Jump to content

retrofan

Members
  • Content Count

    1,186
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

3,803 Excellent

About retrofan

  • Rank
    RetroMasteR

Converted

  • Location
    Αθήνα

Recent Profile Visitors

973 profile views
  1. Το στιχάκι των 30 ετών ελέγχεται πλέον ως ανακριβές "Όλα τα σκέπτεται ορθά, δεν ζει στη φαντασία";;;; Αν σκεφτώ τι μυαλά κουβαλούσα στα 30...
  2. Ταυτίζομαι σε πολλά απ' αυτά που γράφει η domniki. Η γυναικεία ματιά ίσως; Προφανώς γερνάω. Τα κορίτσια στο κομμωτήριο μου μιλάνε στον πληθυντικό και με αποκαλούν "κυρία Μ..." Το ίδιο και η δεκαπεντάχρονη κόρη φίλων μου σε επίσκεψη στο σπίτι τους τις προάλλες. Αυθόρμητα μου βγήκε να της πω να μου μιλάει στον ενικό αλλά αμέσως θυμήθηκα ότι μια φίλη της μητέρας μου, προ πολλώωωων χρόνων, μου είχε ζητήσει το ίδιο πράγμα σε παρόμοια φάση και είχα αντιμετωπίσει το αίτημά της μ' ένα μείγμα υπεροψίας και οίκτου (τύπου "τι νομίζεις τώρα καημένη μου; ότι έχουμε την ίδια ηλικία;") Οπότε το βούλωσα. Καμιά φορά μου λείπει πόσο έντονα νιώθαμε τα πράγματα στα 20 κάτι μας. Μου λείπει και η προσμονή ότι το μέλλον μου δεν μπορούσε παρά να είναι υπέροχο. Και μετά θυμάμαι ότι αυτό το νόμισμα είχε και την άλλη πλευρά του. Ερωτευόμαστε στο φουλ αλλά χωρίζαμε σπαραξικάρδια. Ενθουσιαζόμασταν με καταστάσεις αλλά ρίχναμε μαύρο δάκρυ με τη διάψευσή τους. Κι ένα μπέρδεμα βρε παιδί μου! Στα 20 μου όλο κάτι ήθελα νεφελωδώς κι όλο δεν το έβρισκα. Επίσης έχει μειωθεί η υπομονή μου. Δεν μιλώ για την υπομονή του να εξηγώ στον ωρυόμενο γιο μου γιατί δεν θα φάει άλλο παγωτό ή να περιμένω την ηλικιωμένη μητέρα μου να διασχίσει μια απόσταση για την οποία εγώ χρειάζομαι τον μισό χρόνο. Αυτή έχει σίγουρα αυξηθεί. Μιλάω για την απροθυμία μου να χάνω χρόνο σε βλακείες. Πλέον παρατώ στη μέση βιβλία που δεν μου αρέσουν. Παλιά μου φαινόταν ανοσιούργημα. Πλέον απομακρύνομαι από "πηγαδάκια" όπου νιώθω ότι συζητάν ανοησίες. Πλέον δεν έχω όρεξη να κάνω παρέα με ανθρώπους που ψιλοβαριέμαι, ψιλοδιαφωνώ μαζί τους, μου την ψιλοδίνουν στα νεύρα. Το κάνω ολοένα και λιγότερο ακόμα κι όταν αυτό επιβάλλεται από κοινωνικές/επαγγελματικές/οικογενειακές συνθήκες. Νιώθω ότι έχω αποκτήσει το δικαίωμα να είμαι πιο πολύ ο εαυτός μου βρε αδελφέ! Προχθές, στο μετρό, πήρα το δικαίωμα να πω σε μία κοπελίτσα που καθόταν και δεν είχε προσέξει ή έκανε ότι δεν είχε προσέξει την εβδομηντακάτι κυριούλα λίγο πίσω της "μπορείτε παρακαλώ να σηκωθείτε για να καθίσει η κυρία;" Παλιά θα ντρεπόμουν ή θα σκεφτόμουν ότι δεν μου πέφτει λόγος. Α! Επίσης μ' αρέσει να είμαι μόνη μου, περισσότερο από το παρελθόν, γυμνάζομαι όχι για να κάνω κορμί αλλά γιατί η πλάτη και η μέση μου το απαιτούν όταν ξεχνιέμαι λίγες μέρες, παραγγέλνω κρασί αντί για το κλασικό μου τζιν τόνικ και αρχίζω να γουστάρω να είμαι στη φύση ή ν' ασχολούμαι με τη φύση (τουτέστιν τις γλάστρες στο μπαλκόνι μου), κάτι που παλιότερα μ' άφηνε παγερά αδιάφορη. Είναι συνεπώς φανερό ότι έχω μπει σε τροχιά για να καταλήξω όπως αυτοί οι γέροι που αποσύρονται στο σπίτι στο χωριό τους, καλλιεργούν το μποστάνι τους, δεν θέλουν πολλά πολλά με τους συγχωριανούς και τους φταίει η νέα γενιά
  3. Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ fay 71 για την απάντησή σου! Η αλήθεια είναι πως συχνά σε ιστορίες που μετρούν πολλά βιβλία (ή τηλεοπτικά επεισόδια) οι δευτερεύοντες χαρακτήρες στερούνται συνέχειας και συνέπειας (κοινώς τους τρώει η μαρμάγκα ). Στην "Πολυάννα" συγκεκριμένα αυτό είναι κρίμα γιατί οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ήταν ενδιαφέροντες και πολύ καλά σκιαγραφημένοι. Προσωπικά μου έλειψε η αναφορά σε δύο χαρακτήρες που εμφανίζονται μόνο στο "η Πολυάννα και η ακτινοβολία της αγάπης", την Λορέιν και τον (πώς τον λέγανε αλήθεια; αυτόν τον συνάδελφο του Τζίμυ που ήταν ερωτευμένος μαζί της). Αναφέρονται μόνο φευγαλέα στην αρχή του "Η Πολυάννα στο Μεξικό" ως ότι συνοδεύουν την οικογένεια που αναχωρεί στον σιδηροδρομικό σταθμό, χωρίς καν να μας λύνουν τη βασική απορία αν ο "πώς τον λένε αλήθεια" ξαναβρίσκει την όρασή του ή παραμένει τυφλός. Έχω πάντως να πω, προς υπεράσπιση της διαχρονικότητας της Πολυάννας (που εύκολα κάποιος θα την χαρακτήριζε απλοϊκή, παρωχημένη κλπ.) ότι χάρισα πρόσφατα τα πρώτα βιβλία της σειράς που επανακυκλοφορούν στο εννιάχρονο κοριτσάκι φίλης κι ενθουσιάστηκε. Τελικά μια ιστορία δεν χρειάζεται να είναι "σύγχρονη". Αρκεί να είναι καλογραμμένη.
  4. Λιβυκού και "Δεσποινίς ετών 39" ε; Χμμ.... Το σενάριο είναι σαφώς προσανατολισμένο στο να λυπηθούμε τα δύο αδέλφια, τα "μικρούλια, που 'χουν μείνει μοναχούλια" όπως νανουρίζει σπαρακτικά στο τέλος ο Λογοθετίδης την αδελφή του. Η Φωφώ είναι η φτωχή κοπελίτσα που έχει βάλει στο μάτι τον πλούσιο μεσήλικα. Όλα αυτά βέβαια σε μία μικροαστική κλίμακα. Ο Τηλέμαχος δεν είναι κανένας ζάμπλουτος. Ένα μαγαζάκι έχει, μια τρύπα στην αγορά που μετά βίας χωράει τον ίδιο πίσω από τον πάγκο. Έχει βέβαια και το διώροφο που μένει με την αδελφή του και το ισόγειο το νοικιάζει η Φωφώ με τη μάνα της κι ένα ακόμα διώροφο που θα δώσει προίκα στην Χρυσάνθη και κάποιες λίρες από τον πατέρα τους. Είναι ενδεικτικό της φτώχειας που έδερνε τη μεταπολεμική Αθήνα το ότι η Φωφώ αποβλέπει στην αποκατάσταση που θα της προσφέρει ο γάμος με τον Τηλέμαχο και που στην ουσία είναι ένα σπίτι να μένει, το μαγαζί - τρύπα κι ό,τι ακόμα βγει από τη δουλειά του (λίρες κι άλλο σπίτι θα πάνε για τη Χρυσάνθη). Δεν είναι κακιά η Φωφώ. Στην ταινία πιο "πονηρή" εμφανίζεται η μάνα της. Αυτή την προτρέπει να πιέσει τον Τηλέμαχο στην αρχή της ταινίας κι αυτή ασυζητητεί την σπρώχνει προς τον Αργεντινό υποψήφιο. Η Φωφώ έχει κάποιες τύψεις απέναντι στον "μνηστήρα" της. Όχι από αγάπη. Μάλλον από μείγμα οίκτου και αναγνώρισης της δικής του λατρείας. Στην τελική μάλλον την καταλαβαίνω. Η κατάσταση του να περιμένει τον γάμο της Χρυσάνθης για να γίνει ο δικός της ήταν αδιέξοδη. Και η κοινωνία τότε (όχι πως έχει αλλάξει πολύ τώρα) αδυσώπητη για τις ανύπαντρες γυναίκες. ΥΓ. Όταν ήμουν παιδί, συχνά πηγαίναμε επίσκεψη σε μία φίλη της μητέρας μου στη γειτονιά. Τη δεσποινίδα Ρούλα που ηλικιακά ήταν πιο κοντά στη γιαγιά μου παρά στη μητέρα μου. Η δεσποινίς Ρούλα συγκατοικούσε (τέλη δεκαετίας 70΄, αρχές δεκαετίας 80΄) με τον γιατρό κι όλοι στη γειτονιά το ήξεραν, το είχαν αποδεχτεί και τους σέβονταν. Ο γιατρός που κανείς δεν θυμάμαι ν' αποκαλεί με το όνομά του ("γεια σας γιατρέ", "τι κάνετε γιατρέ;" κλπ) ήταν όντως γιατρός, στρατιωτικός παρακαλώ. Στα 70 κάτι του πια (η δεσποινίς Ρούλα στα 60 κάτι της) ήταν στα κρυφά αρραβωνιασμένος μαζί της από τα 30 κάτι του (δικά της 20 κάτι). Στα φανερά δεν έγινε ποτέ γιατί στην ιδιαίτερη πατρίδα του (νομίζω Μυτιλήνη) περίμεναν ανύπαντρες δυο μεγαλύτερες αδελφές. Γαμπρός δεν βρέθηκε ποτέ γι' αυτές, ο γιατρός δεν μπόρεσε να γίνει γαμπρός με τη σειρά του, η δεσποινίς Ρούλα παρέμεινε δεσποινίς, κάποια στιγμή σκυλοβαρέθηκαν την κατάσταση κι αποφάσισαν να μείνουν μαζί έστω και χωρίς επισημοποίηση της σχέσης. Κόντευαν βέβαια να γεράσουν όταν πια το αποφάσισαν. Πρώτος "έφυγε" ο γιατρός και μόνο τότε κάμφθησαν οι υπέργηρες αδελφές στη Μυτιλήνη, δέχτηκαν τη δεσποινίδα Ρούλα και την καλούσαν κάθε καλοκαίρι στο σπίτι τους για παραθερισμό. Μέχρι που πέθανε η μια αδελφή, μετά η άλλη, στο τέλος κι η Ρούλα. Τέσσερις ζωές χαμένες...
  5. Χμμμ! Λίγο η Καραγιάννη στη "Νύχτα Γάμου". Όχι πως καιγόταν για τον βιομήχανο (παρντόν, βιοτέχνη) Βουτσά με τους κουβάδες αλλά μια καλή πρόθεση την είχε. Και λίγο αυτός με τη μαμά του, λίγο με τα φουντούκια του, λίγο με το να συμβουλευτεί το σόι του, είδε κι απόειδε και τον εξόρισε από το δωμάτιο. Α! Και πλήθος τα τίμια, λαϊκά παλλικάρια που δεν πολυθέλουν αλλά τα παρασύρει η πλούσια εξώλης και προώλης. Όπως η Χρονοπούλου στο "Μια κυρία στα μπουζούκια" ή η Διαλυνά στις "Διπλοπενιές".
  6. Τώρα είδα τα ποστς σου fay 71 Έχοντας διαβάσει όλη τη σειρά στο πρωτότυπο, μάλλον είσαι ο κατάλληλος άνθρωπος να μου λύσει τρεις βασικές απορίες: 1.Η θεία Πόλυ πού στα κομμάτια εξαφανίστηκε μετά το "Η Πολυάννα μαμά"; Και τώρα πού το θυμάμαι κι ο κύριος Πάντλετον με τη θεία Ρουθ εξαφανίζονται το ίδιο απότομα. 2.Ο Τζιμ γύρισε ποτέ από το Βόρειο (ή Νότιο) Πόλο όπου είχε πάει στο "Η Πολυάννα και το μυστικό της ευτυχίας"; Τι γίνεται στα επόμενα βιβλία; 3.Το υπόλοιπο σόι τι κατάληξη έχει (Τζέιμς, Σάντι, ο μικρός γιος κλπ.);
  7. Οφείλω να αποκαταστήσω την ιστορική αλήθεια και να πω ότι ο "τζώρας" γαμπρός που βρίστηκε μεν, παντρεύτηκε δε, δεν ήταν ο μηχανικός (Δημητριέφ) αλλά ο δικηγόρος (Στρατηγός). Ο μηχανικός μόνο ευχαριστώ που δεν είπε για το κατάβρεγμα ("δηλαδή τι βράχηκα, με τέτοια ζέστη, δεν λέω καλύτερα δροσίστηκα;") Εντυπωσιασμένος από τη Μαυροπούλου κι ουχί από την Καρέζη. Τουτέστιν και ηθικό δίδαγμα νούμερο 1: Οι μηχανικοί τέλη δεκαετίας 50΄ ήταν γαμπροί - ξερολούκουμα (αντιπαροχή πάρε να 'χεις) Τουτέστιν και ηθικό δίδαγμα νούμερο 2: Οι μηχανικοί είναι πιο καλόκαρδοι από τους δικηγόρους
  8. Τελικά, με τόσες ταινίες επί 5 σελίδες, μήπως το θέμα πρέπει ν' αλλάξει "σε ποιες ελληνικές ταινίες, η πρωταγωνίστρια περιμένει την πρώτη νύχτα του γάμου για το μοιραίο";
  9. Μας μπέρδεψες! Ή μάλλον τον μπέρδεψες😂 Πολύ λογικό αυτό που λες για όποιον ανέβασε το βίντεο και το πανό με το 4ο συνέδριο δύσκολα δέχεται αμφισβήτηση. Από κει και πέρα σίγουρα το 89΄ήταν στους Χημικούς Μηχανικούς ο σύζυξ και μάλιστα τα πιο "θεωρητικά" μαθήματα (όπως αυτό) του άρεσαν ιδιαίτερα. Οπότε πολύ απίθανο να του είχε ξεφύγει. Βέβαια το μόνο σίγουρο είναι ότι αν κάτι μπορεί να μας προδώσει αυτό είναι οι αναμνήσεις μας ... Για να μην μιλήσω για την ασυνείδητη επιθυμία να πασάρουμε τα ενδυματολογικά τερατουργήματα της νιότης μας σε άλλες γενιές😁
  10. Ο σύζυξ που ήταν φοιτητής εκείνη τη χρονιά στους Χημικούς Μηχανικούς έχει ενστάσεις για το 1989. Είναι σίγουρος ότι το βιντεάκι τραβήχτηκε πολύ νωρίτερα, στις αρχές της δεκαετίας του 80΄. 1.Μάθημα "Ιστορία και Φιλοσοφία της Τεχνολογίας" δεν υπήρχε το 1989. 2. Ο καθηγητής (αυτός με τα μουστάκια) δείχνει νεώτερος απ' ό,τι τον θυμάται και τον γνώρισε το 1988 σε ένα εργαστήριο. 3. Το ντύσιμο λέει ότι δεν ήταν της εποχής "τους". 4. Δεν αναγνώρισε καμία φάτσα. Κοντολογίς για 82' με 83' το κόβει.
  11. Πιάνεται η Μαριλού; "Η Μαριλού που ζει στον μαχαλά, η Μαριλού απόφαση έχει πάρει, να πάει αλλού, ν' ανέβει πιο ψηλά ..." Αγαπημένο τραγούδι και αγαπημένη εκτέλεση αυτή της Σπείρας Σπείρας. Η αρχική είναι με την Νάντια Κωνσταντοπούλου.
  12. Το πρόσωπο που εικονίζεται στη μία πλευρά της λίρας είναι ο εν ενεργεία βασιλιάς της Αγγλίας την εποχή που κόπηκε η λίρα. Ξεκινώντας από τις "Βικτωρίες" και φτάνοντας στην τωρινή Ελισσάβετ που, επειδή είναι βασίλισσα και πολλά χρόνια η άτιμη, πετυχαίνεις λίρες με το νεανικό της πορτρέτο, αυτό της μέσης ηλικίας και τώρα το γεροντικό. Εξ ου και η ατάκα του Λογοθετίδη όταν παντρολογούσε την αδελφή του στο "Δεσποινίς ετών 39". "Γιατί οι λίρες, λίρες είναι, τι να δεις; Από τη μία τ' αλόγατα, από την άλλη ο μουσάτος". Όπου μουσάτος ή ο Γεώργιος ο Ε΄ ή ο πατέρας του ο Εδουάρδος ο Ζ΄. Κι έτσι φαίνεται το πόσο οικογενειακή παράδοση ήταν στην Ελλάδα η συσσώρευση πλούτου με τη μορφή λιρών. Γιατί το "Δεσποινίς ετών 39" είναι ταινία του 54΄ ενώ ο Γεώργιος ο Ε΄βασίλεψε μέχρι το 1936 και ο πατέρας του μέχρι το 1911. Συνεπώς οι λίρες που προσφέρονται ως προίκα είναι σίγουρα υπόθεση δεκαετιών, πατρογονική περιουσία του πατέρα των δύο αδελφιών της ταινίας. Η διαφορά στην τιμή πάντως δεν είναι εντυπωσιακή όπως θα περίμενε κανείς. Κι αυτό γιατί στην λίρα το θέμα δεν είναι τόσο η παλαιότητα όσο το χρυσάφι. Εμένα πάντως με συγκινεί μια οικογενειακή λίρα που περνάει από γενιά σε γενιά. Και πολύ χαίρομαι που ο γιος μου έχει από τους παππούδες του τέσσερις λίρες που κι αυτοί πρέπει να τις είχαν από τους δικούς τους παππούδες (αν σκεφτώ ότι οι δύο στις τέσσερις είναι "Βικτωρίες"). Τόσο που σκέφτομαι ότι είναι παντελώς άχρηστο ως δώρο γιατί, εγώ τουλάχιστον, θα έπρεπε να φτάσω σε μεγάλα οικονομικά ζόρια για να τις "χαλάσω". Μου φαίνεται σχεδόν σαν να καταθέτεις στην τράπεζα αντί χρημάτων το δαχτυλίδι που σου χάρισε η γιαγιά σου.
  13. Εγώ στα Εξάρχεια έζησα καλά και δεν ένιωσα ποτέ κίνδυνο. Ούτε από τους "μεν" ούτε από τους "δε". Ίσως βέβαια οφείλεται στο ότι το σπίτι μου δεν ήταν καρα-Εξάρχεια, δηλαδή δίπλα στην πλατεία αλλά πιο πέρα, κοντά στην Μαυρομιχάλη. Μ' άρεσε αυτή η γειτονιά. Μ' άρεσε η ευκολία της, το να είσαι παντού (σινεμά, θέατρα, καταστήματα) σε πέντε λεπτά με τα πόδια. Μ' άρεσαν οι πεζόδρομοί της και ακόμα θεωρώ τη Μεθώνης και την Καλλιδρομίου δυο από τους ομορφότερους δρόμους της Αθήνας. Γενικώς βέβαια προτιμώ τις γειτονιές που έχει περάσει πάνω τους η πατίνα του χρόνου. Που έχουν κάτι να διηγηθούν, στιγμιότυπα που αποτυπώθηκαν σε βιβλία ή ταινίες ή σου έχει διηγηθεί ο παππούς σου. Τα προάστια είναι πολύ "νεόδμητα" για τα γούστα μου. Η εγκατάλειψη του κέντρου με θλίβει. Πήγα τις προάλλες για δουλειά, σε μια πολυκατοικία στην Μαυροματαίων. Κάποτε έπρεπε να ήσουν τουλάχιστον αεροπαγίτης για να έχεις διαμέρισμα εκεί. Τώρα μένουν ελάχιστοι, κυρίως φοιτητές ή υπερήλικες που δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Τα υπόλοιπα διαμερίσματα είναι επαγγελματικές στέγες. Εκεί που ήμουν εγώ υπήρχε το κλασικό χώρισμα σαλονιού - τραπεζαρίας με συρόμενη πόρτα. Μόνο που δεν ήταν τζαμένια αλλά ξύλινη. Ένα ξύλο που φαινόταν μασίφ, με σκαλιστές μπορντούρες που παρίσταναν λουλουδάκια γύρω - τριγύρω. Ένα κομψοτέχνημα! Σκέφτηκα ότι σήμερα και να βρεις τεχνίτη που να κάνει τέτοια δουλειά, θα πρέπει να τον χρυσώσεις στην κυριολεξία. Κι όμως, αυτό το υπέροχο διαμέρισμα, φιλοξενούσε ένα άχαρο, μικρομεσαίο, γραφείο διαχείρισης κοινοχρήστων.
  14. Νομίζω πως όλοι έχουμε δει το "σπίτι των ονείρων μας". Αυτό που θα θέλαμε να έχουμε αν ήμασταν πάμπλουτοι, με απόλυτη ελευθερία επιλογών. Για μένα αυτό το σπίτι φαίνεται στο βίντεο του wally. Από το 4.07 μέχρι το 4.10. Είναι στην Καλλιδρομίου, ένα υπέροχο αρχοντικό, χτισμένο πάνω στα βράχια του λόφου του Στρέφη. Από τον δρόμο ανεβαίνεις με σκάλα που οδηγεί σε ένα άπλωμα σαν μεγάλη βεράντα ή αυλή κι εκεί είναι και η είσοδος του σπιτιού. Όταν έμενα στα Εξάρχεια το λιγουρευόμουν. Πήγαινα συχνά και παραμόνευα το εσωτερικό από ένα σπασμένο τζαμάκι της κεντρικής πόρτας. Διέκρινα ζωγραφιές στο ταβάνι και χρωματιστά πλακάκια στο πάτωμα του μεγάλου χωλ. Η δε θέα απίστευτη. Από την βεράντα - αυλή βλέπεις μέχρι τη θάλασσα. Φαντασιωνόμουν πώς ήταν αυτό το σπίτι στις δόξες του και τι θα μπορούσα να κάνω έτσι και κέρδιζα το λότο, το αγόραζα, του έδινα τη χαμένη του ομορφιά και ζούσα σ' αυτό. Μετά κάποιος έκλεισε με σιδερένια πόρτα την πρόσβαση από την Καλλιδρομίου στην σκάλα και δεν μπορούσα ν' ανεβώ. Μετά έφυγα από τα Εξάρχεια. Μετά η μοίρα μ' έριξε έξω κι από τον Δήμο Αθηναίων, να περιδιαβαίνω τα πάρκα του Χολαργού και ν' ακούω τα πουλάκια τσίου - τσίου και τα φυλλαράκια φρου-φρου-φρου. Δεν έχω όμως εγκαταλείψει την ελπίδα ότι κάποτε θα κερδίσω το λότο κι εγώ και το αρχοντικό στην Καλλιδρομίου θα ξανασυναντηθούμε😊 Κι αν δεν κερδίσω το λότο κι η ταμπέλα στο βιντεάκι έχει δίκιο και το προορίζανε για οίκο ευγηρίας, θα ζητήσω να με κλείσουν εκεί. Τι στο καλό! Μέχρι να γεράσω ελπίζω να το έχουν φτιάξει😅
×
×
  • Create New...