Jump to content
Sign in to follow this  
bambinella 100

Αγαπημένη ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ (Alfred Hitchcock)

Recommended Posts

Στο βιβλίο "οι υποψίες" γιατί είναι μεταφορά, οι αμφιβολιες της κοπελας για τον ωραίο πλειμποι σύζυγο βγαίνουν αληθινές και αυτό ήταν θέμα μεγάλο για καυγα μεταξύ της συγγραφέως και του Χιτσκοκ που άλλαξε το τέλος, κάτι που έκανε και στην Ρεβεκκα αλλιωσε σημαντικό στοιχειο και κει. Δεν είδα ακόμα όλο το έργο για να χω άποψη μέχρι κει που είδα το λατρεψα ( είναι το στυλ μου τα πιο ρομαντικά με λίγη δόση μυστηρίου) περισσότερο από τα άλλα δύο τα ασπρομαυρα τα τελευταία που είναι χωρίς αμφιβολία αριστουργήματα.  Ή μητέρα της Λινας είναι ή ίδια ή ηθοποιός που παίζει και την διδα Φρου, την γυναίκα που εξαφανίζεται στο τρένο. Στον " αγνωστο" θα μου μείνει και ή σκηνή του λούνα - παρκ για την εποχή τεχνολογικά άρτια ( τώρα ξέρω από που έπαιρνε ο Μαρης τις ιδέες του για τα τρένα )

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 7/9/2018 at 5:58 PM, bambinella 100 said:

Αμα διναμε σημασια στις κριτικες ταινιων, ζητω που καηκαμε. Αυτοι που τις γραφουν εχει θολωσει το ματι τους απο την πολλη κουλτουρα, εξ' ου και αποκαλουνται θολοκουλτουριαρηδες. :)

Ο ορισμός αυτός έχει ξεκινήσει από φασίστες και είναι άμεση συνέχεια και ακριβώς ίδιας νοοτροπίας με τη φράση του ναζί Johst "όταν ακούω τη λέξη κουλτούρα, τραβάω το πιστόλι μου".

Το ξέρω ότι το λέτε χάριν αστεισμου αλλά δεν είναι καθόλου αστείο. Δεν είναι τα πάντα εύκολα και εύπεπτα. Κάποια χρειάζονται προσπάθεια, πρέπει να έχεις καλλιεργήσει τα κριτήρια σου για να τα κατανοήσεις και να τα απολαύσεις. Η δουλειά του κριτικού είναι να σε βοηθήσει να αναπτύξεις την αισθητική σου. Φυσικά δεν διατίθενται όλοι να κάνουν αυτή τη δουλειά και προτιμούν την ευκολία. Γι'αυτό εξάλλου οι μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες είναι εύκολες ταινίες δράσης που δεν χρειάζεται να βασανισεις ούτε το μυαλό σου ούτε να έρθεις αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό. 

Υπάρχουν ταινίες που βλέπονται και ευχάριστα από το ευρύ κοινό αλλά έχουν και βαθύτερα επίπεδα για όποιον θέλει να ψάξει. Τέτοιες είναι οι ταινίες του Χίτσκοκ. Οι περισσότερες βαθύτατα φροιδικές που συχνά μιλούν για τις σεξουαλικές εμμονές του σκηνοθέτη. Την ντουλαπάτη ομοφυλοφιλία του, την ενοχική φύση του λόγω ανατροφής, τις σαδιστικες του τάσεις προς τις ιδανικές αλλά απροσιτες για αυτόν, λόγο της χαμηλής αυτοεκτίμησης που είχε, ψυχρές ξανθιές. 

Από την άλλη στον Μπεργκμαν δεν υπάρχει ένα εύπεπτο περιτύλιγμα που να κρύβει την σκληρή αλήθεια. Είναι δύσκολος και δύστροπος. Τεμαχίζει την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση με κλινικό τρόπο και ψυχρότητα ακριβώς όπως ένας χειρουργός. Ε και μας το το κάνει αυτό χωρίς να χρησιμοποιήσει καν αναισθητικό. Η διαδικασία δεν είναι ευχάριστη αλλά βγαίνουμε θεραπευμενοι. Όπως και ο Χίτσκοκ είναι ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Δεν είναι δήθεν. 

Τώρα για το ποια είναι η καλύτερη ταινία του Χίτσκοκ...δύσκολο. συμπτωματικά κάνουμε με την σύντροφό μου χιτσκοκιάδα αυτό τον καιρό γιατί δεν είχε δει πολλές ταινίες του (θα γίνει κάτι ανάλογο και με τον μπεργκμαν αλλά σιγά σιγά, χρειάζεται σταδιακή εξοικείωση με την τέχνη). Τώρα που έχω μια φρέσκια ματιά μάλλον το Vertigo. Λατρεύω Jimmy Stewart. Χαίρομαι που αναφέρθηκε και το (ψεύτικο) μονοπλάνο της θηλιάς. Μου κάνει εντύπωση που δεν βλέπετε όμως την ξεκάθαρη ομοφυλοφιλική σχέση. Είναι συχνό μοτίβο στις ταινίες του να υπάρχουν τέτοιες αναφορές. Πχ στο strangers on a train.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν με ενδιαφερει καθολου απο που βγηκε ο ορος θολοκουλτουρα. Ειναι κατι που το απεχθανομαι γιατι δεν εχει σχεση με τεχνη, αλλα με ασχημια. Δεν ανηκει δηλαδη σε καλλιτεχνες (δεν ειναι τυχαιο το καλλος ως πρωτο συνθετικο) αλλα σε καραγκιοζηδες που ξοδευουν το ταλεντο τους στο να τα δειχνουν ολα μαυρα, ασχημα, τρελα, ανωμαλα και μιζερα νομιζοντας πως ετσι επαναστατουν.

Την ομοφυλοφιλικη σχεση συνεχιζω να μην την βλεπω πουθενα στη Ρεβεκκα, στη Θηλια και στον Αγνωστο του εξπρες. Δεν ειναι οτι εγω δεν θελω να τη δω, απλως δεν υπαρχει.

Οποιος αρεσκεται στο να διαστρεβλωνει την σκηνοθετικη ματια ενος τεραστιου δημιουργου οπως ηταν ο Χιτσκοκ, τοτε με πολλη προκαταληψη και ακομα περισσοτερη φαντασια βλεπει αυτα που θελει να δει.

 

Edited by bambinella 100

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λεον για την πόλη μου ο Μπεργκαν δεν κάνει , δεν ξέρω για Αθηνα πολύ λίγα άτομα είδαμε την περσόνα και δεν άρεσε σε κανεναν ( εγώ για το after πήγα για κάνα κρασακι μετά με τα παιδια , αντίθετα ο Ζουλαφσκι και με σοκαρε αλλά και με προβλημάτισε με θετικό προσιμο και με έβαλε σε σκεψη)Ποτέ δεν μου άρεσε ή ψυχρή χειρουργική μέθοδος , συνήθως σκοτωνει τον ασθενη αν ο γιατρός το βλέπει μόνο ψυχρά. Αντίθετα ή αίθουσα με Χιτσκοκ γεμίζει αν και οι περισσότεροι έχουν ξαναδεί την ταινια που προβαλλεται,γιατί το πες παραπάνω: είναι ευχάριστα τα έργα του αλλά και πολυεπιπεδα και έρχονται κάποια και από λογοτεχνικά έργα μεγάλων συγγραφέων. Είναι εμπορικά όσο και ποιότικα και δεν δείχνουν την ανθρώπινη ασχήμια , σου αφήνουν και μία ελπίδα για την ανθρώπινη φύση. Δεν αεροβατει ο Χιτσκοκ , δεν παρουσιάζει πάντα το καλο τουναντίον θα έλεγα φόνους δείχνει  όμως αφήνει περιθώρια και στο καλό να αναπνεύσει καθε φορα και είναι λυτρωτικό αυτό. Φυσικά υπάρχουν και άλλοι σκηνοθέτες που έχουν συνδυάσει και κουλτούρα αλλά και εμπορικότητα το φαρενάιτ του Τρυφο  πχ.είχε αρέσει πάρα πολύ σε όλους ή οι ταινίες του Κουροσαβα! Στο strangers on the train  που είδα πρόσφατα δεν είδα καμιά υποψία ομοφυλοφιλιας .

Edited by αριαδνη

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oι "υποψίες "αν είχαν ακολουθήσει τον πρότυπο τρόπο τέλους  της συγγραφέως θα ήταν μια ταινία εφάμιλλη της" Ρεβεκας"! Ο Χιτσκοκ είχε γυρίσει τελείως διαφορετικό τέλος , το στούντιο δεν το αποδεκτηκε ποτε λόγω πως ο Γκραντ δεν μπορούσε την εποχή εκείνη να κάνει έναν αντι- ηρωα έτσι τον έβαλαν να γυρίσει το τέλος ξανά, ο Χιτσκοκ δυσαρεστήθηκε παρά πολύ αλλά δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Κατηγορήθηκε πολύ από τους κριτικούς της εποχής για ανακολουθία  διότι ο Τζονυ ήταν ο χαρακτήρας που θα έκανε τα πάντα για το χρήμα, έτσι περιγράφεται, τζογαδόρος, γυναίκας, πότης, χαρτοπαικτης, τεμπέλης και προικοθηρας στο βιβλίο γιατί την Λινά δεν την αγάπησε ποτέ την παντρεύτηκε για την περιουσία του στρατηγού...Ο Γκαρυ Γκραντ ήταν από τους λίγους ηθοποιούς που εκτιμούσε ο Χιτσκοκ  και ως άνθρωπο και ως ταλέντο και τα πηγαίνανε καλά. 

Edited by αριαδνη
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Γενικως η εικονα που πουλαγε ενας ηθοποιος προς τα εξω ηταν πολυ σημαντικη τοτε και αυτο ισχυε παντου. Κι εδω βαλανε στο Δεσποινις διευθυντης τον Αλεξανδρακη στον πρωταγωνιστικο ρολο, παρ' ολο που στο θεατρο τον ειχε παιξει ο Κουρκουλος, επειδη κινηματογραφικα τουλαχιστον ο Κουρκουλος επρεπε να διατηρησει το υφος του σκληρου.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εξαιρετικη ταινια και δεν μου κανει εντυπωση που η ακαδημια της εδωσε το οσκαρ ΤΟ 41', κρατησε ολο το βαρος του εργου πανω της ενω στην ρεβεκκα υπηρχαν και αλλοι που το επωμίστηκαν, εδω ηταν καθαρα δικο τηςτο παιχνιδι δικο της και του Γκραντ, αν δε,ειχε αλλο  τελος θα ηταν τελεια σε ολα η ταινια.  Διοτι τωρα την εμφανιζει ΤΗΝ Λινα  μια εμμονικη γυναικα με τον ανδρα της καθε αλλο ομως  ηταν πνευματωδης, διαβασμενη και πανεξυπνη αλλο που ηταν απειρη με το αλλο φυλλο, εκει εχανε! Η συγγραφεας της ιστοριας θυμιζει αγκάθα κρίστι ως προς ολα της! στην πραγματική βερσιόν ή Λινά γνωρίζει πόσο κάθαρμα και αριβιστας είναι ο άνδρας της αλλά δεν κάνει τίποτα  να τον αφήσει τόσο ερωτευμένη είναι μαζί του απλά γράφει ένα γράμμα στην μητερα της που τα εξηγει όλα.

soupcons_suspicion_1941_portrait_w858.jpg

Edited by αριαδνη

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δημιουργήστε ένα λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

You need to be a member in order to leave a comment

Δημιουργία λογαριασμού

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×