Jump to content

lostromos74

Members
  • Content count

    37
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

13.014 Excellent

About lostromos74

  • Rank
    RetroN00b
  1. lostromos74

    Αγάπη μου Ουάουα (1970)

    Σίγουρα παίχτηκε στην επαρχία, γύρω στο 1974-1975. Θυμάμαι παιδάκι την παράσταση στα Χανιά και έναν μεγάλο χαμό από κόσμο!
  2. Την ξαναείδα σήμερα μετά από πολλά χρόνια ψάχνοντας το αρχείο μου. Εξαιρετική μέσα στις "ελληνικές" αδυναμίες της, που όμως δεν επηρεάζουν ιδιαίτερα το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Κάμποσες προβλέψιμα φορμαλιστικές στιγμές (πρόεδρος δικαστηρίου, φιλίνη, δικηγόροι και αρκετές της Πασπάτη) Όμως η ατμόσφαιρα είναι εντυπωσιακά υποβλητική. Ο Διαμαντόπουλος κεντά με κάθε τι που λέει και κάνει (ακόμη και τα σπίρτα που ανάβει και σβήνει) ο Φυσσούν έχει το ελίτ αριστοκρατικό αλλά και διαβολικό ανέκφραστο και παίζει κυρίως με το βλέμμα και τις κινήσεις και βέβαια η Πασπάτη είναι από τις σαγηνευτικότερες γυναίκες που έχω δει στο σινεμά. Η προσωποποίηση της σαγήνης βασικά, την χαζεύουμε ακόμη και στα κλισέ που λέει ή στις χαζοχαρουμενιές που κάνει. Διάβασα σε προηγούμενο σχόλιο ότι η ταινία δεν απευθύνεται στον μέσο θεατή. Σωστό και ...ευτυχώς! Αν φτιάχνονταν ταινίες μόνο για τον μέσο θεατή, θα μέναμε σε επίπεδο ταινιών Βουγιουκλάκη και σύγχρονου χόλυγουντ. Ευτυχώς υπάρχουν και οι "πάνω από τον μέσο όρο" θεατές! Διάβασα επίσης ότι μετά τη μέση η ταινία χάνει διότι δεν έχει.. πλοκή. Αλίμονο αν το σενάριο και η πλοκή έκανε την κάθε ταινία. Τότε ας αρκεστούμε στα βιβλία! Η ταινία ουσιαστικά ξεκινά μετά τη μέση της! Μετά το τέλος της δίκης, με την εμφάνιση του Διαμαντόπουλου. Από κει και πέρα είμαστε σε έντονη συναισθηματική εγρήγορση μέχρι το τέλος. Διαρκείς εναλλαγές σασπένς και ψυχολογικής έντασης. Άκρως επιτυχημένα σκηνικά, το ερειπωμένο εργοστάσιο καθηλώνει τον θεατή και οι ατάκες του Διαμαντόπουλου αιχμηρές σαν φρεσκοακονισμένο μαχαίρι. Αν ήταν λιγότερο προβλέψιμα στημένη, με πιο χαλαρούς τους δεύτερους ρόλους και κάπως λιγότερο στυλιζαρισμένη με το ελληνικό στυλ της εποχής, θα μπορούσε να ήταν έως και αριστούργημα. Ωστόσο είναι εξαιρετική. Συνιστάται για νυχτερινή προβολή με σκοτάδι τριγύρω! Αν την είχε γυρίσει ξένος ικανός σκηνοθέτης αγγλόφωνα, και είχε αποφύγει τις "ελληνικούρες", θα μπορούσε να ήταν και μία τεράστια διεθνής καλλιτεχνική επιτυχία. Μακάρι να κυκλοφορήσει σε DVD ή να προβληθεί από κάποιο κανάλι σε σύγχρονη καλή κόπια.
  3. lostromos74

    100 Days in Palermo (1984)

    Tην είχα δει στην ΕΡΤ πολύ παλιά, νομίζω στην Κινηματογραφική Λέσχη του Μπακογιαννόπουλου. Πολύ αργότερα αγόρασα και την ελληνική βιντεοκασέτα, η οποία όμως είναι ντουμπλαρισμένη. Αλλά το αστείο είναι άλλο. Κωμικοτραγικό.... Οι 100 μέρες μειώθηκαν στη χώρα μας κατά 95.... Ίσως επειδή η ταινία είναι ντουμπλαρισμένη στα Γαλλικά και ο γαλλικός τίτλος στο οπισθόφυλο γράφει cent να μπερδεύτηκαν κάποιοι όχι και τόσο ...σχετικοί με τη δουλειά με το γαλλικό cinq ...ποιος ξέρει... Εδώ δεν έχουμε άσχετη απόδοση τίτλου όπως γινόταν πολλές φορές (δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το "ο Βαρνάβας, η Εντβίνα, η Μαϊμού και το Μπογκόμολετς !!!! ) αλλά σίγουρα καραμπινάτο λάθος. Αν είναι δυνατόν πάντως!
  4. lostromos74

    Il gattopardo - The Leopard (1963)

    Να το τονίσουμε αυτό γιατί σίγουρα πολλοί δεν το ξερουν και είναι μια μουσική που ως μουσικό σήμα της Κινηματογραφικής Λέσχης σημάδεψε μια εποχή. Μια εποχή με απίστευτα ποιοτικές ταινίες στην ΕΡΤ που ο Μπακό μας χάριζε απλόχερα και μας μάθαινε σινεμά όπως ακριβώς ο Πετρίδης μας μάθαινε μουσική.
  5. Στο τέλος κάθε επεισοδίου αναφέρονται όλοι οι συντελεστές, πχ εδώ στο 11.55 που τελειώνει το ένα και στο 24.20 που τελειώνει το δεύτερο: http://webtv.ert.gr/ert2/nils-holgersson/06apr2018-nils-cholgkerson-nils-holgersson/
  6. lostromos74

    Δίσκοι Βινυλίου

    Το βινύλιο έγινε μόδα πια, και δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό. Ωραία μόδα βέβαια! Θεωρώ αδύνατο ο πιτσιρικάς που ακούει στο smartphone μουσική και έχει χιλιάδες κομμάτια στο pc του να ασχοληθεί σοβαρά με βινύλια. Να σηκώνεται από τον καναπέ, να σηκώνει τη βελόνα στο πικάπ και να αλλάζει τραγούδι. Μόδα είναι, έχει και τα καλά της γιατί κυκλοφορούν πάρα πολλά άλμπουμ σε βινύλιο, αλλά αδύνατον να κρατήσει. Κάποια στιγμή θα υποχωρήσει και θα συρρικνωθεί στους συλλέκτες και δευτερευόντως κάποιους dj όπως ήταν μετά την είσοδο στην αγορά του cd και της ψηφιακής μουσικής. Έχω κι εγώ μεγάλη συλλογή, πάνω από 7000 LP και 2000 45άρια. Όλα αγορασμένα με πολύ κόπο και στερήσεις πολύ πριν ξεκινήσει η μόδα ασφαλώς χαχα!
  7. Ήδη η νέα έκδοση υπάρχει στο web-tv της ΕΡΤ για όποιον θέλει να τα δει αλλά τα επεισόδια μένουν εκεί μόνο για 5 μέρες το καθένα. Επίσης τα επεισόδια είναι 12λεπτα και η ΕΡΤ τα έχει 25λεπτα και πέφτουν τίτλοι και στη μέση, γύρω στο 12ο λεπτό, άρα τα βάζει δύο δύο. Δεν τους νοιάζει να τα κρατήσουν φίλε μου. Δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες. Και βέβαια για να μείνει κάτι στο αρχείο θέλει υλικό και χώρο αποθήκευσης, συντήρηση κλπ. Μην είσαι καθόλου σίγουρος ότι όλα γίνονται νόμιμα, ακόμα και στα κρατικά κανάλια. Για τα ιδιωτικά... ούτε λόγος. To Action24 πχ έπαιξε ταινία με υπότιτλους ερασιτέχνη μεταφραστή από το ίντερνετ! Νομίζω γύρω στα 50. Θα ρωτήσω και θα σου πώ ακριβώς. Αλλά αν τα προβάλλει η ΕΡΤ δύο δύο (όπως τα δείχνει στο web-tv) θα είναι 25 περίπου επεισόδια.
  8. H μεταγλώτισση θα είναι καινούργια. Γίνεται ήδη από τις αρχές του χρόνου σε εταιρεία που δουλεύει φίλη μου. Δεν γίνεται να χρησιμοποιηθούν παλιές μεταγλωτίσσεις λόγω πολύπλοκων νομικών ζητημάτων γι' αυτό και πάντα έχουμε καινούργιες. Για να ξαναπροβληθεί κάτι με την παλιά μεταγλώτισση (όπως παίχτηκε παλιά δηλαδή) πρέπει να αγοραστούν ξανά δικαιώματα από το κανάλι χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα τους δώσουν το ΟΚ, και απ όσο ξέρω αυτό δεν συμφέρει κανένα κανάλι. Να ξέρετε ότι τα κανάλια δεν μπορούν να προβάλλουν ξανά και ξανά σειρές, ταινίες κλπ όσο κι αν τους "ενοχλούμε" εμείς οι τηλεθεατές. Δεν έχουν το δικαίωμα, διότι αγοράζουν τα δικαιώματα για συγκεκριμένες προβολές ή, σπανιότατα, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Μόνο ότι είναι δική τους παραγωγή μπορούν να το βάζουν όποτε θέλουν.
  9. Aφού βλέπω και άλλον που το έχει δει.... όλα καλά! Πάνω που λες ότι τα έχεις δει όλα στο "είδος" αυτό, νάσου ξεπετιέται και κάτι πιο άγνωστο, όχι καλτ καθώς δεν το λες καλτ αλλά τρας ασήκωτο!! Σκέψου ότι χαρακτηρίζεται σήμερα απο τους ειδικούς σκουπιδολόγους (και μην παρεξηγήσει κάποιος τη λέξη, θετική σημασία έχει! ) ως ... beardsploitation χαχα α χαχαχα!!!! Έτσι ακριβώς τον θεωρώ, από μακριά, κι εγώ. Πάντα ήταν λίγο ως πολύ απόμακρος, και μου άρεσε πολύ αυτό. Και πάντα προτιμώ έναν αινιγματικό από έναν ας πούμε συνηθισμένο ή προβλέψιμο άνθρωπο!
  10. Το ευρωμπάσκετ (διότι ένα είναι το ευρωμπάσκετ...) ήταν μία εξαιρετική στιγμή για την σύγχρονη Ελλάδα και τους νεοέλληνες. Η λέξη «κομβικό» επιδέχεται πολλών ερμηνειών και αναλύσεων, οπότε την παραβλέπω. Αυτό που θυμάμαι από τότε, και το θυμάμαι σαν να έγινε χτες, ήταν ο ενθουσιασμός και η ομοψυχία. Όλων! Γιαγιάδες, μαμάδες και κάθε λογής άσχετοι με το άθλημα έβλεπαν μπάσκετ και παθιάζονταν. Στον τελικό, υπήρξε παραζάλη. Ομολογώ ότι παρά την γενική ευφορία (είχαμε – βλέπετε, βάζω πρώτο πληθυντικό…. κερδίσει για πρώτη φορά την τότε μεγάλη δύναμη Ιταλία, και δύο φορές την Γιουγκοσλαβία) δεν περίμενα να πάρουμε το κύπελλο. Υπερδύναμη οι Σοβιετικοί τότε, και χωρίς Σαμπόνις. Όταν τελείωσε, έζησα στιγμές που ούτε το 2004 δεν είδα. Κόσμος ούρλιαζε και έπεφτε στο λιμάνι – τουριστική ατραξιόν μεγάλης πόλης που ζούσα τότε, και οι τουρίστες που δειπνούσαν στις ταβέρνες δίπλα τρελαινόντουσαν… Μερικοί κρατούσαν σημαίες και έπεφταν μέσα στη θάλασσα με αυτές… (υπόψιν λιμάνι είναι, όχι παραλία, και με βαθειά και όχι και καθαρά νερά! ) Στο ίδιο σημείο το 2004 απλά ο κόσμος περνούσε, κάποιοι φώναζαν και μερικοί κόρναραν... Όλη η επιτυχία ωστόσο ανήκει σε έναν παίχτη. Ναι σε έναν. Αν δεν υπήρχε ο Γκάλης, τίποτε δεν θα συνέβαινε. Ήταν άλλη πάστα αθλητή. Δεν ήταν ο τύπος του συμπαθέστατου λαϊκού παιδιού αλά Γιαννάκη. Ήταν ηγέτης, μαχητής και είχε αποστάσεις από όλους, παίχτες, δημοσιογράφους κλπ. Η επιμονή του, η προσπάθειά του, και το αγέρωχο στυλ του ήταν απαράμιλλα. Θυμάμαι όταν μετά την νίκη επί της Ιταλίας τον ρώτησαν εκστασιασμένοι δημοσιογράφοι, κι ενώ τον φιλούσαν και τον αγκάλιαζαν αστυνομικοί (!) αν ήταν εκείνη η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του εκείνος, κι ενώ όλοι ήταν μέσα στην τρελή χαρά, απάντησε ψύχραιμα και χωρίς γέλια και ξύλινες συμπεριφορές: Ναι, είναι….. μέχρι το επόμενο παιχνίδι! Ήμουν πολύ νέος, και αυτή η δήλωση και με το ύφος που την είπε, νομίζω ότι έδωσε μία ένεση αυτοπεποίθησης σε κάποια εκατομμύρια Ελλήνων και σε ένα έθνος ολόκληρο. Ναι, πανηγυρίζουμε, χαιρόμαστε τις όποιες επιτυχίες μας, και μετά προχωράμε. Δεν κολλάμε σε αυτές, όπως π.χ οι νεοέλληνες στους αρχαίους ημών προγόνους… Αυτή νομίζω ήταν η ουσία του ευρωμπάσκετ. Η ανύψωση, η πίστη στον εαυτό μας, πίστη όχι φαντασιακή αλλά χειροπιαστή – η ελλαδίτσα, με μεγαλύτερη επιτυχία στο μπάσκετ μια 10η θέση την προηγούμενη χρονιά σε παγκόσμιο, άντε και μια νίκη μέσα στην Γιουγκοσλαβία το 79 με Πετρόπουλο, για όσους θυμούνται, έφτασε στην κορυφή. Νίκησε τους γίγαντες, Σοβιετικούς, Γιουγκοσλάβους (δύο φορές), Ιταλούς. Ο Ηρακλής – Γκάλης τους κοίταξε στα μάτια και τους έριξε στο καναβάτσο. Διότι δεν είχαμε ομάδα, όπως και να το κάνουμε. Ήταν ο παμμέγιστος Γκάλης και οι άλλοι. Πολύ καλός ο Γιαννάκης, αλλά πολύ μακριά από τον Γκάλη. Ταλεντάρα ο Φάνης, αλλά δεν εξελίχθηκε. Θα τολμήσω να πω ότι παιχταράς ήταν ο Ανδρίτσος, τρομερός σουτέρ, ψύχραιμος και ολοκληρωμένος παίχτης, αλλά μικρή σημασία έχουν αυτά. Ένας ήταν ο ηγέτης… Τελειώνοντας, κι έτσι όπως τα σκέφτομαι, το ευρωμπάσκετ λειτούργησε για τον καθένα διαφορετικά, ανάλογα με τις απόψεις του, και το …μυαλό του. Ναι, ομοψυχία, ανάταση, πίστη, αισιοδοξία, αλλά όλα αυτά ήρθαν από έναν παίχτη – ηγέτη – Ηρακλή. Άρα, όσοι πιστεύουν ακόμη στην ανωτερότητα της ελληνικής φυλής, και να είστε σίγουροι ότι είναι πάρα πολλοί αυτοί, που μπορεί να μην το κραυγάζουν σαν κάποιους φανατικούς αλλά ενδόμυχα το πιστεύουν, βρήκαν μια αφορμή να επιβεβαιώσουν τις σαθρές απόψεις τους. Ο Έλλην Γολιάθ μπορεί να ταπεινώσει όλους τους ξένους! Άρα, όσοι το πήραν έτσι, μάλλον στραβά το πήραν και δεν ωφελήθηκαν καθόλου από τις μεγάλες αυτές στιγμές. Όσοι αφέθηκαν να το ζήσουν, να το χαρούν, και το εξέλαβαν ως μία μεγάλη ανύψωση, μια τεράστια τόνωση αυτοπεποίθησης, μια πίστη στους εαυτούς τους, ότι με μεγάλη προσπάθεια αλλά και σοβαρότητα μπορούμε να εξελιχθούμε προσωπικά και να φτάσουμε σε πολύ ψηλά σημεία των επιθυμιών και των ονείρων μας, νομίζω ότι πήραν το σωστό μήνυμα και είναι οι πραγματικοί κερδισμένοι εκείνων των ανεπανάληπτων κυριολεκτικά στιγμών, του ευρωμπάσκετ της καρδιάς μας!
  11. Άλλο ένα λινκ για τον Κώστα Μπακάλη. http://news247.gr/eidiseis/koinonia/pethane-o-hthopoios-kwstas-mpakalhs.5073268.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget
  12. 20 χρόνια (ναι, είκοσι....) χρόνια στο Σώμα, είδα τα πάντα. Δεν θα πω πολλά. Μπήκα λυκόπουλο 9 χρονών και έφυγα Έφορος Εφαρμογής Προσκοπικού Προγράμματος, με την Ανώτατη Παγκόσμια Εκπαίδευση (Δ.Δ) την οποία πέρασα και σε Ελλάδα αλλά και στο (άκρως προηγμένο) εξωτερικό και σχεδόν όλες τις Σχολές Εκπαίδευσης υψηλού επιπέδου. Αμέτρητες στιγμές, ημέρες, εβδομάδες σε σκηνές, παρέες, διανυκτερεύσεις.... Παρέες και εμπειρίες ζωής. Ταξίδια σε Ελλάδα και εξωτερικό, συνέδρια, σεμινάρια σε όλη την Ευρώπη (ως βαθμοφόρος). Τα πράγματα είναι όπως τα είπαν ήδη κάποιοι. Ναι είναι άκρως συντηρητικός χώρος, με συνεχή άλλοτε εμφανή και άλλοτε υποδόρια προπαγάνδα για πατρίδα και θρησκεία, αμέτρητοι άσχετοι βαθμοφόροι να κάνουν κουμάντο (στην ιδιαίτερη πατρίδα μου ένας γονέας προσκόπου που είχε κάνει μερικούς μήνες προσκοπάκι στα νιάτα του, έγινε κατευθείαν Περιφερειακός Έφορος, κάτι σαν ένας έφεδρος φαντάρος να γίνει κατευθείαν Συνταγματάρχης δηλαδή.... χωρίς το παραμικρό πτυχίο, εκπαίδευση, τίποτα.) Σε κάθε δράση, κλειστού ή ανοιχτού χώρου, ακόμη και συνέδριο ή σεμινάριο, γίνεται πάντα έπαρση σημαίας και προσευχή... Και υποστολή μετά. Είναι όντως μια μικρογραφία της κοινωνίας, προς το πιο συντηρητικό της, βέβαια. Γλείψιμο, κλίκες, αδικίες, ό,τι υπάρχει και παντού στην κοινωνία. Μολαταύτα, εγώ και ουκ ολίγοι άλλοι δεν μασούσαμε. Γουστάραμε τις εκδρομές, τις κατασκηνώσεις, τα βουνά, και δεν μας επηρέασε το όλο συντηρητικό και χριστιανοπατριωτικό κλίμα. Με φάγανε βέβαια, διότι δεν έκανα τα χατήρια τους, δεν έκανα δημόσιες σχέσεις, κατακεραύνωνα τους άσχετους και τους ιδιοτελείς. Δεν πειράζει. Οι εμπειρίες έμειναν. Συμβουλή; Όποιος θέλει ας στείλει το παιδί του σε μια Ομάδα Προσκόπων, ή μια Αγέλη Λυκοπούλων για τα μικρότερα. Και ας κρίνει ο ίδιος, από όσα θα δει και από όσα θα του πει το παιδί του. Ο Προσκοπισμός φτιάχτηκε από Λόρδο, στον πόλεμο τον Μπόερς, ως παραστρατιωτική οργάνωση, για να βοηθάνε τα παιδιά τον στρατό. Ήταν δομημένος αμιγώς στρατιωτικά, με αναφορές (όπως στον στρατό) προσοχές αναπαύσεις, με παιδάκια 10-12 χρονών, Ενωμοτάρχες, να ουρλιάζουν στην αναφορά σε στάση κλαρίνο προσοχής: «Αρχηγέ μου αναφέρω Δύναμη Ενωμοτίας 8, παρόντες 7, απών ένας αδικαιολόγητος» κλπ. (αυτά τουλάχιστον μέχρι και τα 80'ς...) Αρχηγοί να κάνουν επιθεώρηση στις γωνιές ή στις σκηνές (στις δράσεις υπαίθρου) με ύφος μεταξύ 100 καρδιναλίων και του λοχία στο full metal jacket, και να τρέμουν τα παιδάκια.. Από την δεκαετία του 80 και μετά άρχισαν οι αλλαγές (καταδέχτηκαν να πάρουν και γυναίκες, κάτι σαν τα μικτά σχολεία….) και από το ’90 και μετά χαλάρωσαν αρκετά τα πράγματα, αλλά πάλι όταν ως Αρχηγός έβγαινα για να «επιθεωρήσω» την Ομάδα, στην έπαρση σημαίας, ο Υπαρχηγός μου (και ο κάθε Υπαρχηγός) τάραζε τα προσκόπια στις προσοχές και αναπαύσεις.. Βέβαια έπεφτε γέλιο, κάπου τα απολαμβάναμε αυτά, και σχεδόν κανείς μας δεν νομίζω ότι επηρεάστηκε ουσιαστικά από αυτά. Πιστεύω ότι σήμερα, που πλέον ο Προσκοπισμός λειτουργεί κυρίως (εκτός από κάτι πορωμένους εξουσιολάγνους Αρχηγούς – όχι λίγους βέβαια) ως …εκπολιτιστικός σύλλογος, και οι δράσεις του δεν πολυδιαφέρουν από αυτές ενός άντε μοντέρνου συλλόγου, η ύπαρξή του δεν είναι απαραίτητη. Και το λέω με βαθιά λύπη, διότι πέρασα εξαιρετικές στιγμές εκεί, στη φύση, σε νυχτερινές πορείες, σε ορειβατικά καταφύγια, στα βουνά, σε σχολές εκπαίδευσης υψηλού επιπέδου… Συγκινούμαι όταν βλέπω πολλούς παλιούς μου προσκόπους να με βλέπουν στον δρόμο και να με φωνάζουν «Αρχηγέ» ή και «Έφορε». Όμως, νομίζω ότι η οργάνωση αυτή έκανε τον κύκλο της. Σήμερα υπάρχουν άπειρα ενδιαφέροντα για ένα παιδί, απροσμέτρητα πραγματικά, άπειροι σύλλογοι, όμιλοι, οργανώσεις, που κάνουν, πολλοί από αυτούς, απείρως πιο σημαντικά μοντέρνα και προηγμένα πράγματα. Ο Προσκοπισμός είναι μια γλυκεία ανάμνηση, γλυκόπικρη για πολλούς από μας, και θα έπρεπε να είχε κλείσει τον κύκλο του. Όμως, σε μια τέτοια κοινωνία που ζούμε, όταν πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου είναι συντηρητικό, όταν ακόμη η εκκλησία κάνει κουμάντο, την τρέμουν οι πολιτικοί και ο λαός γεμίζει τους ναούς, τότε, θα μου πείτε γιατί να διαλυθεί και να μην υπάρχει Προσκοπισμός; Σωστά, θα σας απαντήσω. Έχετε δίκιο. Είναι ένα brand name, διεκδικεί μια θέση στην πίτα, και πορεύεται μαζί με τα πιο συντηρητικά μεν, τα απολιτίκ τύπου ατενίστας, και τα καθωσπρεπικά τμήματα της κοινωνίας και θα πορεύεται όπως μια μεγάλη εταιρεία όσο έχει πελάτες. Και είμαι βέβαιος ότι θα έχει για πάντα. (δεν θα βάλω φωτογραφίες, γιατί θα με πάρουν τα κλάματα...)
  13. Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία. Περισσότερο η υπόθεση και κάτι λιγότερο οι ερμηνείες. Και η Άννυ Πασπάτη ..σαγηνευτικότατη! Έχει παιχτεί στην τηλεόραση πάντως και δεν είναι τόσο σπάνια.
  14. [ATTACH=JSON]{"data-align":"none","data-attachmentid":"1075439","data-size":"full"}[/ATTACH] Πόστερ με τον μεταγενέστερο τίτλο:
  15. Έτσι ακριβώς. Ένα κομματι του εαυτού μας χάθηκε μαζί του, γιατί ήταν κομμάτι της εφηβείας μας. Ως ηθοποιός προτίμησε τους "εύκολους" ρόλους, και δεν θα τον ψέξω γι' αυτό. Κανείς δεν ξέρει άλλωστε, εκτός αν είναι πολύ μέσα στα πράγματα, αν του πρόσφεραν (πολλούς) σοβαρότερους ρόλους και αρνήθηκε, ή αν τυποποιήθηκε επειδή του άρεσε. Μικρή σημασία έχει πάντως. Κι όσο για ταλέντο για σοβαρότερα πράγματα, ναι, είχε με το κιλό. Τον θυμάμαι παιδάκι στον "συμβολαιογράφο" και όταν είδα την σειρά πολύ αργότερα, για να δω αν η μεγάλη μου εντύπωση ήταν απλά παιδικές υπερβολές, τον χάρηκα πολύ περισσότερο από τότε. Θα τον θυμόμαστε πάντα για αυτό που ήταν, για τα 80's, τις ταινίες, τις βιντεοκασέτες, το μπουρλέσκο στυλ, την γκροτέσκο περσόνα, για όλα όσα μας έδωσε μέσα από την δουλειά του. Τον ευχαριστούμε με μεγάλη, πολύ μεγάλη συγκίνηση.
×