Jump to content
  • Ανακοινώσεις

    • D@redevil

      Νέο Φόρουμ!   30/01/2018

      Αγαπητά μέλη, Η μετάβαση ολοκληρώθηκε επιτυχώς και πλέον περάσαμε σε νέα πλατφόρμα. Μετά απο πολύ μελέτη και έρευνα καταλήξαμε στο καλύτερο λογισμικο φόρουμ για τις ανάγκες μας. Η ενέργεια αυτή έγινε για να λυθούν τα πολλά και χαοτικά προβλήματα της VBulletin. Με τη μετάβαση αυτή θέλουμε να λύσουμε 2 πολύ μεγάλα προβλήματα, που καθιστούσαν το παλαιό φόρουμ δύσχρηστο:
      α) Η συντήρηση των συνημμένων φωτογραφιών και η συνεχής απώλεια των attachments που απαιτούσε διπλή δουλειά από όλους &
      β) Η αναζήτηση εντός του φόρουμ, η οποία δεν δούλεψε ποτέ και οικειοποιούμασταν το plugin της Google, με τα -όχι και τόσο καλά- αποτελέσματα. Όπως και σε κάθε μεγάλη αναβάθμιση, κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ελέγχους (εξ ου και η δεκαήμερη απουσία μας μετά απο 12 χρόνια συνεχόμενης λειτουργίας) για να διασφαλίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά δυστυχώς σε ένα νέο software και με έναν τόσο τεράστιο όγκο δεδομένων (πάνω απο μισό εκατομμύριο πόστς, σχεδόν ενα εκατομμύριο φωτογραφίες), υπάρχουν πράγματα που μπορεί είτε να μας ξεφύγουν, είτε να τα αντιμετωπίσουμε πλέον σε live περιβάλλον κι ενώ θα δουλεύουν ήδη οι χρήστες. Εδώ λοιπόν, χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας: όποιο πρόβλημα βλέπετε, να μας το αναφέρετε, ώστε να τα επιλύουμε. Ζητούμε προκαταβολικά την κατανόησή σας - θα προσπαθήσουμε να εξυπηρετούμε το δυνατόν συντομότερο, αλλά αντιλαμβάνεστε ότι αφ' ενός η νέα πλατφόρμα, αφ' ετέρου οι δυνατότητες της υποστήριξης, μπορεί να μην  επιτρέπουν να έχουμε άμεση επίλυση των προβλημάτων. Ωστόσο, υπάρχει ένα πολύ φιλικό support από μεριάς της IPB, που ελπίζουμε ότι θα μπορέσει να μας (υπο)στηρίξει καλύτερα και αποτελεσματικότερα. Τουλάχιστον, μέχρι στιγμής είναι απείρως πιο συνεργάσιμοι σε σχέση με την VBulletin. Ξέρουμε ότι ενδεχομένως, δε σας ενδιαφέρει όλο το παρασκήνιο της μετάβασης, αλλά θα θέλαμε να έχετε μια εικόνα της υπερπροσπάθειας που απαιτήθηκε, τόσο σε οικονομικό , όσο και σε υποστηρικτικό επίπεδο, ώστε να μπορείτε επιτέλους να απολαμβάνετε το φόρουμ και να μην σας ταλαιπωρεί με τα καπρίτσια του. Ξέρουμε ότι κάνατε πολύ υπομονή κι ευχαριστούμε γι' αυτό. Κάτι τελευταίο που αναφέρθηκε στο παλαιό φόρουμ: Θα χρειαστεί να γίνει με το χέρι η μεταφορά των φωτογραφιών που είναι σε albums και δεν υπάρχουν συνημμένες σε κάποιο θέμα. Γι' αυτό το λόγο, έχει μείνει ανοικτό το παλαιό φόρουμ στο link: www.retromaniax.gr/vb5/ σε κατάσταση ανάγνωσης μόνο (δε μπορείτε να ποστάρετε), ώστε να μπορέσετε να ανακτήσετε τις φωτογραφίες σας από εκεί και να τις φέρετε εδώ. Αν πάλι έχετε οποιοδήποτε πρόβλημα ή δε μπορείτε, επικοινωνήστε με κάποιον από τη διαχείριση και θα το τακτοποιήσουμε το συντομότερο. Το παλαιό φόρουμ θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες μας και μετά θα κρατηθεί ως αρχείο. Ελπίζουμε να απολαύσετε πραγματικά το νέο σπιτάκι μας & να το χαρείτε με όλη σας την καρδιά! Αυτό, θα είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση για εμάς! :-) Φιλικά,
      Οι admins

chris73

Members
  • Content count

    372
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    9

chris73 last won the day on November 16 2017

chris73 had the most liked content!

Community Reputation

110.831 Excellent

About chris73

  • Rank
    RetroActive

Converted

  • Location
    Θεσσαλονίκη
  1. Κινηματογράφος «Αστήρ» Ο εγκαταλειμμένος συνοικιακός χειμερινός και θερινός κινηματογράφος "Αστήρ" στην Τούμπα Θεσσαλονίκης, με το θερινό τμήμα να το έχει καταπιεί κυριολεκτικά η βλάστηση. Σύμφωνα με μια έρευνα σε εφημερίδες της εποχής, πιθανά πρωτολειτούργησε στις 23-5-1957 ως θερινός. Όσο για την χρονολογία που έκλεισε ο κινηματογράφος, ίσως κάποιος κάτοικος της περιοχής θα μπορούσε να βοηθήσει. Πάντως σε αρχεία της εφημερίδας "Μακεδονία" που υπάρχουν στον ιστό έως το 1981 συνεχίζει να εμφανίζεται. Πριν 1-1μισή χρόνο υπήρχαν ακόμη αρκετές πλάτες καθησμάτων καθώς και το ψυγείο με τις πορτοκαλάδες. Σήμερα έχουν εξαφανισθεί και αυτά. Κάπως περίεργο που υπάρχει ακόμη ένα φύλλο εφημερίδας του 1969. Ένα άλλο παράδοξο είναι οι τιμές εισιτηρίου πάνω από το ταμείο που θα τις τοποθετούσα στις αρχές του 70. Πιθανό κάποια στιγμή να καλύφθηκαν αφού ο κινηματογράφος λειτουργούσε μέχρι τουλάχιστον το 1981. Οι επενδύσεις στους τοίχους και το ταβάνι από MDF –ή κάτι παρόμοιο- ακόμη μυρίζουν «σινεμά» του παρελθόντος (τσιγαρίλα?) Και με την ευκαιρία λίγη κινηματογραφική προϊστορία της πόλης… Στο φύλλο της 5ης Ιουλίου 1897 του «Journal De Salonique» γίνεται αναφορά για την πρώτη κινηματογραφική προβολή στη Θεσσαλονίκη, η οποία έλαβε χώρα στο καφέ «Τουρκία». 28 χρόνια αργότερα, και μόνο για το καλοκαίρι του 1925 λειτούργησε στην πόλη –και κατά πάσα πιθανότητα σε παγκόσμια πρώτη- ο πρώτος πλωτός θερινός κινηματογράφος. Όμως το εγχείρημα δεν ευδοκίμησε να δει και δεύτερο θέρος, και ίσως ακριβώς για αυτό το λόγο, με το πέρασμα των χρόνων δημιουργήθηκε ένας αστικός μύθος για το «περίφημο» «Κουρσάλ». Από στόμα σε στόμα το Κουρσάλ έφθασε να περιγράφεται σαν ένα αιθέριο σκαρί γεμάτο χάρη, στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν άλλο από μια παροπλισμένη μαούνα που με το τέλος του καλοκαιριού του 25’ επέστρεψε πάλι στα ταπεινά της καθήκοντα… Όσο για την διαφήμιση στον τύπο, που μας ενημερώνει πως επρόκειτο για ένα «Πρωτοφανή Αμερικανισμό» (!) τα σχόλια δικά σας…
  2. Με γεια! Τα φιλμ κολάν και με καθαρό ασετόν 100% από τα χρωματοπωλεία, όχι αυτό για τα νυχάκια. Μόνο θέλει να ξύσεις καλά το φιλμ και το ασετόν που λειώνει τη βάση τα κάνει ένα.
  3. Από φωνή κορμάρα...

    Λέω να πιω μερικά βερμούτ. Μετά ίσως αρχίσουν να μου φαίνονται όλα ωραία. Τι να πω άλλο? Ας αποφανθούν και άλλοι.
  4. Από φωνή κορμάρα...

    Αυτό που άκουσα είναι πως μετά πενήντα χρόνια έστρωσε αρκετά το "ιιιιι" αλλά για το "ααααα" έχει δρόμο ακόμη.
  5. Από φωνή κορμάρα...

    Αυτά είναι! "Μακεδονία 2/9/1977. Η κορμάρα στην πίστα για μήνες ανοιγόκλεινε το στόμα ενώ από τα παρασκήνια -σύμφωνα με το άρθρο πάντα- τραγουδούσε αοιδός που όμως "δεν βλεπόταν". Μέσα στη φασαρία και το τσακίρ κέφι η ασυμφωνία κατάφερε να περάσει απαρατήρητη για καιρό μέχρι που μια μέρα η κορμάρα έπεσε στην πίστα αφού μπερδεύτηκε σε καλώδια ενώ από πίσω συνέχισε το τραγούδι. Άρχισε η φασαρία αλλά πρόλαβε και ήρθε η αστυνομία πριν το κάνουν θερινό...
  6. Άλλη ταινία είναι αυτή με Eloy
  7. Σανατόριο Ασβεστοχωρίου (Νοσοκομείο Παπανικολάου) Στον χώρο κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο στήθηκαν κάποια παραπήγματα από τον βρετανικό στρατό που χρησιμοποιήθηκαν για την αποκατάσταση βρετανών αξιωματικών. Αμέσως μετά το ελληνικό κράτος αγόρασε αυτές τις «εγκαταστάσεις» που αποτέλεσαν τη βάση στην οποία αναπτύχθηκε το σανατόριο. 1919 1919 Εμείς που δεν τα ζήσαμε, ουδεμία ιδέα μπορούμε να έχουμε για την δυστυχία και την κοινωνική απομόνωση που συνόδευαν το στίγμα του φυματικού, ο οποίος ακόμη και αν γλύτωνε από την ασθένεια μετά παρέμενε απομονωμένος και στιγματισμένος για την υπόλοιπη ζωή του. Πολλοί ήταν αυτοί που όταν κατάφερναν να εισαχθούν έδιναν λάθος όνομα για να καλύψουν τα ίχνη τους με αποτέλεσμα συγγενείς που έψαχναν αργότερα να μην μπορούν να τους εντοπίσουν. Μα ήταν και άλλοι πολλοί που οι συγγενείς τους απλά τους ξεχνούσαν για πάντα. 13-7-1937 Ευκαιρία για προπαγάνδα. Διθύραμβοι στις εφημερίδες. Όσοι την γλύτωναν και έπρεπε να φύγουν από το σανατόριο μετά από τη μακροχρόνια θεραπεία ήταν αδύνατον να γυρίσουν στον τόπο τους, και οι ίδιοι απέφευγαν να αναζητήσουν την τύχη τους στην πόλη. Αυτό συνέβαινε και για κοινωνικούς λόγους αλλά και για λόγους υγείας καθώς η κατάσταση τους μπορεί να επιβαρύνονταν ζώντας και πάλι στη μόλυνση και την υγρασία. Έτσι έξω από το σανατόριο δημιουργήθηκε πιθανόν σε «παγκόσμια πρώτη» ένας συνοικισμός από όλους αυτούς που δεν είχαν που να πάνε μετά την έξοδό τους που μετεξελίχτηκε στην κοινότητα Εξοχής. 23-5-1921. Το μυστήριο ίσως να εξηγείται ως προσπάθεια να χαθούν τα ίχνη. Ως σανατόριο πρωτολειτούργησε το 1920 και εγκαινιάσθηκε από την βασίλισσα το 1921 ενώ τότε αλλά και αργότερα δεν ήταν λίγες οι φορές που υπήρχαν σοβαρές διαμαρτυρίες από τους κατοίκους του διπλανού Ασβεστοχωρίου για την εγκατάσταση του εκεί. Με τα χρόνια προστέθηκαν νέα περίπτερα και εγκαταστάσεις ενώ το 1948 κατασκευάστηκε και το κεντρικό κτίριο με τις 4 πτέρυγες. Αυτό που φαίνεται στο βίντεο είναι η 3η πτέρυγα που όπως καταλαβαίνω εγκαταλείφτηκε μετά τον σεισμό του 1978. Κάποιες εργασίες έγιναν που δείχνει πως κάποτε πήγε να αποκατασταθεί και να ξαναλειτουργήσει αλλά ποιος ξέρει αν θα ολοκληρωθούν στα επόμενα 40 χρόνια… 6-5-1931 Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, μερικοί άδειοι διάδρομοι και δεν είχα και πολλά να φωτογραφίσω. Τα κρεβάτια και τα παλιά αρχεία είναι από την θεατρική παράσταση «Λαϊκό Σανατόριο Ασβεστοχωρίου. Ούτε Μια Αναπνοή Χαμένη» που ανεβάζει από το 2013 στον εγκαταλειμμένο χώρο αλλά και αλλού η θεατρική ομάδα του νοσοκομείου. Κατάφερα να κλειστώ στον 'Χώρο 'εργασίας αδελφών" πίσω από την μοναδική πόρτα που υπάρχει εκεί αλλά ευτυχώς δεν υπάρχουν παράθυρα και βρισκόμουν στο ισόγειο αλλιώς θα έπρεπε να καλέσω σε βοήθεια μεσημεριάτικα τους ασθενείς από την απέναντι πτέρυγα… 2-4-1957
  8. E όχι και PRC! Μόνο γιαπωνέζοι είναι τόσο πυροβολημένοι οι Κινέζοι είναι λίγο "ξινοί" [video=youtube;RL7aN-nybkw]
  9. Επειδή τώρα το είδα... σχετικά με την ηλικία του Α. Παναγιωτίδη. Με σχετική ακρίβεια κανένα χρόνο πάνω-κάτω, είναι γεννημένος το...1944 (έχουμε κάποια συγγένεια από την πλευρά της μητέρας μου) οπότε μια χαρά ταιριάζει στην ταινία Ραντεβού Στον Αέρα.
  10. Και επανέρχομαι στην Πυλαία. WTF??? Δεν ήξερα πως υπάρχει και όμως πρέπει να είναι το παλαιότερο σωζόμενο βιομηχανικό κτήριο του τόπου. Εντάξει, δεν είναι μεγάλο και επιβλητικό, ούτε έχει καμιά ιδιαίτερη αρχιτεκτονική αλλά αφού τα κατάφερε έως εδώ του αξίζει κάτι καλύτερο. Κατασκευάστηκε κάπου στο 1880, είναι γνωστό ως μεταξουργείο Μπενουζίλιο και σύμφωνα με ότι λίγα βρήκα, χρησιμοποιήθηκε ως φούρνος κεραμικών, σταύλος, μεταξουργείο, χυτήριο και τέλος ως κλωστήριο – υφαντήριο. Για τις πρώτες χρήσεις που αναφέρονται δεν γνωρίζω αν είναι με την σωστή σειρά και από τις πιο πρόσφατες λείπει αυτή της κάβας μπύρας και αναψυκτικών από την Ρωσία. Η κάβα λειτουργούσε σε μια πρόσφατη σχετικά προσθήκη έξω από το κεντρικό κτήριο και το ημερολόγιο και οι μπύρες που απέμειναν σταμάτησαν στο χρόνο του 2004. Από εκείνη την εποχή περίπου θα είναι και τα παρατημένα τραπέζια, καρέκλες αλλά και μηχανήματα από «φρουτάκια» σαν να τα έφερε κάποιος εκεί από επιχείρηση που έκλεισε. Υπάρχει ένα παλιό κτήριο που αρχικά ίσως ήταν η διοίκηση αλλά όλα τα πατώματα και οι στέγες έχουν καταρρεύσει εντός του και είναι αδύνατο να μπει κάποιος μέσα εκτός αν κατέβει με ελικόπτερο. Κάπου αναφέρουν πως στην κατοχή χρησιμοποιήθηκε ως αντιστασιακό κέντρο. Το κεντρικό κτήριο στα τελευταία του χρησιμοποιήθηκε ως βιοτεχνία. Τα τελευταία του ακριβώς δεν γνωρίζω πότε ήταν αλλά σύμφωνα με μερικά χαρτιά που βρήκα πρέπει να ήταν κάπου στο 1981. Δεν έψαξα επί τούτου αλλά εμφανιζόταν μπροστά μου μόνο χαρτιά του 80 και 81. Ελπίζω να μην γκαντεμιάσω την κατάσταση αλλά είναι περίεργο πως διασώθηκε έως σήμερα και γλίτωσε από τη φωτιά. Τα ξύλινα πατώματα αν δεν είναι του 1880 είναι πολύ παλιά και επίσης υπάρχουν αρκετά υφάσματα και πρώτες ύλες πλεξίματος. Μερικές μηχανές (οι μαύρες που φαίνονται λίγο στο βίντεο) είναι από τη δεκαετία του 1920 και άνετα με λίγο καθάρισμα θα δουλέψουν και σήμερα. Κάποιος που ίσως έμενε κάποτε προσωρινά εκεί μέσα σαν να είχε κατασκευάσει μια «παγίδα» στην παλιά κεντρική είσοδο με υφάσματα και κλωστές. Έψαξα για την επωνυμία που βρήκα στις ετικέτες των ρούχων «Αφοι Τάδε» και βρήκα μια ίδια επωνυμία στον τηλεφωνικό κατάλογο να βρίσκεται στην Συμμαχική οδό στο Ωραιόκαστρο, αν και μετά τόσα χρόνια ποιος ξέρει πια μπορεί να είναι η σχέση. Το τηλέφωνο όμως καλεί αλλά δεν το σηκώνει κάνεις. Επιτόπου έρευνα στην οδό μια και η διεύθυνση είναι λίγο συγκεχυμένη δεν απέδωσε τίποτα. Οι Μπενουζίλιο ήταν εβραϊκή οικογένεια, έμποροι, τραπεζίτες κτλ. Κάποιοι γλίτωσαν μετά τον πόλεμο και σήμερα βρίσκω ακόμη μερικούς στη Θεσσαλονίκη αλλά και την Αθήνα που δεν γνωρίζω τι σχέση έχουν με την αρχική οικογένεια. Journal De Salonique – 22 Μαρτίου 1900. Μια δωρεά του Elie Juda Μπενουζίλιο που ήταν τραπεζίτης. Παρακάτω ένα απόσπασμα από κατάλογο του 1914 όπου βρίσκουμε έναν έμπορο. Καρτ-ποσταλ με την βίλα Μπενουζίλιο που δεν υπάρχει πια. Αν και το θέμα δείχνει ενδιαφέρον και ούτε κουνούπια ούτε σκύλοι με κυνήγησαν, μετά από σχεδόν 3 ώρες εκεί και 300 αρχεία (φώτο και βίντεο) δυσκολεύτηκα να φτιάξω 2 λεπτά βιντεάκι. Δικαιολογία το πολύ και διάχυτο φως… έτσι και εγώ το έριξα στα Ιθπανικά Τέλος πάντων ας μείνει ως ένα ντοκουμέντο της σημερινής κατάστασης γιατί ποιος ξέρει αύριο... Textilia 1981 με την σχετική μουσική υπόκρουση της εποχής (σαν sexploitation ένα πράγμα) http://mam.avarchive.gr/portal/digit...get_ac_id=1767
  11. Δεν είχα ακούσει ποτέ τίποτα ούτε βρίσκω κάπου για στοιχειώματα... Σήμερα που πήγα πάντως βρήκα ένα θυμωμένο Opel Στο κεντρικό κτήριο στα τελευταία του ήταν βιοτεχνία. Έχει κάτι μηχανές κτλ αλλά δεν ενθουσιάστηκα.
  12. Ευχαριστώ! Και εγώ κάτι τέτοια βρήκα. Θα πρέπει να είναι το παλαιότερο όρθιο βιομηχανικό κτήριο στη Θεσσαλονίκη. Το στοιχειωμένο πως προέκυψε όμως?
  13. Aretara -ή όποιος άλλος- έχουμε πληροφορίες για το εργοστάσιο στην Πυλαία?
  14. Το «στοιχειωμένο» σπίτι στην Αρετσού της Θεσσαλονίκης που όμως παρά την τρομερή του φήμη πολύ λίγα είναι γνωστά για αυτό. Το «διατηρητέο» γνωστό ως οικία Χατζηγώγου, πρέπει να κατασκευάστηκε προς το τέλος της δεκαετίας του 1920 με 1930 από τους Μαλάκη – Ζωγράφο, αρχιτέκτονες που κατασκεύασαν και άλλα κτίρια την εποχή μετά την πυρκαγιά του 1917 μερικά από τα οποία σώζονται έως σήμερα. Είναι λίγο περίεργο πως ανάμεσα στις προσφυγικές παράγκες στην παραλία της Καλαμαριάς εκείνη την εποχή αρκετοί εύποροι της Θεσσαλονίκης έχτισαν εξοχικές κατοικίες. Κάτι ανάλογο δηλαδή αν και σε μικρότερη κλίμακα και μεγαλοπρέπεια με αυτό που συνέβη στο τέλος του 19ου- αρχές 20ου αιώνα στη Λεωφόρο των Εξοχών (Βας. Όλγας) Το συγκεκριμένο σίγουρα προοριζόταν για εξοχική κατοικία μια και είναι πολύ μικρό. Δύο δωμάτια ένα μέσα σε κάθε οχταγωνικό πύργο στο ισόγειο και άλλα δύο επάνω στον όροφο. Η κουζίνα στο ισόγειο με το μπάνιο από επάνω μάλλον είναι μεταγενέστερη προσθήκη αν και δεν μπόρεσα να διακρίνω καλά επειδή η φύση έχει οργιάσει. Οι πλάκες από μπετό στηρίζονται στη φέρουσα τοιχοποιία χωρίς κολώνες και δοκάρια και η επάνω στο ένα δωμάτιο έχει καταρρεύσει. Επίσης ο εξώστης είναι έτοιμος να πέσει καθώς έχει φύγει το ένα από τα δύο πρόχειρα υποστυλώματα που τον συγκρατούσαν. Ότι απέμεινε από το κτίριο μπορεί να εξαφανισθεί μέσα σε μια στιγμή σε ένα επόμενο σεισμό (ή και χωρίς σεισμό) αφού ρωγμές υπάρχουν σε όλες τις πλευρές. Εντύπωση μου έκανε η κόκκινη μοκέτα στη στενή σκάλα που δείχνει σχεδόν να μην έχει χρησιμοποιηθεί. Κάποια ντουλάπια στην κουζίνα είναι σαφώς πολύ «καινούργια». Θα μπορούσαν να χρονολογηθούν στο 1980. Πιθανολογώ πως εγκαταλείφτηκε μετά τον σεισμό του 1978 ή λίγο αργότερα, και κάπου στον ιστό βρήκα ποστ μιας κυρίας από το 2004 που ανέφερε πως είχε επισκεφθεί συμφοιτητές της που έμεναν εκεί το 1973-74. Αν μπορούν ας βοηθήσουν οι παλαιότεροι αν θυμούνται κάτι σχετικά. Άγνωστο πως απέκτησε την φήμη του στοιχειωμένου και μάλιστα με την βούλα, αφού για καμιά δεκαετία εικόνες της Παναγίας και διάφορα άλλα ήταν κρεμασμένα εξωτερικά για να διώχνουν τα κακά πνεύματα. Ίσως μόνο γιατί ομοιάζει -δεν είναι πανομοιότυπο σε καμιά περίπτωση όπως γράφουν μερικοί- με το Νο 1 στοιχειωμένο της Θεσσαλονίκης που βρίσκεται στην Βας. Όλγας να είναι αρκετό. Έμενα πάντως μου φάνηκε πολύ ευχάριστο, και θα πρέπει στην εποχή του να ήταν πολύ συμπαθητικό, ευήλιο και ευάερο αν και αρκετά κιτς… Για να δικαιολογήσω τα φτωχά φωτογραφικά αποτελέσματα θα πω πως δεν υπήρχε χώρος από τα συντρίμμια και τα σάπια πατώματα για να κινηθώ. Επίσης μου επιτέθηκαν κουνούπια τα οποία θα μπορούσα άνετα να χαρακτηρίσω …δαιμονισμένα. Είμαι και γλυκοαίματος και έτσι η επιχείρηση έπρεπε να λήξει…(ωραίες δικαιολογίες μιας φωτογραφικής ανεπάρκειας )
×