Jump to content

80s_born_and_bred

Members
  • Content Count

    21
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

34 Excellent

About 80s_born_and_bred

  • Rank
    RetroN00b
  • Birthday 03/10/1981

Recent Profile Visitors

442 profile views
  1. Αξιζει οπωσδηποτε να την δεις, Αριαδνη. Η Weisz ειναι εξαιρετικη - οπως παντα - και δικαιως ο Mark Kermode γραφει οτι καταφερνει να βγει απο τη σκια της Haviland και να κανει το ρολο δικο της. Αλλα ο Sam Claflin ειναι πολυ αδυναμος και οποιος εχει δει την εκδοχη του 1952 με τον Burton πραγματικα θα αντιληφθει οτι η διαφορα ειναι μερα με τη νυχτα. It takes two to tango και η δυναμικη της σχεσης της Rachel με τον Philip ειναι αυτη που θα πρεπει να διατηρει «ζεστη» τη μεταφορα του μυθιστορηματος στην οθονη. Η Haviland και ο Burton ηταν αναλογων κυβικων ηθοποιοι, ο Claflin με την Weisz δυστυχως οχι.
  2. 1952: Ριτσαρντ Μπαρτον και Ολιβια ντε Χαβιλαντ (η οποια τον Ιουλιο κλεινει τα 103..) σε μεταφορα κλασικου μυθιστορηματος της Daphne du Maurier με τιτλο “My cousin Rachel.” Καταπληκτικη μουσικη και εξαιρετικη φωτογραφια, σε μια ταινια που, ενω επισκιαστηκε απο την αλλη μεταφορα-φαινομενο της du Maurier, Rebecca, ωστοσο δεν υπολειπεται σε τιποτα της πιο προσφατης εκδοχης (2017) με την Ρειτσελ Βαϊς: https://youtu.be/pYCwV74j4Lk
  3. Μεγαλυτερη επιτυχια ειχε ενα χρονο αργοτερα η δευτερη διασκευη αιγυπτιακης κομεντι του ιδιου σκηνοθετη, Τόγκο Μιζράχι, Οταν ο συζυγος ταξιδευει (1938). Τα Καλουτακια επιστρεφουν σε μια σαφως ανδροκεντρικη εκδοχη του τι μπορει να συμβει «οταν ο συζυγος ταξιδευει»... 😂 ———————— Δυο λογια για τον Μιζραχι (φωτο κατω): Togo Mizrahi was born in Egypt to a Jewish family of Italian descent in 1901. He’s viewed as one of the most important Jewish figures in the history of the Egyptian cinema and as one of the most influential. Togo acted under the pseudonym Ahmed al-Meshriqi. He worked with director Ahmad Badrkhan on establishing the first filmmakers’ syndicate in Egypt. He then revealed his true Jewish identity by making a series of movies where the main character is a Jewish Egyptian. The authorities accused him of cooperating with Zionist organizations in Palestine and he was exiled to Italy as he refused to travel to Israel.
  4. Μια απο τις πιο αποτυχημενες αλλα και αξιοπεριεργες - για πολλους λογους -ταινιες στην ιστορια του νεοελληνικου κινηματογραφου ειναι ο Δοκτωρ Επαμεινωνδας (1937), διασκευη της αιγυπτιακης κομεντι al-Duktur Farhat (1935) απο τον ιδιο σκηνοθετη. Μοναδικη αναλαμπη στην ταινια; Τα «Καλουτακια»! ☺️ ——————- Η πρώτη από τις πέντε ταινίες της ελληνο-αιγυπτιακής συνεργασίας και μια από τις λιγοστές ομιλούσες ταινίες με πρωταγωνιστή έναν κατεξοχήν κωμικό της μπαλαφάρας. Γυρίστηκε στα στούντιο του Καΐρου, με την ευκαιρία της επίσκεψης του θιάσου των Οικονόμου και Καλουτά και σκηνοθετήθηκε από τον εβραίο Τόγκο Μιζράχι. Η κριτική την κατακεραύνωσε για τη γενική προχειρότητα σε όλα τα επίπεδα, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει κόπια για να επιβεβαιωθεί οποιαδήποτε γνώμη για την ταινία
  5. Δεν ξερω αν πιανεται, αλλα η Νυχτα Γαμου (1967 - Κωστας Βουτσας, Μαρθα Καραγιαννη, Γεωργιτσης, Μπετυ Αρβανιτη) «σουφρωθηκε» απο τον Noël Coward (θεατρικο «Private Lives» του 1930, πετυχημενη ταινια του 1931 με την Norma Shearer & τον Robert Montgomery).
  6. 80s_born_and_bred

    Αθλητές στο πάλκο

    Ενα ωραιο αρθρακι για το θεμα μας με «διεθνη» διασταση 😄 ——————- Ωχ! Πάλι τραγουδάνε οι μπαλαδόροι! Προτιμότερο να τους βλέπουμε στο ποδόσφαιρο παρά να τους ακούμε στο τραγούδι.Ομως, δεν μπορεί να γίνεται πάντα αυτό που θέλουμε... http://m.popaganda.gr/och-pali-tragoudane-baladori/
  7. Για οσους σινεφιλ και λατρεις των κλασικων ταινιων δεν το γνωριζετε ηδη, καθε Παρασκευη στις 21:00 η Κινηματογραφικη Λεσχη του «Αρδηττου» στο Μετς (Ευγ. Βουλγαρεως & Χαρβουρη 2) προβαλλει παλιες ταινιες (σημ: δαφημιζεται εγκαιρα στο FB του συλλογου). Αυτη την Παρασκευη π.χ. παιζει τη «Θανασιμη Καταιγιδα» (Mortal Storm, 1940) με τον Τζειμς Στιουαρτ.
  8. Αριαδνη συμφωνω μαζι σου οτι η υπερβολικη εμφαση στον λανθανοντα ερωτισμο μεταξυ των δυο γυναικων ειναι παραπλανητικη. Το Περσονα δεν επιδεχεται καθολικων ερμηνειων και γι’αυτο ακριβως νομιζω οτι θα παραμεινει ενα διαχρονικο εργο. Για μενα προσωπικα αποτελει μια πολυ ιδιομορφη ταινια τρομου και οταν την ειχα δει πριν απο χρονια στο BFI σε μια ρετροσπεκτιβα για τον Μπεργκμαν ειχε προηγηθει μια ενδιαφερουσα συζητηση οπου αναφερθηκε ευστοχα οτι η σχεση θυμιζει εκεινη αναμεσα σε ενα συναισθηματικο βαμπιρ (η ηθοποιος Ελιζαμπετ) και το θυμα της (τη νοσοκομα Αλμα). Οι σιωπες της Ελιζαμπετ ειναι σκετο βασανιστηριο για την Αλμα, και την οδηγουν σε μια επωδυνη ενδοσκοπηση που καταληγει, εστω προσωρινα, στον κατακερματισμο της προσωπικοτητας της και στην απολυτη ταυτιση της με την Ελιζαμπετ. Η γοητεια του αφηγηματος αυξανεται κι απο αλλα συμπληρωματικα στοιχεια: την ατονάλ μουσικη, το πειραματικης υφης μονταζ, το μινιμαλιστικο διαλογο, το ασπρομαυρο, κλπ. που κανουν την ταινια απλα αριστουργηματικη. (φωτ: οταν τα δυο προσωπα γινονται ενα)
  9. 80s_born_and_bred

    Αθλητές στο πάλκο

    Πολυ σωστα, το ειχα ξεχασει! Στην τουρνέ της Γερμανίας το 1965 , ο Μίμης Παπαϊωάννου απέκτησε φιλικές σχέσεις με τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Χρήστο Νικολόπουλο . Για να γεμίσουν τον χρόνο τους έκαναν διάφορες συζητήσεις γα την κοινή αγάπη τους , την ΑΕΚ . Σε μια από αυτές ο Χρήστος Νικολόπουλος γέννησε την ιδέα της δημιουργίας ενός ύμνου για την Ένωση . Αυτή η ιδέα υλοποιήθηκε το 1971 , όταν ο Μίμης Παπαϊωάννου μαζί με την υπόλοιπη ομάδα της ΑΕΚ πήγαν στα μπουζούκια να γιορτάσουν την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Εκεί αναζωπυρώθηκε η ιδέα του ύμνου από τον Χρήστο Νικολόπουλου , ο οποίος εμφανίζονταν στο μαγαζί . Έτσι ο Μίμης Παπαϊωάννου μαζί με τους Στέλιο Καζαντζίδη και τον Χρήστο Νικολόπουλο πήγαν στον γνωστό στιχουργό και συνθέτη Χρήστο Κολοκοτρώνη , για να του ζητήσουν να γράψει στίχους πάνω στην μουσική που είχε γράψει ο Νικολόπουλος με την βοήθεια του Στέλιου Καζαντζίδη (δεν κάνει την «δεύτερη φωνή» στον ύμνο ) . Ώστε να τραγουδήσει αυτήν την σύνθεση ο Μίμης Παπαϊωάννου . Στους πρώτους 4 μήνες κυκλοφορίας του δίσκου πουλήθηκαν 50.000 αντίτυπα , με τα έσοδα να φτάνουν 20.000 δραχμές . Αξίζει να σημειωθεί ότι ο τότε μισθός του Μίμη Παπαϊωάννου στην ΑΕΚ ήταν 3.000 δραχμές . Ενώ στις μέρες μας έχει ξεπεράσει της 200.000 πωλήσεις . Ο δίσκος αυτός από την μια μεριά είχε τον ύμνο της ΑΕΚ και από την άλλη ένα λαϊκό τραγούδι αποτελούμενο από του ιδίους συντελεστές με τον ύμνο , με τίτλο «Μες στην φωτιά μου» . Στον δίσκο έγινε και η σχετική προώθηση . Για παράδειγμα , το Σεπτέμβρη του 1971 η ΑΕΚ μετέβη στο Μιλάνο για έναν ευρωπαϊκό αγώνα με την Ίντερ . Η τότε αποστολή της ΑΕΚ πήρε μαζί της 40 δίσκους του ύμνου, για να τους δωρίσει στους Ιταλούς . Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ότι ο Τζιακίντο Φακέτι σε μια πρόσφατη επίσκεψη του στην χώρα μας , να ρωτήσει τον Μίμη Παπαϊωάννου αν τραγουδάει ακόμα .
  10. Αγαπημενη ταινια το Persona (1966) του Μπεργκμαν, ο οποιος αργησε πολυ (ευτυχως) να εγκαταλειψει το αγαπημενο του ασπρομαυρο. Εξαιρετικες ερμηνειες απο τις πανεμορφες Μπιμπι Αντερσον και Λιβ Ουλμαν.
  11. 80s_born_and_bred

    Αθλητές στο πάλκο

    Οποιος παρακολουθει οποιοδηποτε απο τα ομαδικα αθληματα ξερει οτι μετα απο ενα πρωταθλημα (η ακομα κι ενα μεγαλο ντερμπυ..) οι νικητες συνηθως καταληγουν σε καποιο μαγαζι να πετανε λουλουδια και να τραγουδανε στους ρυθμους καποιου λαϊκου ασματος. Αν δεν βλεπαμε τον ΠΑΟ του Μποντιρογκα να γιορταζει στον Λεπά ή τον Ιβκοβιτς να τα πινει στον Ρεμο, ηταν σαν να μην ειχε τελειωσει το πρωταθλημα! Μια ιδιαιτερα καλτ κατηγορια αυτου του ειδους ειναι οι περιπτωσεις οπου παικτες πιανουν το μικροφωνο και τραγουδουν.. ειτε, οπως προσφατα, για χαρη του αγ. Βαλεντινου, ειτε την απιστευτη μουσικη συναντηση το 1993 αναμεσα στους παικτες της «SATO Αρης» (Γιαννακη, Σουμποτιτς, Αγγελιδη, Ιωαννου κ.ά.) και του Σακη Ρουβα, του Πασχαλη, της Γαρμπη και της Μαντως!Αποκορυφωμα: το κομματι που ραπαρουν (θυμιζω: ειναι οι ημερες του Ice Ice Baby...) ο Τζ. Τζ. Αντερσον και συγχωρεμένος ο Ρόι Ταρπλει. (Ενα ενδιαφερον ερωτημα ειναι γιατι στο βιντεοκλιπ εμφανιζεται και ο Γκαλης, μολονοτι ειχε μετακομισει απο καιρο πλεον στον ΠΑΟ..) Το τραγουδι συμπεριληφθηκε σε εναν ειδικο δισκο που κυκλοφορησε ο Αρης πριν απο τον επεισοδιακο (νικηφορο) τελικο με την Εφες Πιλσεν στο Τορινο. Τα εσοδα πηγαν στον αγωνα κατα των ναρκωτικων. Απ´ο,τι διαβαζω, η διοικηση του Αρη προσπαθησε τοτε να συμπεριλαβει στην τιμη των εισιτηριων για τη μεταβαση των οπαδων στο Τορινο & 5.000 δρχ επιπλεον για την αγορα του αλμπουμ, αλλα εφαγε κραξιμο οποτε τελικα δεν το εκανε. Τι λετε, εσεις θα δινατε 5.000 (περιπου 15 ευρω σημερινα) για το δισκο αυτο; Πρεπει να υπαρχει πολυ ωραιο υλικο (φωτο & audio) με παραφωνους παικτες στα 80s και 90s να τραγουδουν ή απλα να διασκεδαζουν σε κεντρα μετα απο μεγαλους αγωνες!
  12. 80s_born_and_bred

    Ρετρό Πιτσαρίες

    Επειδη η Πιτσα Παρκ στη Ν. Ερυθραια ειναι αγαπημενη και παρα το οτι εχει ηδη αναφερθει, αντιγραφω ενα αποσπασμα απο σχετικο αρθρο που βρηκα ονλαιν για το θεμα (μαζι με μια φωτο απο το κλασικο - κραυγαζει 80s! 😊 - χαρτονενιο κουτι τους). Φετος κλεινει 40 χρονια λειτουργιας! ΥΓ- Εδω (27:20 - 29:16) θα δειτε μια σκηνη με τον Βεγγο να τρωει στην Πιτσα Παρκ το 1980, τον πρωτο χρονο λειτουργιας της δηλαδη, στην ταινια «Ο παλαβος κοσμος του Θαναση». Θυμάστε (οι παλαιότεροι ίσως) μία εποχή που οι πιτσαρίες ήταν συνοικιακές, και όχι καταστήματα ή franchise πολυεθνικών, 9 φορές στις 10 ονομάζονταν Portofino, και τα πιο δημοφιλή συστατικά τους δεν ήταν το καλαμπόκι, ο ανανάς και η barbeque sauce, αλλά η πιπεριά, το μπέικον, άντε και το σουτζούκι;... Μη με παρεξηγήσετε, είμαι πολύ καλός πελάτης των μεγάλων pizza chains στην Ελλάδα, όπως έχω υπάρξει και σε Αγγλία, Αμερική και άλλα σημεία του πλανήτη. Όταν όμως έχω επιλογή, η νοσταλγική γεύση της "Ελληνικής" πίτσας είναι για μένα μονόδρομος.Μετά από αυτή την μακρόσυρτη εισαγωγή λοιπόν, σας παρουσιάζω την Pizza Park στη Νέα Ερυθραία. Το περιβάλλον, οι συσκευασίες, αλλά πάνω από όλα η γεύση, μοιάζουν να έχουν γυρίσει από τα παιδικά μου χρόνια. Κάθε παραγγελία είναι, όπως θα λέγαμε στα μέρη μου, και ένα trip down memory lane...Στην Pizza Park αξίζει να παραγγείλετε την κλασσική πια πίτσα ζαμπόν-πιπεριά, αλλά και την απόλυτη "σπέσιαλ", μία από τις διάφορες μακαρονάδες που ψήνονται (όπως τότε) στο φούρνο, αλλά και μία χορταστική σαλάτα (προσωπική αδυναμία - ποια άλλη; - η σεφ). Αν κατοικείτε στην ευρύτερη περιοχή γύρω από τη Νέα Ερυθραία, κάντε απόψε μία παραγγελία και θα με θυμηθείτε. Με Lakers εναντίον Celtics στην τηλεόραση, θα αισθανθείτε σαν να ταξιδέψατε πίσω στον χρόνο, στην τελευταία φορά που οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι είχαν βρεθεί αντιμέτωποι σε τελικό - δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ήταν, το σίγουρο όμως είναι ότι είχα πολύ περισσότερα μαλλιά απ' όσα έχω σήμερα.
  13. Λοιπον στο Μετς οπου μενω πριν απο τρεις περιπου βδομαδες συνεβη κατι το οποιο ειλικρινα δεν ειχα ξαναδει: βγηκε να πουλησει την πραματεια του ενας πλανοδιος ιχθυοπωλης! Διαβασα οτι αρκετοι που εργάζονται στην Ιχθυόσκαλα ή είναι αλιεργάτες δεν πληρωνονται παντα σε χρημα. Οι εργοδότες τους, τους δίνουν μερικά τελάρα με ψάρια και έτσι βγαίνουν χυμα στις γειτονιες για να τα "ξεφορτωθουν". Δεν ξερω τι ισχυε στη συγκεκριμενη περιπτωση, αλλα υποσχομαι οτι την επομενη φορα θα βγαλω φωτο! Για την ωρα, ιδου μια "αρχαια" φωτο που βρηκα απο εναν πλανοδιο ιχθυοπωλη στα Γιαννενα.
  14. Προσφατα εγινα γειτονας του 85χρονου, πλεον, κ. Μπακογιαννοπουλου και πραγματικα νομιζω ειναι δυσκολο να βρει κανεις στις μερες μας να περικλειεται μεσα σε εναν ανθρωπο τοσο ισχυρο το αισθημα του χθες μεσα στο σημερα --του retro δηλαδη, με την πιο ομορφη και αγνη του σημασια. Κορυφαια τηλεοπτικη μορφη της δεκαετιας του 70 και του 80, ειναι ενας ανθρωπος με ηθος παλαιας κοπης, βαθια καλλιεργημενος, που διακατεχεται απο μια ανεπιτηδευτη αγωνια να σου επικοινωνησει το παθος του για τον κινηματογραφο. Νομιζω του οφειλουμε καποιες σκορπιες αναμνησεις και συνδεσμους εν ειδει tribute στην αξιοπρεπεστατη παρουσια του. Ξεκινω με μια συνεντευξη απο το 2011. --------------------------------------------------------------------- «Ο άνθρωπος γερνά μόνο, όταν πάψει να ξαφνιάζεται και να θαυμάζει» Η φωνή του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου, του σημαντικότερου κριτικού κινηματογράφου, είναι συνδεδεμένα στη συνείδησή μας με το σινεμά στην τηλεόραση. Είναι ο άνθρωπος που μέσα από την μικρή οθόνη της Ελληνικής Τηλεόρασης, για ένα τέταρτο του αιώνα, μάς σύστηνε με αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Παλιός κι αγαπημένος φίλος του Φεστιβάλ Δράμας, το γνωρίζει καλά από την εποχή που διαμορφωνόταν θεσμικά –υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ως εκπρόσωπος του υπουργείου Πολιτισμού από το 1993 έως το 2004. Φέτος ο αγαπημένος των απανταχού Ελλήνων σινεφίλ, ήταν ο Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του 17ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Η συζήτηση που ακολουθεί ξεκίνησε από μια γλυκιά προσωπική του αναδρομή… -Θυμάστε την πρώτη ταινία που είδατε; Την πρώτη φορά που πήγατε σινεμά; Η πρώτη ταινία που θυμάμαι είναι ένα κλασσικό χολιγουντιανό έργο, «Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης», του Χένρι Χαθαγουέι που παίζει ο Γκάρι Κούπερ. Ένα αποικιοκρατικό φιλμ στην Ινδία με τους καλούς Άγγλους και τους κακούς άλλους που τους επιτίθενται βέβαια…. Ήταν ακριβώς πριν από τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο η εποχή που το είδα. Ήμουν τεσσάρων χρονών και ήμασταν διακοπές στη Αιδηψό με τους γονείς μου. Μ’ είχαν βάλει για ύπνο, γιατί θα βγαίνανε, ενώ εμφανίστηκαν κάποια μεγαλύτερα ξαδέρφια μου που θα πηγαίνανε σε ένα θερινό σινεμά εκεί δίπλα. Με ρώτησαν αν θέλω να πάω μαζί τους κι εγώ τους είπα ότι θέλω, μωρό ήμουνα. Με ντύσανε και έτσι λαθραία με πήραν μαζί τους… Πριν τελειώσει όμως η ταινία εμφανίστηκαν οι γονείς μου… Ήταν τόσο ισχυρή η εντύπωση να βλέπω αυτούς που ήταν αρματοφόροι, με άλογα και με λόγχες που το θυμάμαι. Ήταν μια περιπέτεια μαγική! Τη ξαναείδα μάλιστα πρόσφατα, τώρα που κατεβάζουμε ταινίες από το διαδίκτυο, γιατί δεν την είχα ξανασυναντήσει πουθενά αλλού εδώ, όλα αυτά τα χρόνια. Είναι μια ωραία ταινία από αυτές τις αθώες περιπέτειες του παρελθόντος. Μια classic adventure ταινία, από τις καλύτερες του Χένρι Χαθαγουέι. Πριν έρθετε στη Δράμα, ποια ήταν η τελευταία ταινία που είδατε; Ήταν την προηγούμενη βδομάδα που είδα μια ταινία πολύ απογοητευτική, τη «Μελαγχολία» του Λανς Φον Τριερ. Είδα όμως και στην Ταινιοθήκη το «Peripheric» («Στις παρυφές»), αυτή τη πολύ καλή ρουμάνικη ταινία. -Τι σημαίνει για σας το σινεμά; Το σινεμά είναι μια σύνθεση των τεχνών, μια τέχνη η οποία εμπεριέχει μέσα την παράδοση, τη μορφολογία και τη δυναμική όλων των τεχνών κι αυτό είναι και η μεγάλη του αρετή. Αγαπώ πολύ τη μουσική, αγαπώ τη λογοτεχνία, αλλά πιο πολύ αγαπώ το σινεμά για αυτό ακριβώς το λόγο. Είναι μια τέχνη η οποία έχει συλλαμβάνει πολυσυλλεκτικά όλες τις τέχνες και τους δίνει μια καινούρια σφραγίδα. Μ’ αυτόν το τρόπο νομίζω ότι εκφράζει και την εποχή μας σήμερα. –Αναφέρεστε γενικά στο οπτικοαουστικό μέσο; Ναι, εννοώ, γενικά, την οπτικοαουστική έκφραση. Με το οπτικοαουστικό σύστημα το οποίο υπάρχει πια σε κάθε κινητό τηλέφωνο, ο καθένας μας είναι εν δυνάμει κινηματογραφιστής. Βέβαια δε σημαίνει ότι γίνεται και καλλιτέχνης, αλλά μαθαίνει τη γλώσσα του κινηματογράφου. Έτσι το σινεμά σήμερα είναι κυρίαρχο στη ζωή μας. Είναι θα ‘λεγα, για την έκφραση των νεότερων ανθρώπων, σε προνομιακή -και συχνά λίγο βάρβαρα επιβλητική- θέση απέναντι στο λόγο και απέναντι στη γραφή. -Το βρίσκεται επικίνδυνο αυτό; Είναι σχεδόν επικίνδυνο από μια πλευρά. Απ’ τη άλλη πλευρά είναι θαυμαστό γιατί όπως είπαμε είναι μια σύνδεση που έχει τα πάντα μέσα της, άρα έχει και τεράστια δυνατότητα να εκφράσουμε κατά κάποιον τρόπο τα πάντα. Το κακό είναι όμως ότι παρόλα αυτά δειλιάζουμε οι άνθρωποι από έναν κακό ενδόμυχο φόβο. Δεν εκφράζουμε τις πραγματικές δυνατότητες του κινηματογράφου. Το μικραίνουμε σαν να είναι μια μικρή ψυχαγωγιούλα, σηματάκια επικοινωνίας ενώ μπορεί να είναι καταπληκτικά πράγματα. -Πως προσδιορίζετε τον φόβο στον οποίο αναφέρεστε; Δεν είναι συγκεκριμένος φόβος, είναι ο φόβος του μεγάλου που δεν μπορούμε να πιάσουμε και το θέτουμε στα μέτρα μας τα τελείως απλά και καθημερινά για να μπορέσουμε να το κουμαντάρουμε ευκολότερα. Ο άνθρωπος είναι αδύναμος απέναντι στο σύμπαν, δεν είναι; Στο συμπαν γύρω του, αλλά και στο σύμπαν μέσα του. Φοβάται να εκτεθεί. Κι επειδή φοβάται και τα μέσα με τα οποία θα μπορούσε να εκφραστεί, τα μικραίνει. Αντίθετα, ο δημιουργός πρέπει να ανοίγεται σε απέραντες θάλασσες, όπως τον Κολόμβο που μ΄ένα καρυδότσουφλο πήγαινε για την Ινδία και έφτασε στη Αμερική χωρίς να ξέρει τίποτα. Από την πρώτη στιγμή αυτό είναι η περιπέτεια του ανθρώπου. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει όμως όταν φοβάται… – Μια αναζήτηση σε απέραντες άγνωστες θάλασσες είναι το σινεμά; Φυσικά. Όπως όταν ξεκινάς ένα ταξίδι και αρχίζεις να προχωρείς σε ένα χώρο που είναι εντελώς άγνωστος, κουβαλώντας όμως τον εαυτό σου, άμα είσαι ανοιχτός, αφομοιώνεις και εξισορροπείς, παίρνεις και, δίνεις αν θέλει κάποιος άλλος κάτι από σένα, προχωρείς παρακάτω. Είναι μ΄άλλα λόγια είναι η επικοινωνία με τους ανθρώπους, με τα γεγονότα, με τα πράγματα… Το σινεμα είναι ο κόσμος όλος. -Υπηρετείτε το σινεμά περισσότερα από 50 χρόνια, είστε ένας ακέραιος επαγγελματίας αλλά και φανερά ένας ακούραστος εραστής του. Μιλάτε με ενθουσιασμό μικρού παιδιού… Μακάρι να είναι έτσι… Αυτό θα ήταν ιδανικό… Η παιδική ηλικία, είναι η ώρα που προσλαμβάνουμε τον κόσμο, τον ρουφάμε σαν σφουγγάρι. Μακάρι να μπορείς να κρατήσεις κάτι από αυτή την παιδικότητα σου μέχρι να γεράσεις. Ο άνθρωπος αρχίζει να πεθαίνει από την ώρα που μέσα του δεν είναι έτοιμος να συναντήσει το καινούριο. Να ξαφνιαστεί και να θαυμάσει, να αφομοιώσει και να χαρεί το καινούργιο. Αλλά είναι φορές που φοβόμαστε και κλεινόμαστε… Πολλές φορές οι νεότεροι μας κατηγορούν εμάς τους παλιότερους, ότι είμαστε κολλημένοι, ότι δεν μπορούμε να συλλάβουμε το καινούριο. –Έχουν δίκιο; Μπορεί και να ‘χουν δίκιο, μπορεί και άδικο αλλά, πολλές φορές, απλώς προσπαθούν να καλύψουν τις αδυναμίες τους. Εσύ εφαρμόζεις τις αρχές που ισχύουν πάντοτε στην τέχνη, ενώ εκείνοι επειδή θέλουν να τις αρνηθούν, κατηγορούν εσένα ότι εφαρμόζεις παλιές αρχές. Είναι όπως και στη ζωή, στις σχέσεις παιδιών και γονιών, στη κοινωνία, στην πολιτική. Παιχνίδι ανοιχτό που παίζεται συνέχεια. -Πόσες ταινίες έχετε δει συνολικά μέχρι σήμερα; Μπορεί και να είναι 20.000… Δεν τις έχω μετρήσει. Βλέπω πάρα πολλές ταινίες και σε DVD. Θα έλεγα μάλιστα ότι οι πιο πολλές που βλέπω είναι σε DVD. Είναι ένας τεράστιος χώρος, απίστευτου πλούτου. Πρώτον, βλέπω ταινίες απ’ όλο τον κόσμο οι οποίες δεν ήρθαν ή δεν θα έρθουν ποτέ εδώ -γιατί στην Ελλάδα βλέπουμε έναν ορισμένο κύκλο ταινιών στις αίθουσες… Φοβάμαι ότι ίσως είναι το 50% απ’ αυτές. Πολλές και σημαντικές ταινίες. Ιδίως από την περιφέρεια. Η περιφέρεια είναι αυτή που γεννάει την τέχνη του κινηματογράφου όχι οι μεγάλες μητροπόλεις, αυτές είναι μισονεκρωμένες πια. Η Κορέα, το Ιράκ το Χονγκ Κονγκ, η Κίνα, μάς έχουν δώσει νέα ρεύματα αυτά τα χρόνια. -Πέρα από την ποικιλία και την ευκολία, το DVD θεωρείτε ότι προσφέρει και κάτι παραπάνω στη τέχνη του σινεμά; Η εξέλιξη της τεχνολογίας με το DVD, καταρχήν σου φέρνει το παγκόσμιο σινεμα κοντά σου. Ανά πάσα στιγμή το βλέπεις, το ξαναβλέπεις, το συγκρίνεις με κάποιο άλλο, όπως κάνεις και με ένα βιβλίο. Η λογοτεχνία γι’ αυτό ήταν πάντοτε μπροστά. Γιατί είχες την άμεση δυνατότητα της συνεχούς σύγκρισης και μελέτης. Το σινεμα αρχίζει και γίνεται πλέον ένα αντικείμενο συνεχούς μελέτης. Επίσης, όλο το κλασσικό σινεμά ξανάρχεται στα χέρια μας όπως έρχεται και η κλασσική λογοτεχνία. Έχω ξαναδεί τώρα ταινίες που είδα μια φορά στη ζωή μου όταν ήμουν στη Γαλλία το ’56. Συχνά, μάλιστα, μπορείς πια να ξαναδείς μια τέτοια ταινία, αποκαταστημένη. Έχουμε πλέον εξαιρετικές νέες κόπιες που έχουν αποκαταστήσει κλασσικές ταινίες με τρόπο θαυμαστό. Πριν από λίγο καιρό παίχτηκε το Metropolis του Λανγκ για πολλοστή φορά. Ήταν η 5η ή 6η αποκατάσταση της ταινίας. Όταν την είδα εγώ πρώτη φορά ήταν λιγότερο από 100 λεπτά και τώρα είναι 160 υπέροχα λεπτά! Μια ταινία του 1925… Είναι η αρχή της πραγματικής επικοινωνίας με τον κόσμο του κινηματογράφου. -Κατά τη γνώμη σας, οι νέοι κινηματογραφιστές αξιοποιούν γόνιμα τα επιτεύγματα της τεχνολογίας; Οι νέοι Έλληνες κινηματογραφιστές είναι πολύ ενήμεροι στα καινούρια μέσα και δουλεύουνε με αυτούς τους τρόπους με μεγάλη ευκολία. Ο Φραντζής γύρισε την τελευταία του ταινία, το μεγαλύτερο μέρος της δηλαδή, με το κινητό του τηλέφωνο. Ενώ είμαστε σε εποχή κρίσης και το κράτος δε δίνει λεφτά στο σινεμα, έχουμε παρά πολλές ταινίες που γυρίζονται. Και μικρού μήκους αλλά και μεγάλου μήκους. Χρησιμοποιείται κατά πολύ το νέο μέσο και για το λόγο μάλιστα ότι κατεβάζει το κόστος. – Πιστεύετε ότι μπορεί να κρύβει κινδύνους αυτή η ευκολία; Κάθε κίνηση ανθρώπινη έχει και το θετικό της και το αρνητικό της. Όπως ατροφούν τα ποδιά σου εάν έχεις ένα αυτοκίνητο και πηγαίνεις καταπληκτικά και γρήγορα εκεί που θέλεις μόνο μ’ αυτό, έτσι είναι και με την κάμερα. Αν έχεις την κάμερα του κινητού σου και τραβάς τα πάντα, έχεις μεν μια τεράστια δυνατότητα να εκφραστείς αλλά έχεις και έναν τεράστιο κίνδυνο να γεμίσεις με ασημαντότητες αυτό το οπτικοαουστικό υλικό που υποτίθεται ότι κάνεις. Και εάν δεν έχεις εσωτερική πειθαρχία και αυτοσυγκράτηση, νομίζεις μάλιστα ότι είναι και σπουδαίο. -Όταν συχνά σας το ζητούν, αρνείστε να δώσετε μια λίστα των ταινιών που θεωρείτε καλύτερες. Γιατί; Μπορείς να βάλεις είκοσι ανθρώπους στη σειρά και να πεις, αυτός είναι ο πρώτος, αυτός είναι ο δεύτερος, αυτός είναι ο τρίτος, αυτός είναι ο τέταρτος; Πάρα πολύ δύσκολο. Ουσιαστικά αδύνατον. Το ίδιο και στην τέχνη. Μπορείς όμως να προσεγγίσεις ποιότητες, όμως ο τυπικός αριθμός δεν είναι αυτό που αρμόζει στην τέχνη. -Με τα χρόνια που περνάνε, μπορεί να αλλάξει και η οπτική γωνία, η στάση σου απέναντι σε ένα το έργο; Ο άνθρωπος αλλάζει συνεχώς, δεν είναι ίδιος ποτέ. Άρα και οι αξίες μας έχουν μια σχετικότητα. Δεν είναι πράγματα τα οποία είναι αμετακίνητα, το κάρφωσες εκεί κι έμειναν όπως τα διάφορα μαρμάρινα συμπλέγματα που βάζουμε στους δρόμους. Απ’ την άλλη μεριά βεβαίως υπάρχουν και κάποιες σταθερές οι οποίες δεν αλλάζουν. Κι ακριβώς αυτό είναι και το τελικό κριτήριο. Αυτό που μένει σταθερό με την οπτική του χρόνου και αντέχει. Αυτό είναι εκείνο που πραγματικά αξίζει. Δεν υπάρχει άλλο κριτήριο. Όταν λέμε ότι ο Οιδιππους Τύραννος είναι ένα κορυφαίο έργο της ανθρωπότητας, είναι διότι εδώ και 2500 χρόνια μονίμως μας ενδιαφέρει. Ενδιαφέρει το θεατή στην Επίδαυρο, ενδιέφερε και τον Φρόιντ που τον μελετούσε κι έγινε επιστήμη που ενδιαφέρει τους πάντες. Λοιπόν, αυτό το κριτήριο του χρόνου είναι το μόνο σταθερό. Όλα τα άλλα έχουνε μια σχετικότητα… https://camerastyloonline.wordpress.com/2011/09/25/synentefxi-yianni-bakogiannopoulou-sti-marina-aggelaki-festival-dramas-2011/ https://www.tovima.gr/2010/11/05/afieromata/b-giannis-mpakogiannopoylos-b-br-kritikos-kinimatografoy-75-etwn/
  15. Επειδη οσοι συνδεσμοι εχουν αναρτηθει δεν λειτουργουν πλεον, ας απολαυσουμε τουλαχιστον το καλαισθητο ξεκινημα της εκπομπης!😊 ( 1:44 - 2:06 ) https://youtu.be/1HI_ze29NuA
×