Jump to content

Eagle 1

Members
  • Content Count

    867
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    110

Everything posted by Eagle 1

  1. Στα περιοδικά της αδελφής μου βρήκα και μερικά comics της Ραδιοτηλεόρασης με τίτλο: Ο Τίτος Βίδης Παρουσιάζει. Ήταν ολοσέλιδα και τα έγραφε ο Α. Ανατολίτης από τον Απρίλιο του 1973. Διακωμωδούσαν μέσα από την ελληνική μυθολογία ή μέσα από άλλους γνωστούς ήρωες (όπως ο Ταρζάν) διάφορες εκπομπές, τραγούδια, διαφημίσεις κλπ. εκείνης της τηλεοπτικής εποχής. Το κεφάλι του "παρουσιαστή" έμοιαζε με οθόνη τηλεόρασης, το δε όνομά του Τιτος Βίδης παρέπεμπε σε Τι Βι........
  2. Συνέχεια με διαφημίσεις. Εάν κάποιο μέλος δοκιμάσει τη ρετροσυνταγή της MISKO από το 1971, ας μας πει πως τη βρήκε.......
  3. Πολύ σωστά! Οι διαφημιστικές εταιρείες τότε δεν πρόσεχαν και πολύ ούτε την παρουσίαση του προιόντος, ούτε την ορθογραφία. Παράδειγμα από το προηγούμενο Post η σάλτσα MISKO 17 αναγράφεται με "Κ" στο κουτί και ως Misco 17 στο κείμενο της διαφήμισης........... Όντως φίλτατε, οι έγχρωμες τηλεοράσεις μέχρι τα τέλη των '80ς ήταν ακριβές, διότι θεωρούνταν είδη πολυτελείας και είχαν δασμό μέχρι και το 1985 (μεταβατική φάση της εισόδου μας στην τότε ΕΟΚ) και φόρο πολυτελείας αν θυμάμαι καλά. Και οι ασπρόμαυρες στα '70ς ήταν πολύ ακριβές, ακόμη και οι συναρμολογούμενες στην Ελλάδα. Η δική μας στο στάνταρ τότε μέγεθος των 24 ιντσών το 1971 είχε κοστίσει 10.000δρχ. Πράγματι στην επαρχιακή πόλη που ζούσα δεν υπήρχε καλό σήμα, ούτε από την ΕΙΡΤ ούτε από την ΥΕΝΕΔ. Συχνά είχαμε...... "χιόνια" στην οθόνη λόγω των άσπρων στιγμάτων σε μαύρο φόντο όταν η λήψη ήταν άσχημη. Συνεχώς "συντονίζαμε" μήπως πιάσουμε καλύτερα.... Η εναλλαγή μεταξύ ΕΙΡΤ & ΥΕΝΕΔ γινόταν με μοχλάκι (κατέβαιναν δύο καλώδια στο δωμάτιο, δεν υπήρχαν αυτόματοι μείκτες) και στη συνέχεια πατούσαμε το ανάλογο κουμπί της τηλεόρασης (είχε 7). Πιάναμε όμως με δίπολο αρκετά καλά..... Γιουγκοσλαβία (με ξεχωριστή υποδοχή της κεραίας στην τηλεόραση)! Τα λέω στα παιδιά μου και δεν με πιστεύουν................... Την τηλεόραση αυτή (Grundig) την έχω αποθηκευμένη στην Ελλάδα και θα τη φωτογραφίσω σε πρώτη ευκαιρία. Τι μου θύμισες!!!! Αυτό το "πλυντήριο" το είχα το 1990 ως μεταβατική λύση για 6 μήνες περίπου. Ήταν ένα όρθιο βαρελάκι στην ουσία που έβαζες από επάνω τα ρούχα και κάτω είχε ένα δίσκο με ένα ανάγλυφο Χ που γυρίζοντας στροβίλιζε τα ρούχα και τα "έπλενε". Έριχνες από πάνω το νερό, το απορρυπαντικό και μετά το μαλακτικό. Μπορούσε να θερμαίνει το νερό, αλλά συνιστούσε για πιό γρήγορα να του βάζεις εσύ από πάνω το ζεστό νερό της αρεσκείας σου. Με χρονοδιακόπτη σταματούσε και είχε εξωτερικά ένα λάστιχο που ξεκινούσε από κάτω και έφτανε μέχρι την κορυφή στο βαρελάκι, το οποίο μόλις το κατέβαζες έβγαζε το νερό από τον κάδο. Χειροκίνητο το άδειασμα.... Για το λόγο αυτό το χρησιμοποιούσαμε στη μπανιέρα, ώστε να φεύγουν τα νερά, αλλιώς χρειαζόσουν λεκάνη! Το στίψιμο φυσικά γινόταν με το χέρι..... Έκανε σχετική δουλειά μεν, αλλά..... με κόπο!!! Θα έλεγα σαν κατηγορία ότι ήταν "ημιχειροκίνητο"!!! Ευτυχώς μετακομίσαμε και γλυτώσαμε από δαύτο. Κρίμα που δεν το είχα βγάλει φωτογραφίες τότε. Ήταν ελληνικής κατασκευής, πορτοκαλί το μισό επάνω και μεταλικό το κάτω μέρος με το διακόπτη και ένα λαμπάκι... Ευχαριστώ και για τις τεχνικές περιγραφές σου φίλτατε Uskoke, έμαθα πολλά και ενδιαφέροντα θέματα! Συνέχεια με διαφημίσεις, αρχίζοντας με ασπρόμαυρη τηλεόραση εποχής:
  4. Νομίζω ότι πρόκειται για Αμερικανό στρατιώτη, μια και οι μπότες του έχουν κορδόνια, ενώ των Γερμανών δεν είχαν (με εξαίρεση των αλεξιπτωτιστών και αρματιστών, όπου όμως οι στολές ήταν διαφορετικές με χιτώνια κλπ.). Δεν φαίνεται εξάλλου να έχει η φιγούρα το χαρακτηριστικό γερμανικό κάνιστρο της αντιασφυξιογόνας μάσκας. Επίσης το πράσινο χρώμα του πλαστικού συνηγορεί στην εκδοχή Αμερικανού, μια και τους Γερμανούς τους έκαναν συνήθως σε πλαστικό γκρι χρώματος, όπως ήταν η στολή τους. Πάντα βέβαια υπήρχαν αποκλίσεις μια και φαίνεται να είναι πρόχειρα τα καλούπια για φθηνά στρατιωτάκια. Εκτός πάντως από σακούλες με τα πανηγυριώτικα υπήρχαν σετ και σε κουτιά, σχετικά ίδιας ποιότητας, όπως το παρακάτω που έχω στην κατοχή μου από τη 10ετία των '80ς, κατασκευασμένο στο Hong Kong επί Βρεττανικής κυριαρχίας.
  5. Πολύ σωστά φίλτατε, το πλυντήριο της μητέρας μου, γερμανικό αγορασμένο το 1983 δουλεύει ακόμα. Εμένα πριν ένα εξάμηνο δυστυχώς μου χάλασε το Πίτσος που είχα φέρει μαζί μου από την Ελλάδα και αγόρασα "γερμανικό" γνωστής μάρκας αλλά κατασκευασμένο στην Ιταλία. Δεν ήταν βέβαια από τα ακριβά, αλλά σε 2 μήνες χάλασαν τα αμορτισέρ και τα άλλαξαν δωρεάν. Τελείως ψεύτικα, πλαστικό-μέταλλο όταν τα είδα..... Υποτίθεται 7 κιλών πλυντήριο και ο μηχανικός μου σύστησε να μη βάζω πάνω από 4 κιλά...... Δεν το παραφόρτωνα ούτως ή άλλως. Ελπίζω να κρατήσει ένα χρόνο ακόμη..... Πιστεύω ότι πλέον τα κάνουν βραχύβια για να τονώνεται η ζήτηση....
  6. Και μερικές ακόμα φωτογραφίες του θαυμάσιου αυτού βιβλίου (αγορασμένο το 1975), μεταξύ των οποίων το οπισθόφυλλο, κείμενα και κατάλογος των έργων της Αντιγόνης Μεταξά, όπου αναφέρεται ότι υπήρχαν και 18 δίσκοι γραμμοφώνου με αφήγηση των παραμυθιών.
  7. Αυτόγραφο που μου έδωσε η Πόπη Αστεριάδη σε συναυλία της στη Βέροια αρχές '70ς.
  8. Αυτή τα βάζει όλα (ότι πετάει) στο ίδιο τσουβάλι φίλτατε...... Αλλά χωρίς να το ξέρει έχει και δίκιο -τουλάχιστον μερικώς- μια και το Orion III ήταν υβριδικό σκάφος, διαστημόπλοιο αλλά και αεροπλάνο (Spaceplane). Όπως και νάχει, το χάρηκα κατά τη φωτογράφιση και το ξαναέβαλα διπλωμένο στο δίσκο.......
  9. Να προσθέσω ότι στο δίσκο με τη μουσική που παρουσίασα προηγουμένως είχε δώρο και πόστερ από την ταινία 60 x 40 εκατ. Ήθελα πολύ να το καδράρω αλλά η σύζυγος ήταν αμετακίνητη, "έχεις γεμίσει το σπίτι αεροπλάνα", μου είπε και μια και είχε δίκιο παραιτήθηκα......
  10. Για αυτό είχα βάλει αρχικά μόνο τις μεσαίες καταστάσεις..... Το μάτι είναι ο..... Big Brother της εποχής!
  11. Πολύ ευχαρίστως! Παρομοίως και εγώ.....
  12. Νομίζω στο θέμα αυτό ταιριάζουν τα γραφόμενα στην "Ζωή του ανθρώπου". Θυμάμαι είχε φέρει ο πατέρας μου το κάδρο στα τέλη των '60ς και η μητέρα μου δεν το ήθελε. Από τα '90ς το πήρα εγώ. Κάποτε με χαροποιούσε όταν διάβαζα τα στιχάκια του, τώρα με μελαγχολεί...... Όσοι βρίσκεστε ηλικιακά αριστερά της κορυφής (όπως βλέπουμε το κάδρο) είστε καλά, μη διαμαρτύρεστε! Όσοι είστε στην κορυφή, βαστάτε ακόμα! Όσοι είμαστε δεξιά της κορυφής.........
  13. Θυμάμαι το πηδαλιοχούμενο αυτοκινητάκι που είχε γειτονάκι μας. Ήταν από λαμαρίνα και κατασκευασμένο στην Ελλάδα. Είχε και ένα διακόπτη που με μπαταρία άναβε τα μπροστινά φώτα. Ενδιαφέρον έχει και η διαφήμιση με τις φωτογραφικές μηχανές Kodak Instamatic, μια και αναφέρει τις τιμές τους. Οι Pocket ήταν πιό ακριβές. Επίσης ο Κυρ επιστρατεύθηκε στη διαφήμιση για κουβέρτες Αριστον..... Το απορρυπαντικό Νobel Electronic 70 (ήταν της μόδας τα..... ηλεκτρονικά ονόματα και σε απορρυπαντικά!!!!!) έδινε δώρο 2 πιάτα της "Κεραμεικός".
  14. Πράγματι δυσνόητο το θέμα. Από τη διαφήμιση καταλαβαίνω ότι παρήγαγε αρχικά στην Ελλάδα μόνο για εξαγωγές και στη συνέχεια αποφάσισε να διαθέσει τα προίόντα της και στην ελληνική αγορά..... Συνέχεια με διαφημίσεις. Από ΑΖΑΧ μπλε δύναμη με 5 δρχ. στην.....Αγνίνη (τη θυμάται κανείς?)!
  15. Θεώρησέ το σκουπιδάκι, δεν αξίζει κατά τη γνώμη μου η αλλαγή. ΥΓ. Τι φτωχό μυαλό ο διαβολάκος, αυτός είναι ιδιοφυΐα, άκου τι σκέφτηκε, να το βάψει!!!!!! Πάντως κάτι τέτοια σε κάνουν να λες: Παρεξηγημένη προσωπικότητα ο Ηρώδης.........
  16. Την περίοδο 1970-1973 η αδελφή μου έκοβε από τα περιοδικά Γυναίκα, Πάνθεον και Φαντάζιο σελίδες με συνταγές, μόδα κλπ. και τις έδεσε σε τόμους. Ξεφυλλίζοντάς τους πρόσφατα διαπίστωσα ότι περιείχαν πολλές διαφημίσεις εποχής. Πολλές είναι από εταιρείες που δεν υπάρχουν πιά........ Παραθέτω σε συνέχειες φωτογραφίες:
  17. Θαυμάσια όλα!!!!! Παράκληση: Μήπως μπορείς να τα φωτογραφίζεις ένα-ένα, ώστε να φαίνονται καλύτερα?
  18. Το 1982 αγόρασα στη Γερμανία μία ηλεκτρική γραφομηχανή OLYMPIA ιαπωνικής κατασκευής με σκοπό να γράφω τις εργασίες στο πανεπιστήμιο. Ήταν από τις πρώιμες ηλεκτρικές, χωρίς δηλαδή κεφαλή με μαργαρίτα ΄ή σφαίρα, αλλά δούλευε με τους μοχλούς, όπως οι χειροκίνητες και ήταν πολύ επίπεδη. Έγραφε κανείς κτυπώντας πολύ απαλά τα πλήκτρα, σε αντίθεση με τις χειροκίνητες, έπαιρνε δε δίχρωμη τανία (μαύρο-κόκκινο). Από το 1984 είχαμε πλέον υπολογιστές, οπότε την παρόπλισα. Την έφερα μαζί μου στην Ελλάδα (δεν πετάω τίποτε) αλλά το 1995 την είχα στη θήκη της στο γραφείο όπου δούλευα και ένα βράδυ μπήκαν κλέφτες και μαζί με άλλα πράγματα την πήραν. Θα την νόμισαν για λάπτοπ...... Θα ήθελα πολύ να την έχω, λόγω και αναμνήσεων της φοιτητικής ζωής. Πριν δύο χρόνια υπακούωντας με χαρά σε παράκληση της κόρης μου που ήθελε μία γραφομηχανή για διακόσμηση, βρήκα σε τοπικό παζάρι μία γερμανική Princess της εταιρείας Keller & Knappich GMBH με έδρα το Augsburg (διακριτικός τίτλος της εταιρείας: KUKA). Είναι σε εξαιρετική κατάσταση και πλήρως λειτουργική, πολύ λεπτή για να μεταφέρεται εύκολα (φορητή), η θήκη της έχει εσωτερικό χώρισμα για αποθήκευση χαρτιού και έχει τις οδηγίες χρήσεως. Μου έκαναν εντύπωση οι πολλές ρυθμίσεις που διαθέτει όπως μέγεθος χαρτιού, επιλογή απόστασης σειρών κλπ. Από μία μικρή έρευνα στο διαδίκτυο βρήκα ότι η μηχανή αυτή πρέπει να κατασκευάσθηκε μεταξύ 1947 και 1954, δεδομένου ότι στα μοντέλα μετά το 1954 μπήκαν εκτός από το όνομα και τύποι, όπως 100, 200, 300, 400 κλπ. Κυκλοφόρησε σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα με ελληνικούς χαρακτήρες (Τύπος Τ 901) Η εταιρεία αυτή ιδρύθηκε το 1898 και κατασκεύαζε αρχικά λάμπες ασετυλίνης. Αναπτύχθηκε στη συνέχεια και μέχρι πριν τον Β' ΠΠ κατασκεύαζε ηλεκτροσυγκολλήσεις και μεγάλα ντεπόζιτα νερού και απορριματοφόρων. Μετά τον πόλεμο κατασκεύαζε αρχικά γραφομηχανές με το όνομα Princess και πλεκτομηχανές και στη συνέχεια αυτόματες μηχανές συγκολλήσεων, εξοπλισμό στρατιωτικών οχημάτων και από το 1973 ρομπότ για βιομηχανικές συγκολλήσεις. Σήμερα την έχει εξαγοράσει η κινέζικη MIDEA Group. Η εταιρεία σταμάτησε την παραγωγή γραφομηχανών το 1968, όπου πούλησε τον σχετικό εξοπλισμό κατασκευής στη Βουλγαρία που συνέχισε να παράγει τις γραφομηχανές με το όνομα Maritza.
  19. Ήταν το 1980 αν θυμάμαι καλά και είχαμε δει την ταινία "Ο παρθενοκυνηγός", όταν σε φανάρι επί της Κηφισίας σταματά δίπλα μου ένα Autobianchi με οδηγό (και μόνο επιβάτη) τον.... Μουστάκα! Τον αναγνώρισα, το είπα στην παρέα μου και αρχίσαμε να τον χαιρετάμε. Μας είδε, μας χαμογέλασε και ένας από εμάς του φώναξε: "Είδαμε την ταινία σας". "Σας άρεσε?" μας είπε και απαντήσαμε ομοθυμαδόν-ασκαρδαμυκτί (που θα έλεγε και ο Χάρρυ Κλινν) "Ναίιιιι". Ξαναχαμογέλασε και τότε του είπα: "Είπα στην παρέα μου, αυτή η μύτη κάτι μου θυμίζει" που ήταν ατάκα από την ταινία. Γέλασε από καρδιάς, άναψε πράσινο, μας χαιρέτισε και έφυγε μπροστά. Το Subaru 500 με 3 άτομα δεν μπορούσε να φτάσει το Autobianchi. .........
  20. Κατά την εφηβεία μου πρωταγωνιστούσαν η Raffaella Carra και η Ornella Muti. Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω..... Πηγή: Διαδίκτυο
×
×
  • Create New...