Jump to content

LadyNaty

Members
  • Content Count

    381
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

10.897 Excellent

About LadyNaty

  • Rank
    RetroActive

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. LadyNaty

    Γιάννης Σπανός

    Συμφωνώ κι επαυξάνω
  2. Συμφωνούμε απόλυτα... Όντως ήταν ένας συνηθισμένος τύπος Ελληνίδας των 90ς ήταν και όσο κι αν είδα φωτογραφίες της Λιβανού στα νιάτα της, δεν βρήκα από πού προκύπτει η ομοιότητα των δύο γυναικών... Και φυσικά παρά τις προσπάθειές της και τις ευκαιρίες που της έδωσαν με σχεδόν εκβιαστικό τρόπο (ουσιαστικά την βάζανε παντού, ενώ δεν μπορούσε να σταθεί) , τελικά αποσύρθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας επιλέγοντας να ασχοληθεί με κάτι πιο...γήινο: www.thetoc.gr/people-style/article/pws-einai-kai-ti-kanei-simera-i-marina-tsintikidou Τελικά, αν δεν έχεις κάτι το ιδιαίτερο (δεν είχε ούτε ταλέντο, ούτε όμως και... τραγική έλλειψη αυτού, ώστε να ξεχωρίζει από...την αταλαντοσύνη της) δεν μένεις για πολύ...
  3. Να αναφέρω τη Λάσκαρη σε αρκετές ταινίες του Δαλιανίδη: Στον "Κατήφορο" πρώτα, όπου έχει εντελώς ελεύθερες σχέσεις με όλη την παρέα: τον Κούρκουλο (φυσικά), τον Βουλγαρίδη (που είναι ο Mr Nice Guy) και τον Βουτσά (αυτή η σχέση υπονοείται). Και ενώ αυτή είναι τόσο free, όταν βλέπει τον Κούρκουλο να ρίχνει στο κρεβάτι την (μέχρι πρότινος) αθώα μαθητριούλα αδελφή της (Μίρκα Καλαντζοπούλου), τότε γίνεται σκυλί μονάχο και του τη μπουμπουνίζει με το πιστόλι. Στο "Νόμο 4000" είναι αρχικά το καλό κορίτσι, η κόρη του γυμνασιάρχη (Διαμαντόπουλου), η οποία αγαπάει τον Αναγνώστου, ένα μαθητή του πατέρα της και ενώ θέλει να περιμένει μέχρι που να παντρευτεί, αποφασίζει να ολοκληρώσει τη σχέση της επειδή δεν αντέχει να τον βλέπει να γυρνάει με την school slut του λυκείου θηλέων (τη Ντόλυ, δεν θυμάμαι ποια ηθοποιός την παίζει), μένει έγκυος, κάνει μια (παράνομη τότε) έκτρωση και το δράμα λήγει με τις ετοιμασίες του γάμου των δύο 18άρηδων.
  4. Όλες οι παλιές ελληνικές ταινίες έχουν λίγο πολύ τις υπερβολές τους. Εγώ θα σταθώ σε κάποιες που μου έρχονται τώρα στο μυαλό, γιατί τις είδα πρόσφατα: 1) Ο φίλος μου ο Λευτεράκης: Το όλο σκηνικό είναι σουρεαλιστικό. Ο Θοδωράκης (ο χαρακτήρας του Ηλιόπουλου) έχει στήσει όλη αυτή την κομπίνα με τον ανύπαρκτο Λευτεράκη και η γυναίκα του η Φωφώ (ο χαρακτήρας της Κοντού) είναι τόσο χάπατο που δεν έχει ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ σκεφτεί να ψάξει αν όντως υπάρχει Λευτεράκης και δεν έχει ΠΟΤΕ αναρωτηθεί γιατί ο Λευτεράκης δεν έρχεται ΠΟΤΕ στο σπίτι τους να τους επισκεφτεί · κι όταν ανακαλύπτει ότι δεν υπάρχει Λευτεράκης, αντί να ρίξει έναν τρικούβερτο καυγά, καταφεύγει στο να παρουσιάσει έναν ξάδελφο της παλιάς της συμμαθήτριας Ισμήνης (που συμπτωματικά, ο ξάδελφος αυτός είναι ΚΑΙ ηθοποιός) για να τρελάνει τον άντρα της · και ενώ είναι μια τόσο παραδοσιακή γυναίκα των 60ς, παρ'όλα αυτά, σκέφτεται, αφού ξεφτιλίσει τον άντρα της (και ενδεχομένως και τον τρελάνει) να τον εγκαταλείψει, ούσα έγκυος (την εγκυμοσύνη την μαθαίνουμε αργότερα) και να μεγαλώσει το παιδί της μόνη (το εικάζουμε αυτό, γιατί δεν μιλάει για περίπτωση να ξαναπαντρευτεί) · και ερχόμαστε στην εγκυμοσύνη αυτή καθαυτή: ενώ είναι τριών μηνών έγκυος, έχει κοιλιά πλάκα (καλά, εδώ μπορούμε να δεχτούμε ότι είναι από τις γυναίκες που δεν τους φαίνεται μέχρι τον πέμπτο μήνα) κινείται με την άνεση μιας μη εγκύου, αν και κρυφά πλέκει ζιπουνάκια (πώς γίνεται να πλέκει κρυφά ζιπουνάκια και να μην την έχει δει η κουτσομπόλα υπηρέτρια ή η κολλητή της φίλη που δεν ξεκολλάει από το σπίτι, είναι απορίας άξιο) · θα παρακάμψω και την μεγάλη διαφορά ηλικίας (γύρω στα 25 έτη, αφού μαθαίνουμε ότι η Φωφώ είναι 25 χρονών, ενώ ο καρδιοκατακτητής Θοδωράκης είναι 50άρης), γιατί ήταν κάτι αρκετά συνηθισμένο την εποχή εκείνη, αν και θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς πώς μια νέα γυναίκα, κλεισμένη μόνη σε ένα σπίτι στα βόρεια προάστια (στη Φιλοθέη, εν προκειμένω) ζηλεύει τον πενηντάρη και μάλλον ασκημούλη σύζυγο, (τον οποίον προφανώς πήρε για τα λεφτά του, επειδή ως πολιτικός μηχανικός έβγαζε πολλά) και δεν της πέρασε ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ από το μυαλό, να βρει κι αυτή έναν νεότερο εραστή. Τέλος πάντων. 2) Για ποιον χτυπάει η κουδούνα: ο Λαμπιρίκος (ο χαρακτήρας του Παπαγιαννόπουλου) σκηνοθετεί το θάνατό του βάζοντας τον υπάλληλό του (το Βουτσά) να τον βγάλει φωτογραφία την ώρα που βαστάει μία τεράστια κοτρώνα δεμένη στο λαιμό του και είναι έτοιμος να πέσει στο Φάληρο · η φωτογραφία είναι υποτίθεται μαρτυρία: ΚΑΠΟΙΟΣ όμως (ο Βουτσάς εν προκειμένω) έβγαλε αυτή τη φωτογραφία: θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι ο υπάλληλός του τον έσπρωξε να πέσει (και άρα ο Λαμπιρίκος είναι θύμα δολοφονίας) · και πάμε στην αυτοκτονία: ως γνωστό, τα θύματα των πνιγμών, όταν αρχίζει η αποσύνθεση ανεβαίνουν στην επιφάνεια και κάποια στιγμή ξεβράζονται στην ακτή (θα μου πεις αυτό το ρόλο έπαιζε η πέτρα, αλλά και πάλι, τα αέρια της αποσύνθεσης, τραβούν το πτώμα προς τα πάνω) · το πτώμα του Λαμπιρίκου δεν βρίσκεται ποτέ και ο Λαμπιρίκος κρύβεται στο σπιτάκι του κήπου, έχοντας την κουδούνα σαν σύστημα ενδοεπικοινωνίας, όταν ήθελε να βγει για να φάει κτλ. Η απορία είναι πώς κατόρθωνε να κρύβεται από τους διάφορους άσχετους: δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μπορούσε να βγει σε μια άκυρη στιγμή, αμέριμνος και να τον δει κάποιος που τον έχει για πεθαμένο. Τέλος πάντων · κι όταν πλέον έχει τακτοποιηθεί η οικονομική κατάσταση του εργοστασίου του, πλάθει ο δαιμόνιος υπάλληλος την ιστορία ότι περιπλανήθηκε στη θάλασσα (ούτε και αυτό στέκει). Θα μπορούσα να αναφέρω και δύο άλλες ταινίες που μου έρχονται στο μυαλό, και οι δύο με το Βουτσά , το "Είκοσι γυναίκες και εγώ" (το όλο σκηνικό του κρυφού γάμου, της εγκυμοσύνης κτλ. είναι υπερβολικό) και το "Γαμπρός απ' το Λονδίνο" (επίσης υπερβολική έως σουρεαλιστική είναι η μεταμφίεση του Βουτσά σε Άγγλο του κινήματος των mods και η προσπάθειά του να πείσει μιλώντας κάτι σουρεαλιστικά σπαστά ελληνικά του τύπου "εργοστάσιος αυτοκίνητος"), αλλά τα αφήνω για άλλο ποστ (δικό μου ή κάποιου άλλου).
  5. Το άκυρο είναι οι "συσκευασίες μαργαρίνης" που μπήκαν για να ριμάρουν με την πίπα της ειρήνης, σε μια προσπάθεια να πρωτοτυπήσει ο (πολλά υποσχόμενος προ 14ετίας, άσχετα αν τελικά διέψευσε τις προσδοκίες) τραγουδοποιός... το αποτέλεσμα είναι χαριτωμένο σε πρώτη ακρόαση, αλλά αν το σκεφτείς είναι τελείως άκυρο και μπήκε μόνο για λόγους ρίμας.
  6. "Σταμάτα να γκρινιάζεις, να χαρείς / να μου πετάς συσκευασίες μαργαρίνης" από το τραγούδι "Πίπα της ειρήνης", του one-hit wonder Μιχάλη Εμιρλή, που πέρασε από το μουσικό στερέωμα σαν κομήτης το 2005 και μετά δεν ξανακούσαμε γι' αυτόν. Ψάχνοντας βέβαια λίγο παραπάνω, είδα, ότι, αντίθετα με τη μουσική, οι στίχοι ήταν ενός αρκετά γνωστού στιχουργού, του Χριστόφορου Μπαλαμπανίδη
  7. LadyNaty

    Γιάννης Σπανός

    Να αναφέρω εδώ και μία προσωπική μου εμπειρία με το Γιάννη Σπανό. Όταν ήμουν μαθήτρια σύγχρονου τραγουδιού στο (αλήστου μνήμης πλέον) Κεντρικό Ωδείο του (αείμνηστου) Κώστα Κλάββα, ο δάσκαλός μου (ένας μάλλον αποτυχημένος τραγουδιστής με πολλά κόμπλεξ, τα οποία συχνά ξεσπούσε πάνω μου) διοργάνωνε στο καφενείο του ωδείου βραδιές τραγουδιού με παλιούς του μαθητές ή παλιούς του γνωστούς. Ένας από τους δεύτερους που είχε ανταποκριθεί ήταν και ο Γιάννης Σπανός. Όταν τέλειωσε το πρόγραμμα, ο Σπανός είχε όρεξη να παίξει τραγούδια του στο πιάνο για να τραγουδήσουν (τύπου καραόκε, θα λέγαμε) οι παρευρισκόμενοι, εγώ σηκώθηκα και τραγούδησα ένα από τα λίγα μεν, χαρακτηριστικά λαϊκά δε που έχει γράψει. Ποιο ήταν; Μα φυσικά το all-time classic των 90s "Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο". Έτσι μπορώ να λέω και εγώ ότι τραγούδησα μια φορά στη ζωή μου με συνοδεία του συνθέτη. Εδώ ανεβάζω το βίντεοκλιπ του τραγουδιού με τη μοναδική Κατερίνα Κούκα: Άλλο αγαπημένο μου είναι "Της Χαλιμάς τα Παραμύθια" με τη φωνή του Κώστα Καράλη:
  8. Εγώ τη θυμάμαι... Μια όχι ιδιαίτερα ωραία (ούτε ιδιαίτερα ταλαντούχα) ηθοποιός, η οποία είχε όμως αυτό το κέφι που λες... Ξέρω πάντως ότι υπήρξε για κάποια χρόνια σύζυγος του στιχουργού Άκου Δασκαλόπουλου (πολύ πριν γίνει γνωστή από τα παιδικά προγράμματα και τις μεταγλωττίσεις, που όντως έκανε).
  9. είχα την εντύπωση ότι ήταν γύρω στο 1975 (αν και δεν νομίζω ότι η δικτατορία του Παπαδόπουλου είχε χαλαρώσει τη λογοκρισία). Παίζει να επανεκδόθηκε τότε πάντως.
  10. LadyNaty

    Το πιο μισητό μάθημα

    Εγώ μισούσα τα Θρησκευτικά σε όλες τις τάξεις (δεν άντεχα την υποκρισία και το μπούλινγκ των θεολόγων), την Οικιακή Οικονομία στο Γυμνάσιο, τη Γεωμετρία σε όλες τις τάξεις (ενώ με την Άλγεβρα είχα άριστες σχέσεις) και όσο κι αν φαίνεται περίεργο (δεδομένου ότι είμαι θεωρητική επιστήμων)… τα Αρχαία... Και η ειρωνεία: μισούσα τα Αρχαία, γι'αυτό και πρόσεχα παραπάνω (ένα περίεργο πράγμα, όσο πιο βαρετό και σιχαμένο το μάθημα, τόσο πιο συνεπής ήμουν). Η ακόμη μεγαλύτερη ειρωνεία: όταν πέρασα στο Φιλολογικό, επέλεξα κατεύθυνση Κλασικής Φιλολογίας... Ευτυχώς διόρθωσα τα λάθη του παρελθόντος...
  11. Και καλά να είσαι ο σπασίκλας με τα πατομπούκαλα, το να σε θεωρούν τέτοιον χωρίς να είσαι, μόνο και μόνο επειδή είχες εξυπνάδα άνω του μετρίου (για την ακρίβεια επιπέδου MENSA) και να υποφέρεις από την απομόνωση, να μη σε καλούν σε πάρτι, να σε θεωρούν "πράγμα" και όχι άνθρωπο;; Εγώ τα πέρασα αυτά και μου άφησαν τραύματα... Επιπλέον είχα μια ακόμα ιδιομορφία, ήμουν αριστερόχειρ και ξεχώριζα (δύο τα κρατούμενα); μου άρεσε να είμαι σπορτίφ αγοροκόριτσο και όχι μικρομέγαλη δεσποινιδούλα όπως οι συμμαθήτριές μου (τρία τα κρατούμενα); έβλεπα "δύσκολες" ταινίες (π.χ. "Φάννυ και Αλέξανδρος", όταν οι περισσότερες συμμαθήτριές μου έβλεπαν τον Τομ Κρουζ και τον Ρομπ Λόου) (τέσσερα τα κρατούμενα) · αυτό με έκανε περίεργη φυσιογνωμία ήδη · πήγαινα σε δημόσιο σχολείο, αλλά είχαμε και άλλες τέτοιες φυσιογνωμίες: μερικά παιδιά που είχαν μείνει δύο και τρεις χρονιές στην ίδια τάξη · μια αθλήτρια του ύψους που ξεχώριζε από το... ύψος της και τις κακές της επιδόσεις στο σχολείο · έναν νάνο που είχε και μία άλλη δυσμορφία στο πρόσωπο · μία τύπισσα που ήταν μεγαλύτερη από μας (ίσως και τρία χρόνια) και ήταν πιανίστρια επαγγελματίας, μια μικρομέγαλη που στα δεκαεφτά της έμοιαζε και ντυνόταν σαν σαραντάρα... Α, ναι, και ένας τύπος πανκ με μοϊκάνα βαμμένη κοκκινόξανθη, άρβυλα και μαύρα ρούχα (ο οποίος σημειωτέο εξελίχθηκε σε... έναν σούπερ-υπέρ κανονικό, έως βαρετό και σοβαρό, φλώρο αρχαιολόγο με αξιόλογη καριέρα και πολλές διαλέξεις στο εξωτερικό) αυτοί μου 'ρχονται στο μυαλό...
  12. Καλησπέρα και από μένα. Εγώ, πάντα ως ανατρεπτική και επαναστάτρια, θα πω ότι ελάχιστοι γνωρίζουν μια άλλη πλευρά του Πουλόπουλου: Κάπου εκεί στη δεκαετία του 70 (στη μεταπολίτευση, εννοείται), ο Πουλόπουλος τραγούδησε τον "Εμιλιάνο Ζαπάτα" του Πάμπλο Νερούδα σε μουσική Γιάννη Γλέζου και απόδοση των στίχων από τον πολύ Λευτέρη Παπαδόπουλο. Εγώ έχω ακόμα αυτόν το δίσκο (τον είχε αγοράσει ο πατέρας μου, στον οποίον -σημειωτέο- ΔΕΝ άρεσε ο Πουλόπουλος). Ας δούμε και αυτή την πλευρά του:
  13. Εγώ μπορώ να πω λίγα πράγματα... Έχω μοιραστεί ένα ταξί με τον αείμνηστο Σταύρο Παράβα, καθώς πήγαινα σε μία συναυλία στο Θέατρο Βράχων... Ζήτησε αν θα δεχόμουν να τον πάρουμε με το ταξί (είχα ανεβεί πολύ πιο πριν) και δέχτηκα... Δεν μιλούσε πολύ στο δρόμο (είχε ήδη τα προβλήματά του) και κατέβηκε λίγο πριν να φτάσω στο Θέατρο Βράχων... Ο ταξιτζής τον λυπήθηκε... Κι εγώ... Άλλες εμπειρίες μου: επί τρία ή τέσσερα χρόνια, μου δίδασκε υποκριτική σε ένα ωδείο ο Τέλης Ζώτος, ο οποίος είναι ένας πραγματικός τζέντλεμαν (από όσο ξέρω, ζει ακόμη)… Έμαθα πολλά από αυτόν και επίσης, χάρη σ' αυτόν, ανακάλυψα τη μαγεία του χορού... Άλλες εμπειρίες: στην πολυκατοικία μου ζούσαν κατά τη δεκαετία του 90 ο ζεν-πρεμιέ των 80ς Σπύρος Μισθός (τότε ήταν παντρεμένος με την πρώτη του γυναίκα) και η δεύτερη πιο χαρακτηριστική "άσχημη" του παλιού κινηματογράφου (η πρώτη ήταν μακράν η Ταϋγέτη), Αθηνά Μερτύρη (πέθανε το 2007). Από τους πιο καινούργιους: στο ωδείο που προανέφερα ήμουν συμμαθήτρια στο τραγούδι με την Μαριάννα Μαρτέλη (κατά κόσμον Μαρία Μαυρίκογλου, είναι η "Λίλα" του "Κωνσταντίνου και Ελένης"), η οποία ήταν ακριβώς όπως φαινόταν στην τηλεόραση, ενώ χάρη σε μια άλλη φίλη από το ίδιο ωδείο, είχα γνωρίσει τον Ταξιάρχη Χάνο (ο οποίος έχει πολύ, πολύ πλάκα και αυτοσαρκαζόταν για το όνομά του), τότε ακόμη παντρεμένο με την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου και με την κόρη του (Μαρία Χάνου, η "Βέλη" της "Μουρμούρας") μικρό κοριτσάκι... Υποθέτω βέβαια, ότι μπορώ επίσης να αναφέρω τη Μαρία Κορινθίου (πάλι σε σχολή φωνητικής την είχα πετύχει κι αυτήν, τότε πολύ νεότερη και συμπαθέστατη θα έλεγα) και την Άντα Λιβιτσάνου (τη γνώρισα πριν καμιά δεκαετία μέσω του πρώην αρραβωνιαστικού της, με τον οποίο διατηρώ ακόμη επαφές). Αυτά από μένα (και αν θυμηθώ τίποτε άλλο, θα το γράψω).
  14. Καλησπέρα από μία φανατική ρετρομανιακιά! Δεν ξέρω αν έχει κανείς "ανακαλύψει" το συγκεκριμένο θέμα (και αν ήδη έχει γραφτεί κάτι, παρακαλώ τους admins να το συγχωνεύσουν), αλλά κάπου εκεί στο μακρινό 1981, η Μπέσυ Αργυράκη, εκπροσώπησε την...Ιαπωνία στο Φεστιβάλ του Τόκυο με ένα τραγούδι το οποίο τραγούδησε σε μικτή γλώσσα (μισό γιαπωνέζικα, μισό γαλλικά). Ο τίτλος του λέγεται Toshihiko (δεν ξέρω τι σημαίνει, δεν ξέρω γιαπωνέζικα) και είναι ένα πολύ ωραίο easy listening τραγουδάκι, το οποίο μπορεί εμάς τους Έλληνες να μας ακούγεται λίγο αστείο. Το θέμα είναι ότι η Μπέσυ έκανε στην Ιαπωνία έναν δίσκο με 10 ποπ κομμάτια (9 στα γιαπωνέζικα, 1 στα αγγλικά). Εγώ προσωπικά θυμάμαι μια συνέντευξή της όπου εξηγούσε πώς κατάφερε να τραγουδήσει γιαπωνέζικα, χωρίς να τα μιλάει (μπράβο της!) και επίσης και το βίντεο του τραγουδιού (όπου ήταν ντυμένη γκέισα). Περισσότερα εδώ: www.e-orfeas.gr/discsection/oldalbums/9014-Μπέσσυ-Αργυράκη-«Bessy-sings»-(1981).html . Εγώ περιορίζομαι να ανεβάσω το περίφημο "Toshihiko" (το οποίο εδώ είναι όλο στα γιαπωνέζικα και λίγο μου θυμίζει και το Sata Salamaa, τη συμμετοχή της Φινλανδίας στη Eurovision το 1987):
  15. @ ARETARA: ο Αδαμαντίδης (τον οποίον θυμάμαι στο Να Η Ευκαιρία, αν και ήμουν μικρή), δεν είναι Η ΜΟΝΗ σοβαρή περίπτωση που αναδείχθηκε από το Να η Ευκαιρία, διότι υπήρξε και μία ακόμα τέτοια περίπτωση, αυτή του Μανόλη Λιδάκη (δεν επεκτείνομαι βέβαια, γιατί θα βγω off topic). Η φωνή του ήταν υπέροχη πραγματικά (και λέω ΗΤΑΝ διότι τώρα έχει σπάσει πάρα πολύ) και θα μπορούσε να κάνει πολλά παραπάνω πράγματα από αυτά που έκανε. Δυστυχώς η άτυχη εκείνη στιγμή κατά την οποία είχε μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη (και ξέρω αρκετές λεπτομέρειες, διότι είχε χειριστεί την υπόθεση συγγενικό μου πρόσωπο) ήταν αυτή που τορπίλισε την ανοδική του πορεία (και αυτό το σημείο, ειρωνικά, το έχει κοινό με τον Λιδάκη) έτσι, ώστε, παρά τις όποιες προσπάθειες για comeback, να μην αποκατασταθεί η καριέρα του πλήρως και να κάνει τη μία κακή επιλογή πάνω στην άλλη. @the best20: το ταλέντο του Αδαμαντίδη ήταν τέτοιο που κατόρθωσε να κάνει αυτή τη διασκευή του Je t'aime un peu trop του Shuki Levy" ένα από τα δύο ή τρία signature songs του και να το θεωρούμε ως ένα καθαρά ελληνικό κομμάτι. Γι' αυτό και μόνο του βγάζω το καπέλο.
×