Jump to content
bambinella 100

Υπερβολές στις ελληνικές ταινίες

Recommended Posts

18 hours ago, karapiperim said:

Η δε ερμηνεία της τυφλής Μαυροπούλου ίσως είναι αυτή πάνω στην οποία πάτησε η Μαρία Καβογιάννη για τον ρόλο της στο Κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο. Μιλάμε για τέτοια κατάσταση. 

Πραγματικά, διαβάζοντας τα σχόλιά σας, αυτό μου ήρθε στο μυαλό. Η ταινία "Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο". Κατά την γνώμη μου, εξαιρετική απεικόνιση και παρωδία των μελό εκείνης της εποχής. Και τώρα που σκέφτομαι σκηνές, γελάω σαν χαζή μπροστά στον υπολογιστή μου. Ελπίζω η συνάδελφος να μη νομίζει ότι απώλεσα τας φρένας εντελώς. :D 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 12/3/2019 at 9:49 ΜΜ, hannele said:

Η καρδιά ενος αλήτη...

Ο Νίκος  και ο Ανδρεας ειναι διδυμοι (Ο Ξανθοπουλος σε διπλο ρολο). Οταν πεθαινει ο πατερας τους, ο Νικος ριχνεται στη βιοπάλη και βοηθάει τον Άνδρεα να σπουδάσει. Μπαρκάρει στα καράβια, όμως το πλοίο του βυθίζεται και οι δικοί του τον θεωρούν νεκρό. Στο μεταξύ, ο Ανδρέας παίρνει το πτυχίο του και γίνεται φημισμενος εισαγγελέας. Μετά από καιρό ο Νίκος επιστρέφει στην Ελλάδα, χωρίς χαρτιά, δεν εμφανίζεται στους δικούς του κι βρίσκεται μπλεγμένος σε υπόθεση φόνου που δεν διέπραξε. Εισαγγελέας στη δίκη ο Ανδρέας.  Και εδώ εχουμε το εξης απεριγραπτο! Μέσα στο δικαστήριο, με τόσο κόσμο (δικαστές, ακροατήριο, θαμώνες κλπ), ο Νικος αρνούμενος να δώσει τα στοιχεία του δικαζεται ως ανωνυμος κι κανείς απο εκει μεσα δεν αναρωτιέται το πιο φυσικό: γιατί κατηγορούμενος κι εισαγγελέας είναι "φωτοαντιγραφα" κι μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό; :supergrin: Επικός ο διάλογος ανάμεσα στον Πρόεδρο του δικαστηρίου κι τον κατηγουμενο Ανδρέα: -"Δυσχερένεις την κατάσταση σου με την απόκρυψη της ταυτότητας σου" -"Δεν έχω όνομα κύριε Πρόεδρε ". Όλοι μέσα σε αυτήν την αίθουσα, μέχρι και ο Πρόεδρος, ηταν θεοστραβοι;;; :popcorn: Ο εισαγγελέας Ανδρέας εν τω μεταξύ να σφυρίζει αδιάφορα κι να αποκαλύπτει την συγγένεια τους στο τέλος πια,  γιατί κανείς ολο αυτο το διαστημα της δικης δεν απόρησε με την ομοιότητα τους!!

Μα καλά επίτηδες το έκαναν στις ταινίες του Ξανθόπουλου να υπάρχουν τέτοιες υπερβολές;

 

Σε ό,τι αφορά την ταινία με το Λευτεράκη νομίζω πως υπήρχε μόνο μία υπερβολή. Ο Θοδωράκης έφτασε στα πρόθυρα της τρέλας, ενώ θα μπορούσε να σκεφτεί απλά και λογικά ότι θα μπορούσε να είχε μαθευτεί πως δεν υπήρχε Λευτεράκης. Εξάλλου όπως είπε και ο ίδιος στο Θανάση, όταν κάποιος γνωστός του θα πήγαινε στην Πάτρα του ζήτησε να στείλει κάτι (δε θυμάμαι τι) από εκεί με κάρτα Ελευθέριος Τσαμπαρδής λέγοντας του ''έχω τους λόγους μου''. Ε, θα μπορούσε να σκεφτεί πως ο γνωστός του υποψιάστηκε κάτι και μετά τα ανακάλυψαν όλα και του σκάρωσαν φάρσα. Δεν τρελαίνεται κανείς, ενώ γνωρίζει πολύ καλά την αλήθεια.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Καρδιά μου πάψε να πονάς...

Ξανθοπουλος και Βούρτση παντρεύονται κι αποκτούν μια κόρη. Μαζί τους ζουν η φουκαριαρα μανα της Βούρτση κι η θεια Ελένη Ζαφειρίου. Φτώχεια κι των γονέων, ο Ξανθόπουλος για να ταισει τοσα στόματα- δουλεύει μπουζουξής κανοντας παράλληλα κι αλλες δουλειές. Πέφτει θύμα απατεώνα κι τον κλείνουν φυλακη.  Παράλληλα αρρωσταίνει η κόρη κι πεθαίνει η φουκαριαρα μάνα. Η Βούρτση ζητα οικονομική βοήθεια απο τον πλούσιο Ανδρέα Ντούζο, κι αυτός δέχεται με αντάλλαγμα να γίνει ερωμένη του. Η Βούρτση με τα χρήματα πληρώνει την κλινική της μικρής κι τη φυλακη αλλα εξαφανίζεται στην Γερμανία για να αποφύγει το ερωτικο "ανταλλαγμα". Εκει, ενας ιδιοκτητης κεντρου ανακάλυπτει τη φωνή της κι την κάνει τραγουδιστρια με ψευδώνυμο (Μάρθα Σιδερη η τραγουδίστρια των ξενιτεμένων). Στο μεταξυ, κι ο Ξανθοπουλος που εχει βγει απο την φυλακη, αρχιζει ξανά το τραγούδι, κι αυτος με ψευδωνυμο (Νίκος ο Σαλονικιός ο πονεμενος). Τα χρόνια περνούν κι συμβαίνει το εξής απίθανο: είναι οι 2 μεγαλύτερες φίρμες τραγουδιστών για ξενιτεμένους, οι 2 μεγαλύτεροι αντίπαλοι καλλιτεχνικά, οι φωτογραφίες τους είναι πρωτοσέλιδα σε περιοδικά, αφίσες κλπ κι όμως ο ένας δεν έχει δει ποτέ κι πουθενα την φάτσα του άλλου!  (Πως γινεται αυτο...αποριας αξιον!) O.o Η Βούρτση επιστρέφει στην Ελλάδα κι της δείχνουν σε φωτό (επιτελους!) ποιος είναι ο αντίπαλος της. Σοκ! Ο Ξανθόπουλος ομως εξακολουθεί να μην έχει ιδέα! Κι φτάνουμε στο αποκορύφωμα! Πιάνουν δουλειά σε δυο αντικριστά κέντρα, οι φωτογραφιες τους φιγουράρουν έξω απο τα κέντρα κι πάλι ο Ξανθόπουλος δεν βλέπει την φωτό της γυναίκας του! (Ελεος!!!!) :D Πως ανακαλύπτει τελικά ποια είναι;; Ανεβαίνει στο πάλκο να τραγουδήσει. Παράλληλα ανεβαίνει κι η Βούρτση στο πάλκο του δικού της κέντρου. Ο Ξανθόπουλος αρχίζει το τραγούδι, τον  ακούει η Βούρτση...ε! δείτε την συνέχεια στο απόσπασμα στο βίντεο εδω :popcorn: γιατί δεν περιγράφεται με λόγια ...πιο υπερβολή δεν γίνεται!!

 

Υ.Γ. θεϊκή η σκηνή, στο επισκεπτήριο της φυλακής με τον Ξανθόπουλο να ζητάει απο την Βούρτση ντολμάδες!  :P Εδω το αποσπασμα. Υποπτευομαι οτι οι ντολμάδες ηταν η έμπνευση για την γνωστή διαφήμιση τηλεφωνιας με τους κουραμπιέδες της Αγγελικουλας :supergrin: :headbangdude:

Edited by hannele
  • Like 2
  • Haha 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 12/3/2019 at 10:46 ΜΜ, karapiperim said:

 

Ε, εντάξει... Πολύ λογικά όλα τα παραπάνω!!! Δεν έβλεπαν ο ένας τη φωτό του άλλου, διότι δεν καταδέχονταν!!! Σιγά τώρα μη κοιτάξει η πρώτη φίρμα, τη φωτογραφία της δεύτερης. 

Σας παρακαλώ πολύ, όποιος ξέρει, κάντε μου και μία ανάλυση των υπερβολών σε βουκολικά έργα. Είχα δει κάποια στο παρελθόν, ας πούμε την "Λαφίνα" με την Ασημακοπούλου, αλλά δε μπορώ να πω ότι θυμάμαι τίποτα. Αυτό κι αν είναι αγαπημένο σημείο στο "Κλάμα" με μια Φιλιππίδου που δίνει ρέστα.

"Σύρμω μου, δεν κάνει αυτός για σένα".  "Ναι, αλλά εγώ τουν αγαπώ. Τουν αγαπώ, τουν θέλου" :D 

 

 

 

  • Like 1
  • Haha 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
4 hours ago, TZELASO said:

 Είχα δει κάποια στο παρελθόν, ας πούμε την "Λαφίνα" με την Ασημακοπούλου, αλλά δε μπορώ να πω ότι θυμάμαι τίποτα. Αυτό κι αν είναι αγαπημένο σημείο στο "Κλάμα" με μια Φιλιππίδου που δίνει ρέστα.

"Σύρμω μου, δεν κάνει αυτός για σένα".  "Ναι, αλλά εγώ τουν αγαπώ. Τουν αγαπώ, τουν θέλου" :D 

 

 

 

Η βουκολική ιστορία στο "Κλάμα" (Αντωνόπουλος-Αδαμακη-Φιλιππιδου-Πιατας) ουσιαστικά είναι η ιστορια της Γκόλφως σε παρωδια.  (Για την συγκριση των 2 ιστοριών:  ο ομορφος Τάσος αγαπάει την φτωχη Γκόλφω και αυτο γεμίζει με ζήλια την πλούσια Σταυρούλα, που θέλει τον Τάσο για λογαριασμό της. Με τη μεσολάβηση ενός παραδόπιστου γιδοβοσκού, η Σταυρούλα κατορθώνει να κερδίσει τον Τάσο, αφού τον χωρίζει από την Γκόλφω και παντρεύονται. Η Γκόλφω τρελλαίνεται και παίρνει τα βουνά. Ο Τάσος τρέχει ξοπίσω της, ειναι όμως αργά. Η Γκόλφω, έχει πιεί φαρμάκι και πεθαίνει, κι ο Τασος με την σειρα του αυτοκτονεί.)

Νομίζω οτι σε γενικές γραμμές, στα βουκολικά δεν υπάρχουν οι εξωφρενικές υπερβολές που υπάρχουν στα μελό και καταρρίπτουν καθε έννοια λογικής. Στα μελό οι ήρωες τυφλώνονται και ξετυφλώνονται στο άψε-σβήσε ως διά μαγείας, μονοζυγωτικά δίδυμα όταν συναντιούνται μετά απο χρόνια κανείς δεν αναρρωτιέται γιατί μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό (ούτε και οι ίδιοι), τα βαπόρια βουλιάζουν σαν χαρτινες βαρκες, οι πεθαμένοι σκάνε μύτη στα όνειρα (ενιότε και ως φαντάσματα) και βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα των ηρώων κλπ κλπ κλπ....απλά πράγματα..καθημερινά...γιατί αν δεν είναι σύνηθες να παίξεις ξύλο με αρκούδα στα γκρεμνά και να την νικήσεις κιόλας, τι είναι τότε;;

Edited by hannele
  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 hours ago, hannele said:

Νομίζω οτι σε γενικές γραμμές, στα βουκολικά δεν υπάρχουν οι εξωφρενικές υπερβολές που υπάρχουν στα μελό και καταρρίπτουν καθε έννοια λογικής. Στα μελό οι ήρωες τυφλώνονται και ξετυφλώνονται στο άψε-σβήσε ως διά μαγείας, μονοζυγωτικά δίδυμα όταν συναντιούνται μετά απο χρόνια κανείς δεν αναρρωτιέται γιατί μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό (ούτε και οι ίδιοι), τα βαπόρια βουλιάζουν σαν χαρτινες βαρκες, οι πεθαμένοι σκάνε μύτη στα όνειρα (ενιότε και ως φαντάσματα) και βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα των ηρώων κλπ κλπ κλπ....απλά πράγματα..καθημερινά...γιατί αν δεν είναι σύνηθες να παίξεις ξύλο με αρκούδα στα γκρεμνά και να την νικήσεις κιόλας, τι είναι τότε;;

 

Αχ, τι κρίμα! Πολύ θα ήθελα να ακούσω και άλλα αληθοφανή σενάρια που να φοράνε φουστανέλες και κεφαλομάντηλα.  Βολεύομαι όμως, και με ο,τιδήποτε υποπέσει στην αντίληψή σας. :) 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 hours ago, hannele said:

Η βουκολική ιστορία στο "Κλάμα" (Αντωνόπουλος-Αδαμακη-Φιλιππιδου-Πιατας) ουσιαστικά είναι η ιστορια της Γκόλφως σε παρωδια.  

Είναι κυρίως η Γκόλφω αλλά όχι μόνο. Η τελευταία πχ σκηνή με την Αδαμάκη να τρέχει αναμαλλιασμενη με το λευκό φουστάνι είναι από την Αστέρω με τη Βουγιουκλάκη. 

Κάπου είχα παρατηρήσει και ομοιότητες με ένα βουκολικό με την Αναλυτή αλλά δε θυμάμαι τώρα ποιο ήταν. Γενικά νομίζω είναι μια μίξη των βουκολικων, σίγουρα πάντως βασικά γύρω απ' τη Γκόλφω, που είναι και το πιο εμβληματικό από αυτά τα έργα

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σε αντίθεση με τα μελό της σειράς, που βγαίνανε σωρηδόν και έπρεπε να γίνονται όλο και πιο υπερβολικά για να έχουν κάτι "καινούργιο", η "Γκόλφω" είναι το διασημότερο κωμειδύλλιο του 19ου αιώνα με στέρεη θεατρική δομή και είναι σχεδόν ηθογραφία παρά το ότι έχει και υπερβολές. (Δεν τρελλαίνονταν όλες οι βοσκοπούλες τις οποίες παράτησε ο αγαπητικός τους :). Ούτε αυτοκτονούσαν.) Ξεχωρίζει λοιπόν από τα μελό αν και έχει πολύ κλάμα.

Άλλωστε θυμίζω ότι μία από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες του "Ελεύθερου Θεάτρου" ήταν το "Μια ζωή Γκόλφω" που ήταν διασκευή της Γκόλφως. Παρόλο που μόνο η Άννα Παναγιωτοπούλου έπαιζε σε εκείνη την παράσταση, κι άλλα στελέχη του "Ελεύθερου Θεάτρου" και αργότερα της "Ελεύθερης Σκηνής" έπαιζαν στο "Κλάμα" από σημαντικούς ρόλους μέχρι συντομότατες εμφανίσεις. Παπακωνσταντίνου, Αδαμάκη, Χρυσομάλλης, Πιατάς, Μεντή, και ποιος ξέρει ποιους δεν πρόσεξα ή δεν θυμάμαι για στελέχη των δύο θιάσων.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
3 hours ago, elephadas said:

...Δεν τρελλαίνονταν όλες οι βοσκοπούλες τις οποίες παράτησε ο αγαπητικός τους :). Ούτε αυτοκτονούσαν...

Σαφώς κι η τρέλα των ηρωιδων στα βουκολικά είναι υπερβολή. Ομως έχει και μια βαση όλο αυτό, δεν είναι κι ανέφικτο, με την έννοια οτι η κατάθλιψη, η μελαγχολια κι οι λοιπες συναισθηματικες διαταχες, μπορουν να οδηγήσουν σε ψυχιατρικές παθήσεις. Θέλω να πω δηλαδη οτι δεν είναι εξωπραγματικό κάποιος με έντονα αρνητικά συναισθήματα να περάσει σε ψυχική διαταραχή. Εξωπραγματικό είναι πχ να είναι τυφλός (όπως στα περισσότερα μελό οι ηρωίδες) κι να βρίσκει το φως του ως δια μαγείας...:D

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δημιουργήστε ένα λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

You need to be a member in order to leave a comment

Δημιουργία λογαριασμού

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×