Jump to content

ARETARA

Members
  • Content Count

    1,747
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    8

ARETARA last won the day on August 9

ARETARA had the most liked content!

Community Reputation

78,285 Excellent

1 Follower

About ARETARA

  • Rank
    RetroNuts!
  • Birthday 09/29/1970

Converted

  • Biography
    Άντρας

Converted

  • Location
    Θεσσαλονίκη

Converted

  • YouTube
    http://www.youtube.com/user/exintavelones60

Recent Profile Visitors

1,709 profile views
  1. Άλλη μία ανάλυση της ταινίας στην οποία μάλιστα αναφέρεται και το όνομα της πραγματικής δολοφονημένης κοπέλας, της Μαρίας Μπραβέα που δολοφονήθηκε στις 23/4/1964 στο Παγκράτι με δράστη τον Δημήτρη Ζάγκα. Περιέχονται επίσης και άλλα ενδιαφέροντα links περί την ιστορία.
  2. Μια δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1993, σε σκηνοθεσία Krzysztof Kieslowski και σενάριο δικό του και του Krzystof Piesiewicz εξετάζουμε εδώ. Το θέμα - το καστ. Η Julie Vignon (Juliette Binoche) μία νέα γυναίκα, χάνει τον σύζυγό της Patrice (Hugues Quester), διακεκριμένο μουσικοσυνθέτη και την πεντάχρονη κόρη τους σε αυτοκινητιστικό ατύχημα ενώ και η ίδια τραυματίζεται και μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Μαθαίνει για το τραγικό συμβάν και μέσα από δύσκολες καταστάσεις που βιώνει μέσα της προσπαθεί να μαζέψει τα συντρίμμια της και να ξαναχτίσει τη ζωή της. Αποφασίζει να πουλήσει τα υπάρχοντά της στην επαρχία και να ζήσει μέσα στην ανωνυμία αφήνοντας πίσω της αναμνήσεις, πρόσωπα και σχήματα του παρελθόντος. Άνθρωποι όμως που δεν συμμερίζονται τις σκέψεις της "εισβάλλουν" με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στη ζωή της. Ο Olivier (Benoit Regent) συνθέτης κι αυτός ο οποίος είναι ερωτευμένος μαζί της και τη θέλει δική του. Η Lucille (Charlotte Very), μία νεαρή που μένει στην πολυκατοικία της Julie και εκδίδεται και την οποία η τελευταία προστατεύει με τη μη συγκατάθεσή της για την αποπομπή της. Η μητέρα της Julie, (Emmanuelle Riva) που πάσχει από Alzheimer και δεν μπορεί να επικοινωνήσει με την κόρη της μένοντας στο μεταίχμιο μεταξύ παρόντος και παρελθόντος. Ακόμα χειρότερα, η Julie ανακαλύπτει την κρυφή ερωμένη του Patrice, Sandrine (Florence Pernel), η οποία κυοφορεί το παιδί του Patrice. Και μέσα σε όλα αυτά,. εκκρεμεί η υπόθεση του έργου που συνέθετε ο σύζυγός της, του ύμνου της ενωμένης Ευρώπης που παραμένει ανολοκλήρωτος. Μοιραία, η Julie πρέπει να πάρει τις αποφάσεις της. Θα αποτραβηχτεί από όλα αυτά ή θα καταθέσει την ψυχή της για να βοηθήσει ανθρώπους και υποθέσεις; Σχόλια. Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας (τα άλλα δύο είναι η λευκή ταινία (1994) και η κόκκινη (1994)) που κλείνει τον κύκλο του ως σκηνοθέτη που πολύ πρόωρα έφυγε από τη ζωή το 1996. Ακολουθεί έτσι το μότο της Γαλλικής σημαίας και της Επανάστασης (Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη). Εδώ όμως το μπλε χρώμα λαμβάνει μια πιο προσωπική διάσταση αυτή της μοναξιάς και του πόνου. Της θλίψης από τον απροσδόκητο χαμό των προσφιλών ατόμων και την αίσθηση του ψυχικού κενού που τον συνοδεύει. Η ανάγκη για κάλυψη αυτού του κενού μοιάζει επιτακτική και "κραυγάζει" συνεχώς μέσα από τη μουσική που ξεπροβάλλει για να θυμίζει το παρελθόν. Η μουσική όμως είναι και ο σύνδεσμος με το παρόν και η γέφυρα για το χτίσιμο μιας νέας ζωής. Ο Kieslowski επιμένει στο να αναδεικνύει την ανάγκη για αγάπη ως τον λόγο ύπαρξης και αυτό κορυφώνεται με μεγαλειώδη τρόπο στο τέλος. Παράλληλα όμως και σε όλη τη διάρκεια του έργου αναδεικνύει τον ψυχισμό της πρωταγωνίστριας (φόβοι, πάθη, εμμονές, αμφιβολίες, ταλαντεύσεις) που προσπαθεί να ισορροπεί ανάμεσα στις ανάγκες του ατόμου και τις ανάγκες των άλλων. Όλο αυτό το αφήγημα δίνεται με ισχυρές δόσεις συμβολισμού που διατρέχει κυρίαρχα τις αστικές εικόνες. Στο τέλος όμως το δίδαγμα (ή η άποψη αν θέλετε) παραμένει η ίδια: Και όλα να τα έχω, αν δεν έχω αγάπη, δεν έχω τίποτα. Σε κάποια συνέντευξή της η Juliette Binoche είχε αναφέρει ότι ο Kieslowski είχε πει ότι το έργο θα γινόταν με αυτήν στον πρωταγωνιστικό ρόλο ή καθόλου. Και πράγματι, μοιάζει να φτιάχτηκε το έργο γι' αυτήν ή με αυτήν. Εξαιρετική ερμηνεία που φανερώνει ότι "ζει" τον ρόλο. Δεν γνωρίζω αν ήταν καλύτερη στον Άγγλο ασθενή (δεν έχω δει την ταινία) είμαι όμως σίγουρος ότι είναι μια ταινία που σημάδεψε με τρόπο θετικό την καριέρα της. Από το υπόλοιπο καστ μου άρεσε κυρίως ο Benoit Regent χωρίς να μπορώ να διακρίνω κάποιον άλλον ιδιαίτερα. Ίσως γιατί οι υπόλοιποι χαρακτήρες δρουν συμπληρωματικά και περιφερειακά του πλαισίου. Ιδιαίτερη όμως αναφορά πρέπει να γίνει στη μουσική του Zbigniew Preisner που υποβάλλει τον θεατή δένοντας απόλυτα με την πρωταγωνίστρια. Θα έλεγα ότι ο πραγματικός συμπρωταγωνιστής είναι αυτή. Ειδικά τα χορωδιακά ακούσματα του τέλους καθηλώνουν. Πολύ καλή η φωτογραφία του Slawomir Idziak και η χρήση ασυνήθιστων τεχνικών στα εφέ με το μπλε χρώμα. Δεν δίνει φυσικά την αίσθηση του εφέ ως αυτοσκοπού αλλά ενισχύει την απόκοσμη ατμόσφαιρα που θέλει να δημιουργήσει ο σκηνοθέτης. Η ταινία κατέκτησε 3 χρυσές σφαίρες και συνολικά είχε 21 πρωτιές και 17 προτάσεις. Video. Στιγμές της ταινίας στο video που ακολουθεί. Φωτογραφίες. 1. Ο Olivier ανακαλύπτει φωτογραφίες του Patrice με την ερωμένη του. 2. Η μητέρα της Julie. 3. Η Sandrine. 4. Ο Olivier. 5. Η Julie στο δικαστικό μέγαρο σε αναζήτηση της Sandrine. 6. Η Julie.
  3. Σύγχρονη φωτογραφία της Στέλλας Γκρέκα, της μεγαλύτερης σε ηλικία εν ζωή Ελληνίδας ηθοποιού κατά την πηγή. Ο Τάκης Σαγιώρ στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρει και άλλους εν ζωή ηθοποιούς έως και 104 χρονών!!!
  4. Ολόκληρη η Eurovision 1974, που μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε και το διαφημιστικό τρέιλερ στιγμιότυπα από τα δοκιμαστικά και τον Γιώργο Κατσαρό στη διεύθυνση ορχήστρας. Για την ιστορία να προσθέσουμε ότι τη χορωδία αποτέλεσαν οι Δαμιανός Σερέφογλου, Μίτσα Ρούτη, Σταμάτης Γκιουζέλης και Θεώνη Βασιλάκη, μέλη της Μικρής Χορωδίας Αθηνών. Από το 21:51 έως το 25:50 περίπου.
  5. Μέχρι να βρεθεί ο χριστιανός που θα ψηφιοποιήσει αξιοπρεπώς την ταινία, ας ακούσουμε την Καίτη Ράλλη σε ένα ακόμα θαυμάσιο κομμάτι του Κώστα Καπνίση σε στίχους Μαίρης Ζαφειροπούλου και υπό το άγρυπνο βλέμμα του HT
  6. Είδα την ταινία στη ΕΡΤ 1 σε εξαιρετική φωτογραφία λογικά δουλεμένη ψηφιακά. Κόβονται για κάποιον (άγνωστο) λόγο οι σκηνές στο Λονδίνο οι αρχικές αλλά κατά τα άλλα μια χαρά είναι. Σπεύσατε να την ανακαλύψετε!!! Κι ένα μικρό δείγμα με τη θεά.
  7. Μία ανάλαφρη κωμωδία του Παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου εξετάζω σήμερα. Είναι η "Ένας άφραγκος Ωνάσης" του 1969 παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη και σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το θέμα - το καστ. Ένας μισθοσυντήρητος υπάλληλος ξενοδοχειακής επιχείρησης, ο Αγησίλαος Ωνάσης, ονειρεύεται να ξεφύγει από τη μιζέρια της υπαλληλίας και να μοιάσει στον συνονόματό του. Ντροπαλός και συνεσταλμένος καθώς είναι, δεν μπορεί να αναπτύξει εύκολα επαφές και ιδιαίτερα με τις γυναίκες, κάποια όμως συνάδελφός του στο γραφείο, η Χριστίνα Τράκα (Αιμιλία Υψηλάντη) είναι ερωτευμένη μαζί του. Ο Θανάσης (Θόδωρος Κατσαδράμης) ένας συνάδελφός τους στη δουλειά ωθεί τη Χριστίνα να ανοιχτεί στον Αγησίλαο και έτσι το ειδύλλιο αναπτύσσεται. Οι συνθήκες της δουλειάς ωστόσο,ο καταπιεστικός Διευθυντής του Σταύρος Βαρβαράκης (Γιώργος Μοσχίδης) και ο αδύναμος χαρακτήρας του Αγησίλαου του δημιουργούν συνεχείς πονοκεφάλους που κάποια στιγμή πάει να τους ελέγξει. Ένα ιατρικό λάθος ωστόσο γίνεται αιτία να νομισθεί ότι ο Αγησίλαος έχει έναν μήνα ζωής. Σαν αποτέλεσμα αυτού του νέου ο Αγησίλαος αποφασίζει να αλλάξει. Γνωρίζει ότι το αφεντικό του, ο Ιάσωνας Ζούμπερης (Ανδρέας Μπάρκουλης) είναι τυχοδιώκτης που τρώει τα λεφτά της επιχείρησης με την ερωμένη του, Βάνα Καραταρλάμπαση (Μέμα Σταθοπούλου). Επίσης μαθαίνει ότι ο Ζούμπερης σχεδιάζει να πουλήσει ένα ξενοδοχείο των επιχειρήσεών του στην Κέρκυρα και με τα λεφτά που θα πάρει να φύγει στο εξωτερικό και να φάει το μερίδιο των εργαζομένων στο ξενοδοχείο. Πηγαίνει στην Κέρκυρα λοιπόν και σε συνεργασία με το προσωπικό διαδίδει ότι είναι συγγενής του γνωστού Ωνάση. Ο Ζούμπερης το μαθαίνει και ενώ αρχικά σχεδίαζε να πουλήσει το ξενοδοχείο σε Γερμανούς, τώρα βάζει τη Βάνα να ξελογιάσει τον Αγησίλαο και να αγοράσει (και αυτός) το ξενοδοχείο στην υψηλότερη δυνατή τιμή. Δεν θα καταφέρει να υλοποιήσει το σχέδιό του, ο Αγησίλαος θα τον σταματήσει και θα σώσει το ξενοδοχείο. Σχόλια. Πρόκειται για μια ακόμη κωμωδία από τις πολλές τις περιόδου που χωρίς να είναι κάτι το σπουδαίο, εντούτοις με το ταλέντο των ηθοποιών κρατάν τον θεατή που περνάει ευχάριστα μιάμιση ώρα. Το σενάριο του Γιώργου Λαζαρίδη δεν διακρίνεται για την καινοτομία του. Παίρνει όμως ζωντάνια από το αστείρευτο ταλέντο και κυρίως τη θετική ενέργεια του Κώστα Βουτσά. Κοντά του συγκεντρώνει αφρόκρεμα συμπρωταγωνιστών, μεγάλα ονόματα που και αυτοί δίνουν θετικό στίγμα στην ταινία. Κυρίως ξεχώρισα τον Γιώργο Μοσχίδη, έμπειρο ηθοποιό με πληθώρα συμμετοχών κινηματογραφικά. Καλές εντυπώσεις πήρα και από τους Μπάρκουλη - Υψηλάντη ενώ η εντυπωσιακή παρουσία της Μέμας Σταθοπούλου δεν περνά απαρατήρητη. Γέλασα και με τον Ζαννίνο στον ρόλο του Γερμανού επενδυτή. Η σκηνοθεσία του Κώστα Καραγιάννη αδιάφορη με τετριμμένα φλας μπακ από την περίοδο της Κατοχής που κουράζουν και δεν προσθέτουν στην ταινία. Ευχάριστη η μουσική του Γιώργου Κατσαρού, χωρίς να εντυπωσιάζει (πλην του κομματιού του Γιάννη Καλατζή, δες και video στη συνέχεια). Καλή η φωτογραφία του Βασίλη Βασιλειάδη. Μια αφίσα της ταινίας που παρουσιάζει την Αιμιλία Υψηλάντη ως "το νέο αστέρι" μπορείτε να δείτε εδώ. Video. Το κομμάτι "Απίθανη αγάπη μου" σε στίχους Πυθαγόρα και μουσική Γιώργου Κατσαρού σε ερμηνεία Γιάννη Καλατζή που παρέμεινε (δυστυχώς) ακυκλοφόρητο. Φωτογραφίες. 1. Η Χριστίνα Τράκα ως γραμματέας των επιχειρήσεων Ζούμπερη. 2. Ιάσων Ζούμπερης και Σταύρος Βαρβαράκης σε συνεργασία υπό το βλέμμα του πατρός Ζούμπερη. 3. Ζούμπερης και Βάνα σχεδιάζουν τις επόμενες κινήσεις τους. 4. Αγησίλαος και Χριστίνα κάνουν τα θαλάσσια ταξίδια τους στην ξηρά. 5. Μία από τις πολλά στιγμιότυπα κολάζ - filler με παρέλαση στη Θεσσαλονίκη στην Εγνατία στο ύψος της οδού Αριστοτέλους. 6. Ωραία λήψη με τους δύο πρωταγωνιστές στου Φιλοπάππου. 7. Άποψη της εισόδου του Κρατικού Αερολιμένα Κέρκυρας. Το Αεροδρόμιο Κέρκυρας ιδρύθηκε το 1937. 8. Αγησίλαος και Βάνα. 9.Μία από τις τελικές σκηνές του έργου όπου ο Αγησίλαος και η Χριστίνα φεύγουν από το ξενοδοχείο Sirene με την ιππήλατη άμαξα. Το ξενοδοχείο αυτό υπάρχει ακόμα και βρίσκεται στην περιοχή Γουβιών.
  8. Από την ταινία "Ο άγνωστος εκείνης της νύχτας" (1972), ακούμε το "Καράβια μου, καράβια" σε στίχους Ηλία Λυμπερόπουλου και μουσική Μίμη Πλέσσα που παρέμεινε ανέκδοτο.
  9. Μία πλήρης και εμπεριστατωμένη ανάλυση της ταινίας με βιβλιογραφικές παραπομπές υπάρχει και μπορείτε να δείτε εδώ.
  10. Άλλη μία ιστορική φωτογραφία, νομίζω από την αναχώρηση της Μαρινέλλας (αρχές Απριλίου 1974) για τη συμμετοχή της Ελλάδας στη 19η Eurovision του 1974 που έγινε στο Brighton της Αγγλίας. Διακρίνονται από αριστερά η Μαρινέλλα, ο Πυθαγόρας, ο Τόλης Βοσκόπουλος και ο Γιώργος Κατσαρός.
  11. Μια εξαιρετική συναυλία που έδωσε ο Julio στο πλαίσιο του διεθνούς Φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στην πόλη του Viña del Mar της Χιλής το 1981. Μίας ώρας διάρκεια, αξίζει να την παρακολουθήσετε.
  12. Άλλο ένα video με στιγμιότυπα από την ταινία. Το τραγούδι που συνοδεύει το video είναι από άλμπουμ της Μαρινέλλας του 1978, η μελωδία όμως του κομματιού προϋπήρχε και ακούστηκε ως μέρος της μουσικής επένδυσης της ταινίας, όπως υποδηλώνει και το πρώτο μέρος του video.
  13. Μια ακόμη όμορφη φωτογραφία από την ταινία "Εσένα μόνο αγαπώ" (1970) με τον Νίκο Ξανθόπουλο στην Ύδρα. Πηγή.
  14. Αναγγελία γάμου Σωτήρη Μουστάκα - Μαρίας Μπονέλου. Τους "συνέλαβε" ο τηλεοπτικός φακός στο Ψυχικό.
  15. Σε ένα περσινό αφιέρωμα για τον εκλιπόντα Γιώργο Παπαζήση, εμφανίστηκαν σπάνιες φωτογραφίες του ηθοποιού με σημαντικούς συντελεστές του χώρου. Από αυτό το αφιέρωμα είναι και η ακόλουθη φωτογραφία που προέρχεται από τη θεατρική παράσταση "Ο τρελός του λούνα παρκ και η ατσίδα" (1969). Στη φωτογραφία εμφανίζονται από αριστερά: Βαγγέλης Λιβαδάς, θεατρικός επιχειρηματίας, Γιώργος Λαζαρίδης, θεατρικός συγγραφέας, Θανάσης Βέγγος, Σμαρούλα Γιούλη, Ορφέας Ζάχος, Δημήτρης Χορν και Γιώργος Παπαζήσης. Πηγή
×
×
  • Create New...