Jump to content

RIO

Members
  • Content Count

    6,155
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

RIO last won the day on October 1 2017

RIO had the most liked content!

Community Reputation

73,177 Excellent

About RIO

  • Rank
    Retro Horrormaniac

Converted

  • Biography
    Άντρας
    Ημερομηνία γέννησης : 29-4-1983 (35)

Converted

  • Location
    Θεσσαλονίκη

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Μια εξαιρετικά σκληρή ταινία μικρού μήκους από την Βρετανία, η οποία όσο και αν είναι απίστευτο, προβλήθηκε σε σχολεία για εκπαιδευτικούς λόγους ! Το Apaches θέλει να προβληματίσει τον θεατή, σχετικά με το πόσο επικίνδυνο είναι το παιχνίδι σε αγροτικές περιοχές, όταν δεν παίρνονται τα κατάλληλα μέτρα. Ο λόγος ήταν ότι εκείνη την χρονιά, συνέβησαν αρκετοί θανάσιμο τραυματισμοί παιδιών στην αγγλική επαρχία. Εμπνευσμένη από τον γνωστό τραγουδάκι ( δέκα μικροί ινδιάνοι ), παρακολουθούμε μια παρέα παιδιών που ντυμένοι ινδιάνοι, παίζουν αμέριμνα γύρω από φάρμες , αγροτικά μηχανήματα, τρακτέρ κλπ. Αποτέλεσμα είναι όλη η ομάδα σιγά σιγά να λιγοστεύει, αφού σε κάθε γωνιά παραμονεύει ο κίνδυνος. Οι σκηνές είναι αρκετά σκληρές χωρίς να δείχνουν αίμα και η σκηνή της δηλητηρίασης ενός κοριτσιού από φυτοφάρμακο, πραγματικά σοκάρει και τον πιο ψημένο θεατή. Έχω δει αμέτρητες ταινίες τρόμου, αλλά καμιά σκηνή δεν με σόκαρε όσο το ουρλιαχτό της μικρής! Σίγουρα δεν προτείνεται σε ευαίσθητα στομάχια. Πάντως η προσπάθεια του δημιουργού να σοκάρει, είχε σίγουρα απόλυτη επιτυχία.
  2. Ο Χατζηχρήστος είχε πει σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι είχε πολύ καλές σχέσεις με τον γέρο Καραμανλή και εκείνος του λεγε να τον επισκέπτεται, επειδή λόγω των υποχρεώσεων του δεν μπορεί να τον βλέπει συχνά στο θέατρο. Επίσης έλεγε πως αδικήθηκε από το ΠΑΣΟΚ, γιατί δεν ήταν οπαδός τους. Τώρα αν στα πολύ νιάτα του είχε πάρε δώσε με το ΚΚΕ, δεν ξέρω. Ο Ρίζος νομίζω πως ήταν δεξιός από κάποια συνέντευξη του, αλλά δεν είμαι 100% σίγουρος. Πολύ έφυγαν από τη Αθήνα μετά τα Δεκεμβριανά, επειδή ήταν μπλεγμένοι στην δολοφονία της ηθοποιού Ελένη Παπαδάκη. Σκοτεινή ιστορία, που δυστυχώς μπλέκονται πολύ μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου.
  3. Eλπίζω να μην προκαλέσει τυχόν εντάσεις το θέμα ( γιατί άλλωστε ), αλλά οι περισσότεροι παλιοί ηθοποιοί ( τουλάχιστον τα πρωτοκλασάτα ονόματα ) ήταν δεξιοί. Η νέα γενιά ηθοποιών που ήρθε κυρίως προς τα τέλη του '70, άνηκαν στην αριστερά. Πχ Μακρής, Λογοθετίδης, Λιβυκού, Χορν, Λαμπέτη, Καλουτά, Κωνσταντάρας, Ρίζος, Χατζηχρήστος, Βλαχοπούλου, Αυλωνίτης, Παπαγιαννόπουλος, Κοντού, Παντελής Ζερβός, Φέρμας, Πλατής, Γιάννης Μιχαλόπουλος, Ευθυμίου, Κώστας Καρράς κλπ, ήταν γνωστοί δεξιοί. Στον Λογοθετίδη είχε γίνει και πρόταση από την ΕΡΕ του Καραμανλή να πολιτευθεί. Αριστεροί γνωστοί ήταν οι Αλεξανδράκης, Βέγγος, Φωτόπουλος ( αν και είχε θυμώσει από κάτι και δεν ασχολούνταν ), Κατράκης, Μυράτ, Βασιλειάδου, Καζάκος, Τσαγανέας κλπ. Ένωση Κέντρου ψήφιζε ο Σταυρίδης και μάλιστα ήταν πολύ φίλος με τον Γεώργιο Παπανδρέου ( τους φαντάζομαι να κουβεντιάζουν και να λένε ατάκες) .
  4. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΑΪΣΕ Η ταινία γυρίστηκε το 1998, αλλά βρήκε περιορισμένη διανομή το 2001. Για αυτό με την επέκταση του χρονικού ορίου στο φόρουμ, πιστεύω πως μπορεί να ξανανοίξει το θέμα. Ο Αλέξανδρος και η Αισέ, είναι δυο νέοι που ζουν στην Κομοτηνή και αγαπιούνται με πάθος. Η Αισέ όμως είναι από μειονοτική οικογένεια της περιοχής και ο πατέρας της , διατηρεί άριστες σχέσεις με το τουρκικό προξενείο. Έτσι από τη αρχή η σχέση τους δείχνει καταδικασμένη, αφού θα γίνει αντικείμενο πολιτικών παιχνιδιών. Η κατάληξη θα είναι δραματική. Το σινεμά του σκηνοθέτη Δημήτρη Κολλάτου, είχε πάντα «προκλητικά » θέματα και αυτή η ταινία δεν αποτελεί εξαίρεση. Η δράση του τουρκικού προξενείου και η επιρροή του στην ελληνική μουσουλμανική μειονότητα, είναι ένα λεπτό ζήτημα και για αυτό και η ταινία αντιμετώπισε προβλήματα στην διανομή, ώστε να αποφευχθούν τυχόν αντιδράσεις. Το καστ είναι αρκετά καλό, με πολλούς γνωστούς ηθοποιούς, κυρίως του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Στα αρνητικά οι πολλές ερωτικές σκηνές και το κάπως διεκπεραιωτικό στυλ σκηνοθεσίας. Ο Σπύρος Φωκάς είναι πατέρας της Αισέ. Πλούσιος μουσουλμάνος επιχειρηματίας και άνθρωπος του Προξενείου. Έχει και το ρόλο του Κεμάλ Ατατούρκ , στην σκηνή ενός εφιάλτη του Αλέξανδρου. Ο Κώστας Τσάκωνας είναι ένας φανατικός μουσουλμάνος ηλικιωμένος. Διαβάζει σε παιδάκια για το πογκρόμ του 1955 στην Πόλη και αυτά χειροκροτούν. Ο Λυκούργος Καλλέργης είναι ο Μητροπολίτης Κομοτηνής. Προσπαθεί να προστατέψει όσο μπορεί την περιοχή. Θέλει ο γάμος να γίνει σε χριστιανική εκκλησία για να « σκάσουν οι χοτζάδες τους ». Ίσως η καλύτερη ερμηνεία της ταινίας. Ο Κώστας Χατζηχρήστος είναι ο φύλακας του σχολείου ενός ελληνικού χωριού. Οι νέοι φεύγουν, παιδιά δεν υπάρχουν πια, αλλά αυτός αρνείται πεισματικά να το κλείσει και κάνει κάθε πρωί έπαρση σημαίας, περιμένοντας να αλλάξει κάτι. Δεν λείπουν και οι γνωστοί αυτοσχεδιασμοί του «διουρισμούς δεν θέλου ιγώ »…. Ο Γιώργος Μούτσιος είναι Έλληνας επιχειρηματίας- απατεώνας . Πήρε την επιδότηση για να ανοίξει εργοστάσιο, αλλά το άφησε γιαπί. Με το γνωστό μπλαζέ ύφος. Ο Ανδρέας Μπάρκουλης είναι ο Τούρκος Πρόξενος. Μιλάει μόνο τουρκικά και δεν ακούμε ποτέ την φωνή του, γιατί τον ντουμπλάρει ο Γιαννάτος. Σκαμπιλίζει ανελέητα την Αισέ, όταν εκείνη αρνηθεί τις διαταγές του. Ο Μιχάλης Γιαννάτος είναι υπάλληλος του προξενείου. Ντουμπλάρει όποτε ακούγονται τουρκικά. Ο Γιάννης Ζουγανέλης σε ρόλο μερικών δευτερολέπτων, καταβροχθίζει λαίμαργα μια μακαρονάδα! Είναι ο τύπος που δεν δίνει δεκάρα για τίποτα. Ο Παύλος Κοντογιαννίδης είναι Πόντιος ομογενής από την Σοβιετική ένωση. Τραγουδάει το " Εκάεν και το Τσάμπασιν " . Η Τασώ Καββαδία είναι η γιαγιά του Αλέξανδρου. Θυμάται τη Μικρασιατική καταστροφή και τις σφαγές . Επίσης καλή ερμηνεία.
  5. Για να δούμε πόσο καλή μνήμη έχουν οι φίλοι του μπάσκετ. Για ποιους μπασκετμπολίστες του ελληνικού πρωταθλήματος πρόκειται; 1. Συνήθιζε να σκουπίζει τον ιδρώτα του προσώπου του με το ραντάκι της φανέλας 2. Είχε έναν κάπως " μελοδραματικό" τρόπο, όταν ζητούσε τον λόγο από τους διαιτητές για κάποιο φάουλ 3. Στις συνεντεύξεις συνήθως ξεκινούσε τις απαντήσεις του με το " Έλα κοίτα...." 4. Αμερικανός παίκτης του ΠΑΟ που συνήθιζε να εκτελεί βολές από την άκρη της γραμμής του φάουλ 5. Play maker που το χαρακτηριστικό του ήταν ότι σούταρε χρησιμοποιώντας μόνο το ένα χέρι. 6. Αμερικανός παίκτης ( από τους κορυφαίους), που προχωρούσε με χοροπηδηκτά βηματάκια έχοντας τα χέρια του μονίμως στο στήθος. 7. Σπουδαίος Αμερικανός παίκτης αλλά με μεγάλη αγάπη στην κατανάλωση μπύρας. 8.Γιουγκοσλάβος παίκτης που δυστυχώς η καριέρα σταμάτησε απότομα, λόγω ενός σοβαρότατου τραυματισμού από χτύπημα σε μπασκέτα.
  6. Ο Ταραντίνο εμπνεύστηκε την ταινία από το City on Fire (1987), περιπέτεια παραγωγής Χονγκ Κονγκ.
  7. 21 Απριλίου 1967. Αξιωματικός και στρατιώτης ελέγχουν το ζευγάρι Παπαμιχαήλ-Βουγιουκλάκη, που κατευθύνονται στο θέατρο όπου εμφανίζονταν!
  8. Πραγματικά, είναι ασυνήθιστη ταινία για τα ελληνικά δεδομένα. Και εγώ όταν την είχα πρωτοδεί, νόμιζα ότι θα είναι καμιά χαζοχαρούμενη κωμωδία, όπως αυτές των 80ς. Τελικά ήταν πολύ πιο " ψαγμένη ". Και έδειχνε πως στην επαρχία και τις μικρές κοινωνίες της, δεν είναι πάντα και τόσο ιδανικά τα πράγματα. Αντίθετα κρύβονται πολλά σκοτεινά μυστικά. Ειδικά η ιστορία με τον Τσαγκλό και την κόρη του, είναι αρκετά δυσκολοχώνευτη.
  9. Ναι το ποδοσφαιράκι αυτό είναι! Στο άλλο ο ήρωας φορούσε μπουφάν και τώρα που θυμάμαι καλύτερα έδειχνε στην αρχή ( σαν πρόλογο του παιχνιδιού) , να μιλάει με κάποιον στο τηλέφωνο και μετά να σκάνε βόμβες στην πόλη. Πάντως παιδιά, ευχαριστώ για τις απαντήσεις.
  10. Μου ήρθε φλασιά για δυο ηλεκτρονικά παιχνίδια, που έπαιξα όταν πήγαινα δημοτικό. Το ένα ήταν ποδοσφαιράκι-παγκόσμιο κύπελλο. Είχε όλες σχεδόν τις ομάδες ( μέχρι και την Ελλάδα). Επιτρέπονταν σχεδόν τα πάντα. Δεν είχε φάουλ και σε μερικές φάσεις μπορούσες ακόμα και να πιάσεις από τα πόδια τον αντίπαλο ποδοσφαιριστή και να τον ρίξεις. Επίσης πατώντας κάποια κουμπιά, πετύχαινες το " σούπερ-σουτ " , που ήταν τόσο δυνατό ώστε ακόμα και αν το έπιανε ο τερματοφύλακας, η ταχύτητα της μπάλας τον έβαζε μέσα στο τέρμα, σηκώνοντας σκόνη. Για ένα διάστημα το είχαν φέρει στο Λούνα παρκ στην Σαλαμίνα Θεσσαλονίκης. Το δεύτερο παιχνίδι ήταν με έναν τύπο που προχωρούσε σε μια πόλη και αντιμετώπιζε διάφορες συμμορίες. Δυο χαρακτηριστικούς κακούς "μάνες" που θυμάμαι, ήταν ένας τύπος με ξύλα στα χέρια και ένας άλλος που έφερνε στον Bruce Lee. Θυμίζουν σε κανέναν τίποτα;
  11. Αληθώς Ανέστη miki-mik7 και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια ! και εμένα είναι ο αγαπημένος μου ηθοποιός από τον Γαλλικό κινηματογράφο . Αυτές τις δυο ταινίες δεν έχω καταφέρει να τις δω, ειδικά η δεύτερη πρέπει να είναι αρκετά δυσεύρετη.
  12. O Angiolino Giuseppe Pascal Ventura γεννήθηκε στην πόλη Πάρμα της Ιταλίας, στις 14 Ιουλίου του 1919. Λίγο αργότερα η οικογένεια του αποφάσισε να μετακομίσουν μόνιμα, στο Παρίσι. Σε ηλικία μόλις 8 ετών ο Lino εγκατέλειψε το σχολείο και άρχισε να κάνει διάφορες δουλειές, για να βοηθήσει οικονομικά τους δικούς του. Νεαρός άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με την ελληνορωμαϊκή πάλη, ένα άθλημα που αγάπησε πολύ. Κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα μεσαίων βαρών, όμως ένας σοβαρός τραυματισμός διέκοψε απότομα την πορεία του. Η ενασχόληση του με τον κινηματογράφο ήρθε εντελώς τυχαία, όταν ένας γνωστός του ανέφερε το όνομα του στον σκηνοθέτη Jacques Becker, που αναζητούσε τύπους με σκληρό παρουσιαστικό, για την ταινία του Touchez pas au grisbi (1954), όπου θα πρωταγωνιστούσε ο Jean Gabin. Μετά από πολύ δισταγμό, ο Ventura πήρε την μεγάλη απόφαση και δέχτηκε. Ο Gabin διέκρινε αμέσως το ταλέντο του και τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με την υποκριτική. Ο Lino συμμετείχε και σε άλλες ταινίες του Gabin, έχοντας ρόλους του γκάγκστερ ή του αστυνόμου . Στην δεκαετία του ’60 άρχισε να καθιερώνεται στον Γαλλικό κινηματογράφο, έχοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους και συνεργάστηκε με μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο Georges Lautner και ο Jean-Pierre Melville. Η ανοδική πορεία συνεχίστηκε και στη δεκαετία του '70 με τον Ιταλο-γάλλο ηθοποιό να πρωταγωνιστεί μαζί με την Brigitte Bardot στην ταινία Boulevard du Rhum (1971), με τον Charles Bronson στο The Valachi Papers (1972) ως Vito Genovese , με τους Max von Sydow και Fernando Rey στην Ιταλική ταινία Cadaveri Eccelentti (1976) και τον Richard Burton στο Medusa Touch (1978). Στα 80ς ο Ventura έγινε πιο επιλεκτικός προς τις ταινίες που διάλεγε ( χαρακτηριστικό είναι πως ποτέ του δεν είχε ατζέντη ) , καθώς όπως έλεγε δεν ήθελε να συμμετέχει σε δουλειές, όπου δεν θα ένοιωθε άνετα. Το 1981 έδωσε μια ακόμα εξαιρετική ερμηνεία στο Garde A Vue , την ταινία όπου έκανε την τελευταία της εμφάνιση η Romy Schneider. Ενώ την επόμενη χρονιά κέρδισε το Γαλλικό βραβείο Cesar, για την ερμηνεία του ως Γιάννης Αγιάννης στους Άθλιους του σκηνοθέτη Robert Hossein. Tελευταίος πρωταγωνιστικός του ρόλος ήταν στην ταινία Le 7eme cible τo 1984, ενώ η τελευταία του εμφάνιση ήταν στο φιλμ La Rumba το 1987. O Lino Ventura πέθανε ξαφνικά στις 22 Οκτωβρίου του 1987 σε ηλικία 68 ετών από ανακοπή καρδιάς , βυθίζοντας στο πένθος συγγενείς, φίλους και θαυμαστές. Το « Λιοντάρι» του Γαλλικού σινεμά που έπαιζε με την ίδια άνεση τον αστυνόμο, τον οικογενειάρχη ή τον παράνομο, υπήρξε ένας σπουδαίος ηθοποιός και άνθρωπος, με μεγάλο φιλανθρωπικό έργο και με τους συνάδελφους του να έχουν να πουν μόνο καλά λόγια για το ήθος του. Το 1942 ο Livo ventura παντρεύτηκε την Odette Lecomte με την οποία έμειναν μαζί μέχρι τον θάνατο του. Απέκτησαν μαζί τέσσερα παιδιά. Η κόρη του Linda γεννήθηκε με αναπηρία, κάτι που τον έκανε το 1966 να ιδρύσει την οργάνωση Perce-neige, που παρείχε στήριξη σε παιδιά με ειδικές ανάγκες. Αν και έμεινε ως το τέλος της ζωής του στην Γαλλία, ποτέ δεν άλλαξε την Ιταλική του υπηκοότητα, από σεβασμό προς τους γονείς του. Ήταν καλός φίλος με τους ηθοποιούς Jean Gabin και Alain Delon Αγαπούσε πολύ το ποδόσφαιρο και την μαγειρική . Χαρακτηριστικό του στις ταινίες, η λευκή καπαρντίνα που πάντα φορούσε. H μορφή του ενέπνευσε τον χαρακτήρα του εκατόνταρχου Platypus στην Διχόνοια του Asterix. Λέγεται πως απέρριψε την συμμετοχή του στις ταινίες Close Encounters of the Third Kind (1977) του Steven Spielberg, Αποκάλυψη Τώρα (1979) του Κόπολα και Sorcerer (1977) του William Friedkin. « Αν δεν μπορώ να πιστέψω σε έναν χαρακτήρα, ή αν κάτι δεν μου ακούγεται αληθινό, δεν μπορώ να το πράξω».
  13. Σίγουρα ήταν τεράστιος παίκτης. Τον θαύμαζα και ας υποστηρίζω την αντίπαλη ομάδα. Αν και σαν χαρακτήρας σχημάτισα άλλη άποψη, από ένα περιστατικό το οποίο είχα δει . Δεν ήταν κάτι τρομερό, απλά μου χάλασε την γενικά καλή εικόνα που είχα για αυτόν.
×
×
  • Create New...