Jump to content

zxspec83

Members
  • Content Count

    226
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

1,199 Excellent

About zxspec83

  • Rank
    RetroActive
  • Birthday July 30

Converted

  • Location
    Nederland

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Παιδιά είναι πανέξυπνο. Σίγουρα αφήνει και κάποια πικρή γεύση, αλλά δεν χρειάζεται να το παίρνουμε στα σοβαρά. Η γενιά μας είναι ακόμη εδώ και το παλεύει.
  2. Αυτό που λέει η Perlastar ίσως είναι κοντά στην πραγματικότητα. Λόγω ανάγκης, οι Πόντιοι, αλλά και οι υπόλοιποι Μικρασιάτες, αναγκάστηκαν να αφησουν κατά μέρος τις προσωπικές τους διαφορές και να αλληλουποστηριχθούν σε μια κοινωνία που δεν τους υποδέχτηκε και με ανοικτές αγκάλες. Έτσι κατάφεραν να "προκόψουν" γρήγορα, προκαλώντας τη ζήλια κάποιων παλιότερων που έμειναν πίσω. Ισως έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι η ποντιακή διάλεκτος είναι αρκετά δυσνόητη και απομακρυσμένη από την "κοινή" ελληνική. Κάτι τέτοιο είναι αναμενόμενο να προκαλέσει περίεργες αντιδράσεις από τους υπόλοιπους. Σε κάθε περίπτωση, τη δεκαετία του 80 αυτά είχαν ξεπεραστεί και τα ποντιακά ανέκδοτα έγιναν διάσημα βασικά γιατί γινόταν χαβαλές...
  3. Δεν μπορώ να πω ότι μου προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς. Λιγότερο περίπλοκες, λιγότερο πολωμένες εποχές. Πιο ενοχλητικές εκείνη την εποχή ήταν μάλλον οι πολλές διαφημίσεις που έπρεπε κάποιος να υποστεί για να αρχίσει η ταινία που περίμενε... Θυμάμαι ακόμη το γέλιο που κάναμε όταν βλέπαμε το όνομα Αλέκος Ευνουχίδης...
  4. Ο Enrico Macias, για τον οποίο υπάρχουν αρκετές αναφορές στο φόρουμ, ήταν πολύ δημοφιλής στην Ελλάδα τέλη δεκαετίας του '70, αρχές του '80. Όταν ερχόμουν ως παιδί τότε στην Ελλάδα θυμάμαι τα ξαδέρφια μου που έκαναν συλλογή από τις κασέτες του. Αναμενόμενο ήταν, λοιπόν, και οι δικοί μας να κάνουν διασκευές των τραγουδιών του που μερικές φορές κατέληγαν αγνώριστες. Ακούστε π.χ. τα Γιασεμάκια του Γιάννη Κατέβα: και το πρωτότυπο Au talon de ses souliers: http://www.youtube.com/watch?v=bjZuCBzAkjY Σε αυτή την περίπτωση η πρωτότυπη ενορχήστρωση είναι αυθεντικότερη, αλλά και οι στίχοι είναι περισσότεροι λυρικοί και ποιητικοί από τους ελληνικούς. Στην περίπτωση του Abrazame του Julio Iglesias και του Αγάπα με του Γιάννη Πουλόπουλου, κλίνω μάλλον προς το ελληνικό. Iglesias: Πουλόπουλος:
  5. Διαβάζω το thread και σχεδόν με πιάνουν τα κλάματα. Είμαι στο εξωτερικό και όταν το άκουσα το πρωί το ένιωσα σαν μια γροθιά στο στομάχι. Είναι σαν να σου κόβουν τις ρίζες με την παιδική σου ηλικία, με το παρελθόν σου. Της γενιάς μας και όχι μόνο. Ποιος ξέρει πού θα πάει όλος αυτός ο πνευματικός πλούτος; Δεν μ' αρέσει αυτό που θα πω, αλλά μακάρι να τα αγόραζαν κάποιοι και ας τα μοσχοπουλούσαν μετά. Το ζήτημα είναι να μη χαθούν / καταστραφούν. Αυτοί που θα τα ζητούν θα είναι μόνο αυτοί που τα έζησαν. Για μια άλλη μεγάλη μερίδα, που μεγάλωσαν με reality και life-style εκπομπές δεν έχουν καμιά αξία. Σύμφωνα με την αγοραία λογική, ό,τι δεν μπορεί πλέον να πουληθεί είναι άχρηστο και άνευ αξίας. Η χθεσινή μέρα ήταν ιστορική. Αλλά από αυτές τις ιστορικές στιγμές τις οποίες δεν θα θέλαμε να θυμόμαστε.
  6. Κλασική διαφήμιση, μέρος της συλλογικής μνήμης της γενιάς μας. Η ροκιά χαρακτηριστική. Η φωνή σίγουρα δεν είναι ο Πολυχρονιάδης. Αλήθεια, σκεφτήκατε ποτέ γιατί έχουν παγιωθεί τόσο έντονα στη μνήμη μας αυτές τις διαφημίσεις; Θυμάστε πόσες δεκάδες διαφημίσεις έπρεπε να υποστούμε για να αρχίσει η ταινία η η σειρά που περιμέναμε; Χαλάλι όμως... Οι αναμνήσεις είναι τόσο γλυκιές.
  7. Για να είμαι ειλικρινής, μετά από μια διετία στο Retromaniax και πολύ ρετρολογία δεν περίμενα ότι το φόρουμ μας μπορεί να προσφέρει ακόμη τόσο μεγάλες συγκινήσεις... Ο Κόμπος είναι ένα από τα απωθημένα της παιδικής μου ηλικίας. Το έβλεπα συχνά σε διαφημίσεις του Pixel και είχα διαβάσει και κριτικές. Όταν τελικά αποφάσισα να ζητήσω από τους γονείς μου λεφτά για να το αγοράσω, χάλασε ο Spectrum μου... Καταλαβαίνετε λοιπόν. Διαβάζοντας τις οδηγίες του εντυπωσιάστηκα. Για τα δεδομένα της εποχής εκείνης πρέπει να φάνταζε σχεδόν εξωγήινο και η σύλληψη πρωτοποριακή. Εξίσου συγκινητική είναι και η παρουσία του ίδιου του δημιουργού, του Γιώργου Στάθη, στο φόρουμ... Γιώργο, με την ευκαιρία, δεν δημιουργείς και μια επετειακή έκδοση του προγράμματος, έτσι για να θυμηθούμε τα παλιά; Άλλες εποχές πια, τώρα η μνήμη είναι φτηνή, μπορείς να προσθέσεις χιλιάδες λέξεις και πολλά άλλα κόλπα και να βγει κάτι εντυπωσιακό. Μπράβο, Wally, δεν σταματάτε να μας εκπλήττετε.
  8. Βλέποντας αυτό το thread έρχεται στο μυαλό η διαφορά της δικιάς μας γενιάς με τις παλιότερες... Άντε τότε να εξηγούσες στους γονείς σου πώς δουλεύει ο Amstrad ή η Amiga. Είμαστε πολύ πιο προσαρμόσιμοι στη νέα τεχνολογία και νομίζω θα μείνουμε έτσι σε όλη μας τη ζωή. Έχω αείφωνο (iphone) 3GS. Ήδη είναι παλιό και έχει βαρύνει και με το iOS 5.0 σέρνεται. Η επιλογή δεν ήταν συνειδητή. Το πρόσφεραν σχεδόν δωρεάν με διετές συμβόλαιο και το πήρα για να το δοκιμάσω. Σίγουρα άξιζε τα λεφτά του, αλλά αν πάρω καινούργιο θα προτιμούσα κάτι με Android για να τα συγκρίνω. Άλλωστε από τότε που διάβασα τη βιογραφία του Jobs έχω αντιπαθήσει την Apple, έστω και αν παραδέχομαι ότι έφερε εκπληκτικές καινοτομίες...
  9. Αφού ανοίξαμε και αυτό το κεφάλαιο, δεν επεκτεινόμαστε και στον άλλο θησαυρό της γλωσσικής κληρονομιάς μας: στους τίτλους των "αισθησιακών" (για να μη το πω με την άλλη λέξη και μας κλείσουν) ταινιών, εγχωρίων αλλά και μεταφράσεων των ξένων. Εκεί να δείτε γέλιο. Ας ανοίξει κάνας πάλιουρας του φόρουμ καινούργιο thread, εγώ είμαι ακόμη νέος και φοβάμαι τη λογοκρισία
  10. Αυτό το thread έχει εκλάμψεις και μετά σιωπή. Σε τόσα post, πάντως, έχουν μαζευτεί αρκετά ωραία κομμάτια. Να βγάλουμε κανένα συλλεκτικό CD; Μάλλον σειρά από CD με τίτλο Retrosensual. Part 1: Greek, Part 2: The rest of the world. Έτος 1979. Μια νεαρή και γλυκύτατη Αλέκα Κανελλίδου τραγουδά Ακόμα ένα καλοκαίρι. Ατμοσφαιρικό, jazzy, καλοκαιρινό κομματάκι.
  11. Κι εδώ γεννιέται ένα νέο είδος τραγουδιού, το "τρομοσκυλάδικο" ή "τρομολαϊκό"
  12. Μετά από μια πρόχειρη έρευνα στις μεταφράσεις των τίτλων θρίλερ σε άλλες χώρες μέσω του IMDB, μπορεί κανείς να πει με σιγουριά ότι είμαστε οι πρωταθλητές... Όχι ότι και σε άλλες χώρες δεν υπάρχουν μεταφράσεις με χιούμορ, αλλά είναι σίγουρα η μειοψηφία. Εμείς το κάναμε σχεδόν σε όλες τις ταινίες και το ελληνικό χιούμορ ξεχωρίζει. Γενικώς φαίνεται να ισχύει ο κανόνας ότι όσο πιο βόρεια πας, τόσο πιο ξενέρωτοι είναι οι τίτλοι: ή κατά λέξη μεταφράσεις των αγγλικών τίτλων ή γελοίες εμπνεύσεις. Οι πρωταθλητές της ξενερωσιάς είναι αναμφισβήτητα οι Φινλανδοί. Οι ελληνικές μεταφράσεις συνήθως περιέχουν ηχηρές και εντυπωσιακές λέξεις ή εκφράσεις, ανάλογα με την αισθητική ή τη μόδα της εποχής (π.χ. σατανάς, μυστηριώδης, θάνατος, παρθένες και παρθεναγωγεία, εφιάλτης, σκότος, τρόμος, πωλείται στοιχειωμένη βίλα με θέα κ.ο.κ.), φράσεις με εσωτερικό ρυθμό που κάλλιστα μπορούν να γίνουν και στιχάκια τραγουδιών (τη νύχτα που γεννήθηκε ο τρόμος), επαναλαμβανόμενα σχήματα (ο μανιακός με την ψαλίδα, ο δολοφόνος με το σιδεροπρίονο, η τρελή με το νυχοκόπτη κ.ο.κ.), ποίηση εκ του προχείρου ή απλά κουφές εκφράσεις που προκαλούν τόσο γέλιο που εντάσσονται πλέον στην καθημερινή γλώσσα. Ιδού μερικά ενδεικτικά παραδείγματα (παραβάλλεται και ο ελληνικός τίτλος για σύγκριση). Υπόψιν ότι δούλεψε πολύ Google Translate, οπότε δεν υπάρχει εγγύηση για την ποιότητα της μετάφρασης... CreepingFlesh (1973) : Ο ανθρωποφάγος βρυκόλακας Ο σκελετός του διαβόλου (Σουηδία), Ο τρόμος έρχεται από τη βροχή (Ιταλία) (;; ), Η σάρκα του διαβόλου (Γαλλία), Νύχτα όταν ξυπνά ο σκελετός (Γερμανία) The Crazies (1973) " O ουρανός έβρεξε θάνατο" Πείραμα 2000 (Γαλλία), Όλοι όσοι μολύνονται καταστρέφονται (Φινλανδία), Η πόλη θα καταστραφεί την αυγή (Ιταλία), Η νύχτα των ζωντανών τρελών (Γαλλία, επίσης) Alone in the dark 1982 = "αποδραση απο τη φωλια του κουκου" Νύχτα χωρίς έλεος (Φινλανδία), Η απόδραση των άγριων λύκων (Γερμανία) RETURN OF THE LIVING DEAD -> ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΤΟΦΑΓΑ Γαμώτο, έρχονται τα ζόμπι (Γερμανία!!) The hanging woman (1973) " Η εκδίκηση των ζόμπι " Τα μακάβρια όργια (Γαλλία), Η χορωδία των νεκρών κοκκαλανθρώπων (Γερμανία)... Rabid (1976) Λυσσασμένες στα νύχια του τρόμου! Βδέλλα (Φινλανδία...ωχ), Άγριες (Ουγγαρία), Προσευχήσου να μη σου τύχει (Γερμανία)
  13. Από τα πλέον ξεκαρδιστικά threads. Τα είχαν παίξει οι μεταφραστές από τα πολλά αίματα και τους αποκεφαλισμούς και έκαναν την πλάκα τους. Ίσως πρόκειται για μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο. Ας ρίξουμε μια ματιά και στους γείτονές μας (π.χ. Ιταλούς, Ισπανούς, Τούρκους...) και θα το διαπιστώσουμε...
  14. Δείτε το παρακάτω εκπληκτικό βιντεάκι (μόλις 2 λεπτά) Ο παραγωγός του εν λόγω ντοκιμαντέρ (ή διαφήμισης) οραματίζεται πώς θα είναι το διαδίκτυο (ή αυτό που τέλος πάντων νόμιζε) στο μέλλον. Finger-tip shopping (!), ηλεκτρονικός έλεγχος του σπιτιού, ηλεκτρονικές οικονομικές συναλλαγές, έλεγχος του τραπεζικού λογαριασμού μέσω υπολογιστή, ηλεκτρονική μηχανή αλληλογραφίας για να επικοινωνείς με όποιον θέλεις οπουδήποτε στον κόσμο (home post office) ... Οι πολλές οθόνες ήταν απαραίτητες γιατί δεν υπήρχαν Windows! Την ίδια εποχή που ο Βουτσάς έκανε "φσστ-μπόινγκ". Και πολλοί από μας δεν είχαν γεννηθεί καν... Απολαυστικά είναι και τα σχόλια από κάτω.
  15. Έχω πρόσφατα διαβάσει τη βιογραφία του Steve Jobs, οπότε έχω πληροφορίες για αυτό το θέμα... Η "υπεξαίρεση" της ιδέας του παραθυρικού περιβάλλοντος είναι ίσως το πιο πετυχημένο κλόπιραιτ στην ιστορία των υπολογιστών. Ο Jobs μάλιστα εντελώς ξεδιάντροπα περηφανευόταν και δημόσια για αυτή του την πράξη αποκαλώντας τους διευθυντές της Xerox κουφιοκέφαλους που δεν καταλαβαίνουν τίποτε περισσότερο από φωτοτυπίες, ενώ αυτός πήρε την ιδέα και κατάφερε να την αναπτύξει κλπ. κλπ. Επίσης, το εξής: "ο Πικάσο έλεγε: οι καλοί καλλιτέχνες αντιγράφουν, οι μεγάλοι καλλιτέχνες κλέβουν...", υπονοώντας βέβαια τον εαυτό του. Για να τον πληρώσει αργότερα με το ίδιο νόμισμα ο Bill Gates με τα Windows. Μια υπάλληλος της Xerox, η Adele Goldberg, τον είχε μυριστεί και προειδοποιούσε τα αφεντικά της να μη τον αφήσουν να δει τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Xerox PARC. Εκείνοι όμως την αγνόησαν. Όχι ότι η Xerox δεν προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις ιδέες της. Δείτε την παρουσίαση του εκπληκτικού για την εποχή του (1982) Xerox Star. Το μηχάνημα όμως αυτό ήταν πανάκριβο και απευθυνόταν μόνο στις μεγάλες επιχειρήσεις. Εκεί ο Jobs, προσθέτοντας και τις δικές του βελτιώσεις, παρουσίασε κάτι πιο προσιτό από άποψη τιμής και η συνέχεια είναι ιστορία...
×
×
  • Create New...