Jump to content
Vetus

Aπαίσια retro games που σας άρεσαν στην παιδική σας ηλικία

Recommended Posts

 
Aς μιλήσουμε για retro games που απολαμβάναμε στην παιδική μας ηλικία αλλά χρόνια αργότερα συνειδητοποιήσαμε πόσο μεγάλες πατάτες ήταν.
 
Ιδού ένα δικό μου παράδειγμα: Το πρώτο παιχνίδι Spiderman για το Game Boy από την LJN, πασίγνωστη εταιρεία για την έλλειψη ποιότητας στα video games της. Ως πιτσιρικάς για κάποιο λόγο μου άρεσε πολύ. Χρόνια αργότερα όταν το ξαναείδα σε επεισόδιο του AVGN που γκρίνιαζε για το πόσο απαίσιο ήταν ήμουν σε φάση "Μα δεν το θυμόμουν τόσο απαίσιο.". Μετά το εν λόγω επεισόδιο κατέβασα το παιχνίδι σε emulator, προσπάθησα να το παίξω κι ήμουν σε φάση "Πως στον κόρακο το έπαιζα αυτό ως παιδί;".
Edited by Vetus
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πιτσιρικια ειχαμε αλλα στανταρτς, ειδικα στα φορητα που το καλυτερο που ειχαμε πριν να ηταν στην καλυτερη περιπτωση καποιο tiger handheld. Ακομα και ενα μετριο παιχνιδι στο game boy ηταν αριστουργημα μπροστα του συγκριτικα.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Άλλη εποχή τότε, άλλη τώρα. Άλλοι άνθρωποι εμείς τοτε, άλλοι τώρα. Αν κάτι μας άρεσε όταν ήμασταν παιδιά, καλώς μας άρεσε και θα ήταν καλό με τα στάνταρτ εκείνης της εποχής. Τίποτα δεν ήταν πατάτα ή τομάτα. Εγώ χαίρομαι που οι περισσότεροι από εδώ ζήσαμε την επέλαση των εφαρμογών μικροηλεκτρονικής και ξέρουμε τι σημαίνει tiger παιχνιδομηχανή και MS DOS. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Απο μκρος μου αρεσαν τα adventures αλλα επειδη δεν ημουν καμια ιδιοφυια, ουτε πολυκαταλαβανα αγγλικα, για μενα μερος της απολαυσης ηταν να χρησιμοποιω λυσαρι και να βλεπω τι γινεται, και κατοπιν να πειραματιζομαι (playtesting). Καποια adventures  τα αγαπουσα ιδιαιτερα για διαφορους λογους, οπως επειδη εβρισκα μονος μου κααααααποιους γριφους, ειτε επειδη ειχαν ωραια/γραφικα μουσικη, ή μου αρεσαν καποια αστεια και η πλοκη (οσο καταλαβαινα).

Μεγαλωνοντας αρχισα να παιζω πιο σοβαρα και να αποκτω πιο κριτικη σκεψη, και αρχισα να βαζω στοχο και να παιζω χωρις λυσαρι. Αντιστοιχως, αρχισα να νευριαζω με εξαιρετικα ηλιθια δυσκολους και κακοσχεδιασμενους γριφους.

Ξαναπαιζοντας αγαπημενα ρετρο adventures, βλεπω οτι ειχαν τετοιους γριφους, και αν τα επαιζα σοβαρα, μεγαλυτερος, θα με εκνευριζαν. Σε καμια περιπτωση δε θα ειχα γλυκες αναμνησεις απο αυτα και δεν θα τα θεωρουσα σημερα "αγαπημενα"

Edited by Rakeesh
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν ειναι μονο ενα. Σιγουρα το Spiderman ειναι ενα απο αυτα. Ισχυει οτι στα φορητα ειδαμε αρκετες πατατες αλλα αφου δεν ειχαμε εναλλακτικη...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Επαιζα παιχνίδια στον 8μπιτο που δεν θα τα έπαιζε σήμερα ουτε ναυαγός.

Human killing machine και hopping mad σε CPC. Το ποσο τραγικα ηταν δεν λέγεται για κάποιο λογο όμως τα γουσταρα και έπαιζα συνεχώς. Επίσης ενα άλλο νομιζω road runner σε CPC. Αλλη καταδίωξη αυτό.

 

ΥΓ το hkm πρεπει να το είχα πάρει και οριτζιναλ !

Edited by Shinobi

Share this post


Link to post
Share on other sites

Νταξ... Κασσέτα για Spectrum και σου κοτσάρει από πίσω screen shots από Atari ST...

Φαντάσου έναν πιτσιρικά να μην είχε επαφή με περιοδικά της εποχής, τι απογοήτευση θα τράβαγε...

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τα απαίσια παιχνίδια που μου άρεσαν στην παιδική-εφηβική ηλικία, εξακολουθώ να μην τα χαρακτηρίζω απαίσια.

Τι εννοώ; Όταν ήμουν 14 χρονών, δεν έπαιρνα περιοδικά υπολογιστών, ενώ ελάχιστοι φίλοι μου είχαν Amiga, δεν είχα λοιπόν reviewers να μου υπαγορεύουν τι πρέπει να μου αρέσει και τι όχι. Αν περνούσα καλά με ένα παιχνίδι, δεν με ένοιαζε αν δεν είχε καλά γραφικά, ή χτυπητά ελαττώματα. Βλέπω σήμερα τα σχόλια που συνοδεύουν ένα ρετρό παιχνίδι, κι είναι πάντα του στυλ "έχει λιγότερα χρώματα από το arcade, είναι χειρότερη έκδοση από του Game Gear, του λείπει η τέταρτη πίστα που έχει στο SNES, δεν έχει το scrolling του Megadrive" κτλ. Γιατί θα έπρεπε να με ενδιαφέρουν όλα αυτά; Εγώ φόρτωνα τα Alien Syndrome, Strider, Highway Hawks αυτού του κόσμου και με έβρισκε το ξημέρωμα. Α, και επειδή δεν είχα κανένα να μου πιπιλάει το αυτί ότι το Shadow of the Beast είναι unplayable, το είχα φτάσει πάρα πολύ μακριά χωρίς άπειρη ενέργεια!

Όσο κι αν μέσα μου το ξέρω λοιπόν, θεωρώ ότι θα ήταν προδοσία να αποκαλέσω απαίσια παιχνίδια που μου χάρισαν τόσο ωραίες αναμνήσεις.

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Στο human killing machine υπάρχει ζουμί, πρεπει να είχε γίνει review σε Atari st στο πίξελ οπου είχε πάρει μια καλη σχετικα βαθμολογία. Βλέποντας τα καλά γραφικά, η CRT παντα κολακευει αυτά τα παιχνίδια το πήρα σε αμστραντ και εντάξει εννοείται απογοήτευση, λες πλάκα μου κανεις εγώ αλλα είδα στο περιοδικο. Παρόμοια απογοήτευση είχα πάθει και στο super hang on σε αμστραντ που είχα δει review σε st (στο sprite μάλλον) και το πήρα, φυσικά καμια σχέση, μονόχρωμο αργό και κακά controls. Παρολα αυτά τα 2 παιχνίδια αυτά τα έλιωσα, τοτε δεν ειχαμε και ίντερνετ να κατεβάζουμε 1.000 ρομ πιάσε το ενα ασε το άλλο. Αυτα ειχες αυτά επαιζες 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δημιουργήστε ένα λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

You need to be a member in order to leave a comment

Δημιουργία λογαριασμού

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×