Jump to content

Maverick

Members
  • Content Count

    131
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

1,701 Excellent

About Maverick

  • Rank
    Retro Member
  • Birthday 27/11/1967

Converted

  • Location
    Ελ Πάσο

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Γεια σας παιδιά! Καλή χρονιά!
  2. Κάθε φορά που έρχομαι στις συναντήσεις μας, νιώθω ότι ανήκω σε μια υπέροχη ομάδα… Συναντώ τους παλιούς φίλους με χαρά και γνωρίζω καινούριους με μεγάλο ενδιαφέρον. Άνθρωποι που βρίσκονται σε διαφορετικούς εργασιακούς χώρους, σημεία της Αθήνας(και όχι μόνο), ακόμα και ηλικίες, αλλά μοιράζονται την αγάπη για τη νοσταλγία των συστατικών που δομούσαν την παιδική – εφηβική ηλικία τους, μαζεύονται για να ξαναθυμηθούν, να ανταλλάξουν και να «επιδείξουν» ίσως, αυτά τα συστατικά. Χάρηκα πολύ που συνάντησα όλα τα παιδιά της παρέας, τον Δημήτρη που έρχεται από την Κρήτη για τη συνάντησή μας, τη Χριστίνα, τον Άλκη, τον Ηρακλή, τον Αντώνη, την Κατερίνα, τον Sonic και όλους τους άλλους που δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε να μιλήσουμε τόσο σε αυτή τη συνάντηση. Φιλιά και χαιρετίσματα στη Daredevil που παρευρέθηκε τηλεφωνικά και καλή επιτυχία στη δική τους συνάντηση στα βόρεια το ερχόμενο Σάββατο. Να ευχαριστήσω ειδικά την γλυκιά Caprice που, εκτός των άλλων, έκανε την αποκομιδή των ρετρομανιακών από τα πέριξ και μας έφερε στο Θησείο. Εις το επανιδείν!
  3. Την έκθεση που ποτέ δεν την χώνευα είχα ευτυχώς ξεσκιστεί και πήρα 13 από την πρώτη φορά και το κράτησα. Γενικώς σκέφτομαι το εξής, αυτά τα πράγματα θα ήταν ωραία σήμερα. Θα γούσταρα να γράψω έκθεση και να αναλύσω τα πράγματα όπως τα σκέφτομαι έστω και αν δεν πηγαίνω με τα νερά των βαθμολογητών. Αλλά σε μικρότερη ηλικία το βλέπαμε σαν αγγαρία. Γιατί δεν είχαμε ίσως την ωριμότητα να γράψουμε για ένα θέμα σε εκείνη την ηλικία (και θα πρέπει και να μας ενδιαφέρει αυτό το θέμα, να έχουμε μια ιδέα, να το έχουμε σκεφτεί, να μας έχει απασχολήσει). Να, έγραψα εδώ πολύ περισσότερα από όσο θα έπρεπε. Μου αρέσει να γράφω (και ας γράφω ελεύθερα χωρίς κανόνες) ενώ νόμιζα ότι πάντοτε δεν μου άρεσαν τα φιλολογικά. Αυτό πιστεύω, έχει να κάνει με τη διαφορά του να κάνεις κάτι για ευχαρίστηση, από το να κάνεις κάτι από υποχρέωση... Και, φυσικά, για τους λόγους που αναφέρεις παραπάνω...
  4. Τριτοδεσμίτισσα κι εγώ... Την εποχή της αρωγής και της ευδοκίμησης... (για να καταταγώ πιο εύκολα ηλικιακά )
  5. Πωπω! αυτό ήταν το πρώτο τραινάκι του τρόμου που μπήκα!!! Πρώτο - δεύτερο - τρίτο δωμάτιο, μετά έκλεισα τα μάτια μου μέχρι να σταματήσει το τραινάκι... Μεγάλη ντροπή, αλλά η άλλη λύση ήταν να εγκαταλείψω το βαγόνι...
  6. Ανέβαινα το πλακόστρωτο και είδα την παρέα μαζεμένη! Πόσο χάρηκα που σας βρήκα, παλιούς και νέους φίλους! Και πόσο ενδιαφέροντα αυτά που ακούω κάθε φορά, ανάλογα με το «πηγαδάκι» που βρίσκομαι… Συνδυάσαμε την ηλιοθεραπεία με τη δροσιά της βραδιάς με θέα την Ακρόπολη. Αργότερα χωριστήκαμε σε δύο ομάδες, άλλοι πήγαν να τσιμπήσουν κάτι εκεί κοντά και άλλοι μείναμε μέχρι τις 10:00 περίπου εκεί! Walker Yannis, άνετα θα μας προλάβαινες! Ελπίζω σύντομα να επαναλάβουμε τη συνάντηση. Υ.Γ. Φιλιά στους φίλους μας στη Θεσσαλονίκη που έδωσαν τηλεφωνικά το παρόν και καλή επιτυχία στη δική τους συνάντηση το ερχόμενο Σάββατο…
  7. Περπατούσα στο δρόμο με τον θείο μου τον Σάββα και με ρώτησε τι θα ψηφίσω. Του απάντησα πως θα ψηφίσω το κόμμα του Γεώργιου Μαύρου. Δεν ξέρω γιατί διάλεξα αυτόν, αν μου έκανε εντύπωση το επίθετό του δηλαδή, ή κάτι που είχα ακούσει γιʼ αυτόν, αλλά καθοριστικό ρόλο πιστεύω πως έπαιξε μια προεκλογική γελοιογραφία που έδειχνε ένα καπέλο, ένα γάντι, ένα παπούτσι και δε θυμάμαι τι άλλο και κάτω από το καθένα έγραφε το όνομα του προέδρου του κόμματος που αντιπροσωπεύει (κατά τον γελοιογράφο). Ο Γ. Μαύρος ήταν κάτω από το παπούτσι. Δεν μπορώ να φανταστώ τι συνειρμούς έκανα και προτίμησα αυτόν. Για να μπορούσα να διαβάσω, θα ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, αν και από τον θείο μου έβλεπα μόνο τα πόδια του όπως περπατούσαμε (όπως και όλων των άλλων ανθρώπων αν δεν κοίταζα ψηλά).
  8. Καλό μήνα σε όλους! Μην ξεχάσετε και φέτος να φορέσετε το "Μάρτη" σας!!! Μία άσπρη και μία κόκκινη κλωστή στιφογυρισμένες σα βραχιολάκι... Για να μη μας κάψει ο ήλιος... :burn:
  9. Ήμουν γύρω στα 15 όταν πήρα να καπνίσω ένα τσιγάρο από το ξεχασμένο στο σπίτι πακέτο με τσιγάρα ενός θείου μου. Ήταν ένα κόκκινο πακέτο, νομίζω Astor. Βγήκα στο μπαλκόνι, ήταν μια καλοκαιρινή νύχτα, οι γονείς μου κοιμόταν, πήρα και την αδερφή μου μαζί (να με μαζέψει αν πάθω κάτι κακό) και το άναψα. Όταν φύσηξα (όπως έκανα με τα άδεια μασουράκια των ντεμισέδων που έραβε η μαμά μου) δεν έγινε τίποτε! Αλλά όταν ρούφηξα… πωπω θαύμα!!! Τι θαύμα δηλαδή! Αηδία… αλλά δε γινόταν να παραδεχτώ κάτι τέτοιο… Η γεύση ήταν χάλια, το αίσθημα πνιγμού επίσης, αλλά έβγαζα καπνούς από το στόμα μου!!! :burn: Κι έτσι ζορίστηκα λίγο και άρχισα να καπνίζω. Δεν κάπνιζα πολύ, αλλά κάπνιζα καθημερινά. Κάπνιζα στην πίσω αυλή του σχολείου, κάπνιζα στις καφετέριες που έβγαινα με την ξαδέρφη μου, κάπνιζα μπροστά στα αγόρια για να τους δείξω τι απελευθερωμένη και προχωρημένη πουήμουν. Το έκοψα στα 23 μου με την ευκαιρία της δεύτερης εγκυμοσύνης μου. Δυο φορές όμως, μετά από χρόνια,στα 30 και στα 34 μου, πήγα να το ξαναρχίσω… Κάπνισα για λίγους μήνες, μέχρι που κατάλαβα τι πήγαινα να κάνω και το σταμάτησα. (Ναι, μπορώ να κάνω το ίδιο λάθος δυο φορές. Και τρεις…) Ξεκίνησα απλά, βάζοντας ένα τσιγάρο στο στόμα μου, χωρίς να το ανάβω, για μια βδομάδα περίπου… Μετά το άναψα… Ήταν απολύτως λογική εξέλιξη… Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και πιστεύω ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξανακάνω τέτοια βλακεία! (ποτέ μηλες ποτέ…) Επίσης, θέλω να πω, ότι άλλο η αποτοξίνωση και άλλο η απεξάρτηση… Δυστυχώς, μία φορά καπνιστής, για πάντα καπνιστής. Το σώμα δεν το ξεχνάει ποτέ… Οπότε, καλά είναι να μην το αρχίσει κάποιος (μια κοινωνική προσφορά της Maverick).
  10. mav: Φύλαξες το παρατσούκλι που διάλεξα πριν από 30 χρόνια; Mav: Γιατί; Δεν ήταν πετυχημένο; Το τίμησα όσο μπορούσα καλύτερα. Με το να είμαι έξω από το κοπάδι, να ανοίγω δικούς μου δρόμους, να ακολουθώ την καρδιά μου, να μην μοιάζω με τους άλλους και το πλήρωσα με πολλή μοναξιά, αλλά το ήξερες αυτό, δεν είναι; mav: Τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω; Mav: Ξέρω κι εγώ; Ακόμα γίνομαι… Έμαθα όμως σε τι είμαι καλή… Ίσως αυτό ήθελες να γίνεις: καλή… mav: Είπα: δε λέμε ψέματα, δεν κρίνουμε τους άλλους από την εμφάνισή τους και δεν κάνουμε τα λάθη των γονιών μας στα παιδιά μας… Mav: Δεν το έκανα αυτό! Το έκανα; Αν είπα κάποια φορά ψέματα το έκανα γιατί φοβήθηκα πολύ, πάρα πολύ, αλλά προσπάθησα να μην το ξανακάνω κι ας φοβόμουν, δεν έκρινα κάποιον βιαστικά πριν του δώσω χρόνο να δείξει τι είναι και όχι τι φαίνεται και βρήκα δικαιολογίες για όλα του τα «περίεργα» κι όσο για τα παιδιά μας, έκανα τα δικά μου ξεχωριστά λάθη! mav: Και είπαμε ότι θα παίζουμε για πάντα, γιατί αλλιώς θα γίνουμε γέροι και μουρτζούφληδες! Mav: Παίζω, όπως βλέπεις! Αλλά καμιά φορά είμαι τόσο μα τόσο κουρασμένη… και γριά… mav: Ώστε όλα αυτά τα κόκκαλα που έσπασα τότε, τώρα πονάνε κάθε τόσο; Mav: Πονάνε και αυτά που δεν έσπασες…
  11. Στο οικοδομικό τετράγωνο που μεγάλωσα υπήρχαν μόνο 2 πολυκατοικίες στη δεκαετία του ʽ60. Εγώ ζούσα στη μία από αυτές μέχρι τα 17 μου. Ήταν απέναντι από τα λουτρά της Καλλιθέας και δίπλα στην ταβέρνα «ο Νότης» στο κέντρο της Καλλιθέας. Είχε 42 διαμερίσματα, με τον θυρωρό της, τα ρετιρέ και τα υπόγειά της, ένα μικρό χωριό. Ένα – ένα τα γύρω σπιτάκια γκρεμίζονταν και στη θέση τους ξεφύτρωναν κι άλλες πολυκατοικίες. Δεν είχα πια κεραμίδια για να πετάω τα δόντια μου όταν τα έβγαζα… Το μπαλκόνι μας έβλεπε στον ακάλυπτο και σε λίγο έβλεπα πια μόνο τις μπουγάδεςτων άλλων μπαλκονιών των γύρω πολυκατοικιών και ένα μικρό κομματάκι ουρανό στο κέντρο, ανάμεσα στις ταράτσες τους. Έπαιζα με τα άλλα παιδάκια από τα μπαλκόνια μας το καθένα. Κάτω κατέβαιναν κάποια παιδιά, αλλά ήταν μόνο αγόρια και δεν με έπαιζαν… Πολύ σύντομα στη γειτονιά μας άνοιξε ένα από τα πρώτα σούπερ – μάρκετ, το πριζινίκ Μαρινόπουλος, όπου με έστελνε η μητέρα μου για τα καθημερινά ψώνια. Δεν έπαιξα σε αλάνες, δε μεγάλωσα σε αυλές, δεν ξέρω τι χρώμα έχει το χώμα κάτω από την άσφαλτο που πατάω, αλλά ακόμα βλέπω το σπίτι μου αυτό ως ΣΠΙΤΙ στα όνειρά μου και αν έχανα τον δρόμο μου, εκεί θα με οδηγούσαν τα βήματά μου. Με κάθε ευκαιρία όταν περνώ από κοντά (δεν μένω πολύ μακριά), κάνω μια παράκαμψη να περάσω από τα γνώριμα μέρη, που όσο και να αλλάζουν ασκούν τον ίδιο μαγνητισμό στην πυξίδα μου…
  12. Ήταν ένας τύπος με αλυσίδες σαν τον συνέταιρο του Σκρουτζ . Έβγαινε τα βράδια κάτω από την καμάρα μπροστά από την εξώπορτα,την οποία έβλεπα, καθώς ήμουν ξαπλωμένη στον καναπέ – κρεβάτι του σαλονιού. Το πράσινο φωτάκι νυκτός τον έδειχνε πιο …μουχλιασμένο… Πιστεύω ότι τα φωτάκια νυκτός δημιουργούν τέρατα. Ιδιαιτέρωςτα πράσινα…
  13. Την αποκοπή και επικόλληση. Αυτό ζηλεύω! Όταν έγραψα στο word είπα: να, αυτό ήθελα να κάνω στο τετράδιό μου, αλλά δεν ήξερα ούτε πώς λέγεται, ούτε πώς γίνεται…
×
×
  • Create New...