Jump to content

ΤΑΚΗΣ

Members
  • Content Count

    141
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by ΤΑΚΗΣ

  1. Τα σέβη μου και καλή χρονιά να έχουμε Απο τα μυθιστορήματα που αγαπήθηκαν όσο λίγα στην παγκόσμια λογοτεχνία, οι Άθλιοι, επίκαιροι λόγω της ελευσης του μιούζικαλ στη μεγάλη οθόνη, γνώρισαν άπειρες κινηματογραφικές μεταφορές, με την πρώτη, βάσει της wiki, να λαμβάνει χώρα το 1897! Η ζωντάνια των ηρώων, οι δραματικές εξελίξεις, η καταγγελία της αδικίας κτλ. έκαναν το έργο ανεπανάληπτο και την ανάγκη του κοινού να το βλέπει ακόρεστη. Εξάλλου, το να το διαβάσεις, στην πλήρη έκδοση δεν είναι εύκολο, κάπου 1400 σελ. και εδώ που τα λέμε σε πολλά σημεία που ο Ουγκό σχολιάζει την πολιτική-λογοτεχνική εξέλιξη της Γαλλίας το 1800-1840 χάνεσαι. Δύο από τις καλύτερες μεταφορές είναι δυστυχώς εκτός των χρονικών ορίων του ρετρό. Εκείνη του 1998, με τους πολύ καλούς Λίαμ Νίσον και Τζέφρι Ρας να ''κεντούν'' ως Αγιάννης και Ιαβέρης αντίστοιχα Έχω την εντύπωση ότι πολύ πιο πιστή στο κείμενο βέβαια είναι μια έκδοση για τη γαλλική τηλεοραση, όπου ο Ρώσος πλέον Ζεράρ δίνει ρέστα, συνεπικουρούμενος από τον Τζον Μάλκοβιτς ως Ιαβέρη (2002) [edit] Αυτό το βίντεο διαθέτει περιεχόμενο από το χρήστη Beta Film GmbH, ο οποίος το έχει αποκλείσει για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων [edit] η ταινία όμως που θυμάμαι πολύ καλά να προβάλλεται στην κρατική τηλεόραση ήταν μία έκδοση με τον Ζαν Γκαμπέν, (1957)που μου είχε κάνει απίστευτη εντύπωση. Φοβερός ηθοποιός ο μακαρίτης, και εμφάνιση εκπληξη ο Μπουρβίλ ως Θεναρδιέρος. Ταινιάρα! http://www.youtube.com/watch?v=HjhdY7nKYC0
  2. Πολύ καλή η ταινία, Μαν είναι αυτός. Πάντως όσο να' ναι και εκείνη του 2000, λόγω Χόπκινς, Νόρτον και Φ. Σέιμουρ Χόφμαν (ο κιτιρνιστής δημοσιογράφος) ήταν πολύ καλή..
  3. Χαίρετε πρόσφατα ξαναδιάβασα ένα απο τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ, τον ''Γατόπαρδο'' του Τζ. Λαμπεντούζα. Θυμήθηκα λοιπόν πως δεν έχουμε κάνει αναφορά στην εξίσου σημαντική μεταφορά του έργου στο σινεμά, απο τον μέγιστο Λ. Βισκόντι. Ταινία του 1963, ο '' Γατόπαρδος'' εστιάζει στον Σικελό ευγενή Φ.Σαλίνα, (Μπαρτ Λάνκαστερ) που βλέπει τον κόσμο του να αλλάζει απότομα. Καθώς ο Γαριβάλδης προελαύνει και η Ιταλία ενοποιείται ο οξυδερκής Σαλίνα παρακολουθεί τους αστούς να ανέρχονται λόγω χρήματος, την ίδια ώρα που εκείνος βλέπει τον πλούτο του συνεχώς να συρρικνώνεται. Το μέλλον ανήκει στον έξυπνο ανιψιό του Τανκρέντι (Αλαίν Ντελόν), που αν και αριστοκράτης πηγαίνει με τον Γαριβάλδη και αποφασίζει να παντρευτεί όχι κάποια συγγενή του, αλλά την πανέμορφη και πλούσια Αντζέλικα (Κλαούντια Καρντινάλε). Το μότο του Τανκρέντι είναι απλό και δαιμόνιο, και ίσως ισχύει στην Ελλάδα του σήμερα : '' Για να αλλάξουν όλα δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα''. Ο Γατόπαρδος, το έμβλημα του Οίκου των Σαλίνα, αργοσβήνει, αλλά το κάνει με πολλή φινέτσα... Παραθέτω, πλην του trailer, μια καταπληκτική σκηνή: με την Ιταλία πια ενωμένη, ένας δημόσιος υπάλληλος προσπαθεί να πεισει τον Σαλίνα να δεχθεί μια θέση στη νέα Γερουσία. Ο Λάνκαστερ αρνειται: εξηγεί στον αθώο Βορειοιταλό πως η Σικελία δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ: το κλίμα της και ειδικά ο απίστευτος θανατηφόρος ήλιος του καλοκαιριού, έχουν κάνει τους κατοίκους να έχουν μια ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση και να αντιστέκονται σε κάθε αλλαγή: πάντα η Σικελία θα είναι διαφορετική απο την υπόλοιπη χώρα. Και κάτι τελευταίο: η μουσική είναι του Ν. Ρότα και για όσους θυμούνται συνόδευε τους τίτλους αρχής της ''Κινηματογρ. Λέσχης'' του Γ. Μπακογιαννόπουλου. [edit] Αυτό το βίντεο δεν είναι διαθέσιμο [edit] [edit] Aυτό το βίντεο δεν είναι πλέον διαθέσιμο λόγω υποβολής αξίωσης πνευματικών δικαιωμάτων από το χρήστη Medusa Film S.p.a and RTI Sp.A. [edit]
  4. Τα σέβη μου στους ρετρομανιακούς Θυμάται κανείς δύο παιδικά καρτούν που πρέπει να ήταν τηλεταινίες; Το ένα είχε υπόθεση στην Αγγλία την εποχή του πολέμου των Ρόδων-θυμάμαι χαρακτηριστικά τους ιππότες με ζωγραφισμένα τα ρόδα -άσπρα/ροζ, στις ασπίδες. Το δε άλλο, πρέπει να ήταν ρώσικο λόγω ξεκάθαρου μηνύματος: υπήρχε κακός γαιοκτήμονας που καταπίεζε τους χωρικούς και στο τέλος,αυτό μου είχε μείνει ο λεβέντης λαϊκός ήρωας τον παγίδευε και τον μαστίγωνε στα οπίσθια απίστευτα..
  5. Χαίρετε ταινία στα όρια του ρετρό, καθώς βγήκε στις αίθουσες στα μέσα της δεκαετίας του '90, επικεντρώνεται στις περιπέτειες Σκοτσέζου ήρωα του 1700. Πρωταγωνιστεί ο Λίαμ Νίσον, ο οποίος πέφτει στην ανάγκη του παγκάκιστου ντόπιου αριστοκράτη, υποδειγματικά παιγμένου απο τον Τζ. Χαρτ. Σύντομα ο ήρωας θα υποχρεωθεί να πάρει τα highlands, κυνηγημένος απο τον υπασπιστή(άψογος ο Τιμ Ροθ) του ευγενή και με τη γυναίκα (Τζέσικα Λανγκ)του να υποφέρει τις συνέπειες... Ωραία φωτογραφία, μια μάζωξη πολύ καλών ηθοποιών, αν και την παράσταση κλέβει νομίζω ο Τιμ Ροθ, μια πολύ καλή ταινία εποχής. Συνίσταται. [video=youtube;w0-2kzujLA8]
  6. Τα σέβη μου μετά απο καιρό στους ρετρολάγνους. Σκέφτηκα να κάνω μια σύντομη παρουσίαση των γνωστότερων απεικονίσεων μιας απο τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της ευρωπαϊκης ιστορίας, για τον οποίο έχουν γυρισθεί πολλές ταινίες και σειρές, τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ο καλύτερος, κατά τον γράφοντα, υπήρξε μακράν ο Ροντ Στάιγκερ, στη ταινία ''Βατερλώ'' του 1970. Και φυσιογνωμικά έμοιαζε στον Αυτοκράτορα και έπαιξε καταπληκτικά τον ύστερο Ναπολέοντα. Εκπληκτική σκηνή αποχαιρετισμού στη Φρουρά του. Πολύ καλός φυσικά και ο άψογος επαγγελματίας Ίαν Χολμ, σε βρετανική τηλεοπτική σειρά του 1974 http://www.youtube.com/watch?v=q8KlwSErQ8k Εξαιρετικός θεωρείται, ειδικά απο τον Φ.Φορντ Κόπολα, ο '' Ναπολέων'' γαλλική ταινία του 1927, Αξιοπρεπής ο Μαρλον Μπραντο στη '' Ντεζιρέ'' ταινία του 1954. [edit] Αυτό το βίντεο δεν είναι διαθέσιμο [edit] Φυσικά υπήρξαν και πολλές άλλες ταινίες, άλλες μέτριες (βλ. τη γαλλική ταινία του 1960 ( ) ή αδύναμες, όπως αυτή με τον Αρμάν Ασάντε του 1987 ( ) Ελπίζω να βοήθησα
  7. Συμπαθέστατη περιπέτεια, την οποία έχω δει σε dvd. Ταινία του 1964, με τον Γκρέγκορι Πεκ να υποδύεται τον Ισπανό δημοκράτη, βετεράνο του εμφυλίου που ζει στη Γαλλία, αλλά όποτε του καπνίσει περνά τα σύνορα, λατρευόμενος απο τους συμπατριώτες του, και καταδιωκόμενος απο τον Άντονι Κουίν, αστυνόμο του φρανκικού καθεστώτος. Ο τελευταίος, με όργανό του νεαρό ιερέα, τον Ομάρ Σαρίφ, προσπαθεί να στήσει παγίδα στον Πεκ, φιλοδοξώντας επιτέλους να τον πιάσει... Παρά το ενδιαφέρον θέμα και τους καλούς ηθοποιούς η ταινιούλα πάτωσε εισπρακτικά-περιττό να σημειωθεί ότι δεν προβλήθηκε στην Ισπανία. [edit] Αυτό το βίντεο δεν είναι διαθέσιμο [edit]
  8. Τα σέβη μου στην ομήγυρη. Ταινιούλα οριακά ρετρό, (1996)την είχα πετύχει κάμποσες φορές στη κρατική τηλεόραση. Στη Γαλλία λίγο πριν την επανάσταση του 1789, ένας ευσυνείδητος μικροαριστοκράτης προσπαθεί να προωθήσει ένα σχέδιο αποξήρανσης ελών, ώστε να σταματήσει η ελονοσία να θερίζει τους κατοίκους του τόπου. Για να πετύχει το σκοπό του πρέπει να πάει στις Βερσαλίες και να γίνει δεκτός απο το Βασιλιά, καθόλου εύκολη υπόθεση, αφού πρέπει να παρακαλέσει , να πιέσει τον γνωστό του γνωστού κτλ. Το μόνο που τον σώζει είναι ένας γιατρός που τον εισάγει στα κόλπα του Παλατιού, μαθαίνοντάς τον να είναι πνευματώδης, κατά τα πρότυπα του Βολταίρου. Πολύ καλή η Φανί Αρντάν ως μοιραία κυρία της Αυλής. δε ξέρω αν υφίσταται σε DVD, αν ναι δοκιμάστε το. http://www.imdb.com/title/tt0117477/
  9. Ταινιάρα, συνίσταται με τα χίλια! Και η Κλαούντια Καρντινάλλε, che bella! Νομίζω πως υπήρξε και ελληνικό ριμέικ με Βέγγο "Οι φτωχοδιάβολοι'' ή κάπως έτσι
  10. Κατέταξα τον '' Θίασο'' στις κοινωνικές με δισταγμό, γιατί οι ιστορικές συνυπάρχουν με τις πολεμικές στη κατηγορία του ελληνικού σινεμά, και έτσι τον έβαλα μαζί με την '' Αναπαράσταση''. Κατ' εμέ λόγου χάρη και το ''Ταξίδι στα Κύθηρα'', κοινωνική ταινία είναι (και μάλλον περισσότερο απο το ''Θίασο''). Σε γενικές γραμμές εύστοχες οι παρατηρήσεις για το κοινό των ταινιών του Αγγελόπουλου, ειδικά απο τις αρχές του '80 και εξής. όσο για τις ταινίες των νικητών του εμφυλίου τα "αριστουργήματα'', '' Γράμμος- Βίτσι'' και '' Στα σύνορα της προδοσίας'' συνίστανται (η ''Ελένη'' και ξένη ταινία είναι και γυρίστηκε τη δεκαετία του'80) Τα σέβη μου
  11. Χαίρετε Συμπαθητική ταινία, του Ντέιβιντ Λιν καλύτερη σαφώς. Πρόσφατα διάβασα ότι γίνεται ριμέικ, νομίζω απο τον Τιμ Μπάρτον με την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ να παίζει τη Μις Χάβισαμ, και με αναφορά στο παρελθόν της που την έκανε να μισεί τους άρρενες.
  12. Όπως έγραψα και στη πρώτη παρουσίαση, ήλπιζα ότι θα αποφευγόταν μια επικριτική αναφορά στη ταινία αποκλειστικά και μόνο για την πολιτική οπτική του σκηνοθέτη, (ή των κριτικών που τη βράβευσαν!). Μάλλον μετανιώνω που άνοιξα τη σχετική συζήτηση.
  13. Θεωρούμενη ως μία απο τις καλύτερες ελληνικές ταινίες, σίγουρα η πιο αναγνωρίσιμη του Αγγελόπουλου, με πολλές διεθνείς διακρίσεις (ακόμη και στην Ιαπωνία!), ο '' Θίασος'' εστιάζει στη πορεία ενός μπουλουκιού, που ανα την επικράτεια παίζει '' Τάσο και Γκόλφω'', απο τη δικτατορία του Μεταξά, έως τις εκλογές του 1952. Ωραία φωτογραφία, σχετικά στρωτή αφήγηση (για Αγγελόπουλο μιλάμε), συμπαθητικές ερμηνείες. Η ταινία υπήρξε απο τις πρώτες που παρουσίασαν τα γεγονότα της περιόδου 1936-1952, (περιόδου πολύ πυκνής σε γεγονότα με αποκορύφωμα τη Κατοχή και τον Εμφύλιο) απο την οπτική της Αριστεράς. Προλαβαίνω, ελπίζω, τις ενδεχόμενες αντιδράσεις: αυτό το τελευταίο (η αριστερή οπτική) μπορεί να μην ήταν καλό, αλλά αναμενόμενο, καθώς για 25 χρόνια (με αποκορύφωμα την εποχή της Χούντας, 1967-1974) ακουγόταν μόνο η πλευρα των νικητών. Κάντε μια προσπάθεια. Παραθέτω μια απο τις καλύτερες σκηνές του έργου, την αντιπαράθεση Δεξιών-Αριστερών, μέσα απο τα τραγούδια τους. http://www.youtube.com/watch?v=7YBmblBaM9c
  14. Χαίρετε Ο γράφων δεν υπήρξε θαυμαστής και λάτρης του πρόσφατα αποβιώσαντα Αγγελόπουλου, έχει δει μόνο δύο ταινίες του στις οποίες θα αναφερθεί. Η ''Αναπαράσταση'', ταινία του 1970, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Σε χωριό της Θεσπρωτίας, ο σύζυγος, μετανάστης στη Γερμανία, επέστρεψε σπίτι του. Μόνο που αντί για την οικογενειακή θαλπωρή, βρεθηκε θαμμένος στο κήπο, μαζί με κρεμμύδια, καθώς η σύζυγος είχε βρει εραστή και το ντουέτο τον έβγαλε απο τη μέση. ο Αγγελόπουλος μετέφερε τη δράση στα Ζαγοροχώρια, (Βίτσα-Μονοδένδρι)τα οποία εκείνη την εποχή, πριν γίνουν must προορισμός, ήταν πάμφτωχα και με τον πληθυσμό να ελαττώνεται λόγω της μετανάστευσης. Ο σκηνοθέτης δεν εδωσε έμφαση στα γεγονότα, αλλά στις περιρρέουσες συνθήκες: μέσα απο τη ταινία, που μοιάζει περισσότερο με ντοκιμαντέρ, εστιάζει στη φτώχια και την εγκατάλειψη της υπαίθρου, στη μεγάλη πληγή της μετανάστευσης. Η εξέλιξη είναι (σχετικά) γρήγορη, η απρόμαυρη φωτογραφία προσδίδει δραματικότητα. Κάντε μια προσπάθεια, αξίζει, για κάτι διαφορετικό.
  15. Χαίρετε. Θυμήθηκα ταινία που είχε προβληθεί κάμποσες φορές στη τηλεόραση στις αρχές της δεκαετίας του' 90. Τη καταχώρησα εδώ καθώς, παρά τις κωμικές της στιγμές πιο πολύ καταπιάνεται με το σοβαρό πρόβλημα της μοναξιάς της τρίτης ηλικίας. Γυρισμένη το 1989, αναφέρεται στη δύσκολη και γεμάτη ευτράπελα απόπειρα δύο ογδοντάρηδων να ξαναρχίσουν τη ζωή τους μαζί. Άνδρας ο Στ. Ξενίδης, όπως πάντα άψογος και γυναίκα η Αλ. Παϊζη, εξαιρετική. Απο τα φλας μπακ βλέπουμε την ιστορική πορεία του χωριού,που ονομάζεται Περιθώρι (στη Μακεδονία), που ξεκινάει με την οθωμανική κατοχή, (όταν οι ήρωες ήταν παιδιά) και συνεχίζεται, με τους δυο τους να μπλέκονται σε ένα αποτυχημένο ειδύλλιο και μετά να παντρεύονται άλλα άτομα, να αποκτούν παιδιά, και να ανήκουν και σε διαφορετικές πολιτικές παρατάξεις. Θυμάμαι και έναν μίμο να κάνει Μητσοτάκη, Παπανδρέου, Κύρκο κλπ. Αν ποτέ τη πετύχετε, μη τη προσπεράσετε. Πρόκειται για συμπαθέστατη ταινία. http://www.youtube.com/watch?v=TyyDd4rHnAc&feature=related
  16. Μια απο τις συμπαθέστερες αντιπολεμικές ταινίες που έχω δει, παραγωγής του 1979, βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρεμάρκ, που έγινε δημοφιλές στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και φυσικά ο Χίτλερ έκαψε αμέσως μόλις πήρε την εξουσία. Αφηγείται την απότομη μετάβαση και τη σταδιακή εξαφάνιση μιας παρέας λυκειόπαιδων, που μπαίνουν με ενθουσιασμό στον πόλεμο το 1914, ως εθελοντές του γερμανικού στρατού για να γνωρίσουν το απάνθρωπο πρόσωπο των μαχών, πολύ σύντομα και πολύ σκληρά. Οι νέοι που παίζουν τα φανταράκια δεν μένουν εξέχαστοι, σε αντίθεση με τους πάλιουρες Μπόργκναϊν (ο καλός που προστατεύει) και Ίαν Χολμ (ο σαδιστής καταπιεστικός καραβανάς) και τον πάντα καλό Ντ. Πλέζανς, ως υποκριτή καθηγητή. Λέγεται ότι είναι καλή και η ταινία του 1930, την οποία δεν έχω δει. Συνίσταται.
  17. Τα σέβη μου. Ταινία που θυμάμαι να προβάλλεται στις αρχές της δεκαετίας του'90 και να με καθηλώνει. Πρωταγωνιστεί ο Λόρενς Ολίβιε, ως γέρος κυνηγός Ναζί, που διαπιστώνει ότι ένα εφιαλτικό σχέδιο βρίσκεται σε εξέλιξη:ο δαιμόνιος Δρ. Μένγκελε(Γκρ. Πεκ) προσπαθεί να αναστήσει τον Χίτλερ δια της κλωνοποίησης. Στα σχέδια του τον βοηθούν(ως ενός σημείου) και άλλοι Γερμανοί απόμαχοι όπως ο Τζέιμς Μέισον. Συνεχόμενη δράση, πρωτότυπο θέμα(συζήτηση για κλωνοποίηση σε ταινία του '78 ήταν εντυπωσιακή)και ορισμένες αξέχαστες σκηνές (βλ.ντόπερμαν) κάνουν το φιλμ συμπαθέστατο σε περίοδο που η ΤV δείχνει όλο βλακείες. [edit] Αυτό το βίντεο δεν είναι διαθέσιμο [edit]
  18. Σεβασμός στον ρετρό ερωτισμό. Έχουμε και λέμε: Θυμάμαι πολύ καλά αμερικανική σειρά στον ΑΝΤ1, που την έδειχνε Σάββατο μεσημέρι πριν απο το ''Παντρεμένοι με παιδιά''. Ο ήρωας θυμόταν συνέχεια ατάκες απο παλιές αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές και τις συνέδεε με τη πραγματικότητά του. Συνήθως η πραγματικότητα αυτή περιλάμβανε άφθονες γυμνόστηθες. Ο ΑΝΤ1 γενικά έδινε ρεσιτάλ Σάββατο μεσημέρι με τις λεγόμενες νεανικές κωμωδίες. όποτε έβλεπα στο πρόγραμμα ότι θα είχε τέτοιες έμενα σπίτι, για να δω τελειωμένους έφηβους κλασικά να προσπαθούν να συνευρεθούν με συμμαθήτριες, τσιρλίντερς, κτλ. κτλ. Απο κοντά και το ΣΤΑΡ, όχι όμως τόσο δυνατά όσο ο ΑΝΤ1. Όσο για διαφημίσεις και γιαούρτια και παγωτά(ποιό ήταν το παγωτό όπου ο άνδρας βούταγε σε πισίνα απο εξέδρα ενώ απο κάτω τον παρατηρούσε καλλίπυγος κυρία με αποκαλυπτικό μαγιό), τζιν, καλτσόν(αξέχαστη μία με δύο συμπαθέστατες δεσποινίδες που οργανώνουν ληστεία τραπέζης έχοντας αποπλανήσει ταμία με τα κάλλη τους, για να τον εγκαταλείψουν στο τέλος) και βίντεο κλιπ(π.χ. Crazy των Aerosmith) κτλ.κτλ.
  19. Καλή χρονιά να έχουμε ρετρολάγνοι. Ταινία εποχής συμπαθέστατη, που έχω να δω χρόνια, αλλά συνιστώ ανεπιφύλακτα για κάτι διαφορετικό είναι το '' Χαρτούμ'' , του 1966. Επικεντρώνεται στη προσπάθεια του Βρετανού στρατηγού Γκόρντον(πολύ καλός ο Τσ. Ίστον),γύρω στο 1885, να κρατήσει υπο αγγλο-αιγυπτιακό έλεγχο το Σουδάν, όπου έχει ξεσπάσει εξέγερση. Αρχηγός της ο Μαχντί(κλασικά άψογος ο Λόρενς Ολίβιε)που διακηρύσσει ότι είναι ο νέος προφήτης του Ισλάμ και λατρεύεται απο τον τοπικό πληθυσμό. Η τελική σύγκρουση θα γίνει στη πρωτεύουσα του Σουδάν,το Χαρτούμ. http://www.youtube.com/watch?v=6GT2KltO_Ho&feature=related
  20. Καλή η σειρά, όπως έχει ήδη γραφεί με άλλο πρωταγωνιστικό ντουέτο θα έσκιζε, την έβλεπα συνεχώς. Πάντως αν θυμάμαι καλά, ο συγγραφέας του βιβλίου Αθανασιάδης είχε αποκηρύξει τη σειρά, δεν είχε μείνει καθόλου ευχαριστημένος απο τη μεταφορά του έργου στη μικρή οθόνη.
  21. Ενδιαφέρουσα περιπετεια του 1975. Πρωταγωνιστουν οι Σον Κόνερι και Μάικλ Κέιν, ως δύο Άγγλοι τυχοδιώκτες, πρώην στρατιωτικοί που διψώντας για περιπέτεια θα καταλήξουν στα βάθη του Αφγανιστάν. Εκεί, εκμεταλλευόμενοι τις προλήψεις των ντόπιων θα καταφέρουν όχι απλά να επιβιώσουν , αλλά ο Σον Κόνερι να θεοποιηθεί και να έχει απόλυτη εξουσία. Βέβαια κάποια στιγμή οι αυτόχθονες θα ξυπνήσουν , οπότε... Μια καλή επιλογή για DVD στις ημέρες του τηλεοπτικού τίποτα.
  22. Τα σέβη μου στους ρετρολάγνους Το ''1900'', αποτελεί μια απ'τις πιο ενδιαφέρουσες προσπάθειες απεικόνισης μιας εποχής σε φιλμ. Γυρισμένο απο τον Μπερνάντο Μπερτολούτσι το 1976, δείχνει στο πέρασμα του χρόνου την Ιταλία να αλλάζει μέσα απο τη περίεργη και γεμάτη συγκρούσεις φιλία ενός τσιφλικά (Ντε Νίρο) και ενός φτωχού αγρότη (Ντεπαρτιέ). Πολύ καλός ο Μπαρτ Λάνκαστερ ως ο πατριάρχης της οικογένειας του Ντε Νίρο, αν και όλα τα λεφτά είναι ο Ντόναλντ Σάδερλαντ ως σαδιστής φασίστας επιστάτης. Βέβαια η διάρκεια είναι κτηνώδης (κανονικά 317 λεπτά), αλλά με λίγη υπομονή... Θυμάμαι να το προβάλλει το ΣΤΑΡ εννοείται σε δύο δόσεις. http://www.youtube.com/watch?v=nNrs1ZspVyc
  23. Τα σέβη μου. Δε θυμάμαι τον ελληνικό τίτλο συμπαθούς αμερικανιάς των 80s. O Νταν Ακρόιντ κι ο Τσέβι Τσέιζ παίζουν τους υπαλλήλους του αμερ. Υπουργείου Εξωτερικών που φιλοδοξούν να μπουν στη CIA και καταλήγουν να γίνουν δολώματα των Σοβιετικών στα βάθη της Ασίας. Μπόλικο κυνηγητό, κάμποσοι έξυπνοι διάλογοι και ωραίες γυναίκες. Κλασική η σκηνή της απόπειρας αντιγραφής. Ως εκπαιδευτικός ανυπομονώ να ζήσω μια τέτοια στιγμή γέλιου απο τους μαθητές μου, αλλά πού... [edit] dead picture [edit]
  24. Οφείλω να πω ότι δε μου πολυαρεσουν τα γουέστερν -δεν έχω δει παρά ελάχιστα.Αυτό όμως που μου'χε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση, ίσως γιατί το πρωτόδα μικρός είναι μακράν το HIGH NOON, φιλμ του 1952. Δεν έχει πολύ πιστολίδι, κυνηγητά με άλογα ή κακούς Ινδιάνους, γι' αυτό και δε πολυεκτιμήθηκε στην εποχή του. Ο Γκάρι Κούπερ θα μείνει μια εμβληματική φιγούρα. τη μέρα που επιτέλους τελειώνει η θητεία του ως Σερίφη, νιόπαντρος με τη ΘΕΑ Τζέιν Κέλυ, έτοιμος να φύγει για μια νέα ζωή, μαθαίνει πως ο αρχιτραμπούκος της πόλη, αντί να εκτελεστεί γλύτωσε και επιστρεφει ζητώντας εκδίκηση. Και σταδιακά διαπιστώνει πως όλοι οι συντοπίτες του , που στα λόγια τον αγαπούσαν τώρα φοβούνται να τον βοηθήσουν και τον εκλιπαρούν να φύγει , ξεχνώντας πώς ήταν η ζωή τους χάρη σε αυτόν... Η ταινία κυλάει σε πραγματικό χρόνο , βασίζεται στα ηθικά διλήμματα των ηρώων, και γι' αυτό είναι απο τις αγαπημένες μου. Στην Αμερική πήρε ξεκάθαρη πολιτική χροιά. Για τους αριστερούς , θύμιζε τα όσα είχαν τραβήξει την εποχή του μακαρθισμού με τις μαύρες λίστες στο Χόλιγουντ. Γι' αυτό ακριβώς ο σούπερ δεξιός Τζον Γουέιν χαρακτήρισε το High Noon, ως τη πιο αντιαμερικανική ταινία που είχε δει ποτέ...
  25. Ταινία του 1990, ,ριμέικ φιλμ του '50 με πρωταγωνιστές τον Τζιν Χάκμαν και την Ανν Άρτσερ. Ο Χάκμαν είναι εισαγγελέας που με τα πολλά πείθει την Άρτσερ να καταθέσει ως μαρτυρας σε δίκη αρχιμαφιόζου και επιβιβάζονται σε τραίνο. Μόνο που μαζί τους μπαίνουν και άνθρωποι της Μαφίας με σκοπό να σκοτώσουν τη μάρτυρα. Οπότε αρχίζει ένα συνεχόμενο κρυφτοκυνηγητό στο τρένο, που κρατά το ενδιαφέρον του θεατή ζωντανό. Υπάρχει σε dvd.
×
×
  • Create New...