Jump to content

hannele

Members
  • Content Count

    1.498
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

hannele last won the day on October 27 2017

hannele had the most liked content!

Community Reputation

70.165 Excellent

About hannele

  • Rank
    RetroMasteR

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Η Λάμψη Ο προαύλιος χώρος του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας στον Πειραιά χρησιμοποιήθηκε ως ο προαύλιος χώρος του υποτιθέμενου ασύλου που ήταν κλεισμένη η Σελήνη (Ελένη Κούρκουλα) στα πρώτα επεισόδια της Λάμψης, εκεί όπου την βρήκε ο Αλέξης (Κώστας Σπυρόπουλος) και την πήρε να ζήσει μαζί του στην επαυλη των Δράκων. Η θρυλική "Giant" του Γιάγκου Δράκου (Χρήστου Πολίτη) ήταν ο ουρανοξύστης Atrina Center (25 ορόφων) στην Λεωφόρο Κηφισίας στο Μαρούσι
  2. Το "Παξινού" δεν ήταν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Κατίνας Παξινού, ήταν το κανονικό της επίθετο και συγκεκριμένα ήταν το επίθετο του συζύγου της. Κωνσταντοπούλου ήταν το πατρικό της επίθετο. Οταν σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε τον σύζυγο της Γιάννη Παξινό, πήρε -όπως συνηθιζόταν την εποχή εκείνη με το γάμο- το επίθετο του συζύγου της.
  3. www.railtv.gr/perama.html?fbclid=IwAR1a6hm3hXGmawpkcGHxb-JZZ2BChIcR-OXQmG0v5sSDXuMD1Xa_DPzlnTc Στο link της παραπάνω σελίδας, εντόπισα βιντεάκι με το περιβόητο τρενάκι (τραμ) του Περαμάτος που το έχουμε δει σε ουκ ολίγες ταινίες. Το βιντεο αυτο περιέχει, τη διαδρομή που έκανε το τρενάκι, ξεκινώντας απο την Ακτή Κονδύλη στον Πειραιά, διασχίζοντας Ταμπούρια, Κερατσίνι, Ικόνιο, Πέραμα και καταλήγοντας στο καταλήγοντας στο Ναυτικο φυλάκιο στο Σκαραμαγκά. Η διαδρομή αυτή, γίνεται μέσα απο σκηνές παλιών ελληνικών ταινιών. Σκηνές απο τις ταινίες: 1) Ο μεθύστακας του λιμανιού 1967 (Ακτή Κονδύλη), 2) Δύσκολοι δρόμοι 1965 (Στάση Μπλαζάκη), 3) Οι εκβιαστές 1972 (Στάση Αγ.Γεώργιος), 4) Οι απάνθρωποι 1973 (Στάση Πλακούδα), 5) Μέρες του '36 1972 (Στάση Πλακούδα), 6) Σε ποιον να πω τον πόνο μου 1964, 7) Τα παιδιά του λιμανιού 1969 (Στάση Κέντρα), 8)Υποβρύχιο Παπανικολής 1971 (Στάση Φυλάκιο, Στάση Σκουπίδια, Στάση Νέα Περάματος)
  4. Ενα λάθος πλάνου στην ταινία "Ψηλά τα χέρια Χίτλερ" (1962). Η ταινία διαδραματίζεται την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής στην Αθήνα. Βλέπουμε τον Θανάση Βέγγο και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο να επιβιβάζονται στον ηλεκτρικό του Πειραιά, όπου για τις ανάγκες της σκηνής αυτής, χρησιμοποιήθηκε ο παλιός ξύλινος συρμός της δεκαετίας του '40. (σ.σ. Μάλιστα τις πόρτες του συρμού -όπως βλέπουμε και απο τη σκηνή- τις ανοίγουν χειροκίνητα οι επιβάτες, δεν ήταν αυτόματες). Μέχρι εδω όλα καλά και ωραία και καλώς η παραγωγή ζήτησε απο τον ΗΣΑΠ να χρησιμοποιηθεί ο παλιός συρμός, ώστε να "δένει" με την εποχή του σεναρίου. (σ.σ. "Επίτευγμα" για μια low budget παραγωγή του τότε). Και ενώ γίνεται η σκηνή με κομπαρσους ντυμένους Γερμανούς, εξαθλιωμένους Ελληνες κλπ, ο cameraman δεν έχει εστιάσει καλά τον φακό του, οπότε φεύγοντας ο σύρμος του '40 βλεπουμε απο πίσω, άσχετο με το όλο σκηνικό, ένα σύγχρονο (για τότε) συρμό της δεκαετίας του ΄60 😂 😜... Συν φάτσα-φόρα η διαφημιση του "Αλγκόν" (σ.σ. του διάσημου τότε παυσίπονου το οποίο για την ιστορία παράχθηκε για πρώτη φορά στην μεταπολεμική Ελλάδα του 1950 απο την τότε παραγωγό εταιρία ΧΡΩΠΕΙ) το οποιο την περίοδο της Κατοχής, δεν υπήρχε...
  5. hannele

    Ξέρατε ότι....;

    Ξέρατε ότι ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έπασχε από το «σύνδρομο της Αλβανίας»; Ως γνωστόν ο αγαπημένος αυτός ηθοποιός χαρακτηριζόταν ως μέγας λάτρης του ύπνου. Όπως ο ίδιος είχε πει: «Αρκεί να καθίσω σε μια καρέκλα και να κλείσω τα μάτια. Κοιμάμαι αμέσως, μέσα σε δευτερόλεπτα». Χαρακτηριστικά κωμικό είναι μάλιστα το γεγονός όπου ξημερώματα 21ης Απριλίου 1967, ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος κοιμάται στο σπίτι του στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας (από όπου έχουν περάσει όλα τα τανκ από κάτω), από τον ύπνο δεν έχει αντιληφθεί τίποτα, ξυπνάει την επόμενη μέρα 22 Απριλίου καθώς τον παίρνει η αδερφή του στο τηλέφωνο από την Αμερική προκειμένου να μάθει τι έχει γίνει, και εκείνος δεν είχε καταλάβει τίποτα! (σ.σ. Το περιστατικό αυτό το είχε αναφέρει ο σκηνοθέτης Ντίνος Δημόπουλος στην εκπομπή «Φώτα πορείας» της Έλενας Ακρίτα). Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι η ευκολία του αυτή στον ύπνο δεν ήταν τίποτα άλλο από ψυχο-παθολογικό αίτιο, κατάλοιπό από τον πόλεμο του 1940, όπου ο ηθοποιός πολέμησε στα βουνά της Αλβανίας. Το τι ήταν το «σύνδρομο της Αλβανίας», το είχε εξηγήσει ο ίδιος στην εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού «Το πορτρέτο της Πέμπτης»: «Οσοι τηλεθέατες μας βλέπουν και πολέμησαν στην Αλβανία, έχουνε..Το σύνδρομο της Αλβανίας είναι το εξής: περπατούσαμε μέρα-νύχτα χιλιόμετρα ατελείωτα. Την ημέρα κρυφά για τα αεροπλάνα και τα βράδια πορείες κανονικά. Οποιος είχε κοντά του μουλάρια ήταν ευτυχής. Το σύνταγμα μας, μας είχε τελευταίο λόχο, 6ο λόχο, και πίσω από τον λόχο ερχόντουσαν τα μουλάρια. Μερόνυχτα ολόκληρα, κατάκοποι, να περπατάμε. Τι γίνεται λοιπόν σε αυτήν την περίπτωση: την νύχτα, πιάνεσαι από την ουρά του μουλαριού, περπατάς με κλειστά τα ματιά και ήσυχος οτι σε πάει το μουλάρι, αλλά εσύ κοιμάσαι! Περπατάς κανονικά και κοιμάσαι! Χτυπαει η σάλπιγγα για στάση, σταματάει το μουλάρι, κάνεις δυο βήματα έξω απο το μουλάρι, πέφτεις χάμω και όμως κοιμάσαι παλι επιτόπου αμέσως και δεν προφταίνεις να σκεφτείς τίποτα. Όταν χτυπούσε πάλι η σάλπιγγα για συγκέντρωση, πεταγόμασταν επάνω με τον ήχο της σάλπιγγας, πιανόμασταν πάλι από τα μουλάρια και συνεχιζόταν ξανά ο ύπνος με κλειστά τα μάτια, περπατώντας με την ουρά του μουλαριού!». Ουσιαστικά λοιπόν είναι η αντίδραση-αυθυποβολή του οργανισμού στην ανάγκη του για ξεκούραση, παρόλο που το σώμα εξακολουθεί να βρίσκεται σε κινητική δραστηριότητα. Έκτοτε στη ζωή του, κάθε φορά που ήταν κουρασμένος και άυπνος αρκετές μέρες ιδίως λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων…κοιμόταν όρθιος κυριολεκτικά εξαίτιας του συνδρόμου της Αλβανίας. Ως προς αυτό, στην ίδια εκπομπή συνεχίζει και αναφέρει: «Κάποιο διάστημα είχα γυρίσματα συγχρόνως για 6 ταινίες, συν το θέατρο με θίασο Βέμπο-Σταυρίδη-Παπαγιαννόπουλο. Από το σπίτι περνούσα, επί 8-9 μέρες, μόνο για να ξυριστώ και να πλυθώ. Και έφευγα τρεχάλα. Στο σκηνικό του θεάτρου κοιμόμουνα. Πίσω από την πόρτα είχα μια καρέκλα και έλεγα στον οδηγό σκηνής «ξύπνα με όταν πει την τάδε φράση για να μπω και πες μου τι είπε». Καθόμουν στην καρέκλα και κοιμόμουν. Ένα βράδυ λοιπόν, όπως παίζαμε με τον Νίκο (σ.σ. τον Σταυρίδη), είχαμε ένα διάλογο στη δεύτερη πράξη, και όπως τα λέγαμε και τον κοιτούσα, τον κοίτουσα, και έπαθα πάνω στη σκηνή το σύνδρομο της Αλβανίας. Είμαι όρθιος, τον ακούω, μου μιλάει, εγώ με τα μάτια ανοιχτά αλλά κοιμάμαι! Στην σκηνή απάνω την ώρα της παράστασης! Σε κάποια στιγμή, γέρνω και πέφτω και με πιάνει ο Σταυρίδης. Συνήλθα αμέσως, του λέω: που είμαστε; τι λέγαμε;; Και μου λέει ο Σταυρίδης: τι να πούμε; τώρα…κοιμόμαστε!!!»
  6. Νομίζω πως απο την στιγμή που έχουμε να κάνουμε με μυθοπλασία, δεν θα μπορούσε το σενάριο να έχει κοντινή σχέση με την πραγματικότητα, όχι μόνο για λόγους δραματουργίας, αλλά και για λόγους που σχετίζονται με το γεγονός αυτό καθ΄αυτό και τα αληθινά πρόσωπα. Αλλωστε οι περισσότερες ταινίες που σχετίζονται με το έπος του '40 και την Κατοχή γυρίστηκαν σε δύσκολη πολιτικά εποχή και οι δημιουργοί δεν μπορούσαν να θίξουν ευθέως ζητήματα όπως και να περάσουν μηνύματα στο κόσμο. Θεωρώ πως η ταινία, διαπραγματεύοντας στο σενάριο της την φυγάδευση του ελληνικού χρυσού, ουσιαστικά έθιγε αυτό που την εποχή εκεινη οι περισσότεροι σκέφτονταν "τι απέγινε ο ελληνικός χρυσός" (μην ξεχνάμε οτι οι μνήμες τότε ήταν ακόμη νωπές).
  7. Στη μάχη της Κρήτης (1970) Retro link: www.retrodb.gr/wiki/index.php/Στη_μάχη_της_Κρήτης Υπόθεση: Απρίλιος 1941. Με την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα, η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων κλείνει και ο πρωτοετής εύελπις Νικηφόρος Καλλέργης επιστρέφει στην πατρίδα του Κρήτη με το νοσοκομειακό πλοίο «Νηρεύς». Στην πραγματικότητα όμως το πλοίο είναι καμουφλάζ, καθώς στα αμπάρια του δεν μεταφέρει φαρμακευτικό υλικό αλλά τον χρυσό της Τράπεζας Ελλάδος προκειμένου να μην πέσει στα χέρια των Γερμανών. Παρά την επικινδυνότητα και τις δυσκολίες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, το πλοίο φτάνει τελικά στην Κρήτη. Με την άφιξη του όμως αρχίζει και η επιχείρηση κατάληψης του νησιού από τους Γερμανούς με ρίψη αλεξιπτωτιστών. Ο πατέρας του Νικηφόρου, ο καπετάν-Μανούσος, αναλαμβάνει να οδηγήσει την αποστολή μέσα από κρυφά μονοπάτια του Ψηλορείτη στα νότια του νησιού όπου περιμένει υποβρύχιο. Ανάμεσα τους όμως υπάρχει κατάσκοπος που προδίδει κάθε κίνηση. Το νησί καταλαμβάνεται τελικά απο τους Γερμανούς παρά την σθεναρή αντίσταση των Κρητικών, όμως η αποστολή στέφεται με επιτυχία και ο ελληνικός χρυσός φυγαδεύεται εκτός Κρήτης. Παίζουν: εύελπις Νικηφόρος Καλλέργης: Χρήστος Πολίτης καπετάν-Μανούσος Καλλέργης (πατέρας Νικηφόρου): Fernando Sancho πλωτάρχης Ανδρεάδης (κυβερνήτης του πλοίου «Νηρεύς»): Στέφανος Στρατηγός Βob Turner (επικεφαλής Άγγλος ταγματάρχης της αποστολής): Paolo Kazela Miss Gordon (Γερμανίδα κατάσκοπος): Μaria Pia Konte Antony Fletser (άγγλος λιποτάκτης): Γιώργος Τζώρτζης Μαρία Καλλέργη (αδερφή Νικηφόρου): Γιώτα Σοϊμοίρη Ρόζα (φιλενάδα του Antony): Αννα Μαντζουράνη υπάλληλος Τράπεζας Ελλάδος: Γιώργος Μσχίδης Έλληνες αξιωματικοί: Γρηγόρης Βαφιάς - Γιώργος Γρηγορίου - Γιώργος Ζαϊφίδης - Γιάννης Πάχης - Γιώργος Σίσκος Άγγλοι αξιωματικοί: Cordon Taylor - Mike Verner Γερμανοί αξιωματικοί: Δημήτρης Μπισλάνης - Γιώργος Μπάρτης - Γιάννης Κανδήλας - Κώστας Πολίτης διοικητής Τράπεζας Ελλάδος: Κώστας Αγαλιάνος διοικητής Σχολής Ευελπίδων: Ανδρέας Βεντουράτος εύελπις (συμμαθητής Νικηφόρου): Γιάννης Κατράνης Σκηνοθεσία: Βασίλης Γεωργιάδης Παραγωγός: Τζέιμς Πάρις Σενάριο: Σταμάτης Φιλιππούλης Τα αληθινά γεγονότα Η ταινία διαπραγματεύεται το αληθινό γεγονός της φυγάδευσης του ελληνικού χρυσού εκτός Ελλάδος στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πόλεμου. Στο «Χρονικό της Τράπεζας της Ελλάδος» (1955) το οποίο επιμελήθηκε ο Ηλίας Βενέζης υπάρχουν τα επίσημα ιστορικά ντοκουμέντα για τον ελληνικό χρυσό. Ο τότε διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος Γιώργος Μαντζαβίνος περιγράφει στο βιβλίο: «Αμέσως μόλις έγινε κατάδηλη η πρόθεση της Γερμανίας να βοηθήσει την Ιταλία στον αγώνα ενάντια στην Ελλάδα, λάβαμε μέτρα για να μεταφερθεί ο χρυσός από τα θησαυροφυλάκια της Τράπεζας της Ελλάδος σε ασφαλές μέρος έξω από την Αθήνα. Προκρίθηκε η Κρήτη, το υποκατάστημα Ηρακλείου, όπου είχαμε αρκετά ασφαλή χρηματοκιβώτια. Η μεταφορά έγινε Φεβρουάριο, ήταν Καθαρά Δευτέρα». Ο ελληνικός χρυσός, που ανερχόταν σε ουγκιές καθαρού βάρους 610.796 υπό μορφή ράβδων και λιρών, τοποθετήθηκε σε κιβώτια και μεταφέρθηκε με τα αντιτορπιλικά «Βασιλεύς Γεώργιος» και «Βασίλισσα Όλγα» στο Ηράκλειο της Κρήτης. «Όταν όμως άρχισε να διαγράφεται ως επικείμενη η κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανούς, αρχίσαμε να προνοούμε για τη μετακίνησή έξω από την Ελλάδα για να τον μεταφέρουμε σε ασφαλή χώρα». Έτσι από το Ηράκλειο, ο ελληνικός χρυσός μεταφέρεται στη Σούδα με το βρετανικό πλοίο «Salvia» και εκεί φορτώνεται στο βρετανικό καταδρομικό «Dido» για την Αίγυπτο. Τη στιγμή της φόρτωσης, το λιμάνι της Σούδας βομβαρδίζεται από Γερμανικά «στούκας» με αποτέλεσμα ένα από τα κιβώτια να σπάσει στο κατάστρωμα, το οποίο γέμισε με λίρες. Στη διαδρομή προς την Αίγυπτο, εν πλω, βρέθηκαν όλες εκτός από μία. Το «Dido» φτάνει στην Αίγυπτο και ο ελληνικός χρυσός μεταφέρεται προς φύλαξη στην Κεντρική Τράπεζα της Αιγύπτου. Καθώς όμως η Γερμανική στρατιά του Ρόμελ προελαύνει στην Βόρεια Αφρική, ο χρυσός πρέπει για μια ακόμη φορά να μεταφερθεί σε ασφαλές μέρος. Έτσι μεταφέρεται στην αγγλοκρατούμενη Νότια Αφρική, στην Πρετόρια, όπου και εναποτέθηκε στα θησαυροφυλάκια της South African Reserve Bank. Από τη νέα τήξη, προέκυψε χρυσός καθαρότητας βάρους 608.350 ουγκιών. Σε αυτό το σημείο τελειώνει και το ιστορικό της φυγάδευσης του ελληνικού χρυσού στο «Χρονικό» του Βενέζη. Έκτοτε τα σενάρια και οι εκδοχές για την τύχη του ποικίλλουν και συζητιούνται μέχρι σήμερα. Μια από τις εκδοχές είναι, ότι μετά την απελευθέρωση, όταν η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε την επιστροφή του ελληνικού χρυσού, η απάντηση από την Βρετανία ήταν: «χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη των εξόδων του Ελληνικού Στρατού στη Μέση Ανατολή και έτσι το Βρετανικό Στέμμα δεν οφείλει τίποτα για επιστροφή στην Ελλάδα».
  8. Επειδή -από οτι είδα- η συνεντευξη της κας Ανουσάκη ήταν το 1966 είμαι σίγουρη οτι δεν αναφέρεται στο "Αχ! Αυτη η γυναίκα μου", αφενός γιατί η εν λόγω ταινία ήταν του 1967, αφετέρου γιατί ο ρόλος της υπηρέτριας είχε δοθεί εξ αρχής στην Μαρία Κωνσταντάρου, από το θεατρικό "Αχ! αυτή η γυναικα μου" το οποίο προυπήρξε της ταινίας. Υποθέτω οτι πρόκειται για το ρόλο της υπηρέτριας στην "Σωφερίνα" του 1964 (το ρόλο που είχε παίξει η Κλεώ Σκουλούδη). Η Ανουσάκη αναφέρει στην συνέντευξη οτι της είχε πει η Αλίκη: "θα χορέψετε και μπόσα-νόβα". Ο χορός αυτός ακούγεται στην "Σωφερίνα" και όντως υπάρχει σκηνή (εδω) όπου η υπηρέτρια χορεύει με την κυρία της μπόσα-νόβα.
  9. Για το σπίτι των λατερνατζήδων στο "Λατερνα φτωχεια και γαρυφαλλο", σε καμία περίπτωση δεν είναι η 2ας Μεραρχίας. Είναι ένας απο τους κεντρικότερους δρόμους του Πειραιά και από τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν δρόμος με επιβλητικά αρχοντικά νεοκλασσικά (η πλευρά προς το Πασαλιμάνι) και με σκάλες (στο σημείο που συναντάει την Ηρώων Πολυτεχνείου) οι οποίες πλέον δεν υπάρχουν. Ειδικά το 1957, το κομμάτι μεταξύ Ακτής Μιαούλη και Κολοκοτρώνη ανήκε στην περιοχή της τότε Τρουμπας, γεμάτη με καμπάρε με το πιο διασημο της εποχής τότε οι "45 Γιάννηδες" που το βλέπουμε στην ταινία "το Κάθαρμα". Δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την φτωχογειτονιά και τα χαμόσπιτα της ταινίας. . Η 2ας Μεραχίας απο το site http://www.koutouzis.gr/synoikies-3.htm Επίσης ουτε η οδός Καρπάθου ειναι, διότι η συγκεκριμένη οδος φαίνεται (ενα μεγάλο κομμάτι της) στην ταινία "Παπατρέχας" και δεν ταιριάζει παλι με την γειτονιά της "Λατέρνας".
  10. Απόκληροι της κοινωνίας Ο Μανούσος (Νίκος Ξανθόπουλος) φτάνει από την επαρχία στον Πειραιά προκειμένου να ζητήσει σε γάμο την Ελένη για λογαριασμό του συνεταίρου του Ζαφείρη (Στέφανου Στρατηγού). Στη θέση όμως της Ελένης που παντρεύτηκε, βρίσκει την ξαδέρφη της Κατίνα (Μάρθα Βούρτση) την οποία και αποφασίζει να προξενέψει στον φίλο του. Ομως στην πορεία ερωτεύεται ο ίδιος την Κατίνα και αποφασίζει να την παντρευτεί, χωρίς να γνωρίζει πως η Κατίνα έχει μια δίδυμη αδερφή που δουλεύει σε μπαρ της Τρούμπας. Ετσι όταν ένα βράδυ συναντάει τυχαία την "πεταλουδίτσα" αδερφή της Κατίνας στο λιμάνι, νομίζει πως είναι η Κατίνα και την χωρίζει. Στο τέλος βεβαια αντιλαμβάνεται το λάθος του και η ταινία καταλήγει σε happy end. Ελάχιστοι είναι οι φυσικοί χώροι στους οποιους έγιναν τα γυρίσματα. Προφήτης Ηλίας, Καστέλλα. Ο Ν.Ξανθόπουλος και η Μ.Βούρτση ανηφορίζουν την οδο Αίαντος και καταλήγουν στο γνωστό μας ταβερνάκι που είχαμε δει και στην ταινία "Φτωχαδάκια και Λεφτάδες" με τον Μ.Φωτόπουλο και την Ν.Σταυρίδη Από την οδο Αίαντος με φόντο το Τουρκολίμανο Και ξαφνικά μεσολαβεί μια σκηνή η οποία είναι γυρισμένη στον όρμο Μπαϊκούτσι στην Πειραική Και ξανά πάλι, η σκηνή "μεταφέρεται" στο Τουρκολίμανο
  11. Μια και στο yt δεν μπορώ να βρω πια ταινίες 😭 είπα να πιάσω τα "τραγούδια"....Αν και την ταινία "Διπλοπενιές" την έχουμε ξεψαχνίσει, ώστόσο 2 σημεία που δεν τα είχαμε βάλει....
  12. Καλορίζικο!!!!!!!!!!! Με αφορμή την εορτή της 25ης Μαρτίου, πληροφορίες που βρήκα στο διαδίκτυο για το που γυρίστηκαν "οι Σουλιώτες" (1972) 1) οι μάχες Σουλιωτών-Τούρκων γυρίστηκαν στην Λέσβο στο χωριό Δάφια Στο site www.omorfigeitonia.gr αναφέρεται: <<Ποιος, άλλωστε, μπορεί να φανταστεί βλέποντας σήμερα την ταινία ''Σουλιώτες'' πως οι μάχες μεταξύ των Σουλιωτών και των Τούρκων δεν γυρίστηκαν στο Σούλι ή σε κάποια άλλη ορεινή περιοχή της Ελλάδας, αλλά στο νησί της Λέσβου στα βράχια πάνω από το χωριό Δάφια; Ήταν λοιπόν 1972, όταν ο Τζέιμς Πάρις γύριζε τους ''Σουλιώτες'' και του χρειάζονταν πολλοί κομπάρσοι για να ολοκληρώσει τα γυρίσματα, τους οποίους και βρήκε στα κοντινά στρατόπεδα όπου υπηρετούσαν τη θητεία τους. Ένας από αυτούς ήταν και ο καισαριανιώτης Χάρης Καλλίας, που τότε υπηρετούσε στη Λέσβο, στο 296 Ε.Τ.Ν. (Ειδικό Τάγμα Νήσων). <<Ένα πρωί, ήρθε ο παραγωγός με τον σκηνοθέτη και διάλεξαν αρκετούς από τους στρατιώτες για τα γυρίσματα, τα οποία κράτησαν αρκετές μέρες. Την μια μέρα μας έβαφαν με σκούρα χρώματα και μας έντυναν Τούρκους και την άλλη μας φορούσαν φουστανέλλες για να παίξουμε τους Έλληνες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά οτι η σκηνή της ανατίναξης στο Κούγκι με τον Λαυρέντη Διανέλλο, δεν ήταν παρά μια μικρή μακέτα απο χαρτόνι που της έβαλαν φωτιά>> .... 2) Το μοναστήρι που χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της ταινίας ως το "Κούγκι Σουλίου" σύμφωνα με το www.vintagelesvos.gr ήταν το μετόχι των Αγ.Αναργύρων στην Καλλονή της Λέσβου <<Το 1972, το μετόχι των Αγίων Αναργύρων στην περιοχή της Καλλονής, μετατρέπεται σε “Κούγκι” για τις ανάγκες της ταινίας “Σουλιώτες”>>
  13. Στράτος και Γεωργία Διονυσίου Νομίζω οτι φωτό απο το γάμου του αείμνηστου Στράτου Διονυσίου με την γυναίκα του Γεωργία, δεν υπάρχει στο διαδίκτυο σε sites όσο και αν έψαξα. Την εν λόγω φωτό, την είχε προβάλει η εκπομπή "Η μηχανή του χρόνου" στις 17-5-2008 σε αφιέρωμα στο Στράτο Διονυσίου, από όπου και την εντόπισα.
  14. Η σφραγίδα του Θεού (1969) Μετά από αρκετό καιρό στην θάλασσα, και έχοντας μαζέψει γερό κομπόδεμα, ο Ανδρέας (Νίκος Ξανθόπουλος) επιστρέφει στο νησί του με σκοπό να αποπληρώσει τα χρέη του νεκρού πατέρα του και να πάρει πίσω το οικογενειακό τους καϊκι. Ομως η κοπέλα που ερωτεύεται με την επιστροφή του στο νησί, η Μαρίνα (Κατερίνα Βασιλάκου), δεν είναι άλλη από την κόρη του καπτά-Γιάννη (Μάνου Κατράκη), του ανθρώπου που εκμεταλλεύτηκε και έστειλε στον θάνατο τον πατέρα του. Το σενάριο υποτίθεται οτι διαδραματίζεται σε νησί του Σαρωνικού, χωρίς να αναφέρεται ποτέ όνομα ... Από καιρό έψαχνα ποιο μπορεί να είναι το λιμάνι του υποτιθέμενου νησιου και για να είμαι ειλικρινής έψαχνα σε νησιά με το σκεπτικό ότι όντως σε καποιο νησι θα γυρίστηκαν οι σκηνές του λιμανιού. Τελικά η ταινία μόνο σε νησί δεν γυρίστηκε, αφου το νησί ήταν τελικά...η Ναύπακτος!! Η ταινία γυρίστηκε σχεδόν όλη στο στούντιο! Η πλατεία του χωριού, οι δρόμοι, το ερημικό εκκλησάκι, το σπίτι του Ανδρέα και του καπτά-Γιάννη ήταν σκηνικά στημμένα στο στούτιο. Οι μοναδικές εξωτερικές σκηνές ήταν στην παραλία και στο λιμάνι της Ναυπάκτου...και ιδού! πηγή: www.nafpaktos.gr/ πηγή: iaitoloakarnania.gr πηγή: agrinioculture.gr
  15. Οικογένεια Καΐλα Ο μικρός Βασιλάκης, το "παιδί-θαύμα" του ελληνικού κινηματογράφου, μεγάλωσε και είναι πια ο σύζυγος και πατέρας Βασίλης... πηγή topontiki.gr
×