Jump to content

elephadas

Members
  • Content Count

    3,192
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    28

elephadas last won the day on April 21

elephadas had the most liked content!

Community Reputation

357,834 Excellent

About elephadas

  • Rank
    RetroJunkie™

Converted

  • Location
    USA

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Δηλαδή εγώ είμαι δυστυχής διότι τα δαχτυλάκια μου δεν κατέχουν από Μούντρα?
  2. Α, μάλιστα. Πού να φανταστώ ο δύστηνος ότι για να καταλάβω τα νεοελληνικά θα πρέπει πια να ψάχνω στη wikipedia και όχι στη Βικιπαίδιεια. Επί του θέματος τώρα. Όχι, δεν νομίζω. Βαριέμαι να γράψω γιατί βρίσκω το χιούμορ του Κλυνν γενικά χοντροκομμένο και λαϊκίστικο. Αλλά το "Για δέσιμο" ήταν πολύ πιο έξυπνο και πρωτότυπο, και το "Δοξάστε με" αν και λιγότερο πρωτότυπο ήταν του ίδιου σχεδόν επιπέδου. Μετά χάλασε πολύ το χιούμορ του Κλυνν (με αναλαμπές κάθε τόσο βέβαια, διότι ήταν πανέξυπνος). Ο Κηλαηδόνης όμως ήξερε μόνο τα δύο πρώτα άλμπουμ όταν έγραψε το "Ψυχραιμία παιδιά" . Επίσης και ο Κηλαηδόνης ο ίδιος τότε είχε αλλάξει το στυλ του από "σοβαρό" σε πιο χαβαλεδιάρικο, ξεκινώντας από το "Είμαι ένας φτωχός και μόνος κάου μπόυ". Επομένως νομίζω πως ο Κηλαηδόνης που έγραψε " Έμπαινε κι αλώνιζε εσύ την αγορά, εμείς δεν ευκαιρούμε, γράφουμε έργα σοβαρά" κορόιδευε τους "σοβαρούς" μεταξύ των οποίων ο Κηλαηδόνης των "Απλών Μαθημάτων Πολιτικής Οικονομίας" και όχι τον Κλυνν διότι πια οι δυο τους ήταν στην ίδια πλευρά.
  3. Αν το όντως όμορφο πρόσωπο της κυρίας Βιδάλη είχε αυτό το τεθλιμμένο ύφος όταν εκείνη βρισκόταν σε καλή στιγμή της καριέρας της αναρωτιέμαι πώς θα έμοιαζε σε κακή στιγμή.
  4. Με κάθε ταπεινότητα ομολογώ ότι δεν είμαι σίγουρος για το τι εννοείτε, αγαπητή κυρία, με το "Αυτό το τραγούδι είναι πιστεύετε diss; Εγώ νομίζω ναι, φουλ... " . Φοβάμαι ότι ή οι γνώσεις μου στα ελληνικά ήταν εξ αρχής ελλιπείς ή μετά από χρόνια στην ξενιτιά το πικρό της ψωμί και τον θολό της νερό με έκαναν να ξεχάσω και τα λίγα ελληνικά που ήξερα.
  5. Οι ταινίες είναι μυθοπλασία, όχι ιστορικά ντοκουμέντα και ο Robert Graves, συγγραφέας του "Εγώ ο Κλαύδιος" ήταν ποιητής, πεζογράφος, κριτικός, αλλά όχι ιστορικός (αν και το δίτομο έργο του "The Greek Myths" είναι εξαιρετική, αν και βαρετή, παράθεση και - κάπως μονομερής - ερμηνεία των μύθων στις διάφορες εκδοχές τους, και συχνά το συμβουλεύομαι). Το να χρησιμοποιούν συγγραφείς και σεναριογράφοι ιστορικά γεγονότα και ιστορικές προσωπικότητες σαν ξεκίνημα για να φτιάξουν ένα έργο μυθοπλασίας είτε για καθαρά ψυχαγωγικούς λόγους είτε για κάτι βαθύτερο (όπως "Ο τελευταίος πειρασμός") δεν είναι κακό και το αποτέλεσμα συχνά είναι καλύτερο από την αλήθεια :). - Η "φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου" διαβάζεται πολύ πιο ευχάριστα από το "Αλεξάνδρου Ανάβασις" του Αρριανού. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί δεν έχουν άλλη γνώση ιστορίας πέρα από το τι βλέπουν σε ταινίες του Χόλλυγουντ ή σε σειρές της τηλεόρασης. Άντε και σε κανένα μυθιστόρημα αν είναι παλιομοδίτες και διαβάζουν. Δεν θα απορούσα αν οι περισσότεροι Αμερικανοί πιστεύουν ότι ο Λεωνίδας και ο Ξέρξης ήταν όπως τους παρουσιάζει το "300". Πάντως εγώ θα πήγαινα για τσίπουρα με τον Κλαύδιο, αρκεί να μη μου σέρβιρε μεζεδάκια η αυτοκράτειρα (ειδικά αν περιλάμβαναν και μανιτάρια :) )
  6. Δεν θα ήταν σωστότερο να πούμε "Το πλανόδιο τσίρκο" του Άλκη Αλκαίου? Μπορεί να το τραγούδησε ο Μητροπάνος, αλλά δεν διάλεξε τους στίχους, ούτε καν τον στιχουργό.
  7. Ο Κλαύδιος ίσως ήταν σχετικά καλός αλλά άβουλος, και δεν μπορώ να πω ότι διάλεγε καλές συζύγους. Το "καλός" ή "κακός" για ηγέτες δεν νομίζω ότι πρέπει να κρίνεται από τον χαρακτήρα τους και μόνο, αλλά από ικανότητες και πώς μπόρεσαν να κυβερνήσουν (και από το αν οι ιστορικοί της εποχής τους έγλυφαν ή όχι). Ο Οκταβιανός δεν είχε αντιπάλους (αυτούς που είχαν μείνει φρόντισε να τους ξεπαστρέψει) ενώ ο Καίσαρας είχε. Ακόμη και μετά το σχηματισμό της τριανδρίας με τον Κράσσο και τον Πομπήιο οι δύο άλλοι, ιδίως ο Πομπήιος, δεν τον καλοέβλεπαν. Μόνο το 48 πΧ μετά τη μάχη στα Φάρσαλα έμεινε χωρίς πραγματικά επικίνδυνους αντιπάλους, και η τελευταία μάχη με τα υπολείμματά τους έγινε Μάρτιο του 45, όταν ήταν ήδη 55 ετών. Δηλαδή μόνο έναν χρόνο ήταν αδιαφιλονίκητος ηγέτης και η σύγκλητος έγινε πια όργανό του και άρχισε να του δίνει τίτλους και μάλιστα ισόβιους. Αν δεν είχε προλάβει να τον καθαρίσει ο Βρούτος θα τους είχε μαζέψει όλους όπως έγινε με τον Οκταβιανό. Ο Οκταβιανός κληρονόμησε τον Καίσαρα (και εν πολλοίς την εξουσία του, χωρίς βέβαια τους τίτλους του) στα 19 του και είχε ξεπαστρέψει τα άλλα δύο μέλη της δικής του τριανδρίας το 31 πΧ, όταν ήταν μόλις 32 χρονών, και κατάφερε να μην τον δολοφονήσουν μέχρι τα 77 του χρόνια, οπότε έκανε απόλυτο κουμάντο για δεκαετίες. Αλλά του πήρε χρόνια να μαζέψει επίσημα όλους τους τίτλους διότι παρίστανε ότι έμενε πιστός στις αρχές της Ρωμαϊκής δημοκρατίας. Κάτι σαν τον Ερντογάν που ξεκίνησε μετριοπαθής και έγινε σουλτάνος. Ο Οκταβιανός τελείωσε το μάζεμα το 23 π.Χ., δηλαδή 21 χρόνια μετά τη δοαδοχή του Καίσαρα και 9 μετά την πλήρη ήττα των αντιπάλων του. Η Σύγκλητος ήταν ξεδοντιασμένη αρκετά από τον Καίσαρα, την αποξεδόντιασε κι αυτός (φροντίζοντας βέβαια να τονίζει πόσο την τιμούσε) οπότε δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Δεν ήταν βέβαια πατέρας του Ρωμαϊκού κράτους, αλλά του δώσανε τον τίτλο Pater Patriae για γλείψιμο. Το βασικό είναι ότι και ο Καίσαρ και ο Οκταβιανός ήταν δικτάτορες που ανέβηκαν στην εξουσία με τις λόγχες τους. Άλλο αν αποδείχτηκαν ικανοί κυβερνήτες. Ο Καίσαρ ικανότερος, αλλά ο Οκταβιανός πιο ύπουλος και μαλαγάνας και παρίστανε ότι ήταν απρόθυμος να κυβερνήσει οπότε έκανε χατήρι στη Ρώμη που την κουμαντάριζε. Μου θυμίζει έναν Έλληνα πολιτικό του 20ου αιώνα αλλά δεν λέω ποιον για να μην το ρίξουμε στα πολιτικά. Δεν κρίνω φυσικά με σύγχρονα ή ηθικά κριτήρια όταν μιλάω για δημοκρατία, δικτατορία κλπ. Οι αρχές της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, φτιαγμένες για μια μικρή επικράτεια, ήταν τελείως ακατάλληλες για το αχανές Ρωμαϊκό κράτος, οπότε το σύστημα της απόλυτης μοναρχίας όπως το δημιούργησε ο Οκταβιανός ήταν πρόοδος διότι ήταν πιο κατάλληλο για τις αντικειμενικές συνθήκες της εποχής.
  8. Χε χε στις δύο πρώτες φωτό βλέπουμε δύο από τις εικόνες που πρέπει να είχαν στοχειώσει τα παιδικά χρόνια πολλών μας κρεμασμένες στους τοίχους των τάξεων του Δημοτικού. Αριστερά αναγνώρισα τον Ανδρέα Μιαούλη και δεξιά τον Κων/νο Κανάρη. Κριμα που δεν βλέπουμε τα κάδρα στον πλαϊνό τοίχο. Λογικά η σύναξη πρέπει να είναι σε κάποιο μέρος που έχει σχέση με ναυτικό παρελθόν. Όχι Ύδρα απαραίτητα, αφού ο Κανάρης ήταν Ψαριανός.
  9. Η ελληνική γλώσσα έχει μία έλλειψη εδώ. Στα αγγλικά ας πούμε "democracy" και "republic" είναι διαφορετικές έννοιες αλλά εμείς τα λέμε και τα δύο "δημοκρατία". Το Ρωμαϊκό κράτος είχε πάψει να είναι democracy πολλές δεκαετίες πριν τον Οκταβιανό. Όχι ότι ήταν ποτέ και πολύ δημοκρατία, μια που η αληθινή εξουσία ανήκε στους πατρίκιους και οι πληβείοι πολύ λιγότερα δικαιώματα είχαν, αλλά ακόμη κι αυτά είχαν ελαττωθεί στο ελάχιστο κι αν κάποιοι προσπαθούσαν να πάρουν μέτρα που κάπως βοηθούσαν τους πολλούς έτρωγαν το κεφάλι τους (βλέπε Γράκχους). Ο Μάριος, ο Σύλλας, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Μάρκος Αντώνιος (γενικά οι τριανδρίες) μόνο δημοκρατικά εκλεγμένοι ηγέτες δεν ήταν. Αλλά παρέμεινε republic με την έννοια ότι η εξουσία δεν ήταν κληρονομική. Μετά τον Οκταβιανό έπαψε να είναι και republic (αν και ακόμη παρίστανε ότι ήταν, μια που τα διάφορα αξιώματα του κράτους παρέμειναν απλώς ο Οκταβιανός τα συγκέντρωσε όλα στο πρόσωπό του, και οι διάδοχοί του δήθεν εκλέγονταν από τη Σύγκλητο η οποία διατηρήθηκε ακόμη και στο Βυζάντιο αν και ο ρόλος της ήταν διακοσμητικός εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις). Κανείς από τους αυτοκράτορες (ή τους προκατόχους τους) δεν ενδιαφερόταν για τίποτε άλλο από την εξουσία τους, την επέκταση του κράτους (πάλι εξουσία δηλαδή) και την καλοπέρασή τους. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις είναι εξαιρέσεις σε σύγκριση με τους χειρότερους. Ακόμη και ο στωικός φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος ας πούμε μια χαρά καταδίωξε τους Χριστιανούς και προτίμησε να αφήσει διάδοχό του τον γιο του Κόμμοδο (τον οποίο είχε κάνει συναυτοκράτορα) ας ήταν κακός, ενώ οι προκάτοχοί του από τον Νέρβα και μετά υιοθετούσαν τους διαδόχους τους με βάση και τις ικανότητές τους ακόμη κι αν δεν είχαν καμιά συγγένεια μ' αυτούς.
  10. Ο "δασκαλάκος" είναι υπαρκτή ταινία. Αυτές που περιγράφουμε με τη hanelle είναι υποθετικά μελό.
  11. Αυτά όμως ήταν στο sequel με ΄τίτλο "Ο ανθρωπάκος ήταν λεβεντιά" που δεν είχε το σουξέ του πρώτου ίσως διότι δεν είχε αρκετά σοκ.
  12. Ο γηραιός κύριος είναι ο σπουδαίος γλύπτης Γιαννούλης Χαλεπάς, λίγο πριν πεθάνει το 1938 στα 84 χρόνια του. Ο πασίχοντρος κύριος δίπλα του δεν ξέρω ποιος είναι. Αναρωτιέμαι αν έχει ξαναμπεί εδώ (σε άλλο θέμα) η φωτό. Διότι μόλις την είδα είπα "Α, να ο Χαλεπάς" αλλά από πού κι ως πού να τον ξέρω? Εδώ τη Λάσκαρη δεν γνωρίζω στις φωτογραφίες της και γνώρισα τον Χαλεπά?
  13. Προσωπικά θα ήθελα να μου πει τι δουλειά έκανε ο ανεμοπαρμένος κύριος Πουνέντης όχι μόνο πριν γίνει διάσημος αλλά και μετά, διότι το όνομα και η φάτσα μου είναι παντελώς άγνωστα.
  14. Για χρόνια πέρναγα κάμποσες φορές την εβδομάδα από εκεί (πριν κάνουν την μπακλαβαδωτή διαγράμμιση) και δεν είχα προσέξει ποτέ πόσο άσχημη ήταν? (ίσως επειδή δεν βλέπουμε στη φωτό το μικροσκοπικό παρκάκι που είναι μόλις έξω από το αριστερό κομμάτι). Αλλά από το ύψος που πάρθηκε η φωτό δεν θα έπρεπε να φαίνεται ο τρούλος του εκκλησακίου του Θων? Ή είναι πίσω από τις διαφημίσεις?
  15. Πείτε με κυνικό, αλλά εγώ δεν θα κατέτασσα τη σχέση Ωνάση - Τζάκι στους "έρωτες".
×
×
  • Create New...