου μια φορεσια.. κατι τετοιο, δεν το θυμαμαι καλα

Και αυτες επισης.. τις εκανα συλλογη :P, αλλά ποτε δεν σκοτωσα καμια :)

audiodee
11-06-09, 13:22
Μιας και είπαμε για έντομα και πασχαλίτσες, ποια ήταν μια εκπομπή (ελληνική νομίζω) που ήταν κάποιοι ντυμένοι έντομα, ένας χοντρούλης ντυμένος μπουμπουρίτσα-πασχαλίτσα και κάποιοι άλλοι, και ήταν σε ένα σπίτι μέσα και έδειχνε τα αντικείμενα του σπιτιού γύρω τους τεράστια...

snakeyes08
11-06-09, 14:19
Εγω φρικιαζα με ΟΛΑ τα εντομα,ζωυφια κτλ και συνεχιζω να τα αντιπαθω σφοδρα!


Same here!

audiodee
11-06-09, 14:43
Μικρός μου άρεσε να τρώω και κάποια έντομα, όπως τις θαλάσσιες κατσαρίδες (γαρίδες). Τώρα ούτε κρύο ούτε ζέστη.

Hera
11-06-09, 15:33
Μ έναν ξάδελφο σκοτώναμε (αυτός δλδ με σφεντόνα) σαύρες!!

μετά τους κάναμε μεγαλόπρεπη κηδεία στον κήπο του σπιτιού. Ειχαμε δημιουργήσει ένα μικρό νεκροταφείο με ωραιότατους σταυρούς από κλαράκια και επιγραφή τάφου από χαρτόνι- με τα ονόματά τους. (τί διαστροφή, τους δίναμε και ονόματα μετά θάνατον!!!)

κατά τ άλλα, το παιχνίδι με την χρυσόμυγα το κάναμε και μεις, αλλά μετά τις αφήναμε ελεύθερες.

α και μια φορά έκανα ανατομια σε μπακακάκι (μικρό βατράχι που σύχναζε στο συντριβάνι του σπιτιού μιας θειάς μου)

το λυπήθηκα μετα :(

Rygar
11-06-09, 15:44
κατά τ άλλα, το παιχνίδι με την χρυσόμυγα το κάναμε και μεις, αλλά μετά τις αφήναμε ελεύθερες.


Μα κι εμείς τις αφήναμε ελεύθερες. Μάλιστα είχαμε επινοήσει και ένα παιχνίδι ΓΙΑ να τις αφήσουμε ελεύθερες. Μαζευόμασταν καμια 10αριά, τις βάζαμε στο πάτωμα και όταν αυτές ανοιγαν τα φτερά τους να πετάξουν, προσπαθούσαμε να τις πετύχουμε με χαστούκια. Οσες ήταν γρήγορες, μας ξεφευγαν. Υπήρχαν άλλες που τρώγανε 5-6 και κάθε φορά πεφτανε κάτω πιο ζαλισμένες. Τελικά βαριόμασταν και τις παρατάγαμε.

EDIT: Επειδή τώρα το είδα ξεκάθαρα, υπόψην ότι μιλάω για χρυσόμυγες.

DINO
11-06-09, 17:24
Δύο τζιτζίκια δεμένα σε κλωστή, το πρώτο στο ένα άκρο και το δεύτερο στο άλλο...
Καταλαβαίνετε τι γινόταν μόλις τα αμόλαγες! :D
Δεν το έκανα εγώ, αλλά κάποιοι φίλοι (αλήθεια)...

Επίσης κάποιοι έπιαναν τζιτζίκια και τους έβαζαν ένα ξυλαράκι... ξέρετε... από πίσω, και μετά τα άφηναν... :(

Κατά τα άλλα και εγώ έχω κάψει μυρμήγκια με οινόπνευμα... :( και έπιανα και κολοφωτιές...

ASiC
11-06-09, 17:42
Τα έντομα τα συμπαθούσα εκτός απο τις κατσαρίδες, μύγες, σφήκες και τα ταμπάνια (εκείνα τα μεγάλα, απαίσια, μαύρα κι επικίνδυνα ιπτάμενα έντομα) που έτρεχα να κρυφτώ. Τα τρία πρώτα, πλέον, τρέχουν να κρυφτούνε απο μένα! Τις χρυσόμυγες εμείς τις λέμε μπούμπουρες και επικρατούσε το έθιμο του βασανισμού με την κλωστή στο πόδι. Εξού και το saying "μπούμπουρας με ράμμα"! Είναι ιδιαίτερα συμπαθητικά και ολίγον ηλίθια ζωύφια μιας και πετάνε μέχρι να συναντήσουν ντουβάρι και να πέσουν ξερά κάτω!

Μαρία ilia
11-06-09, 19:05
αγαπημενο μου εντομο υπηρξε η πασχαλιτσα (αυτο το κοκκινο με τις μαυρες βουλες)

Υπηρχε και σχετικο εθιμο με τραγουδακι μαζι.

Αν την κρατουσες στο χερι σου, και ανοιγε τα φτερα της και πεταγε, θα.. σου αποκτουσες καινουργια ρουχα, οποτε ελεγες κατι σαν : πασχαλιτσα πασχαλια, φερε μου μια φορεσια.. κατι τετοιο, δεν το θυμαμαι καλα

Και αυτες επισης.. τις εκανα συλλογη :P, αλλά ποτε δεν σκοτωσα καμια :)

Το ίδιο αγαπημένο
με τα υπόλοιπα μακριά...
Με τις πυγολαμπίδες κάναμε ακριβώς τα ίδια!:flower:

Omenforever
13-06-09, 02:53
Φρικιαστικό νημάτιο… :rofl:



Η μανούλα μου, έδενε χρυσομπούρμπουνες στα κάγκελα του μπαλκονιού και οι δύσμοιροι γκάζωναν μέχρι να διαφύγουν ή να εξαντληθούν.

Τα μυρμήγκια μου ασκούσαν πάντα γοητεία με τη δύναμη και την πειθαρχία τους. Είχα ανακαλύψει φωλιές με μεγάλα κόκκινα(με εντυπωσιακά αναχώματα), μικρότερα μαύρα, και κάποια πολύ μικρά κόκκινα(ίσως νεοσσοί των πρώτων ή κάτι τέτοιο). Απήγαγα κάποια από τη μία φωλιά και τα άφηνα στην άλλη και ...άφηνα τη Φύση να πάρει το δρόμο της… :headbangdude: Επίσης είχα παρατηρήσει μυρμήγκια που μετέφεραν κουφάρια φτερωτών συναδέλφων τους στη φωλιά τους.

Η μία μυρμηγκοφωλιά υπάρχει ακόμα έξω από το σπίτι μου, δεν τη νίκησε η άσφαλτος και το τσιμέντο. Ακόμα και σήμερα που την επισκέφτηκα δουλεύει πυρετωδώς.

Το απόλυτο έντομο, που συγκέντρωνε και το μεγαλύτερο δέος, ήταν ο "Σκούρκος". :armed: Σε δύο είδη, ο Κόκκινος και ο Μαύρος. Τους είχα δει μόνο σε πτήση αλλά λεγόταν ότι το τσίμπημα τους, ειδικά του Μαύρου, ήταν πολύ επώδυνο.





Έπαιρνα υγρή κόλλα μοντελισμού και την αραίωνα με νερό.Την έχυνα στο τσιμέντο όπου πέρναγε η φάλαγγα των "εχθρών".
Όταν είχαν κολλήσει μπόλικα, έχυνα οινόπνευμα και έβαζα φωτιά !



http://www.kingdomcavaliers.com/Oh_RLY.gif

decadence
31-08-09, 14:32
με το φιλαράκι μου τον σταύροστην σαλαμίνα, δέναμε χρυσόμυγες με κλωστή!:coolglasses:

joe
31-08-09, 15:52
Κλασσικα και εγω ασχολουμουν με τις Ζηνες. Σε σπιρτοκουτο με ζαχαρη σαν κατοικιδιο ή με κλωστη στο λαιμο σαν αεροπλανακι. Ημουν μεγας μυρμηγκοφαγος με οτι μεσο μπορει κανεις να φανταστει. Νερο, φωτια, μπαρουτι (δυναμιτακια), πετρες ή απλο καλο τσαλαπατημα. Η ολη οργανωση σε κανονικη κοινωνια που εχουν σε προδιαθετει να το παιξεις λιγο Θεος και να τους @@@@@ την ζωη (θα ειναι αυτο το καθομοιωσιν που το προκαλει μαλλον). Οι κατσαριδες ειναι επικυρηγμενες και εξοντωνονται αμα τη εμφανιση. Αυτο που πραγματικα δεν αντεχω ειναι οι ακριδες. Αν πεταξει προς τα πανω μου ειμαι ικανος να τρεξω, με την συνεπακολουθη ρομπα βεβαιως βεβαιως.

status
31-08-09, 19:15
Ελα ρε! Τα σαλιγκάρια τα τρώνε κιόλας.:P

Εγω φρικιαζα με ΟΛΑ τα εντομα,ζωυφια κτλ και συνεχιζω να τα αντιπαθω σφοδρα!

Το μαρτυριο μου συνεχιζεται μιας και ανηλικο μελος της φαμιλιας μου, διατηρει ως κατοικιδιο ενα ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ (νταξ,δεν ειναι εντομο αλλα ανηκει στη κατηγορια "Σιχαμερα και αλλα" :D)

Μουαχχαχχα δε πειράζει περισσότερα για εμάς, να είχα μια τιγανιά μπουμπουριστούς τώρα με ένα λευκό κρασάκι..!



Ως ενήλικας τώρα το μοναδικό μου παιχνίδι με έντομα είναι οι κατσαρίδες. Μόλις δω μια εντός οικείας, θα πάρω ένα εντομοκτόνο (προτίμηση στον αφρό) και θα την κηνυγάω. Αν την πετύχω 2-3 φορές ζαλίζεται και δεν μπορεί να τρέξει να κρυφτεί, μόλις την πετύχω την θάβω ψεκάζοντας πάνω της ένα σωρό από εντομοκτόνο. Ποτέ δεν τις πατάω γιατί σιχαίνομαι το "κρατς" και τα υπολείμματα από το ξεκοίλιασμα.

The Arcade way!! Πως φαίνεται ο άνθρωπος που έχει πιάσει το νόημα όμως εε :Ρ

misha
05-07-12, 07:01
Αδέρφια καλημέρα εχτές το βράδυ βρήκα λίγο ποιο πάνω απο το κτήμα μας που είναι λίγο έξω απο την πόλη που μένω μια πυγολαμπίδα(κωλοφωτιά) έχουν σχεδόν εξαφανιστεί είχα παρα πολλά χρόνια να δω την πήρα στο χέρι τη βιντεοσκόπησα και την άφησα ελεύθερη οταν ημουν μικρός έπαιζα αρκετα και τις άφηνα λευθερες δείτε το βίντεο μισού λεπτού που ανέβασα


http://www.youtube.com/watch?v=3Ew7vZSwKA4&feature=youtu.be

johnny19818
06-03-14, 09:47
Πολλές φορές στο περβάζι του μπαλκονιού μας μαζέυονταν πολλά μυρμήγκια. Μιλάμε όμως για εκατοντάδες. Τότε έπιανα το οινόπνευμα, τα έλουζα για να πάθουν το πρώτο σοκ και μετά αναπτήρας και φουπ τα έστελνα στην κόλαση :diablotin:.

perlastar
07-03-14, 00:14
Νόμιζα ότι ήμουν πολύ κακιά με τα έντομα, μέχρι που διάβασα τα ποστ των υπολοίπων, και τελικά νιώθω αγία μπροστά σ'αυτά που έκαναν άλλοι! Εγώ είχα τους δικούς μου κανόνες: Δεν πείραζα κανένα έντομο έξω στη φύση αν δεν με ενοχλούσε. Αν με ενοχλούσε όμως, θα τιμωρούνταν χωρίς έλεος. Από την άλλη, κάθε έντομο που βρισκόταν μέσα στο σπίτι, είτε με ενοχλούσε είτε όχι, έπρεπε να πεθάνει, γιατί είχα μάθει ότι αν τα αφήσεις παίρνουν θάρρος τα αχάριστα και πολλαπλασιάζονται! Κατά περίεργο τρόπο, είχα σαν βεντέτα με τα έντομα: Με τσιμπούσαν πολύ, δεν έχει μείνει έντομο που να μην με έχει τσιμπήσει και εγώ μετά έπαιρνα εκδίκηση. Δεν μου άρεσαν βέβαια τα βασανιστήρια, προτιμούσα να τα σκοτώνω απευθείας. Από την άλλη, βοηθούσα τις καημένες τις χρυσόμυγες που δεν μου είχαν φταίξει σε τίποτα και τις γυρνούσα πάλι κανονικά όταν αναποδογύριζαν, επίσης μου άρεσαν έντομα όπως οι πεταλούδες, οι πασχαλίτσες και οι πυγολαμπίδες, ενώ σεβόμουν τα μυρμήγκια και τις μέλισσες.

RIO
07-03-14, 00:25
Μέρα μεσημέρι οργανώναμε κυνήγι στην γειτονιά μου, για να πιάσουμε...ελικοπτεράκια ( έτσι τα λέγαμε, δεν ξέρω ποια είναι η κανονική τους ονομασία). Θεωρούνταν κατόρθωμα, να πιάσει κάποιος ένα από αυτά. Άλλα που μας άρεσε να μαζεύουμε ήταν μυρμήγκια, για να τα βάζουμε να πολεμάνε μεταξύ τους. Ο αγώνας βέβαια ήταν άνισος. Τα μαύρα δεν είχαν τύχη μπροστά στα μεγάλα κόκκινα. Ποτέ δεν πείραζα γουστερίτσα ( μέχρι και τώρα). Τις θεωρώ γουρλίδικες για ένα σπίτι...:D

cloud
07-03-14, 00:52
Μέρα μεσημέρι οργανώναμε κυνήγι στην γειτονιά μου, για να πιάσουμε...ελικοπτεράκια ( έτσι τα λέγαμε, δεν ξέρω ποια είναι η κανονική τους ονομασία). Θεωρούνταν κατόρθωμα, να πιάσει κάποιος ένα από αυτά. Άλλα που μας άρεσε να μαζεύουμε ήταν μυρμήγκια, για να τα βάζουμε να πολεμάνε μεταξύ τους. Ο αγώνας βέβαια ήταν άνισος. Τα μαύρα δεν είχαν τύχη μπροστά στα μεγάλα κόκκινα. Ποτέ δεν πείραζα γουστερίτσα ( μέχρι και τώρα). Τις θεωρώ γουρλίδικες για ένα σπίτι...:D

Μήπως λες για τις λιβελούλες;

http://static.panoramio.com/photos/large/23148218.jpg

Εμείς αυτά λέγαμε "ελικοπτεράκια"..

Τώρα οι δικές μου εμπειρίες ήταν πρώτα και καλύτερα με τις πασχαλίτσες.. Τις μαζεύαμε και τις βάζαμε σε σπιρτόκουτα..
Μετά οι χρυσόμυγες.. Θυμάμαι ότι τους δέναμε από το πόδι με μία κλωστή και τις αφήναμε να πετάνε.
Και τέλος με τις μύγες που έβγαζα όλα τα "σαδιστικά" μου ένστικτα.. Με πιο χαρακτηριστικό το βγάλσιμο των φτερών, κόψιμο κεφαλιού, κλπ...:P

RIO
07-03-14, 00:57
Nαι, αυτό το έντομο ήταν cloud...:)

pardalotzatziki
07-03-14, 03:54
Τελευταια σκεφτομουνα οτι ειχα χρονια να δω κωλοφωτιες. Οταν ημουνα μικρος και πηγαιναμε στα χωρια του Πηλιου τις βλεπαμε μεσα στις πετρες.

Και γω οπως ολοι εχω κανει τα πειραματα μου με εντομα. Οι περισσοτεροι δεν τα φοβομασταν.
Μυγες κατω απο νερο, οι οποιες επιβιωνουν! Επισης καποια στιγμη ειχα φτιαξει σπιτι με lego και εβαζα μυγες με κομμενα φτερα :O
Διαφορα τρελα κολπα με μυρμηγκια.
Αραχνιτσες που τις βαζαμε σε κουτι διαφανες απο μπατονετες και τις ταϊζαμε ζωντανες μυγες. Πως; Απλο, ανοιγεις την κουρτινα και παει η μυγα στο φως.
Την πιανεις με την κουρτινα και παει για μαμ!
Οι πεταλουδες μου αρεσαν και αφου καταλαβα οτι χαλαει το χρωμα τους οταν τις πιανεις, δεν προσπαθουσα. Οχι ομως και τις νυχτοπεταλουδες :diablotin:
Αλλα δεν θυμαμαι τωρα...