Ανακοίνωση

Collapse
Καμία ανακοίνωση ακόμη.

RetroAd

Collapse

Βιβλία της Ζωρζ Σαρή

Collapse
X
  • Φίλτρο
  • Ώρα
  • Εμφάνιση
Καθαρισμός όλων
νέα post

  • Βιβλία της Ζωρζ Σαρή

    Διαβασα τοτε και το ''κοκκινη κλωστη δεμενη'' και ''οι νικητες'' της Ζωρζ Σαρη. Αν και με εκανε να αισθανομαι αβολα ο εμφυλιος σαν θεμα. Προτιμουσα το ασπρο-μαυρο του γερμανοιταλικου πολεμου και της κατοχης οπου υπηρχαν ''κακοι'' και ''καλοι''. Το πιο ''βαρυ'' βιβλιο που διαβασα για την περιοδο ηταν ''ο δρομακος με την πιπερια'' του Δημητρη Ραβανη. Το ειχα παρει απο την εκθεση βιβλιου του σχολειου. Κομματακι βαρυ βιβλιο για 12χρονο αλλα εγινε επισης αγαπημενο γιατι εδινε πολυ πειστικα την οπτικη καθημερινων ανθρωπων που θα μπορουσαν να ειναι γειτονες μας.
    Τελευταία επεξεργασία από Juanita; 14-05-2010, 21:30.
    time you enjoyed wasting, was never wasted

  • #2
    Γενικά πάντως προτιμώ τη Ζωρζ Σαρή από την Άλκη Ζέη. Είχα χαρεί απίστευτα διαβάζοντας το "τα στενά παπούτσια" και το "ο θησαυρός της βαγίας", βιβλία γεμάτα καλοκαίρι, ήλιο και θάλασσα. Μου άρεσε και το "όταν ο ήλιος" και το "οι νικητές", παρά τις δύσκολες περιόδους που περιγράφει. Και πολύ περισσότερο το "ψέμμα" που είναι και το αγαπημένο μου. Κάτι η σύγχρονη εποχή, κάτι η ηλικία της ηρωϊδας, το είχα διαβάσει πάμπολλες φορές!

    Εκδόσεις Κέδρος αν δεν κάνω λάθος όλα τα παραπάνω. Η δεκαετία 70΄με 80΄ πρέπει να ήταν η χρυσή εποχή του Κέδρου.
    Τελευταία επεξεργασία από Juanita; 14-05-2010, 21:28.

    Σχόλιο


    • #3
      Από την Ζωρζ Σαρρή έχω διαβάσει αρκετά βιβλία όπως το "Όταν ο ήλιος", τα "Στενά Παπούτσια", ο "Θησαυρός της "Βαγίας", "Οι Νικητές", "Νινέτ", "Ε.Π.", "Τα χέγια", "το παραράδιασμα", "Το ψέμα"...

      Μπορώ να πω ότι τα βιβλία αυτών των δύο συγγραφέων (Σαρρή και Ζέη) με συντρόφευσαν σε αρκετά ταξίδια μου στο χώρο της φαντασίας όταν ήμουν ακόμα παιδί. Ειδικά τα βιβλία της Ζώρζ Σαρρή μου άρεσαν πολύ επειδή μου έδιναν τη δυνατότητα να ακολουθώ την πορεία της ζωής της ηρωίδας της, της Ζωής σε διάφορες φάσεις της ζωής της και να μεγαλώνω μαζί της. Αν και η ίδια δεν το αναφέρει (ή τουλάχιστον εγώ δεν το γνωρίζω) έχω την εντύπωση ότι στα βιβλία της πολλά από τα γεγονότα που αναφέρει είναι αυτοβιογραφικά. Όπως επίσης για την παιδική φιλία που την συνδέει με την Άλκη Ζέη, καθώς στο βιβλίο της "Ε.Π." αναφέρεται ξεκάθαρα σε μια παιδική της φίλη με αυτό το ονοματεπώνυμο...
      Τελευταία επεξεργασία από Juanita; 14-05-2010, 21:31.

      Σχόλιο


      • #4
        Άλλη μια συγγραφέας που έχω συνδέσει με την Ζέη είναι η Ζώρζ Σαρρή. Τόσο τις έχω δεμένες μέσα μου που ακόμα σήμερα τις μπερδεύω ...Πάντως την αρραβωνιαστικιά του αχιλλέα που την διάβασα πριν φύγω για έξω την έχω διαβάσει (και φέρει στο νου μου) περισσότερες φορές από κάθε άλλο βιβλίο που διάβασα ποτέ - άντε μαζί και με το έρως, θέρος, πόλεμος. σαν να βλέπω τη ζωή μου να καθρεφτίζεται μέσα τους
        Τελευταία επεξεργασία από Kambia; 12-07-2010, 22:08. Λόγος: διόρθωση από μεταφορά
        It was long ago and it was far away and it was so much better than it is today

        Σχόλιο


        • #5
          Serano915 κι εγώ την ίδια εντύπωση είχα διαβάζοντας τα βιβλία της Σαρή. Ότι η Ζωή είναι η ίδια. Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου το καθαρά αυτοβιογραφικό "το προτελευταίο σκαλοπάτι". Όντως η μητέρα της λεγόταν Έμμα και ήταν Γαλλίδα από τη Σενεγάλη, ο πατέρας της ήταν καθηγητής και είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές, την Ελένη και την Ειρήνη. Το βιβλίο δεν συνεχίζει στα ενήλικα χρόνια των παιδιών αλλά φαντάζομαι ότι πολλές σελίδες από το "όταν ο ήλιος" και τους "νικητές" θα είναι σχεδόν ή εντελώς αυτοβιογραφικές.

          Μπορείτε λίγο να με βοηθήσετε όμως με τα βιβλία της και τη συνέχεια στην πορεία της Ζωής; Εγώ έχω διαβάσει τα εξής βιβλία με τη σειρά:
          1."Τα στενά παπούτσια" με τα παιδικά χρόνια και τις διακοπές στην Αίγινα πριν τον πόλεμο
          2."Όταν ο ήλιος" με την έφηβη Ζωή να ζει τον πόλεμο και την αντίσταση.
          3."Οι νικητές" με τη Ζωή να τραυματίζεται στον εμφύλιο και να περιγράφει την παραμονή της στο νοσοκομείο.
          4."Ο θησαυρός της Βαγίας" με τα παιδιά της Ζωής (η οποία φαίνεται ότι έχει παντρευτεί τον γιατρό που την παρακολουθούσε στο νοσοκομείο, στους "νικητές") να πηγαίνουν και πάλι διακοπές στην Αίγινα μαζί με τη μητέρα τους
          5."Το ψέμμα" με την ιστορία ενός κοριτσιού που πηγαίνει στο ίδιο σχολείο με τον γιο της Ζωής, τον Αλέξη.
          Υπάρχει και άλλο βιβλίο με αυτοβιογραφικά στοιχεία;

          Όχι τίποτε άλλο αλλά μου λείπουν κομμάτια της ζωής της και κυρίως μου έχει μείνει απωθημένο αν η αδελφή της Ειρήνη κατάφερε να σμίξει με τον ποιητή Άρη.

          Πολύ μου είχε αρέσει αυτό το ζευγαράκι στο "όταν ο ήλιος"
          Τελευταία επεξεργασία από Juanita; 14-05-2010, 21:32.

          Σχόλιο


          • #6
            Βιβλία της Ζωρζ Σαρρή

            retrofan μου εγω δεν ήμουνα και μεγαλη φαν της Σαρρη( τωρα που το σκεφτομαι πολύ κακώς, μ' εφαγε ο κάρολος βλέπεις και το βικτωριανό Λονδίνο), μόνο το ψεμα έχω διαβάσει και τους νικητες και ναι εκεί θυμάμαι οτι η 15χρονη ζωή τραυματιζεται στο πόδι με άλλους φοιτητες νομίζω κοντα στο πολυτεχνείο αν δεν κάνω λάθος . θυμάμαι οτι την νοσηλεύουν και στο νοσοκομείο και κει ένας κοντουλης γιατρός ( που μόλις έχει αναλάβει) κάνει τα πάντα να την σώσει( βρισκει όπως, όπως φαρμακα, δυσευρετα εκείνη την περίοδο για τους πληγωμένους) και αρχίζει να την ερωτευεται! έρωτας στα χρόνια του εμφυλιου και η μικρουλα να χαροπαλεύει, την σωνει όμως στο τέλος με χιλιες θυσίες, αχ, οι ερωτευμένοι, παντου υπάρχει χωρος για έναν έρωτα ακόμα και σε ένα νοσοκομείο με πληγωμένους, η ζωή νικάει τον θάνατο και ο ερωτας τα μίση!! από σενα ακουω οτι η ζωή του βιβλίου είναι η Ζωρτζ Σαρρη και οτι τελικά πήρε και τον γιατρό! και τα χεγια δικά της είναι , θυμάμαι την αγάπη του κοριτσιού για τον Ελύτη, από την Σαρρη έμαθα τον Ελύτη να σκεφτεις και πήρα μέρικές συλλογες ποιημάτων του! δεν μπορώ να σε βοηθήσω άλλο αλλά ελπίζω να βρεθεί κάποιος να μας πει! σ' ευχαριστώ που με διαφώτισες πάνω στην Ζεη, δεν ξέρω αλλά νιώθω πιο οικεία με αυτην την συγγραφέα, πάντως και οι δυο πάνω στην ιδια θεματολογια κινήθηκαν, στην ιδια περίοδο και οι δυο εξαιρετικές αλλά δεν ξερω γιατί ειχα μια μεγαλύτερη προτίμηση στην Αλκη( μου άρεσε πολύ ο μεγάλος περίπατος του Πετρου, το εζησα το βιβλίο αυτό με την καρδιά μου, το διαβασα, το ξαναδιάβασα, έγινε βιωμά μου, στο τελος με πήραν τα κλάμματα με τον θάνατο του Σωτηράκη)! Παντως και οι δυο έπιασαν ακριβώς το νοημα της ταραγμένης περιοδου που περιεγραψαν!

            Εξαιρετικό το ποστ σου !
            Τελευταία επεξεργασία από αριαδνη; 30-04-2010, 22:23.
            Κοριτσάκι εισαι πιο όμορφη όταν γελάς παρα όταν κλαις

            Σχόλιο


            • #7
              Στην πραγματικότητα αριάδνη μου δε νομίζω ότι η Ζωρζ Σαρή πήρε τον γιατρό (του μυθιστορήματος ή άλλον). Έφυγε αμέσως μετά τον εμφύλιο για την Γαλλία όπου έζησε χρόνια, επέστρεψε στην Ελλάδα και δούλεψε ως ηθοποιός (έπαιξε, ανάμεσα σε άλλα έργα, στο "τελευταίο ψέμμα" του Κακογιάννη και στο "έγκλημα στα παρασκήνια") και έχω την εντύπωση ότι δεν παντρεύτηκε ποτέ. Η Ζωή των βιβλίων της πήρε τον γιατρό αφού στα βιβλία όπου πια εμφανίζονται τα παιδιά της, η μαμά - Ζωή φαίνεται σύζυγος χειρουργού. Όσο για τον γιατρό, δεν παρουσιάζεται ως έρωτας της ζωής της μια και στο "όταν ο ήλιος" η νεαρή Ζωή είναι εντελώς δοσμένη στον κομμουνιστή - αγωνιστή Δημήτρη, τον οποίο όμως αρχίζει και απορρίπτει στους "νικητές" γιατί αυτός διαφωνεί με την ορθόδοξη γραμμή του κόμματος και απομονώνεται από τους "συντρόφους".

              Θυμάμαι πόση εντύπωση μου έκανε η αλλαγή από το ένα βιβλίο στο άλλο της κομμουνίστριας Ζωής των "νικητών" στη σύζυγο ιατρού του Κολωνακίου στο "ψέμμα".
              Τελευταία επεξεργασία από Juanita; 14-05-2010, 21:33.

              Σχόλιο


              • #8
                Λοιπόοον, για να τα πιάσω ένα ένα : Κι εγώ πάνω κάτω τα ίδια έχω συμπεράνει όσον αφορά τη Ζωρζ Σαρρή, αγαπητή retrofan. Ότι σε κάποια από τα βιβλία της υπήρχαν αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Δεν έχω διαβάσει όλα της τα βιβλία (άλλωστε είναι και πολυγραφότατη!) αλλά από όσα έχω διαβάσει και θυμάμαι μπορώ να συμπεράνω ότι τα βιβλία που έχουν σχέση με τη ζωή της είναι τα εξής: (τα βάζω κι εγώ με χρονονολογική σειρά, για να μη μπερδευτούμε)

                1. Νινέτ-ουσιαστικά η ιστορία της οικογένειας Σαριβαξεβάνη, με κεντρική ηρωίδα της αδελφή της Ελένη. Από το πως γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν οι γονείς της μέχρι το πως παντρεύεται η Ελένη.
                2. Τα στενά παπούτσια -τα παιδικά της καλοκαίρια στην Αίγινα με την αδελφή της, Ειρήνη και μικρές αναφορές στους γονείς της.
                3. Ε.Π.- η ζωή της Ζωρζ (εδώ πια μας αποκαλύπτεται!) στη Σχολή Θηλέων παρέα με τις τρεις φίλες της, ανάμεσά τους και η Άλκη Ζέη!
                4. Όταν ο ήλιος- η Κατοχή και η αντίσταση. Ένα απο τα αγαπημένα μου βιβλία. Έκλαιγα διαβάζοντας για τον θάνατο του Περικλή και για την τρέλα της Έμμα (ειδικά για τη δεύτερη).
                5. Οι Νικητές- Τα δεκεμβριανά και πως τα έζησε η Ζωή. Απογοητεύτηκα όταν διάβασα ότι δεν συνέχισαν με τον Δημήτρη. (αυτό το βιβλίο το θυμάμαι ελάχιστα, θα'θελα να το ξαναβρώ και να το ξαναδιαβάσω)

                Και κάνοντας ένα μεγάλο άλμα στο χρόνο...
                6. Ο θησαυρός της Βαγίας- Η Ζωή παντρεμένη και μητέρα πια επισκέπτεται ξανά το νησί των παιδικών της χρόνων. Τώρα τα παιδιά της είναι οι πρωταγωνιστές...
                7. Το ψέμα- ο γιος της Ζωής, ο Αλέξης και η παρέα του γνωρίζουν μια καινούρια συμμαθήτρια που μοιάζει αρκετά μυστηριώδης...


                Θα τολμήσω να πω και για τα Γενέθλια όπου δεν συναντάμε τη Ζωή, ούτε κανέναν από τους υπόλοιπους. Η ιστορία διαδραματίζεται στη Χούντα και μιλάει για ένα μικρό κορίτσι και την οικογένειά της, για το πως βλέπει τη Χούντα μέσα από τα μικρά της μάτια και πως μεγαλώνει μέσα στην επταετία... Η μητέρα λοιπόν της Άννας, είναι η Μαρία, είναι κι εκείνη παντρεμένη με γιατρό, ήταν παλιά ηθοποιός και συμμετείχε στην Αντίσταση όταν ήταν ακόμη μαθήτρια. Κάτι μου θυμίζει...

                "Το προτελευταίο σκαλοπάτι" που μου αναφέρεις δεν το έχω διαβάσει, με ενδιαφέρει όμως. Μπορείς να μας πεις λεπτομέρειες, αν δεν σου κάνει κόπο;

                Έχω επίσης διαβάσει "Τα χέγια", το "Ζουμ", το "Παραράδιασμα" και το "Κρίμα κι άδικο" τα οποία δεν έχουν σχέση με τη Ζωή και την οικογένειά της, είναι όμως εξαιρετικά ενδιφέροντα!

                [Το "Κρίμα κι άδικο" το αγαπώ ιδιαίτερα καθώς ήταν ένα βιβλίο το οποίο μου χάρισε η δασκάλα που είχα από την Α' ως την Γ' τάξη δημοτικού. Στη μέση της χρονιάς συνταξιοδοτήθηκε και με την πρώτη της σύνταξη αγόρασε από ένα λογοτεχνικό βιβλίο για κάθε παιδί της τάξης και μας τα χάρισε με αφιέρωση για τον καθένα μας! ]

                Αριάδνη, κι εγώ έκλαψα πολύ με τον θάνατο του Σωτηράκη, και θυμάμαι ακόμα τη φράση που έλεγε στον Γερμανό. "Ρελτίχ Τουπακ!!!" που σήμαινε "Χίτλερ Καπούτ" από την ανάποδη! Είναι περίεργο, τι πράγματα μας μένουν στη μνήμη όσο είμαστε παιδιά! Πρέπει να έχω διάβασει και τον "Θείο Πλάτωνα", αλλά έλα που δεν θυμάμαι τίποτα...


                Υ.Γ. Με συγχωρείτε για το ποστ-σεντόνι... Μ' έπιασε η πολυλογία μου.

                Σχόλιο


                • #9
                  αχ, serano μου μην ζητάς συγνώμη για την πολυλογια σου σε αυτο το ποστ, αν μπορούμε να ονομάσουμε ποτε έτσι την λογοτεχνική συζήτηση ( εγώ την ονομάζω ταξίδι πισω στο χρονο και απάντηση στον κιτρινο τυπο του καιρού μας) , είναι υπέροχος ο σχολιασμός σου, συνέχισε λίγο ακόμα, λίγο ακόμα και εγώ εδώ ταπεινή σου ακροατρια οι αναμνήσεις σου μου φερνουνε χαρά! και εμένα η δασκάλα μου στην πεμπτη δημοτικού μου έκανε δωρο το 'ένα δεντρο μεγαλώνει στο μπρούκλιν' γιατί αγαπούσα την λογοτεχνία και δη την ξένη πεζογραφία, οπότε είχα τρελάνει τους πάντες μεσα στην ταξη, μου το αγόρασε μήπως και ησύχαζα αλλά που τετοιο καλό!
                  Αυτη τη στιγμή κακίζω τον εαυτό μου που δεν ειχα δώσει την βαρύτητα που έπρεπε στην ζωρτζ Σαρρή μεσα από τα γραπτά σας την ξαναερωτεύομαι και θα τα ξαναπιάσω τα βιβλία που εχω στα χερια μου αρχίζοντας από τους νικητές και τωρα το πρωι!
                  Στα χέγια πάλι υπάρχει ένα 17χρονο κοριτσι που δίνει πανελλήνιες ζει με τον πατερα του( η μητερα του ηθοποιός να είναι πάλι η Σαρρη, η ρετροφαν είπε πως δεν παντρευτηκε) έχει φυγει γιατί δεν αντεχε τον συμβιβασμό κατα την επταετία και άφησε τον υπαλλιλίσκο άνδρα της, μονος του να μεγαλώνει το παιδί, μετά το κοριτσάκι ανακαλύπτει τα γεγονότα και αλλάζει εσωτερικά μέσα του!
                  Ρετροφαν μου, οι γυναίκες δυστυχώς ερωτευονται επαναστάτες( δες Δημήτη), τελικά όμως παντρευονται τεχνοκρατες ( δες Νικο αλλά δεν του φαινόντανε του γιατρού Χαραλαμπάκη που περιποιουνταν λαβωμένους με τετοια περισσυλογή στον εμφυλιο, οτι θα ανοιγε ιατρειο στο κολωνακι, ε ρε κατι αλλαγες)! θα πάρω το 'οταν ο ήλιος'ωποσδηποτε!! καλημέρα!
                  Κοριτσάκι εισαι πιο όμορφη όταν γελάς παρα όταν κλαις

                  Σχόλιο


                  • #10
                    Serano915
                    Το ποστ σου είναι σωστή διατριβή για το έργο των Ζέη και Σαρή!!!
                    Μου έδωσες και ιδέες για το τι θα αγοράσω για το καλοκαίρι. "Νινέτ" και "Ε.Τ." λοιπόν. Δεν λέει ν' αφήσουμε την ιστορία της Ζωής μισή.

                    Συμμερίζομαι απόλυτα την εντύπωση που μου είχε κάνει στο "όταν ο ήλιος" ο θάνατος του Περικλή και ιδίως η ανακοίνωσή του στη Ζωή από τον Άρη, τον ποιητή "που έμοιαζε να έχει πάρει πάνω του την ανημποριά ολάκερης της οικουμένης" (μέσα από αυτό το βιβλίο πρωτογνώρισα το "Άξιον Εστί" του Ελύτη).

                    Σ' ένα δημοσίευμα πρόσφατο, με αφορμή την έκδοση του τελευταίου βιβλίου της Σαρή, έγραφε ότι η αρρώστια της μητέρας της δεν ήταν τρέλα αλλά αλτσχάιμερ. Εκείνη την εποχή όμως δεν είχαν αναγνωρίσει τη συγκεκριμένη νόσο και βάφτιζαν τρέλα ό,τι δεν χωρούσε σε άλλα καλούπια. Πρέπει να ήταν και σχετικά μικρή η μητέρα της όταν εκδηλώθηκε (γύρω στα 60), κάτι που είναι σπάνιο μια και το αλτσχάιμερ εκδηλώνεται σε πολύ προχωρημένες ηλικίες.
                    "Το προτελευταίο σκαλοπάτι" είναι ουσιαστικά η γνωριμία (μέσω αλληλογραφίας για ανταλλαγή καρτ ποστάλ παρακαλώ) του μικρασιάτη πατέρα και της γαλλίδας από την Σενεγάλη μητέρας της Σαρή, ο γάμος τους και τα πρώτα χρόνια της οικογενειακής τους ζωής στην Αθήνα. Το βιβλίο τελειώνει με την έναρξη του πολέμου. Είναι σχετικά μικρό και όχι ιδιαίτερα πετυχημένο κατά την γνώμη μου. Πολύτιμο όμως για όσους έχουν παρακολουθήσει τα υπόλοιπα βιβλία της καθώς προσφέρει πληροφορίες. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

                    Στα "γενέθλια" κι εγώ έχω την εντύπωση ότι γίνεται μια έμμεση αναφορά στη Ζωή (παλιά αγωνίστρια, σύζυγος γιατρού, δύο παιδιά με το μεγαλύτερο αγόρι και το μικρότερο κορίτσι) αλλά και στη Ζέη, πράγμα που τώρα που με πληροφόρησες ότι γνωρίζονταν από μικρές εξηγείται. Η μικρή Άννα του βιβλίου έχει έναν παιδικό φίλο, τον Πετράκη, γιο ζευγαριού που επέστρεψε πρόσφατα από τη Ρωσία με τους γονείς του (σκηνοθέτης ο μπαμπάς) και που φεύγουν και πάλι στη Γαλλία μετά τη δικτατορία. Πέτρος είναι το πραγματικό όνομα του γιου της Ζέη (ο Πέτρος Σεβαστίκογλου, ο σκηνοθέτης) αλλά και το όνομα με το οποίο παρουσιάζεται ο μικρούλης γιος της εξόριστης οικογένειας στον "θείο Πλάτωνα". Συνεπώς ...

                    Αριάδνη ο γιατρός Χαραλαμπάκης (το είχα ξεχάσει το όνομά του, ευχαριστώ που μου το θύμισες) μπορεί να μην είχε τη γοητεία του Δημήτρη, είχε όμως την ασφάλεια και τη σιγουριά. Εντωμεταξύ υπάρχει όντως αυτό το άλμα στον χρόνο που επεσήμανε και η serano915 ανάμεσα στους "νικητές" και στον "θησαυρό της βαγίας" και κανείς μας δεν ξέρει τι μεσολάβησε στο μεταξύ. Ο Δημήτρης εμφανίζεται για λίγο στους "νικητές", κυνηγημένος και σε εσωτερική αναστάτωση, γυρνώντας σαν την άδικη κατάρα σε μια Αθήνα των δεκεμβριανών ενώ οι δεξιοί τον αναζητούν και οι αριστεροί τον έχουν αποκηρύξει. Η ίδια η Ζωή τον έχει κατηγορήσει που διαφώνησε με το κόμμα και όταν τελειώνει η συζήτησή του με την Ειρήνη εξαφανίζεται χωρίς να ξέρει κανείς πού μπορεί να καταλήξει αυτός ο άνθρωπος. Είναι πολύ πιθανό να μην κατάφερε καν να επιζήσει.

                    Αχ βρε κορίτσια! Πόσο πίσω με γυρίζετε στην παιδική μου ηλικία
                    Και για να κλείσω αυτό το μεγάλο ποστ με την αμπελοφιλοσοφία της ημέρας, κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω ότι μεγαλώνω, γιατί μου έρχεται στο στόμα η ατάκα που σιχαινόμουν ν' ακούω όταν ήμουν μικρή: "εμείς τότε αυτό και αυτό ... οι σημερινοί νέοι ..."
                    Δεν μπορώ όμως να μην αναρωτηθώ πόσα παιδιά διαβάζουν ακόμα τα βιβλία της Ζέη και της Σαρή που μεγάλωσαν την δική μου τη γενιά. Κι ήταν βιβλία που μέσα από αυτά μάθαμε ιστορία, σωστά ελληνικά, κεντρίστηκε η φαντασία και η ευαισθησία μας.
                    Ωχ! Σίγουρα μεγάλωσα! Πάω να κοιταχτώ στον καθρέφτη μπας και ξεφύτρωσε καμιά ρυτίδα

                    Σχόλιο

                    Εργασία...
                    X