Jump to content

Οτάνις

Members
  • Content Count

    17
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

68 Excellent

About Οτάνις

  • Rank
    RetroN00b
  1. τελειώνουν αυτά; Ντον Ντόκκεν, γιου ροκ, ντιουντ. Με βάση, δε, τη δήλωση του Αλεππππππππού (Foxxe) στη στήλη του Ριχάρδου στο ΜΗ ότι «αν αναλάμβανε το υπουργείο Νέας Γενιάς, θα προσελάμβανε τους 100 καλύτερους μεταλλάδες, να τον βοηθήσουν»:D, ώστε το υπουργείο να γεμίσει «καρφιά και κονκάρδες»:D, μετά την παρουσία σου στα καλλιστεία του Κέιτις, είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ανήκεις στους «100 καλύτερους», οπότε ετοιμάσου για διορισμό, τυχεράκια. Για το μενού στου Κουτουβού δεν είμαι βέβαιος, αλλά δοθέντος ότι οι Maiden είχαν σκάσει μύτη περίπου τέτοια εποχή (Άνοιξη '83), μάλλον πρέπει να αποκλείσουμε τα off season γεμιστά παρά τη φοτο που ανέβασες και επειδή και ο μουσακάς είναι πολύ τουριστικός, θα παίξω την έκπληξη "ντολμαδάκια" εντελώς τυχοδιωκτικά και από διαίσθηση. Ελπίζω να σε κάλυψα. Με τους «Εξόριστους» ασχολήθηκα μόνο παρεμπιπτόντως ως δείγμα χουφτώματος της μουσικής ενημέρωσης από τα εγχώρια τμήματα μάρκετινγκ των πολυεθνικών, είναι βέβαιο ότι θα είχαμε περισσότερα να πούμε αν το θρεντ δεν αναφερόταν μόνο στο “Heavy Μetal & Metal Hammer”. Πάντως, "μια που τ’ αναφέραμε", που έλεγε κι ένα 80’s κάργα σχολικό λογοπαίγνιο, τσάκω ένα βίντεο από την αείμνηστη Metal Mania, που παρουσίαζε ο Δημήτρησκατής (έτσι, όλο μαζί, όσοι τον έφαγαν στη μάπα ξέρουν και να τον προφέρουν). Εδώ ο μουσικοσυνθέτης εμφανίζεται σε στιγμές οριακής φούγκας και βαρβατίλας με ξανθούν και καλά μεταλονυμφίδιο και wannabe γλάστρα, λίγο πριν ολοκληρώσει στα μούτρα μας. Παρ’ όλο που οι σπινθηροβόλες αντιδράσεις της δεν αφήνουν πολλά περιθώρια να παρεξηγήσουμε το IQ της, είναι γεγονός ότι σε «γυναικεία θέματα» ακόμα και οι ξανθιές έχουν τις εκλάμψεις τους και ποτέ δεν είσαι σίγουρος. Σοφά, επομένως, ο Δημητράκης το σώζει με το σχόλιο «...ή για να κερδίσουν εμένα», ώστε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από τη ρόμπα «να κάνουμε διαγωνισμό, για να κερδίσουν εσένα», που έχει προηγηθεί, ώστε να αποφύγει τυχόν τσαντιά / «άει στο διάολο, ρε κοπρίτη» / άλλη μπουρναζιώτικη αντίδραση, γιατί η ξανθιά έχει σαφές λαϊκότατο υπόβαθρο και όταν παντρευτεί (με ένα παιδί από τζάκι, ελπίζει), θα τα βγάλει τα T Shirt των Maiden. Εκτός από την κολλεξιόν Remember, τα υπερτραφή μπούτια και το κραυγαλέο φερμουάρ στο πέτσινο μίνι, που μοιραία τράβηξε το μάτι σου, θα ήθελα να εστιάσουμε στην τελική σεκάνς, όπου η αγυμνασιά, το χαλαρό στήθος (του Μήτσου), η πλήρης απουσία τραπεζοειδών και η κοιλίτσα, που εμπνέουν την αφοσίωση/υποταγή της ξανθιάς στον πολεμιστή, «δένουν» αρμονικά με το λιοντάρι της Νεμέας πάνω στη ζώνη, το οποίο μας προϊδεάζει σαφώς για το τρανό περιεχόμενο του παντελονιού. Άμα το βγάλει έξω, θα γίνει πανικός. Μου θέλανε και διεθνή καριέρα. Τουλάχιστον ο Adams τά ‘πινε τα στεροειδή του, καημένε. [ame=http://www.youtube.com/watch?v=kMceb7RGxuo&feature=related]YouTube - Metalmania - Dimitris Katis Θεωρώ, όμως, ότι ως γνώστες (γιατί κι εγώ πρέπει να παίζω κάπου στο TOP-200) οφείλουμε να αναρωτηθούμε και να ερευνήσουμε πού βρίσκονται σήμερον όλες αυτές οι μορφές, που συναντούσαμε τότε στο HM&MH. Ίσως, μάλιστα, θα έπρεπε να ξεκινήσουμε με αυτόν που αυτοπροσδιοριζόταν ως «μορφή», τον Dennis (ex- Raphael) Lee Marion, που τελικά ήταν, λέει, από την Παιανία, η (ολοσέλιδη) διαφήμιση του οποίου ανέφερε «η νέα μορφή του Heavy Metal τώρα σε δίσκο και live εμφάνιση στην Ελλάδα» (με τη γνωστή ιστορία της ακύρωσης τελικά των συναυλιών λόγω κοσμοσυρροής). Αν δεν απατώμαι, η διαφήμιση αυτή είχε μπει στην επόμενη σελίδα αμέσως μετά τη βιογραφία/ιστορία των Metallica (δλδ, μετά τα παλιά και καθιερωμένα, ορίστε και η νέα «μορφή»). Θα μπορούσαμε να το ανεβάσουμε ως γκάλοπ ή, αν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, ως σταυρόλεξο, όπως στα παλιά τεύχη του Heavy Metal (που το σταυρόλεξο λεγόταν «Μεταλλόγραμμα» και καμιά φορά δεν «έβγαιναν» οι ορισμοί, δηλ. δε λυνόταν, γιατί είχαν κάνει λάθος στο σχεδιασμό!!!!!) ΥΓ- Επί του πιεστηρίου (του Metal Hammer): ενετοπίσθη ιστορικό τεκμήριο της σύρραξης Αγαμέμνονα – Μπλεκ (κάπου στη μεθόριο Τροίας-Χώρας του Marlboro, βλ. στο 1:39 και μετά). Για να σου κοπεί ο γέλως, σου θυμίζω ότι το νοίκι για τις φοράδες –όπως και τα συνολάκια και το ταξί της ξανθιάς- τα πληρώσαμε εμείς (δηλ., τότε, οι μπαμπάδες/μαμάδες μας) με τη χρέωση υπέρ της ΕΡΤ στο λογαριασμό της ΔΕΗ. Τώρα γέλα, αν είσαι άντρας. [ame=http://www.youtube.com/watch?v=0D64dR3UFpg&feature=related]YouTube - Exoristoi- Exoristoi sta vouna
  2. τελειώνουν αυτά; [under Moderation - Be back soon]
  3. Όχι, μωρέ, τι αλήτης, [under Moderation - Be back soon]
  4. Κρίστι, υπάρχει μια πιθανότης να εννοείς το "Crossroads" και την κλασική Ελ Πάσο-αναμέτρηση μεταξύ Ralph Macchio και Steve Vai, στην οποία αναδεικνύεται νικητής ο πρώτος (κάπου εδώ η ταινία παρουσιάζει χαρακτηριστικά επιστημονικής φαντασίας). Η ταινία, ωστόσο, είναι μια εκλαϊκευμένη εκδοχή και κινηματογραφική μεταφορά της μπλουζ μυθολογίας με ραντεβού στα σταυροδρόμια με σατανάδες ατζέντηδες, "μαύρα" μπλουζάδικα κλαμπ, αυτοδίδακτους μπλούζμεν που παίζουν από την ψυχή και ακόμα περισσότερες φυτείες του νότου και προσφυγιά, φτώχεια και γυναίκες και δεν τη λες μέταλ ταινία. Έχει κάποιο μέταλ ενδιαφέρον, βέβαια, λόγω της κιθαριστικής κόντρας και του πιτσιρικά ροκομεταλλά Vai, που μασάει στο τέλος απέναντι στην μπλουζιάρα Telecaster του μπέιμπιφεις Ραλφ. Καλά, εννοείται ότι υπήρξε must θέαμα στα 80's, δεν το συζητάμε αυτό.
  5. Θα σχολιάσω τις "Κόντρες" μόνο, αίτινες υπήρξαν αγαπημένο θέαμα (τόσο, που υποχρεωνόμουν σε μια φίλη, γιατί δεν είχα τηλεόραση εκείνο το διάστημα και κουβαλιόμουν σπίτι της, για να τις βλέπω). Πριν από κάθε άλλο τι ξεκαθαρίζω ότι εξέπεμπαν σε αηδή βαθμό όλη την φιλοσοφία της φλωριάς του 90 με σύμβολο και σημείο αναφοράς τον μακαρίτη, που πούλαγε τρέλα σε μικροαστούς παίχτες, οι οποίοι συναγωνίζονταν σε άγνοια και καφρίλα πετώντας μνημειώδη μαργαριτάρια, όπως τα ακόλουθα (εννοείται ότι αναφέρομαι πάντα στις "Κόντρες" του Μπονάτσου και δη της πρώτης περιόδου, όπου κοντράρονταν μικρομεσαία σόγια μεταξύ τωνε και όχι στην πατατιά "Κόντρα Πλακέ" με τον έτι απεχθέστερο Παπαδόπουλο). - Πες μια χώρα, που έχει καλή μπύρα - Στοκχόλμη! - (και παίρνοντας το λόγο η άλλη ομάδα διά του αρχηγού της)...Στουτγκάρδη!!! - Πες έναν ιταλό σκηνοθέτη - Μπερλουσκόνι ! - Πες ένα κίτρινο φρούτο - Πορτοκάλι ! (συγγνώμη, που θα παραβιάσω τους κανόνες χρήσης, αλλά όσοι νομίζετε ότι το πορτοκαλί χρώμα βγήκε από το πορτοκάλι είστε κοινοί μλκς) - Πες μια μονάδα μέτρησης μήκους .......................... - Μεζούρα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Εντ δε όσκαρ γκόουζ του........ - Πες μια λέξη από "ωμέγα" ("ω") - Ο Μεγαλέξανδρος (! x 1.000.000) ΥΓ- Κανά γιουτιούμπ τεκμήριο του Κοντρο-μεγαλείου δεν υπάρχει πουθενά;;; ΕΔΙΤ Ευάγγελε, τώρα είδα το ποστ σου, αφού είχα πρώτα στείλει το δικό μου. Περί ρετρό: με την έννοια που αντιμετωπίζουμε το θέμα εδώ, ρετρό δεν είναι μόνο ό,τι καταξιώνεται καλλιτεχνικά, αισθητικά κλπ, αλλά και ό,τι παραπέμπει στη φιλοσοφία μιας συγκεκριμένης περασμένης εποχής. Ο "Γαρύφαλλος" παραπέμπει στα ασφαλώς ποιοτικότερα 70'ς. Θα ήταν ρετρό, όμως, ακόμα κι αν τα 70'ς ήταν ελεεινά. Αν δεχτώ το σκεπτικό σου, θα πρέπει να απεντάξω από το πάνθεο των ρετρό καταστάσεων το ελληνικό hardcore του '80, επειδή(ς) ήταν κιτσάτο και αρπακολλατζίδικο, πράγμα το οποίο προφανέστατα ούτε κι εσύ θα ήθελες και το οποίο εν πάσει περιπτώσει εγώ προσωπικά αρνούμαι κατηγορηματικά να πράξω. Ίσα ίσα που είναι ρετρό, ακριβώς διότι παραπέμπει στα low-tech 80'ς (ερασιτεχνική παραγωγή, κάκιστα ντουμπλάζ κλπ) και την παρωχημένη χωριατέ νοοτροπία του Έλληνα σε σχέση με το σεξ κατά το '80 (όχι ότι έχουμε κάνει και άλματα έκτοτε - μη σου πω ότι έχουμε πιο οπισθοδρομικά μυαλά...). Για να μη γράψω τώρα ότι πολύ πιο άξιο άσμα των Πελόμα Μποκιού από τον "Γαρύφαλλο", που βρωμάει επικίνδυνα Santana, ήταν από τον ίδιο δίσκο "Οι Μάγοι" και σφαχτούμε.... -)
  6. Η Άννα Μαρώνη δεν ήταν απλά "επίδοξη", όπως λέει ο εμπαθής συναγωνιστής, αλλά σκαλομιλανίτισσα φωνάρα, γι' αυτό άλλωστε κι ο Λεό της είχε γυρίσει κλιπ (νομίζω έπαιζαν κάτι πλάνα στη νησίδα της Συγγρού, σε κάτι ψωραλέους φοίνικες -ή το μπερδεύω με ανάλογο της Σου Κύρκου της ίδας περιόδου; -απαράδεκτος). Ο ατζέντης-μέντορας-ψησταριοβιομήχανος-αγαπητικός (έπαιζε μια κατηγορία μόνος του) Λεωνίδας πρέπει να υπήρξε και πρόεδρος του Βύζαντα Μεγάρων ένα διάστημα, εποχή γύρω στο '83 μιλάμε τώρα. Νομίζω, πάντως, ότι το πιο φοβερό και πιο καλτ απ' όλα ήταν ο τρόπος, με τον οποίο προαναγγελόταν η μετάδοση της τσόντας στους ούτως ή άλλως υποψιασμένους τηλεθεατές του Η8: ενώ προβάλλονταν σκυλάδικα κλιπ, ακουγόταν ξαφνικά από μικροφώνου "... σε λίγα λεπτά αυτό που όλοι περιμένατε...". Ακολουθούσε 3ωρη πανδαισία, ενώ εντύπωση έκανε το γεγονός ότι από τις ταινίες που πρόβαλλε (στα καπάκια, τη μια μετά την άλλη) είχε αφαιρέσει τις μη-χάρντκορ σκηνές της και καλά υπόθεσης, προβάλλοντας μόνο "το ψητό", πράγμα, βέβαια, εύλογο για κατασκευαστή-έμπορο ψησταριών. Και τέλος, επειδή βαθειά με είχε προβληματίσει εκείνο τον καιρό αν η Τζίνα Βαρώνη ήταν ιστορικό-υπαρκτό πρόσωπο, πρέπει να τονίσω ότι ναι, ήταν, όπως υπαρκτός ήταν και ο φίλος μου ντράμερ, που συνέπραττε μαζί της σε κονσερβατουάρ κάπου έξω απ' τη Ναύπακτο (ή Ναύπλιο μού 'χε πει; Δε θυμάμαι, ένιγουέι). Ελπίζω να έβαλα το λιθαράκι μου στην κατάκτηση της ιστορικής γνώσης και την καταγραφή του μείζονος πρόσφατου παρελθόντος ημών.
  7. Το ΠιράΓχα, όπως έλεγε η ταμπέλα, ήταν περίπτωση. Του αξίζουν πολλά όσκαρ, γιατί την εποχή της μεγάλης μαυρίλας και της παλινόρθωσης της φλωριάς (αρχές 90) ήταν ΤΟ ΜΟΝΟ μαγαζί του κέντρου, που κράτησε τη σημαία ψηλά. Έπαιζε κλασσικοροκάδικα πράγματα, καλό ελληνικό ροκ, ρέγγε (αφιέρωνε από μια ώρα σε κάθε είδος) και άλλα μεράκια. Ως εκ τούτου υπήρξε το μόνο μέρος, όπου προ ωραρίου Παπαθεμελή (< '95) μπορούσες να κάμεις στις πέντε παρά το πρωί παραγγελιά T-Rex. Βρισκόταν σε ένα στενό κάθετο στην Αριστοτέλους, 5 λεπτά απ' την πλατεία Βικτωρίας. Για κάποιο λόγο έχω την εντύπωση ότι ανήκε στους ιδιοκτήτες του Texas της Ιπποκράτους (εκ των οποίων έναν τον θυμάμαι ένα βράδυ να κυνηγάει άτομο μέσα στο Πιράγχα με το ξύλινο σκαμπό της μπάρας). Είναι αληθές ότι σύχναζαν διάφοροι, ανάμεσά τους και πολλοί "επιστήμονες" (κατά περίεργο τρόπο ολυμπιακοί, παρ' όλο που η γειτονιά βαζελοκρατείται), που τους λες και φιλάθλους, βέβαια, εάν θεωρήσεις άθλημα το να εκσφενδονίζει κανείς μπουκάλια μπίρας στον τοίχο, ώστε αυτά, ακολούθως, να σπάσουν. Τα μπουκάλια αυτά τιμώνταν πλήρη περιεχομένου περ. 300 δρχ, δλδ καλή τιμή για την εποχή (μικρό μέγεθος). Αργότερα έκανε έναν κάποιο συμβιβασμό το μαγαζάκι, αφού Παρασκευές/Σάββατα άρχισε να παίζει και καλά alternative, grunge κλπ, προκειμένου να μαζεύει κόσμο τις "εμπορικές" μέρες και με δυσαρέστησε. Δεν ήξερα ότι ο λόγος που έκλεισε ήταν αυτός που λέει η φίλη μας, αλλά δε μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Ωστόσο, πάντα είχα τη γνώμη ότι και στο πιο αιμοβόρικο μέρος, αν ξέρεις να κρατήσεις χαρακτήρα και αν δεν έχεις πάει με πρόθεση να πουλήσεις μούρη (δλδ, αν γίνει σαφές ότι δεν ανήκεις στην καφρίλα -ανεξαρτήτως νοημοσύνης οι κάφροι λόγω ενστίκτου το αντιλαμβάνονται αυτό, γιατί, αν είσαι εκτός φάσης, δεν τίθεται θέμα "ανταγωνισμού"- τότε δεν έχεις πρόβλημα). Πχ λόγω αθλητισμού ποτέ δεν έπινα ιδιαίτερα, ούτε ψαχνόμουν και η εμφάνισή μου πρέπει να ήταν μάλλον άσχετη, παρ' όλ' αυτά ουδέποτε αντιμετώπισα πρόβλημα. Τώρα θα μου πεις πόσο "ένστικτο" μπορεί να έχουν τα θραύσματα γυαλιού, που εκτινάσσονται από σπάσιμο μπίρας πάνω απ' το κεφάλι σου. Ε, απ' ό,τι φαίνεται, έχουν. Μην ξεχάσω να αναφέρω την "αραχτή" διακόσμιση του μαγαζιού ("καθίσματα" από κομμένους κορμούς δέντρων, καλαμωτή στην οροφή κλπ), που σου έδινε την εντύπωση ότι είσαι σε ροκάδικο σε νησί το '80 (κάποια στιγμή πρέπει να γίνει ένα σχετικό θρεντ). Εντάξει. Απολύτως οργασμικά γέλια. Με τρόπο, βέβαια, γιατί μας βλέπουν. Επί σειρά ετών τράκαρα στο δρόμο μια τύπισσα καθ' οδόν για Ριμπάουντ με όλο τον δέοντα σοβά. ΠΟΣΕΣ φορές μου είχε έρθει να τη ρωτήσω "τι είν' αυτά που κάνεις;", αλλά της τη χάρισα***. Νομίζω, φασιονβικτιμίλα σε συνδυασμό με άσχημα παιδικά χρόνια. Εκεί οφειλόταν η ακράτειά τους. Ναι. Μετά, περί τα μιντ-90'ς άρχισε να το παίζει πότε κλειστή και πότε ανοιχτή η Ριμπάουντ, τώρα δεν ξέρω τι γίνεται, λείπω και από Αθήνα. Έστω, δεκτά όλα τα γούστα, αλλά και η πολλή παρεξήγηση κάπου κουράζει. Τεσπάν, πάντα είχα την εντύπωση ότι το κλιηπ του Τσακνιιιή είχε εν μέρει γυριστεί στη Ριμπάουντ. Με χαρά θα διαβάσω κάποιο μήνυμα διάψευσης, που θα έκοβε και την τελευταία μου εμμονή με το χώρο. Αλλά, αν έχω δίκιο, είναι μια κάποια ευκαιρία να δείτε περί τίνος επρόκειτο. http://www.youtube.com/watch?v=rnWkpZrBLU0 ***Άσχετο, αλλά, για να κλείσουμε κάπως ανθρώπινα, νομίζω ότι θα έπαιρνα την απάντηση του 0:52 http://www.youtube.com/watch?v=_CR2soA6ijg&feature=related
  8. Στην Ombre όντως γινόταν της Ποπαίας. Φανατικότερος θαμών από μένα ήταν φίλος μου, άσχετος με μέταλ, σχετικότατος με τσαμπουκάδες, ο οποίος πήγαινε άπαξ της εβδομάδας για το εβδομαδιαίο ξύλο (τις προϋποθέσεις του οποίου δημιουργούσε ο ίδιος μπαίνοντας στην πίστα και χορεύοντας επίτηδες άτσαλα, ώστε να κλωτσάει άσχετους και να ξεκινά η φασαρία). Σύχναζα με κάποια μεγαλύτερα και πιο χαλαρά άτομα απολαμβάνοντας τη μουσική και το θέαμα των όσων γίνονταν. Νομίζω έξω απ' την Ombre έχω δει και την πιο σπλάτερ παρεξήγηση για γκομενικά έβερ (αυτός που τις έφαγε δεν πιστεύω να ζει). Έσκασα, όμως, που δεν κατάφερα να πάω ένα βράδυ, που ακουγόταν ότι θα σκάγανε μύτη οι Motorhead μετά το λάιβ στο Σπόρτινγκ (και πρέπει όντως νά 'χανε πάει). Στη Renegade πήγα τελευταία φορά γύρω στο 95. Είχα κινδυνεύσει άπειρες φορές να φύγω σηκωτός, γιατί είχα ήδη μεγαλώσει και η εικόνα με το air guitar, που λέει κι ο φίλος, μπροστά στους καθρεύτες, μου φαινόταν πολύ αστεία και με έπιανε νευρικό γέλιο ΑΣΥΓΚΡΑΤΗΤΟ. Ειδικά στην αρχή του προγράμματος, που έπειζε θρας και μεζεύονταν όλοι οι air-βιρτουόζοι και παίζανε αέρα κοπανιστό. Μετά το γύρναγε στο κλασσικό μέταλ, αργότερα στο ροκ και τέλος η πίστα έπεφτε σαν ώριμο φρούτο στον γράφοντα με Gallagher, Socrates κλπ (οπότε πιθανώς γελούσαν οι άλλοι, αλλά ήταν ήδη χαράματα και ο κόσμος που είχε απομείνει, λιγοστός ). Απορώ που δεν αναφέρθηκε η Rainbow (πρέπει νά 'ταν στην Πλατεία Καλογήρων στη Δάφνη). Αντί άλλης περιγραφής θα αναφέρω ότι ήταν το μέρος, στο οποίο είχα παρακολουθήσει το πρώτο καθαρά μέταλ λάιβ -και τραυματικότατο- τους Φλέιμς αυτοπροσώπως στην κλασσική τους σύνθεση. Πήγα έχοντας συγκεντρώσει κατόπιν αιματηρών οικονομιών-δαπανήσει-κλάψει (μ' αυτή τη σειρά) 9 ολόκληρα κατοστάρικα, για να αγοράσω το "Μέρσιλς Σλότερ"- σιγά το καλσόν- που εντελώς αξιοκρατικά είχε βαθμολογηθεί από το "Χέβι Μέταλ" με 10/10 (παρεμπιπτόντως με 10/10 είχε βαθμολογηθεί και το εξώφυλλο, αλλά και η παραγωγή του, που, όμως, είχε γίνει με ΟΧΤΑΚΑΝΑΛΟ!!!). Το απεχθές άκουσμα του άνω αριστουργήματος δε με αποθάρρυνε (αφού ήμουν βέβαιος ότι επρόκειτο για κλάσση, παρ' όλη τη φόλα, που είχα φάει) λόγω της διαφήμισης, που μας είχε κάνει ιδεόληπτους με τους Φλέιμς (για τους οποίους, συμφώνως προς τη διαφήμιση και τις δηλώσεις τους, μέχρι εκείνο το σημείο θεωρούσα ότι είναι "ξένοι" και ότι "ετοιμάζονται για το Μόνστερς οφ Ροκ"). Βέβαια, το όλο πρόμο του λάιβ (κάτι παρακμιακά χειρόγραφα αφισσάκια) με είχε θορυβήσει κάπως, αλλά ο άμυαλος θέλησα να επιμείνω: με το που μπήκα και είδα τις υποδομές του σόου, το όλο ψαροκωστουλέικο αμπαλάζ και τους Φλέιμς να έχουν κολλητηλίκια σε άπταιστα ξενέζικα με το μισό μαγαζί (ήταν και μπραχαμιώτες), ένιωσα ........................ πολύ άσχημα, ρε παιδιά............... (Τιπ: στο λάιβ εκείνο παίχτηκε και το άφθαστο, ελληνικότατα τριτοκοσμικό καφριλίκι να παραπονεθεί ο ντράμερ ότι του έσπασε το λουράκι της μπότας, "επειδή έπαιζε πολύ γρήγορα", ενώ η πικρή αλήθεια ήταν και πάλι ότι το είχε λύσει μοναχός του. Παρεμπιπτόντως, δε, τα "ντραμς" στο "Μέρσιλς Σλότερ" ήταν ντραμ μασίν- τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει νά 'ναι όντως παγκόσμιο φαινόμενο τα άτομα: δεν πρέπει να έχει γραφεί άλλος θρας δίσκος με ψεύτικα τύμπανα...)
  9. @Wally, μη στενοχωριέσαι. Έχω κρατήσει εγώ άπειρα. Και όλως προσεχώς θα «οργανωθούμε_ρε_παιδιά» (Copyright: «Γρανίτα από Μελάνι») και θα κανονίσουμε βραδιά ανάγνωσης αγγελιών, όπου θα ακούγεται, ας πούμε, «ζητείται μπασίστρια, κιθαρίστρια και τραγουδίστρια για δημιουργία μέταλ σχήματος με προοπτικές» (του κερατά, και η μπασίστρια μόνο να ψιλομετράει, είμαι κυριλέ, σου λέει) υπό τους ήχους Bonfire. Σε σχέση με το πριβέ σου: έχω ήδη αποδεχτεί τους όρους χρήσης. Ας πρόσεχα . Καταλαβαίνω πολύ καλά τι λες (τα «οικονομικά μας», όμοια). Βέβαια, αν επέλεγες να μου το έλεγες πριν παρέμβεις, θα μπορούσα να κάνω έντιτ. @Joe, το θέμα είναι ακριβώς ότι «αυτοί έκαναν τη δουλειά τους». Αλλά, η δουλειά είχε θύματα. Νομίζω, λόγω και της ηλικίας του αναγνωστικού κοινού, ότι, όσο κι αν προσπαθούσε κανείς να ντριπλάρει τα όσα (ενίοτε επικίνδυνα) γράφονταν, όλο και κάτι έμενε, τόσο σε επίπεδο αισθητικής, όσο και νοοτροπίας. Παρεμπιπτόντως, πρόσφατα γυρίστηκε και μια ταινία (ντοκιμαντέρ) για το ελληνικό μέταλ με ήρωες και «μάρτυρες» πολλές από τις ημεδαπές φίρμες –λέμε, τώρα (οι ίδιοι, πάντως, φαίνεται να το πιστεύουν)- που λόγω “HM/MH” τρώγαμε τότε στη μάπα συστηματικά. Δεν ξέρω αν εσύ ή η εργασία σου έχετε κάποια σχέση με το ντοκιμαντέρ αυτό. Αν όχι (στο πρώτο. Και ναι, στο δεύτερο), αφού δηλώσω προκαταβολικά ότι δεν πολυσυμφωνώ ούτε με την οπτική του δημιουργού ούτε με τα όσα παρουσιάζονται, σου (/σας/μας) παραθέτω το λινκ [ame=http://video.google.com/videoplay?docid=-2942712091615079909&hl=el]http://video.google.com/videoplay?docid=-2...615079909&hl=el @ΑΕΟΝ Σωστά. Το HM/MH ήταν –σχεδόν- η μόνη πηγή πληροφόρησης τότε. Σου θυμίζω, όμως, κάτι: όντως στη σημερινή net-εποχή μʼ ένα κλικ στο γκουγκλ αποκτάς πρόσβαση σε έναν απέραντο ωκεανό πληροφοριών. Και μʼ ένα, αντίστοιχα, στο utube, σʼ ένα θησαυρό αρχειακού μουσικού υλικού. Αλλά, τότε, η εποχή είχε αναπτύξει μηχανισμούς ελέγχου της ποιότητας της πληροφορίας (πληροφόρηση από φίλους, διαδικασία δανεισμού και ακρόασης, διαδικασία αναζήτησης υλικού είτε στο Μοναστηράκι είτε στη δισκοθήκη του μεγαλύτερου ξαδέρφου, συζήτηση με ειδήμονες μουσικούς κλπκλπ). Όσο πιο «χειροτεχνικά» και μερακλίδικα είναι τα πράγματα, τόσο πιο πολύ διασφαλίζεται η ουσία και η ποιότητα αυτού που αναζητάς. Οπότε, η εποχή εκείνη μπορεί να μην είχε ποσότητα πληροφοριών, αλλά είχε μηχανισμούς αξιόπιστης πληροφόρησης. Στο βαθμό που η πληροφόρηση αυτή δεν ήταν γινόμενο της εξίσωσης των ανθρώπινων σχέσεων (φίλοι, συμμαθητές, ομοιοπαθείς μεταλλάδες κοκ), αλλά, αντίθετα, ήταν «δοτή» άνωθεν, παρεχόμενη από τρίτους (τεχνοκράτες του είδους συντάκτες του HM/MH) και ετοιματζίδικη, ήταν και αναξιόπιστη και κατευθυνόμενη. Αυτό είναι ένα πολύ καλό μάθημα για το πώς σήμερα κατευθύνονται τα πράγματα (όχι μόνο στη μουσική πληροφόρηση, γενικότερα μιλάω), παρά τη φαινομενική «ελευθερία» και την αφθονία των παρεχόμενων πληροφοριών. Κάτι τελευταίο περί του ανδρός που αναφέρεις: Πρώτον, το ότι ήταν «σαφέστατα τοποθετημένος» δεν τον καθιστά ακαταλόγιστο, βέβαια. Δεν μπορεί κανείς, μόνο και μόνο επειδή έχει «τοποθετηθεί», να αποκτά βήμα για τις φασιστικές ιδέες του. Και, εννοείται, η όποια «αντίδραση» των αναγνωστών δεν αντιμετώπιζε αποτελεσματικά σε επίπεδο αντιπαράθεσης τη δική του. Άλλο βάρος και επισημότητα έχει η άποψη ενός συντάκτη, άλλη αυτή ενός τυχαίου επιστολογράφου ενός εντύπου. Εξάλλου, τις «αντιδράσεις» τις δημοσίευαν ΟΤΑΝ ήθελαν (μάλιστα, πριν τη συγχώνευση με το Metal Hammer ΔΕ δημοσιεύονταν τα γράμματα, αλλά μόνον οι απαντήσεις των συντακτών) και πάντα κοίταζαν να δημοσιεύουν ταυτόχρονα και φασίζουσες επιστολές με προφανείς παρενέργειες στα εφηβικά μυαλά, που διάβαζαν το περιοδικό. Δεύτερον, τις απόψεις του, που ήταν, βέβαια, του είδους που ανέφερα, δεν είχε κανένα δικαίωμα να τις χρεώνει σε ένα ολόκληρο αισθητικό/μουσικό ιδίωμα και στους ανθρώπους που το υπηρετούσαν ή το άκουγαν. Το μέταλ μπορεί ως γνήσιο παιδί της μουσικής βιομηχανίας να ήταν ώρες ώρες κάπως συντηρητικό, απολιτίκ, κιτς ή παιδιάστικο, αλλά δεν ήταν ούτε μισογύνικο ούτε ρατσιστικό, όπως οι απόψεις του κυρίου (η «βαρυμαγκιά» του οποίου όπως και κάποιων άλλων συντακτών με ανάλογα μυαλά φαινόταν με το παραπάνω από τον απύθμενα κακομοίρικο και μπακουρέικο τρόπο, με τον οποίο σαλιάριζαν με τις έφηβες αναγνώστριες από τη στήλη της απάντησης στην αλληλογραφία στο “Heavy Metal” του ʼ80). Αλλά, όταν κάποιος προπαγανδίζει ναζιστικής εμπνεύσεως και υφής επιχειρήματα περί «αισθητικής καθαρότητος» του μέταλ, το οποίο «μολύνεται» από τις προσμίξεις με «κατώτερα» μουσικά είδη και άλλα παπατζιλίκια αντί να πει στο αθώο και ανυποψίαστο κοινό του ως μουσικοκριτικός ότι η ανάγκη των ανθρώπων να εκφράζονται μέσω της τέχνης είναι ενιαία και ότι όσα είναι τα ανθρώπινα μυαλά και οι κουλτούρες τόσες είναι και οι μουσικές γλώσσες που μιλάνε οι άνθρωποι και ότι τίποτα στην τέχνη ή τον πολιτισμό δεν ξεκινά από παρθενογέννεση, αλλά όλα είναι αποτελέσματα έμπνευσης, επιρροών, προσμίξεων και εξέλιξης και, απλώς, ο καθένας επιλέγει τι θα ακούσει ανάλογα με το γούστο, τα βιώματα και την καλλιέργειά του, τότε δεν πρέπει να μας εκπλήσσει ότι άρχιζαν σιγά σιγά να φτάνουν στο περιοδικό επιστολές εφήβων αναγνωστών περί «βρωμοαράπηδων», που παίζουν «ψευτο-μέταλ» και γυναικών, που ο «φυσικός» ρόλος τους είναι του «σκεπτόμενου μπιμπελό». Μάλιστα, περί το 91-92, δε θυμάμαι καλά, ανεβαίνοντας ένα πρωί στο Happening (αυτό το ρετρό πάλι;; είχα δει –και μου πέσαν τα δόντια- ένα αφισσάκι περί «μεταλ-άρειας μουσικής έκφρασης» και άλλους εμετούς. Οπότε, βάζοντας στη ζυγαριά απʼ τη μια τον Τόλκιεν, στον οποίο και καλά αναφερόταν και από την άλλη όλο το έμεσμα που προπαγάνδιζε, είναι, νομίζω, φανερό πού γέρνει η ζυγαριά. Ελάχιστες μόνο φωνές ειλικρίνειας θυμάμαι εκεί μέσα. Μου έρχεται τώρα στο νου ένα άρθρο-απάντηση του Σιατόπουλου για τον ιδεολογικό/αισθητικό συντηρητισμό στο μέταλ κι άλλο ένα του Στάθη του Παναγιωτόπουλου (που έγραφε ήδη στο Ποπ+Ροκ, του μετέπειτα παρουσιαστή του «Μεταλλουργείου», του «Κομφούζιο» και του «Τζάμιν» στην ΕΤ3 και νυν συμπαρουσιαστή στη συλλογική εκπομπή με τον Κανάκη στον Αντ1) για την ελληνική μέταλ σκηνή, στο οποίο ο άνθρωπος είχε το σθένος να γράψει ξεκάθαρα ότι η ελληνική σκηνή παίρνει αυτό που της αξίζει, γιατί τεχνικά, αισθητικά και οργανωτικά υστερεί της ξένης μέταλ σκηνής. Πάντως, μʼ άρεσε έτσι που τα είπαμε μετά από καιρό (και αντιπαρατεθήκαμε με το γνωστό πάθος της "στήλης της αλληλογραφίας", βεβαίως βεβαίως).
  10. Φίλε Τζο, κανένας ρομαντισμός δεν υπήρχε στις αρχές. Όχι από τους φορείς της έκδοσης (εκδότες, κειμενογράφους-μουσικοκριτικούς κλπ). Ρομαντισμός -με ισχυρότατη δόση αφέλειας και έλλειψη συνείδησης του τόπου και του χρόνου- υπήρχε μόνο από τους ακροατές-αναγνώστες, που στο σύνολό μας ήμαστε τινς το '80 και ζώντας -ως τινς- στην κοσμάρα μας αντιμετωπίζαμε με μεταφυσική ιερότητα τους "ήρωές" μας (μουσικούς) και καλή πίστη και άγνοια το περιοδικό. Ο όλος ερασιτεχνισμός, που χαρακτηρίζεις ως ρομαντισμό, οφειλόταν στο επίπεδο της εξέλιξης της μουσικής βιομηχανίας στην Ελλάδα του '84, το οποίο ήταν υποτυπώδες: Μια-δυο εκπομπές στο ραδιόφωνο (πχ Πετρίδης), το ΠΟΠ+ΡΟΚ (ο ίδιος), το Μουσικόραμα και δυο-τρία έντυπα ανάλογης προς το HeavyMetal προαγωγής της ποπ υποκουλτούρας στον εφηβικό κόσμο (Ποπκορν, Δισκομόδα κλπ ρετρό). Επίσης, χέρι είχε μπει και σε κάποια άλλα νενικά έντυπα διαφορετικού (όχι μουσικού) περιεχομένου, που είχαν μεγάλη απήχηση και φιλοξενούσαν και κάποιες αναφορές στα μουσικά δρώμενα (Μανίνα, Κατερίνα, Αγόρι). Ο ρόλος αυτών των εντύπων ήταν προβολή των μουσικών και η ειδησεογραφία και ο σχολιασμός της μουσικής σκηνής εκείνης της εποχής. Δηλαδή, η διαχείριση του προϊόντος της μουσικής βιομηχανίας. Οπότε, ο φορέας αυτής της διαχείρισης ήταν φυσικά οι εταιρίες δίσκων. Στο ΠΟΠ+ΡΟΚ υπήρχε μια αντιπροσωπευτικότερη εκπροσώπηση των εταιριών (δηλ. μια αναλογικότερη πρακτόρευση των συμφερόντων τους), διότι το υλικό ήταν ογκωδέστερο και η αγορά μεγαλύτερη. Αρκετές εταιρίες δλδ εμπλέκονταν στη διαχείριση του ποπ/ροκ προϊόντος και είχαν ήδη από χρόνια οργανώσει τμήματα μάρκετινγκ. Στο "Heavy Metal", στις "αρχές" που αναφέρεις, ένα μόνο χέρι κατηύθυνε τα πράγματα: η ΕΜΙ (Κουτουβός), γιατί ήταν η πρώτη που οργάνωσε το μάνατζμέντ της στο χώρο του μέταλ στην Ελλάδα. Καμία άλλη εταιρία δεν είχε ενδιαφερθεί. Επιπλέον, εκείνη την εποχή η ΕΜΙ είχε υπογράψει (ή διένεμε) στην Ελλάδα σχεδόν όλο το βαρύ πυροβολικό του μέταλ, με το οποίο βομβαρδιζόταν ο έλλην μεταλάς από το περιοδικό (Iron Maiden, Scorpions, Saxon, WASP κλπ). Αυτή η πλάκα κράτησε περίπου 2 χρόνια (85-86). Από 'κει και μετά με τη παγκόσμια εμπορική έκρηξη του Μέταλ, όλες οι εταιρίες άρχισαν σιγά σιγά να οργανώνονται και το μάνατζμεντ στο μέταλ γενικά να αναβαθμίζεται, οπότε απέκτησαν λόγο στο περιοδικό και η Polygram, Epic κλπ, πέρα από τις καθαρά μεταλλικές Noise, Roadrunner κλπ. Ειδικά, αντιπροσωπεύτηκε μανιωδώς η ντόπια FM Records, που είχε και τη διανομή στην Ελλάδα πολλών από τις παραπάνω μεταλο-εταιρίες, σε βαθμό σκανδαλώδη με τα γνωστά ευτράπελα και γελοία (περίπτωση Flames, προώθηση όλου του σκουπιδαριού της εποχής ως νέων Maiden κλπ. Θυμίζω ότι ήδη από το 86 είχε γίνει άρθρο - παρουσίαση της Roadrunner(!) μετά από ταξίδι του Lord στις Βρυξέλλες, έδρα ( της εταιρίας, την οποία στην Ελλάδα διένεμε, όλως τυχαίως, η FM Records, υπάλληλος και γενικός δερβέναγας στην οποία ήταν ο Lord). Μ' αυτά και μ' αυτά κατάφεραν να χειραγωγήσουν το γούστο και τις προτιμήσεις των παιδιών τότε σύμφωνα με τις επιταγές του μάρκετινγκ διεθνώς, αλλά και τις εγχώριες ανάγκες (βλ. FM) και έστησαν μια χαρά το σκηνικό της αγοράς. Στην αρχή επιταγή του μάρκετινγκ διεθνώς ήταν η προώθηση του thrash, που τότε ήταν η μόδα παγκοσμίως, οπότε σιγά σιγά άρχισαν οι ευνοϊκές κριτικές και τα άρθρα για Metallica, Megadeth (αλλά και για πολλούς άλλους της σειράς) κα. Συγχρόνως τους χτύπησαν τα τέλια για προώθηση και του "εμπορικού" μέταλ (Bon Jovi, Cinderella κλπκλπ), που τα προωθούσαν μεν, αλλά χωρίς φανατισμό, για να διατηρούν το και καλά "σκληρό" προφίλ τους (εννοείται αζημίως για τις εταιρίες, αφού αυτό το είδος διαφημιζόταν και από το σύνολο του μάρκετινγκ διεθνώς). Αργότερα το ίδιο έγινε με το grunge κλπκλπ. Φυσικά στο εμπόριο -πόσο μάλλον στο άγριο εμπόριο της μουσικής βιομηχανίας- δεν υπάρχει ηθική. Ωστόσο, δύο πράγματα δε θα συγχρήσω ποτέ σ' αυτούς τους απίθανους, που είχαν αναλάβει εργολαβικά να μας στραβώσουν. Πρώτο, την άμεση εκμετάλλευση της ανάγκης κάποιων παιδιών, που προκειμένου να τη βγάλουν σε δύσκολες ώρες, ξεπουλούσαν όσο όσο και αντί πινακίου φακής ολόκληρες δισκοθήκες στα δισκάδικα της εποχής (συμφερόντων των μη εξαιρετέων συντακτών του "ΗΜ" -θυμίζω ότι το Rock City -από το σταφ του οποίου στο περιοδικό έγραφαν ο Lord, η γυναίκα του και κανας δυο υπάλληλοι !- ξαφνικά, από το πουθενά ως τα τέλη του 80 είχε 2 μαγαζιά στην Αθήνα και ένα στη Σαλονίκη). Και δεύτερο -και πολύ χειρότερο- τη σκόπιμη αναπαραγωγή και μεταφορά και διαφήμιση νεοφασιστικών και ρατσιστικών ιδεών κάθε είδους (από την προπαγάνδιση του σεξισμού και της "φυσικής κατωτερότητας" της γυναίκας μέχρι εθνικιστικών, ακροδεξιών απόψεων) τις οποίες το ευρύ, εφηβικό και ανυποψίαστο κοινό του περιοδικού δεν ήταν σε θέση να επεξεργαστεί λογικά, με χρήση της στήλης της "αλληλογραφίας" (στην οποία επέλεγαν να δημοσιεύουν σταθερά απαράδεκτα πράματα), αλλά και μόνιμων στηλών του περιοδικού - ιδίως στα χρόνια του Metal Hammer. Πάντως, τις στήλες των αγγελιών τις διαβάζεις και σήμερα με μεγάάάάάάάλη χαρά -)))))
  11. 1245 Οκ, το θυμήθηκα, το Topsy είναι, απλά το είχα συνηθίσει στην εκτέλεση από Django Reinhardt. Είναι λίγο Οτάνις κερνάει, Οτάνις πίνει η απάντηση, αλλά από τότε που προανήγγειλες το κουίζ στο θρεντ του Μαρή, προσπαθούσα να το θυμηθώ εν μέσω παροξυσμού αλτσχάιμερ, τελικά, όμως, παραήταν κλασσικό, για να μου ξεφύγει
  12. Μερικά ενσταντανέ ενδυματολογικού σουρρεαλισμού -γιατί στο θρεντ αυτό μιλάμε με ντοκουμέντα. Στο πρώτο εξ αυτών ο Μαλατέστα με τσαγανό θαμώνα των εσπρεσσάδικων της πλατείας Αγίου Μάρκου εξηγεί στους παρισταμένους τι έχει παιχτεί στο βυθό (ή ο ημεδαπός υπόκοσμος του 1955 δεν είχε το νόου χάου για υποβρύχιες βρωμοδουλειές και χρειαζόταν τη συνδρομή του διεθνούς εγκλήματος -αθώες εποχές- ή ο Μαλατέστα, όπως μαρτυρά η εμφάνισή του, ήταν μπροστά από την εποχή του. Σε κάθε περίπτωση προτιμάμε την πρώτη εκδοχή ως συνεπείς 80's ρετρομάνιαξ.) Παρακάτω, έχει παιχτεί παρεξήγηση με Ξάνθο και ο συμπαθής Καραμήτρος σηκώνεται για τσαμπουκά με αποτέλεσμα να σκίσει όλα τα καλσόν της Ύδρας (Τους χωρίζει ο Αποστόλου τελικά, αλλά η φράση "που πά', ρε Μαλατέστα" από 'κει προέρχεται, πάντως). Στην επόμενη συνεχίζει απτόητος και ζητά με αέρα Ρώμης (ενώ ο τύπος είναι φανερά απ' το Μπάρι, αλλά ας όψεται η ξενομανία μας) από την κα Αργύρη να φάνε κάπου έξω για βράδυ (γι' αυτό έβαλε το φουτουριστικό έιτις συνολάκι, για εφφέ στη γκόμενα), δευτερόλεπτα πριν δειπνήσει τελικά μόνος του το χυλό που του σέρβιρε. Και κλείνω με ένα ακόμη μπουνιουελικό σκρίνσοτ από την άφιξη στην Ύδρα των 'Αλεξ, Μελαχρινού και Ντίνου, ο εκ των οποίων Βαλτινός με ρέιμπαν και πλήρως ενημερωμένος (από τις 24 Ώρες) για το πόσες κάρτες συμπλήρωσε ο Ζάτετς κι αν θα παίξει ο Καφκενάρης την Κυριακή, συναναστρέφεται τον αιφνιδίως μπελ επόκ Χρυσικάκο. Την παρτίδα κερδίζει ως εκ τούτου ο Καρατζάς/Μελαχρινός, ο οποίος φέρει την πουκαμίσα του συνταξιούχου σε ασθενές σιέλ του νοσοκομείου, που είναι διαχρονικό ρούχο παλαίμαχου. Είχε καταφανές δίκιο στις 24 Οκτωβρίου ο συνάδερφος Gryzor, που έγραψε ότι το τράβηξαν όσο δεν πήγαινε, αφού κατά πάσα πιθανότητα αυτές οι απιθανιές έγιναν σε γυρίσματα εκτός αρχικού σχεδιασμού, όταν είδαν ότι η σειρά είχε επιτυχία και αποφάσισαν να αυξήσουν τη διάρκειά της κρατώντας σταθερό το κόστος της (με θύματα των περικοπών το μισθό του ενδυματολόγου, στυλίστα κλπ). Άρα -νέο δίλημμα- ή ο Κακογιάννης κινηματογράφησε αυθεντικά την Ύδρα του '50 στο "κορίτσι με τα μαύρα" ή ο Τίμος. Για τους ίδιους ανωτέρω λόγους επιλέγουμε τη δεύτερη εκδοχή
  13. Ο Αυλακιώτης ήταν πιο κλασσάτος, πιο προσεγμένη παραγωγή, πιο "θεατρικές" οι προδιαγραφές του, με περισσότερο μεράκι καμωμένος. Στο μεταίχμιο των "καθαρών" 80's, πριν τα σαρώσει όλα η λαίλαπα των επερχόμενων 90's. Ο Κώνστας υπήρξε προφανέστατα αίτιος πολλών παιδικών-εφηβικών ψυχικών τραυμάτων. Πρέπει να ανέβαζε τον ανά την επικράτεια μ.ο. αδρεναλίνης κατά τις ώρες προβολής του αποφασιστικά. Και μια φορά που δεν το είδαμε, έπρεπε να δουμε στην ΕΡΤ1 τον τελικό του Ευρωμπάσκετ και αδρεναλινιαστήκαμε και πάλι δεόντως. Πιο κλασσική αστυνομική δομή, σε αγκαθακριστοειδές καλούπι. Αλλά και κάπως λιγότερο πολύπλοκο και λιγότερο προσεγμένο, με απαράδεκτες ατέλειες, αναχρονισμούς και γενικά "στήσιμο" κατώτερο του Αυλακιώτη. Το έβλεπα όμως και κατά δυο χρόνια μεγαλύτερος (2 χρόνια είναι τεράστια διαφορά σε κείνες τις ηλικίες) και έτσι συναισθηματικά έχω δεθεί περισσότερο με τον Τίμο. Εκτός των άλλων ομοιοτήτων, πράγμα φυσικό, αφού πρόκειται για τους ίδιους δημιουργούς (Μαρή - Ανδρέου), απολύτως χαρακτηριστική ήταν η ανισότητα στην απόδοση των ηθοποιών: και στις δύο περιπτώσεις υπήρχε μια ομάδα που έδινε ρέστα και κάποιοι άλλοι εκτός κλίματος αγώνος. Στον Αυλακιώτη, βασικοί οι Πάρλας, Κανδήλας ("Ούρλιχ" - είχε κάνει και τη διασκευή του κειμένου του Μαρή), Κουρκουμέλος ή κάπως έτσι (Ο Κόνορ) κλπκλπκλπ. Στον πάγκο πχ ο διευθυντής της εφημερίδας Λουκάκης, ενώ ο υπερτριακονταετής έρως μου γι' αυτή, δε μ' εμποδίζει να δω ότι το κατά τα άλλα άξιο και ταλαντούχο Νοράκι ήταν κάπως όχι καλό, αφού επέλεξε να παίξει τη μυστηριώδη και τετραπέρατη Βάλια με ενζενί προδιαγραφές (με αποκορύφωμα τη σκηνή, που την κουρεύουν ως κρατούμενη οι γερμανοί κι αυτή έχει ύφος κακιωμένης θυγατέρας, που δεν της παίρνει γλυφιτζούρι ο μπαμπάς της). Στον Τίμο, απ' τη μια ρεσιτάλ από Χρυσικάκο, Τσιούνη (που προσφάτως πήγε και χώθηκε σε κάτι κρατικές επιτροπές του ΥΠΠΟ...υπό τον Ζαχόπουλο και μας ξενέρωσε), Καρύδη, Καρατζά, Ξενίδη κλπ κι απ' την άλλη παγκίτισσα η Διαλυνά, ο κάπως_σιτεμένος_για_βοηθός_του_Μπέκα, του οποίου μου διαφεύγει το όνομα, ο φανερά ιταλός τουρίστας Μαλατέστα, η καρικατούρα φανατικού γερμανού, που παίζει τον Βολφ -ακόμα κι ο Γαλανός ήταν κάπως εκτός κλίματος. Ωστόσο, ο Τιμόθεος θά 'πρεπε να μείνει ούτως ή άλλως στην ιστορία ως η μοναδική περίπτωση, όπου η Μιμή βλέπεται στοιχειωδώς, ακριβώς επειδή έβγαζε μια νταρκίλα και μια αποστασιοποίηση και δεν εξετράπη σε βεντετίστικα ναζιάκια. Βέβαια, στον Τιμόθεο υπάρχει και μια εντυπωσιακή ποικιλία οικολογικών σκηνών με τα εναλλασσόμενα γουνικά της κας Μιμής Κώνστα (να φοράει ΟΛΟ το τομάρι και η φάτσα της αλεπούς να σε κοιτά μακάβρια), που δύσκολα θα διαγραφούν από την μπλακ λιστ της γκρινπις, αλλά, πάλι, ΠΟΣΟ να συγκρατηθεί κανείς; Κάπως έπρεπε να μας υπενθυμίζει περί ποίας ντίβας πρόκειται. Μερικές αβαρίες έχουν γίνει και στη μουσική. Στον Αυλακιώτη με το χατζηνασέικο σήμα, σε κάποιες σκηνές κάργα μυστηρίου παίζει το Shine on you crazy diamond των Pink Floyd (!!!). Συνήθως ακούγονται παραλλαγές πάνω στο θέμα της ψυχεδελικής εισαγωγής των πλήκτρων, αλλά υπάρχουν και μια - δυο καρα-λολ περιπτώσεις, που το θέμα παίζει απαράλλαχτο, όπως το γέννησε ο Waters του - Γιώώώργοο;;; Στον Τίμο, τη μουσική του οποίου έχει γράψει ο (και θεατρικός συγγραφεύς) Κώστας Λιάκουρης, το σήμα μου θυμίζει έντονα ένα παλιό jazz standard (αν το βρω, θα τον κλείσω μέσα. Ή θα μπορούσα να φωνάξω τον Μπέκα, αλλά είναι βάρβαρο για ένα τέτοιο θέμα να χτυπήσει το θορυβωδέστατο τηλέφωνό του, την ώρα που θα ρουφάει μεγαλειωδώς το καφεδάκι του ο άνθρωπος). Ο Τίμος, όμως, έχει "γράψει" και για κάποιους ασυγχώρητους αναχρονισμούς, τύπου κρις κραφτ στο λιμάνι της Ύδρας (νομίζω στην Ύδρα πάλι η Μιμή κοιτάζει μια φωτισμένη βιτρίνα) το 1955 υποτίθεται, με αποκορύφωμα την εμφάνιση Μαλατέστα με τζιν!! Τέλος, θα πρότεινα να προστεθεί στο παρόν γκάλοπ το ερώτημα "πόσοι πρωταγωνιστές του Ανδρέου θα πεθάνουν εφεξής από καρκίνο του πνεύμονος;" ή "σε ποιες σκηνές οι ηθοποιοί ΔΕΝ καπνίζουν;" - μιλάμε ότι οι άνθρωποι έπρεπε να ζητήσουν επίδομα ανθυγιεινής κανονικά, δηλαδή. ΥΓ- Κάποιες "ιστορίες του Μπέκα" ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ θέλουν εδώ μέσα; Α, μην ξεχάσω. Καλό θα είναι, όταν γράφουμε για παλιά σήριαλ, ειδικά για αστυνομικά, να μην αποκαλύπτουμε την πλοκή και -για όνομα- το όνομα του δολοφόνου. Αφιερωμένο στον συναγωνιστή, που έκανε όλα τα παραπάνω στο θρεντ των "Ιερόσυλων" και μου κατέστρεψε την περιέργεια δεκαετιών. Φίλε/-η μου, κάμε έντιτ το ποστ σου κατεπειγόντως, για να μην την πληρώσουν κι άλλοι- πάντα φιλικά.
  14. Ετοιμαζόμουν να γράψω για το OST -έχω το βινύλιο- αλλά βλέπω ότι το ξέρετε (μα, τι είστε εσείς εδώ μέσα, τελικά;), οπότε μου μένει μόνο η χαρά να συμπληρώσω ότι ένα από τα πλάνα του ορίτζιναλ σήματος που έκοψε ο Χαρδαβέλλας, ήταν ένα από τα χαρακτηριστικότερα, με τους πανηγυρισμούς παιχτών του Ολυμπιακού. Εννοείται ότι ο Χαρδαβέλλας εκτός όλων των άλλων είναι και περιώνυμος αεκτζής. Ήμαρτον ... (για το κόψιμο). Γενικά, έχω την αίσθηση ότι από το θέμα της αγίας Αθανασίας και μετά κάπου ξενέρωσε το όλο πράγμα ή τουλάχιστον εγώ δεν το έβλεπα πλέον με το ίδιο ενδιαφέρον. Εννοείται ότι από τους τρεις, που ήταν μάχιμοι Μαρτέληδες της Αλλαγής, ο κατεξοχήν ροκ σταρ ήταν ο Δημαράς, ο οποίος λάβαινε τόνους ερωτικά γράμματα καθημερινώς -) Επίσης, σε σχέση με το βίντεο του Πάριου, που ανέβηκε, θυμάμαι ότι προβλήθηκε μέσα στις γιορτές (του '84;;) σε ένα εορταστικό και το προλόγισε (ο Χαρδ. ή ο Δημαράς) λέγοντας το εξής εκπληκτικό: "Καλά, τον Γιάννη τον Πάριο τον ξέρετε. Τον Χάρη τον Πάριο τον ξέρετε;;;;;" Εποχές................................
×
×
  • Create New...