Jump to content

elephadas

Members
  • Content Count

    3.021
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    26

elephadas last won the day on January 9

elephadas had the most liked content!

Community Reputation

357.537 Excellent

About elephadas

  • Rank
    RetroJunkie™

Converted

  • Location
    USA

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Μα μπήκε γάμος στη μέση. Σε ένα σωρό ταινίες της εποχής μόλις ο ως τότε κακός πρόφερε τη μαγική λέξη και προσφερόταν να παντρευτεί μια κόρη, οι γονείς (και η κόρη) τρελλαίνονταν από χαρά ας τον έβριζαν ως τότε. Στυλ "βρήκαμε κορόιδο να την κουκουλωθεί, δεν θα κάνουμε και κόγξες" (Γι' αυτό μ' αρέσει στο Στουρνάρα 288 που για λίγο κρατάει χαρακτήρα ο Μακρής κι αρνείται να δώσει τη μικρή)
  2. Παράδειγμα η αμέσως επόμενη αραιοδόντα καλλονή με το αβυσσαλέο ντεκολτέ. Αλλά η κυρία με το γαλανόλευκο μαγιώ έχει ταμπέλα που την αποκαλεί σκέτα "Greece". Όχι "Miss Greece". Μήπως λοιπόν δεν είναι διαγωνισθείσα καλλονή αλλά απλώς η μαμα-Ελλάς που έχουμε δει τόσο συχνά σε εξώφυλλα εθνικών εορτών, και μάλιστα κάποιες φορές με αρκετά αποκαλυπτική εσθήτα, σε πιο εκσυγχρονισμένο στυλ?
  3. elephadas

    Μια Ιστορία "Θησαυρός"

    Εξέλιξη? Θα έλεγα παρακμή, εκχυδαϊσμό, κατάπτωση (πω πω σαν αρτιοσκληρωτικός γερο-παράξενος ηχώ, πιθανότατα γιατί είμαι)
  4. Προσωπικά έρωτας ξεέρωτας αν ήμουν η Ρουσέα θα είχα απολύσει τον αρραβωνιαστικό μόλις έδωσε το χαστούκι στην αδελφή μου. Δεν δικαιολογώ τη σωματική βία, ειδικά από δυνατότερο σωματικά (εκτός αν είναι για πραγματική αυτοάμυνα, φυσικά). Δεν υπάρχει για μένα "πήγαινε γυρεύοντας" ή "καλά της έκανε". Στο κάτω-κάτω αν έδειρε τη αδεφή-Λάσκαρη θα μπορούσε αύριο-μεθαύριο να δείρει την αδελφή-Ρουσέα (δηλαδή εμένα ). Θα καταδίκαζα μεν την αχαρακτήριστη συμπεριφορά της Λάσκαρη προς τον αρραβωνιαστικό μου αλλά δεν θα αποδεχόμουνα με τίποτε την αντίδραση αυτού. Βέβαια αν το έκανα αυτό δεν θα υπήρχε ταινία διότι η ιστορία θα τελείωνε πριν καλά-καλά αρχίσει.
  5. Δεν νομίζω ότι έγιναν πιο τραγουδιάρικες οι ταινίες επί δικτατορίας, απλώς τότε άνθισε το Δαλιανίδειο μιούζικαλ. Αλλά πέρα από αυτά έπασχαν και στο σενάριο πολύ συχνά, και έτσι αν έλειπαν τα χάσματα, οι πλατυασμοί και τα χορευτικά, με τη βία θα έφταναν τη διάρκεια μονόπρακτου. Οι παλιότερες ταινίες είχαν πιο "ιστορία" σενάριο, δεν χρειάζονταν φούσκωμα. Αυτό βέβαια κατά κανόνα. Διότι μία από τις βαρετότερες σκηνές είναι σε παλιά ταινία, στο "Η κυρία Δήμαρχος", τα απανωτά τραγούδια του ζεύγους Καζαντζίδης - Μαρινέλλα στην προεκλογική συγκέντρωση της Βασιλειάδου (πέρα από το τελείως άσχετο και αταίριαστο του να εμφανιστούν τέτοια αστέρια σε ένα χωριουδάκι). Είναι βέβαια ενδιαφέρον ιστορικό ντοκουμέντο, όπως είναι και οι πολύτιμες σκηνές με τη Μαρίκα Νίνου στου Τζίμη του Χοντρού σε μιά αξιοθρήνητη ταινία με τον Χατζηχρήστο και τη Βασιλειάδου (που ήταν όλη βαρετή οπότε εκεί ταίριαζαν 🙂 ), αλλά αν τα κρίνει κανείς σαν κομμάτι ταινίας του έρχεται να γκρινιάξει "Κι άλλο τραγούδι?" Αμφιβάλλω αν υπάρχει κανένας στον οποίο να αρέσει το ατέεεελειωτο φινάλε της "Τρελής οικογένειας". Επίσης βαρετές (σε σχέση με τη δράση - ως ρετροντοκουμέντα είναι υπέροχα) είναι οι εισαγωγές πολλών ταινιών που ξεκινάνε με εικόνες από την Αθήνα, συνήθως από ψηλά, με μια φωνή (συχνά Ξενίδης) να λέει ένα σχετικό μπλα μπλα. Και οι τίτλοι πολλών, συνήθως φτηνιάρικων ταινιών με κάτι κακοσχεδιασμένα κινούμενα σκίτσα που άλλοτε παρίσταναν (με χιούμορ για κλάματα) τους διάφορους τεχνικούς και άλλοτε ήταν τελείως άσχετα.
  6. elephadas

    Μια Ιστορία "Θησαυρός"

    Φοβερά τα σαΐνια του "Οικ.Θ."... βουλωμένο γράμμα διαβάζανε (ή έστω κλειστό φάκελο). Βέβαια το "τι ΕΙΠΕ ο Ανδρέας στη Δήμητρα" μάλλον από κασέτα θα μπορούσαν να το μάθουν. Όχι από φάκελο, κλειστό ή ανοιχτό. Όσο για τον υπόκοσμο που απειλεί τους σταρς, ας μην παντρεύονταν (και χώριζαν) κι αυτές τύπους του υποκόσμου.
  7. (Αυτό είχα αρχίσει να το γράφω κάποιες ώρες νωρίτερα αλλά έπρεπε να κάνω και καμιά δουλειά διότι με πληρώνουν οπότε το τελείωσα τώρα αλλά εν τω μεταξύ γράφτηκαν κι άλλα) Όταν οι γυναίκες δεν δούλευαν εκτός σπιτιού (εκτός αν είχαν ανάγκη και "ξενοδούλευαν" - πλύστρες κλπ.) ήταν απόλυτα εξαρτημένες οικονομικά από άντρες. Τον πατέρα τους αρχικά, τους αδελφούς τους αργότερα (διότι ο "ασπρομάλλης πατέρας" του τραγουδιού πόσο πια να δουλέψει? Άσε που πέθαινε και γρήγορα), το σύζυγο τελικά. Αν οι αδελφοί παντρεύονταν τότε η πρώτη τους φροντίδα γινόταν η δική τους οικογένεια και δεν μπορούσαν να φροντίσουν τις (ανύπαντρες) αδελφές τους. Οπότε ειδικά σε χαμηλότερες οικονομικά τάξεις πόλεων είχε λογική ο εθιμικός αυτός κανόνας. Σε αγροτικά νοικοκυριά η γυναίκα δούλευε (μάλλον ήταν δούλα) και στο σπίτι και στο χωράφι, οπότε κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζεται φροντίδα από τ' αδέλφια της αλλά ας μην ξεχνάμε ότι έπρεπε να έχει και προίκα πέρα από τα προικιά που έφτιαχνε μόνη της κι αυτό χρειαζόταν λεφτά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα έθιμα που είχαν αποκτήσει σχεδόν ισχύ νόμου (με την "ευχή και κατάρα" του γονιού στο γιο του να παντρέψει τις αδελφές) παρέμειναν ακόμη κι όταν έπαψαν να ισχύουν οι συνθήκες που τα δημιούργησαν. Ακόμη κι αν η αδελφή ήταν οικονομικά ανεξάρτητη. Σε πολλές ταινίες βέβαια η αδελφή κοπροσκυλάει όλη τη μέρα οπότε τι θα έκανε αν ο αδελφός παντρευόταν? αλλά αυτά τα ήθελε το σενάριο (σκέφτομαι το "Η αδελφή μου θέλει ξύλο" με τη Ρϊτα Μουσούρη να βελάζει όλη την ώρα στον Γκιωνάκη "Να την παντρέψουμε"). Στο δεσποινίς ετών 39, μια γυναικάρα σαν τη Λιβυκού θα ενδιαφερόταν για τον χαρακτήρα που έπαιζε ο Λογοθετίδης είτε αν ήταν φουλ ερωτευμένη (οπότε στα μάτια της θα έμοιαζε ωραίος) και τότε δεν θα τον παράταγε για τον ωραίο πλούσιο είτε αν τον ήθελε για οικονομικούς λόγους (διότι δεν ήταν πάμπλουτος αλλά ήταν ευκατάστατος), οπότε όταν φάνηκε ο πλούσιος κι ωραίος οι οικονομικοί λόγοι της είπαν "Άρπαξε την ευκαιρία". Η ευκολία με την οποία τον άλλαξε έδειχνε ότι δεν ήταν βαθύ αίσθημα οπότε δίνει την εντύπωση ότι ήταν απλώς "ας τον έχω αυτόν για σιγουριά κι αν βρω κάποιον καλύτερο τον αλλάζω". Λόγω αυτού χαρακτηρίζω τον χαρακτήρα της Ι.Λ. "κακό". Αν είχε χωρίσει τον Λογοθετίδη όταν είδε ότι δεν πήγαινε πουθενά η σχέση, και ΜΕΤΑ γνώριζε και τα έφτιαχνε με τον γκόμενο-κελεπούρι δεν θα είχα να της προσάψω τίποτε. ____________________________________________ (αργότερα) Συμφωνώ κατ' αρχήν ότι "Ενας ενήλικος άνθρωπος έχει 100% την ευθύνη των πράξεών του", αλλά αυτό προαπαιτεί να είναι ελεύθερος να κάνει τις επιλογές του. Αν μια ανύπαντρη κοπέλα του τόοοοτε είχε να επιλέξει μεταξύ "περιμένω μπας και παντρέψει την αδελφή του ο Α (που δεν το βλέπω να γίνεται) με κίνδυνο να μείνω στο ράφι και να μην έχω να φάω όταν πεθάνουν οι γέροι" και "Καλός είναι ο Α αλλά ο Β με θέλει και μ' αυτόν δεν θα πεινάσω" δεν νομίζω ότι είχε πραγματικά δυνατότητα επιλογής. Είναι σαν να σου βάζει ο ληστής το πιστόλι στον κρόταφο και να σου λέει "τα λεφτά σου ή τη ζωή σου". Δεν έχεις επιλογή. (Πολύυυ αργότερα) χρειάστηκε να ξαναφύγω οπότε τώρα αξιώνομαι να το στείλω αυτό
  8. Οι τσολιάδες που τσουγκρίζουν αυγά μου θυμίζουν παλιές Πασχαλιάτικες κάρτες. Στη 10ετία του 80 έβρισκα στο Μοντρεάλ παμπάλαιες τέτοιες, τεχνολογίας 1960, που ανοίγανε και είχαν κομμένες φιγούρες μέσα, με μπόλικη χρυσόσκονη και τέτοια. Έστελνα στους δικούς μου. Όσο πιο βαρυφορτωμένες και κακόγουστες τόσο καλύτερα. Στην Ελλάδα είχαν πάψει να πουλιούνται προ πολλού, αλλά ήταν ακόμη στη μόδα παρα τοις Ελληνομοντρεαλέζοις
  9. Δεν ξέρω πόσα πρόσωπα έχει η ομορφιά, αλλά πάντως από δόντια έχει άφθονα. Έχασα το μέτρημα. Ελπίζω πάντως η Μις Ελλάς να μην είχε φιλοδοξίες για ηθοποιός. Ούτε να χαμογελάσει πειστικά δεν μπορεί μ' αυτή τη γκριμάτσα. Της Σταρ κάααπως χαμογελάνε και τα μάτια, τουλάχιστον
  10. elephadas

    Μια Ιστορία "Θησαυρός"

    Υπέκυψε στις πιέσεις της μητέρας της η Βάνα? Οι γνώσεις μου περί σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας είναι ελλιπείς, ακόμη και όταν πρόκειται για κοσμοϊστορικά γεγονότα σαν αυτό ή σαν τις κόντρες που χωρίζουν τις δύο σταρς (μου αρέσει ο αγγλικός πληθυντικός :P )
  11. Αναφέρθηκε ήδη ο Γκιωνάκης σε διάφορες γλώσσες... ήταν πολύ καλός στο να "μιλάει" βγάζοντας ήχους που θυμίζαν τις γλώσσες αυτές χωρίς να έχουν το παραμικρό νόημα, τον θυμάμαι πολλές φορές στην τηλεόραση να το κάνει, οπότε υποθέτω αυτά που έλεγε στις ταινίες του που αναφέρθηκαν ήταν παρόμοιου στυλ. Δε μου λέτε, στο "Επιχείρησις Απόλλων" στη σκηνή που ο πρίγκηψ είναι λαθρεπιβάτης στο πούλμαν και μετά δίνει στον Προύσαλη τον μπαγλαμά, δεν προσπαθεί να του πει τσάτρα-πάτρα κάποια αγγλικά ο Προύσαλης, πριν αρχίσει τα ελλήνικος εκείνος? Δεν θυμάμαι αλλά λογικά πρέπει. Τα αγγλικά της ξεναγού Ναθαναήλ δεν ανήκουν στο θέμα, νομίζω, διότι τα μιλάει καλά λόγω επαγγέλματος. Με ενοχλεί όταν ηθοποιοί που παριστάνουν τους Αμερικανούς, ούτε καν Ελληνοαμερικανούς, μιλάνε με χάλια προφορά, διότι αυτό δείχνει αδυναμία του ηθοποιού και όχι αστείο (καλό ή κρύο) του σεναρίου. Ένας καλός ηθοποιός πρέπει να μπορεί να μιμηθεί την προφορά ας μη μιλάει τη γλώσσα.
  12. elephadas

    Μια Ιστορία "Θησαυρός"

    Έτσι ήταν ο Γκλέτσος μωρό? Αδύνατον να γνωρίσω τη φάτσα του αρυτίδιαστη.
  13. Α, μα όπως έλεγε η μητέρα μου (σοφή αν και όχι φαλακρή) όλοι οι σοφοί είναι φαλακροί αλλά όλοι οι φαλακροί δεν είναι σοφοί. Τα καλύτερα μυαλά μπορεί να διαπρέπουν στην αλλοδαπή, αλλά τα Ελληνικά μυαλά στην αλλοδαπή δεν είναι όλα καλά. Υπάρχουμε και εμείς οι μπούφοι που κατεβάζουμε τον μέσο όρο (Το ξέρω ότι είμαι εκτός θέματος, αλλά κάτι πρέπει να γράφουμε για να περάσει η ώρα όσο τα εγκυκλοπαιδικά μυαλά πολλών ρετρομανιακών δουλεύουν για να βρουν τις απαντήσεις.)
  14. Σπύρος. Κάτι μου χτύπαγε λάθος αλλά βαρέθηκα να ψάξω. Σταμάτης Μερκούρης ήταν ο μπαμπάς. Ευχαριστώ για τη διόρθωση. Μπα, είχαμε και άλλη Ελληνίδα βαρώνη εκτός από τη Βίκυ Λέανδρος? Σιγά μη θυμάμαι για ποια εξαφάνιση είχα γράψει παλιότερα. Ούτε εμένα με απατά η μνήμη μου για τον απλό λόγο ότι είναι ανύπαρκτη 🙂 Κάποτε θυμόμουνα τα πάντα. Όπως ίσως έχω ξαναγράψει είναι σαν σφουγγάρι. Παλιότερα ρουφούσε τα πάντα, τώρα στάζει συνέχεια και χάνει από παντού.
  15. elephadas

    Η Ιστορία μιας "Γυναίκας"

    Πολύ ωραίο κι αυτό το ταξίδι στο παρελθόν, αλλά ευτυχώς που φτάσαμε στα όρια διότι τα τελευταία λίγα τεύχη δεν είχαν άρωμα ρετρό. Πολύ κοντά στην εποχή μας.
×