Jump to content

elephadas

Members
  • Content Count

    3,196
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    28

elephadas last won the day on April 21

elephadas had the most liked content!

Community Reputation

357,842 Excellent

About elephadas

  • Rank
    RetroJunkie™

Converted

  • Location
    USA

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Αναρωτιέμαι αν ο Δεληβοριάς ήταν πραγματικός εστιάτορας / ταβερνιάρης. Στο Σαββατόβραδο στην Καισαριανή (Ξαρχάκος - Λ. Παπαδόπουλος) έχουμε "πίσω απ' το μαγέρικο του Νεληβοριά" και οι ίδιοι έγραψαν αλλού "Στου Δεληβοριά καθίσαμε και για τα παλιά μιλήσαμε". Από περιέργεια έψαξα σε site με στίχους για άλλες αναφορές σε Δεληβοριά, αλλά η μία που βρήκα αναφερόταν προφανώς στον άνεμο ( Όρτσα τα πανιά, κόντρα στο Δεληβοριά /είναι τ’ αμπάρια γεμάτα, π’ ανάθεμά τα, άγρια θεριά) - ωραιότατο τραγούδι του Αργύρη Κουνάδη, εν παρόδω - και η άλλη δεν ήταν φανερό σε τι αναφερόταν (Σαν του Δεληβοριά ή του Δρογώση / Μες στην Σταδίου τις πατούσες μου έχω λιώσει) Τραγούδια του Ξαρχάκου πάντως δεν πολυέχουν αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα στους στίχους τους. Βέβαια έχουμε τον Βενιζέλο και τον μη κατονομαζόμενο Κωνσταντίνο τον Α' στο "Της Αμύνης τα παιδιά" και φαντάζομαι, αν και δεν μου έρχεται στο μυαλό παράδειγμα, ότι τα τραγούδια από το Μεγάλο μας Τσίρκο θα έχουν αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα, αλλά αυτά είναι για ανάγκες έργων. Ο Γκάτσος έγραψε "Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη". Αν και ο βασιλιάς μπροστά στον οποίο Βαυαροί χωροφυλάκοι χορεύανε συρτάκι στο Μοναστηράκι δεν κατονομάζεται, ο τίλος "Στου Όθωνα τα χρόνια" και η εθνικότητα των χωροφυλάκων δεν αφήνυν αμφιβολίες για το ποιόν εννοούσε ο Γκάτσος. Αλλά ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ξαρχάκου (όχι πολύ γνωστό, και τελείως διαφορετικό από τα συνηθισμένα του) είναι ολόκληρο αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο. Πρόκειται για το μελοποιημένο ποίημα του F G Lorca "Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας" με τον Κώστα Πασχάλη και με έναν συγκλονιστικό Μάνο Κατράκη στην απαγγελία. Ο Μεχίας ήταν ιστορικό πρόσωπο, διάσημος ταυρομάχος, φίλος του Λόρκα, που είχε μια ατυχή συνάντηση με έναν ταύρο "πέντε η ώρα που βραδυάζει". Υπάρχει όλο στο youtube. Εδώ το πρώτο απόσπασμα, με τον Κατράκη αρχικά και τον Πασχάλη στο τέλος. Πάλι Γκάτσος στη μετάφραση. Το όνομα "Ιγνάθιο" αναφέρεται αρκετές φορές στο ποίημα. https://www.youtube.com/watch?v=OqpkQp95Sic&list=PL6_0CVOyr84ZClSZ0nw0io_h60gZ39ZL6&index=1 Πέντε η ώρα που βραδιάζει. Πέντε ακριβώς, την ώρα που βραδιάζει. Φέρνει έν’ αγόρι το νεκροσέντονο πέντε η ώρα που βραδιάζει. Έτοιμος κι ο κουβάς με τον ασβέστη πέντε η ώρα που βραδιάζει. Θάνατος τ’ άλλα, θάνατος μονάχα πέντε η ώρα που βραδιάζει. Ψηλά παίρνει ο αγέρας τα βαμπάκια πέντε η ώρα που βραδιάζει. Το οξείδιο σπέρνει κρύσταλλο και νίκελ πέντε η ώρα που βραδιάζει. Παλεύει η περιστέρα με το αγρίμι πέντε η ώρα που βραδιάζει. Κι η σάρκα μ’ ένα κέρατο θλιμμένο πέντε η ώρα που βραδιάζει. Χορδή τυμπάνου αρχίζει να χτυπά πέντε η ώρα που βραδιάζει. Αρσενικού καμπάνες κι ο καπνός πέντε η ώρα που βραδιάζει. Βουβοί σύντροφοι στ’ άχαρα σοκάκια πέντε η ώρα που βραδιάζει. Του ταύρου η καρδιά μονάχα ολόρθη πέντε η ώρα που βραδιάζει. Όταν ο ιδρώτας χιόνι αργά γινόταν πέντε η ώρα που βραδιάζει, όταν η αρένα γέμισε με ιώδιο πέντε η ώρα που βραδιάζει, τ’ αυγά του στην πληγή άφησε ο θάνατος πέντε η ώρα που βραδιάζει. Πέντε η ώρα που βραδιάζει. Πέντε ακριβώς, την ώρα που βραδιάζει. Μια κάσα με καρούλια το κρεβάτι πέντε η ώρα που βραδιάζει. Σουραύλια ηχούν και κόκαλα στ’ αυτί του πέντε η ώρα που βραδιάζει. Στο μέτωπο του ο ταύρος μουκανίζει πέντε η ώρα που βραδιάζει. Η κάμαρα ιριδίζει από αγωνία πέντε η ώρα που βραδιάζει. Από μακριά σιμώνει κιόλα η σήψη πέντε η ώρα που βραδιάζει. Σάλπιγγα κρίνου στον χλοερό βουβώνα πέντε η ώρα που βραδιάζει. Οι πληγές του εκαίγανε σαν ήλιοι πέντε η ώρα που βραδιάζει, και το πλήθος να σπάει τα παραθύρια πέντε η ώρα που βραδιάζει. Πέντε η ώρα που βραδιάζει. Α, τι φριχτά στις πέντε που βραδιάζει! Ήτανε πέντε σ’ όλα τα ρολόγια. Ήτανε πέντε κι έπεφτε το βράδυ.
  2. Ευχαριστώ για τις Φλοισβικές πληροφορίες, Νιόβη. Χαζομάρα μου να μην κοιτάξω το google. Συνήθως περνάω από το Φλοίσβο περπατώντας δίπλα στις γραμμές του τραμ, και σ' εκείνο το σημείο τα δέντρα κρύβουν την (μικρή) παραλία. Δεν πολυπροσέχω κι όλας γύρω μου όταν περπατάω. Πράγμα ασφαλές γιατί έτσι αποφεύγεις λακκούβες και επισκεπτήρια σκύλων και άλλες παγίδες, αλλά μετά βλέπω κάτι ωραία κτήρια στο street View και αναρωτιέμαι, πώς και δεν τα είχα προσέξει όταν περνούσα δίπλα τους? (Απάντηση: Κοιτούσα κάτω). Την επόμενη φορά που θα περπατήσω στην περιοχή πρέπει να θυμηθώ να κατέβω στην αμμουδιά.
  3. Άλλωστε αυτό και άλα 3 τραγούδια (Αυτό που ήσουν κάποτε θα γίνεις ξανά, Είμαστε δυο, Σου είπαν ψέμματα πολλά) αποτελούν τον κύκλο τραγουδιών "Τα τραγούδια του Αντρέα" ο οποίος είναι αφιερωμένος στον Λεντάκη. Ενδιαφέροντα αυτά για Λυδία, Έλενα και Τάσο. Δεν τους είχα σκεφτεί ποτέ. Δηλαδή δεν έχω προσπαθήσει να ταυτοποιήσω τα πρόσωπα που αναφέρονται στο τραγούδι, αλλά και να προσπαθούσα δεν τους σκεφτόμουνα.
  4. Τόσο πάνω στο κύμα είναι ο Φλοίσβος ή είναι φαρδύτερη η παραλία σήμερα?
  5. Δηλαδή εγώ είμαι δυστυχής διότι τα δαχτυλάκια μου δεν κατέχουν από Μούντρα?
  6. Α, μάλιστα. Πού να φανταστώ ο δύστηνος ότι για να καταλάβω τα νεοελληνικά θα πρέπει πια να ψάχνω στη wikipedia και όχι στη Βικιπαίδιεια. Επί του θέματος τώρα. Όχι, δεν νομίζω. Βαριέμαι να γράψω γιατί βρίσκω το χιούμορ του Κλυνν γενικά χοντροκομμένο και λαϊκίστικο. Αλλά το "Για δέσιμο" ήταν πολύ πιο έξυπνο και πρωτότυπο, και το "Δοξάστε με" αν και λιγότερο πρωτότυπο ήταν του ίδιου σχεδόν επιπέδου. Μετά χάλασε πολύ το χιούμορ του Κλυνν (με αναλαμπές κάθε τόσο βέβαια, διότι ήταν πανέξυπνος). Ο Κηλαηδόνης όμως ήξερε μόνο τα δύο πρώτα άλμπουμ όταν έγραψε το "Ψυχραιμία παιδιά" . Επίσης και ο Κηλαηδόνης ο ίδιος τότε είχε αλλάξει το στυλ του από "σοβαρό" σε πιο χαβαλεδιάρικο, ξεκινώντας από το "Είμαι ένας φτωχός και μόνος κάου μπόυ". Επομένως νομίζω πως ο Κηλαηδόνης που έγραψε " Έμπαινε κι αλώνιζε εσύ την αγορά, εμείς δεν ευκαιρούμε, γράφουμε έργα σοβαρά" κορόιδευε τους "σοβαρούς" μεταξύ των οποίων ο Κηλαηδόνης των "Απλών Μαθημάτων Πολιτικής Οικονομίας" και όχι τον Κλυνν διότι πια οι δυο τους ήταν στην ίδια πλευρά.
  7. Αν το όντως όμορφο πρόσωπο της κυρίας Βιδάλη είχε αυτό το τεθλιμμένο ύφος όταν εκείνη βρισκόταν σε καλή στιγμή της καριέρας της αναρωτιέμαι πώς θα έμοιαζε σε κακή στιγμή.
  8. Με κάθε ταπεινότητα ομολογώ ότι δεν είμαι σίγουρος για το τι εννοείτε, αγαπητή κυρία, με το "Αυτό το τραγούδι είναι πιστεύετε diss; Εγώ νομίζω ναι, φουλ... " . Φοβάμαι ότι ή οι γνώσεις μου στα ελληνικά ήταν εξ αρχής ελλιπείς ή μετά από χρόνια στην ξενιτιά το πικρό της ψωμί και τον θολό της νερό με έκαναν να ξεχάσω και τα λίγα ελληνικά που ήξερα.
  9. Οι ταινίες είναι μυθοπλασία, όχι ιστορικά ντοκουμέντα και ο Robert Graves, συγγραφέας του "Εγώ ο Κλαύδιος" ήταν ποιητής, πεζογράφος, κριτικός, αλλά όχι ιστορικός (αν και το δίτομο έργο του "The Greek Myths" είναι εξαιρετική, αν και βαρετή, παράθεση και - κάπως μονομερής - ερμηνεία των μύθων στις διάφορες εκδοχές τους, και συχνά το συμβουλεύομαι). Το να χρησιμοποιούν συγγραφείς και σεναριογράφοι ιστορικά γεγονότα και ιστορικές προσωπικότητες σαν ξεκίνημα για να φτιάξουν ένα έργο μυθοπλασίας είτε για καθαρά ψυχαγωγικούς λόγους είτε για κάτι βαθύτερο (όπως "Ο τελευταίος πειρασμός") δεν είναι κακό και το αποτέλεσμα συχνά είναι καλύτερο από την αλήθεια :). - Η "φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου" διαβάζεται πολύ πιο ευχάριστα από το "Αλεξάνδρου Ανάβασις" του Αρριανού. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί δεν έχουν άλλη γνώση ιστορίας πέρα από το τι βλέπουν σε ταινίες του Χόλλυγουντ ή σε σειρές της τηλεόρασης. Άντε και σε κανένα μυθιστόρημα αν είναι παλιομοδίτες και διαβάζουν. Δεν θα απορούσα αν οι περισσότεροι Αμερικανοί πιστεύουν ότι ο Λεωνίδας και ο Ξέρξης ήταν όπως τους παρουσιάζει το "300". Πάντως εγώ θα πήγαινα για τσίπουρα με τον Κλαύδιο, αρκεί να μη μου σέρβιρε μεζεδάκια η αυτοκράτειρα (ειδικά αν περιλάμβαναν και μανιτάρια :) )
  10. Δεν θα ήταν σωστότερο να πούμε "Το πλανόδιο τσίρκο" του Άλκη Αλκαίου? Μπορεί να το τραγούδησε ο Μητροπάνος, αλλά δεν διάλεξε τους στίχους, ούτε καν τον στιχουργό.
  11. Ο Κλαύδιος ίσως ήταν σχετικά καλός αλλά άβουλος, και δεν μπορώ να πω ότι διάλεγε καλές συζύγους. Το "καλός" ή "κακός" για ηγέτες δεν νομίζω ότι πρέπει να κρίνεται από τον χαρακτήρα τους και μόνο, αλλά από ικανότητες και πώς μπόρεσαν να κυβερνήσουν (και από το αν οι ιστορικοί της εποχής τους έγλυφαν ή όχι). Ο Οκταβιανός δεν είχε αντιπάλους (αυτούς που είχαν μείνει φρόντισε να τους ξεπαστρέψει) ενώ ο Καίσαρας είχε. Ακόμη και μετά το σχηματισμό της τριανδρίας με τον Κράσσο και τον Πομπήιο οι δύο άλλοι, ιδίως ο Πομπήιος, δεν τον καλοέβλεπαν. Μόνο το 48 πΧ μετά τη μάχη στα Φάρσαλα έμεινε χωρίς πραγματικά επικίνδυνους αντιπάλους, και η τελευταία μάχη με τα υπολείμματά τους έγινε Μάρτιο του 45, όταν ήταν ήδη 55 ετών. Δηλαδή μόνο έναν χρόνο ήταν αδιαφιλονίκητος ηγέτης και η σύγκλητος έγινε πια όργανό του και άρχισε να του δίνει τίτλους και μάλιστα ισόβιους. Αν δεν είχε προλάβει να τον καθαρίσει ο Βρούτος θα τους είχε μαζέψει όλους όπως έγινε με τον Οκταβιανό. Ο Οκταβιανός κληρονόμησε τον Καίσαρα (και εν πολλοίς την εξουσία του, χωρίς βέβαια τους τίτλους του) στα 19 του και είχε ξεπαστρέψει τα άλλα δύο μέλη της δικής του τριανδρίας το 31 πΧ, όταν ήταν μόλις 32 χρονών, και κατάφερε να μην τον δολοφονήσουν μέχρι τα 77 του χρόνια, οπότε έκανε απόλυτο κουμάντο για δεκαετίες. Αλλά του πήρε χρόνια να μαζέψει επίσημα όλους τους τίτλους διότι παρίστανε ότι έμενε πιστός στις αρχές της Ρωμαϊκής δημοκρατίας. Κάτι σαν τον Ερντογάν που ξεκίνησε μετριοπαθής και έγινε σουλτάνος. Ο Οκταβιανός τελείωσε το μάζεμα το 23 π.Χ., δηλαδή 21 χρόνια μετά τη δοαδοχή του Καίσαρα και 9 μετά την πλήρη ήττα των αντιπάλων του. Η Σύγκλητος ήταν ξεδοντιασμένη αρκετά από τον Καίσαρα, την αποξεδόντιασε κι αυτός (φροντίζοντας βέβαια να τονίζει πόσο την τιμούσε) οπότε δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Δεν ήταν βέβαια πατέρας του Ρωμαϊκού κράτους, αλλά του δώσανε τον τίτλο Pater Patriae για γλείψιμο. Το βασικό είναι ότι και ο Καίσαρ και ο Οκταβιανός ήταν δικτάτορες που ανέβηκαν στην εξουσία με τις λόγχες τους. Άλλο αν αποδείχτηκαν ικανοί κυβερνήτες. Ο Καίσαρ ικανότερος, αλλά ο Οκταβιανός πιο ύπουλος και μαλαγάνας και παρίστανε ότι ήταν απρόθυμος να κυβερνήσει οπότε έκανε χατήρι στη Ρώμη που την κουμαντάριζε. Μου θυμίζει έναν Έλληνα πολιτικό του 20ου αιώνα αλλά δεν λέω ποιον για να μην το ρίξουμε στα πολιτικά. Δεν κρίνω φυσικά με σύγχρονα ή ηθικά κριτήρια όταν μιλάω για δημοκρατία, δικτατορία κλπ. Οι αρχές της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, φτιαγμένες για μια μικρή επικράτεια, ήταν τελείως ακατάλληλες για το αχανές Ρωμαϊκό κράτος, οπότε το σύστημα της απόλυτης μοναρχίας όπως το δημιούργησε ο Οκταβιανός ήταν πρόοδος διότι ήταν πιο κατάλληλο για τις αντικειμενικές συνθήκες της εποχής.
  12. Χε χε στις δύο πρώτες φωτό βλέπουμε δύο από τις εικόνες που πρέπει να είχαν στοχειώσει τα παιδικά χρόνια πολλών μας κρεμασμένες στους τοίχους των τάξεων του Δημοτικού. Αριστερά αναγνώρισα τον Ανδρέα Μιαούλη και δεξιά τον Κων/νο Κανάρη. Κριμα που δεν βλέπουμε τα κάδρα στον πλαϊνό τοίχο. Λογικά η σύναξη πρέπει να είναι σε κάποιο μέρος που έχει σχέση με ναυτικό παρελθόν. Όχι Ύδρα απαραίτητα, αφού ο Κανάρης ήταν Ψαριανός.
  13. Η ελληνική γλώσσα έχει μία έλλειψη εδώ. Στα αγγλικά ας πούμε "democracy" και "republic" είναι διαφορετικές έννοιες αλλά εμείς τα λέμε και τα δύο "δημοκρατία". Το Ρωμαϊκό κράτος είχε πάψει να είναι democracy πολλές δεκαετίες πριν τον Οκταβιανό. Όχι ότι ήταν ποτέ και πολύ δημοκρατία, μια που η αληθινή εξουσία ανήκε στους πατρίκιους και οι πληβείοι πολύ λιγότερα δικαιώματα είχαν, αλλά ακόμη κι αυτά είχαν ελαττωθεί στο ελάχιστο κι αν κάποιοι προσπαθούσαν να πάρουν μέτρα που κάπως βοηθούσαν τους πολλούς έτρωγαν το κεφάλι τους (βλέπε Γράκχους). Ο Μάριος, ο Σύλλας, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Μάρκος Αντώνιος (γενικά οι τριανδρίες) μόνο δημοκρατικά εκλεγμένοι ηγέτες δεν ήταν. Αλλά παρέμεινε republic με την έννοια ότι η εξουσία δεν ήταν κληρονομική. Μετά τον Οκταβιανό έπαψε να είναι και republic (αν και ακόμη παρίστανε ότι ήταν, μια που τα διάφορα αξιώματα του κράτους παρέμειναν απλώς ο Οκταβιανός τα συγκέντρωσε όλα στο πρόσωπό του, και οι διάδοχοί του δήθεν εκλέγονταν από τη Σύγκλητο η οποία διατηρήθηκε ακόμη και στο Βυζάντιο αν και ο ρόλος της ήταν διακοσμητικός εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις). Κανείς από τους αυτοκράτορες (ή τους προκατόχους τους) δεν ενδιαφερόταν για τίποτε άλλο από την εξουσία τους, την επέκταση του κράτους (πάλι εξουσία δηλαδή) και την καλοπέρασή τους. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις είναι εξαιρέσεις σε σύγκριση με τους χειρότερους. Ακόμη και ο στωικός φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος ας πούμε μια χαρά καταδίωξε τους Χριστιανούς και προτίμησε να αφήσει διάδοχό του τον γιο του Κόμμοδο (τον οποίο είχε κάνει συναυτοκράτορα) ας ήταν κακός, ενώ οι προκάτοχοί του από τον Νέρβα και μετά υιοθετούσαν τους διαδόχους τους με βάση και τις ικανότητές τους ακόμη κι αν δεν είχαν καμιά συγγένεια μ' αυτούς.
  14. Ο "δασκαλάκος" είναι υπαρκτή ταινία. Αυτές που περιγράφουμε με τη hanelle είναι υποθετικά μελό.
  15. Αυτά όμως ήταν στο sequel με ΄τίτλο "Ο ανθρωπάκος ήταν λεβεντιά" που δεν είχε το σουξέ του πρώτου ίσως διότι δεν είχε αρκετά σοκ.
×
×
  • Create New...