Jump to content

elephadas

Members
  • Content Count

    3,403
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    35

elephadas last won the day on October 8

elephadas had the most liked content!

Community Reputation

358,193 Excellent

About elephadas

  • Rank
    RetroJunkie™

Converted

  • Location
    USA

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. @oldgrcinfun Εδώ στη "12η νύχτα" ο Σαίξπηρ (*) βάζει την λαίδη Ολίβια να ερωτεύεται την αντροντυμένη Βιόλα. Όταν λοιπόν μια άλλη γυναίκα δεν παίρνει χαμπάρι τα περιποιημένα φρύδια του "νεαρού" πώς περιμένετε από εμάς τους άντρες που σ' αυτά είμαστε μπουνταλάδες (παρακαλώ να λείπουν τα σχόλια στυλ "μόνο σ' αυτά?") να προσέξουμε τέτοια λεπτομέρεια? (*) Δεν ήταν μόνο ο Φώσκολος λοιπόν που έφτιαχνε απίθανους σωσίες, τον αντέγραφε και ο Σαίξπηρ, μόνο που ο δεύτερος δεν είχε τέτοια αχαλίνωτη φαντασία κι έτσι τους έκανε συγγενείς. Αν τη 12 νύχτα την είχε γράψει ο Φώσκολος θα έβαζε και τον Σεμπάστιαν να ντύνεται γυναικεία οπότε ο δούκας Ορσίνο θα τον ερωτευόταν όπως η Ολίβια τη Βιόλα, αλλά όταν "την" ξεμονάχιαζε κι ανακάλυπτε ότι η Κλεοπάτρα ήταν Αντώνης θα τυφλωνόταν από το σοκ και θα έβρισκε την ευκαιρία ο Μαλβόλιο να δολοπλοκήσει για να γίνει δούκας στη θέση του δούκα αλλά η Βιόλα (ντυμένη Τσέζαρε) θα μάθαινε τα καταχθόνια σχέδιά του και θα πήγαινε να τον εμποδίσει, πάνω στον καυγά ο Μαλβόλιο θα έβλεπε το μενταγιόν της και θα καταλάβαινε ότι ήταν η χαμένη κόρη του που την είχε πετάξει σ' ένα δάσος διότι ήθελε μόνο αγόρια και από το σοκ θα τυφλωνόταν και μη βλέποντας πού πατάει και πού πηγαίνει θα έπεφτε από έναν βολικά παρακείμενο γκρεμό και θα τον χάναμε πάνω στο άνθος της ηλικίας του. Ο τυφλός δούκας Ορσίνο θα κινδύνευε να πέσει κι αυτός στον ίδιο γκρεμό αλλά θα τον έσωζε η Βιόλα-Τσέζαρε κι από το σοκ θα ξανάβρισκε το φως του και από ευγνωμοσύνη για τις απανωτές υπηρεσίες που ο Τσέζαρε του πρόσφερε θα αποφάσιζε να τον παντρευτεί και να τον κάνει δούκισσά του με δόξα και τιμή ας ήταν (όπως νόμιζε) αγόρι, διότι "κανείς δεν είναι τέλειος". Πάνω που θα ετοιμάζονταν για τη γαμήλια τελετή θα εμφανιζόταν και ο Σεμπάστιαν ντυμένος Σεμπάστιαν, αλλά η Βιόλα-Τσέζαρε θα τον έκρυβε διότι ο δούκας είχε και μια αποδεδειγμένη ευαισθησία στα σοκ, μην της ξανατυφλωθεί πάλι, κι ο δούκας θα καταλάβαινε ότι κάποιος ήταν κρυμμένος πίσω από την κουρτίνα και θα νόμιζε ότι ο Τσέζαρε τον απατούσε πριν παντρευτούνε αλλά πριν προλάβει να τους κάνει σουβλάκια με το σπαθί του ο Τσέζαρε κι η Βιόλα θα ξεβρακώνονταν (διότι να βάλουμε και λίγο σεξ και γυμνό στην υπόθεση, μοντέρνο έργο γράφουμε) κι έτσι θα ξεκαθάριζε ποιος ήταν τι και θα ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Αλλά πού να σκεφτεί τέτοια πράγματα η περιορισμένη φαντασία του Σαίξπηρ.
  2. Μα δεν διαφωνούμε. Κι εγώ γράφω ότι ηλικιακά η δεύτερη διανομή ήταν πιο ταιριαστή. Οι Μινωτής - Χατζηαργύρη ήταν, πιστεύω, καλύτεροι ηθοποιοί, αλλά δεν ταίριαζαν. Ειδικά ο Μινωτής. (Άλλο 42 άλλο 65). Και δεδομένου ότι ο Μινωτής ήταν και το μεγάλο αφεντικό, διευθυντής, σκηνοθέτης, δικτάτορας, και είχε την ευθύνη της διανομής των ρόλων, κακώς κάκιστα αποφάσισε να παίξει το ρόλο ο ίδιος. Αλλά θα απολάμβανα το παίξιμό τους ως θεατής. Και μένα μ' αρέσει πολύ η ερμηνεία της Χατζηαργύρη στο ραδιοφωνικό θεατρικό. Η κυρία Άλβινγκ της ήταν πιο συγκρατημένη από την Παξινού. Διαφορετικές αλλά σπουδαίες ερμηνείες από δύο μεγάλες ηθοποιούς. Δυστυχώς θέατρο μπόρεσα να παρακολουθήσω ουσιαστικά μόνο τα χρόνια του Πολυτεχνείου, από το 1975 ως το 1980, με ελάχιστες εξαιρέσεις πριν και μετά, κι έτσι έχω χάσει υπέροχες παραστάσεις. Αναγκαστικά βασίζομαι πολύ σε ηχογραφήσεις και (αργότερα) βιντεοσκοπήσεις.
  3. Τα μάτια του και το μυαλό του έβλεπαν έναν νεαρό αλλά η καρδιά του και οι φερομόνες τού έλεγαν ότι ο Πίπης ήταν, εεε, Πίπα κι έτσι ήταν ήδη ερωτευμένος απλώς δεν το είχε καταλάβει. Κι έτσι, μέχρι ο ξεπερούκωτος Πίπης να τινάξει το ξανθό μαλλί και να πεταρίσει και λίγο τις βλεφαρίδες του/της στο φακό, διότι Αλίκη ήταν αυτή, δεν μπορεί να μην τα έκανε όλα αυτά, ο έρωτας πρόλαβε να βγει από το υποσυνείδητο στο συνειδητό.
  4. Μα ξέρω τη διαφορά FM - AM. Τα FM έχουν πράγματι πολύ λιγότερα παράσιτα και πολύ καλύτερο ήχο από τα AM, αλλά οι μακρινότεροι σταθμοί έχουν static, ιδιαίτερα όταν τους ακούς σε στέρεο. Μπορεί η προέλευση των παρασίτων να είναι διαφορετική, δεν ξέρω τις τεχνικές λεπτομέρειες (άλλωστε οι σταθμοί FΜ ακούγονται ίδια μέρα και νύχτα αντίθετα με τους AM), οπότε ίσως "παράσιτα" να μην είναι τεχνικά σωστός όρος, αλλά στ' αυτιά μου ακούγονται σαν άσχετος θόρυβος είτε είναι AM είτε FM. Στη διαφήμιση της kodak μου έκανε εντύπωση που έλεγε ότι βγάζει ασπρόμαυρες φωτό κι έγχρωμα σλάιτς[sic] σαν να μην έβγαζε έγχρωμες φωτογραφίες - υποθέτω αυτό ήταν δεδομένο. Πάντως και το κυβοφλάς και οι μικρές φωτογραφίτσες ήταν πραγματικά κάτι ξεχωριστό, κι έτσι αυτές οι διαφημίσεις παρά τις υπερβολές τους ήταν "τίμιες" σε σχέση με αυτές που σχολιάζω στο θέμα. Με ποιο περίεργο δακτυλικό μπέρδεμα αντί για Εagle 1 κατάφερα να γράψω E#agle ??!!
  5. Και στους Βρυκόλακες πρόσεξα διπλή διανομή. Από ηλικιακή άποψη η Νίτα Παγώνη και ο Κώστας Καστανάς ήταν πλησιέστερα στους χαρακτήρες από Χατζηαργύρη - Μινωτή, αλλά από ηθοποιία πολύ αμφιβάλω αν τους πλησίαζαν. Σε ραδιοφωνικό θεατρικό έχω την Χατζηαργύρη στο ρόλο της κυρίας Άλβινγκ (και υπάρχει λάθος στην περιγραφή φωτογραφίας πάλι, διότι μας λέει οτί εδώ βλέπουμε Κωτσόπουλο - Μινωτή Παναγίτσα μου ανατριχιαστική που ήταν η Παξινού ως σχιζοφρενής δολοφόνος με το τσεκούρι στον Αγαμέμνονα του 1965. Αν εγώ ήμουνα ο Μινωτής θα φοβόμουνα να έμπαινα σε μπανιέρα όταν η Παξινού ήταν σπίτι. Και θα ήμουνα ιδιαίτερα προσεκτικός να μην την τσαντίσω. Θα έπλενα τα πιάτα, θα κατέβαζα το καπάκι της τουαλέτας, και δεν θα άφηνα κάλτσες στο πάτωμα. Ό,τι θες εσύ, Κατινούλα μου. (Χρησιμοποιούσαν λάβρυ και οι Μυκηναίοι, όχι μόνο οι Μινωίτες? Δεν θυμάμαι τι έχω δει σε μουσεία). Χι χι ο δύστυχος ο Βασιλάκης Καΐλας μια φορά βρήκε κι αυτός την ευκαιρία να παίξει ένα πλουσιόπαιδο αλλά κι εκεί κατατρεγμένος από τη μοίρα και τον Μακμπέθ κατάντησε τελικά.
  6. Ω τι φρίκη! Έκανα μία κυρία να κλάψει! Ο ιππότης μέσα μου λέει "Ντροπή σου" Ο φεμινιστής λέει "Οι μοντέρνες γυναίκες αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες της ζωής με ψυχραιμία, άρα μην έχεις τύψεις" Ποιος θα κερδίσει?
  7. Δηλαδή υπήρχαν ηθοποιοί που θα ετοιμάζονταν για ρόλο σε μεταφορά βιβλίου στην τηλεόραση και δεν θα έπαιρναν το βιβλίο να το διαβάσουν? Διότι η αγορά και μελέτη του Γιούγκερμαν από τον Σταρένιο παρουσιάζεται ως απόδειξη παθιάσματος και λεπτομερούς ανάλυσης. Που θα πει, ασυνήθιστο φαινόμενο. (Μιλάμε για τότε... για τώρα θα μου φαιν΄ταν λιγότερο περίεργο. Διότι δεν είμαι καν σίγουρος ότι κάποια τωρινά αστέρια γνωρίζουν ανάγνωση.)
  8. "Το απλό κορίτσι απ' το Κουκάκι"... πώς λέμε "Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη" Αν είχαν βάλει τον ζωγράφο των εξωφύλλων να φιλοτεχνήσει το διπλό πορτραίτο του βασιλικού ζεύγους, θα είχε μπει φυλακή για προσβολή του προσώπου του Βασιλέως, διότι ποιος ξέρει με ποιον θα τον έκανε να μοιάζει, όπως και την Άννα Μαρία.
  9. Πώς μ' αρέσουν οι επιστημονικοφανείς μπαρούφες :). το "Καρπέξ" έχει Lauryl και ένα άλλο που δεν καταλαβαίνω. Και το μεν Lauryl είναι κατά πάσαν πιθανότητα Sodium Lauryl sulphate, συνηθισμένο συστατικο απορρυπαντικών. Αλλά και κάτι άλλο να είναι, "lauryl" από μόνο του δεν θα πει τίποτε, είναι απλώς κομμάτι ενός οργανικού μορίου με 12 άτομα άνθρακα σε ίσια (ΟΚ, ζικ-ζακ) γραμμή. Η λακ τάδε έχει "μικρομοριακή εκτόξευσι" Η "Ραδιοτιβή" Ιζόλα έχε το μοναδικό φίλτρο "Φιλμ Κοντρόλ" (ε?), (δεν σχολιάζω το "παγκοσμίου λήψεως" και το "απηλλαγμένα παρασίτων" διότι είναι τυπικές υπερβολές.) ... και οι λογικοί ακροβατισμοί, το σαπούνι jelly γλυκερίνης είναι "διαφανές άρα αγνό". Παρντόν? τι σχέση έχει η αγνότητα με τη διαφάνεια? Άσε που δεν είναι διαφανές. Το γαλακτούχο άλευρο Γιώτης είναι εύκολο στην παρασκευή διότι δεν χρειάζεται βράσιμο (αλλά το νερό που θα το φτιάξει χρειάζεται) ... και τα "πλεονεκτήματα" που δεν έχουν καμία σχέση με το προϊόν Καρπέξ ξανά, σε "ωραίο μωβ πορτοκαλλί δοχείο" - δοχείο? Μπουκάλι το λέγαμε αυτό όταν ήμουν νέος- διότι βεβαίως το Καρπέξ το αγόραζες για διακοσμητικό μπιμπλό στη σερβάντα του σαλονιού. ... και τα βλακώδη ονόματα Πάλι το ΚΑΡΠΕΞ (τι μανία αυτή να κολλάνε ένα -έξ στο τέλος - αναρωτιέμαι από που ξεκίνησε). ... και λάθη, σε ελληνικά και αγγλικά το σαπούνι jelly γλυκερίνης ... "Να τι σας χαρίζη", ενώ το "σας χαρίζει" είναι οριστική και δεν γραφόταν ποτέ με -η. Απλώς ο συντάκτης θυμόταν αμυδρά από το Δημοτικό - παραπέρα δεν πήγε - ότι μετά το "να" βάζουμε -η και δεν ήξερε τη διαφορά μεταξύ του τελικού "να" (να σας χαρίζη) και το δεικτικού ("να τι σας χαρίζει" όπως λέγαμε "Λόλα, να ένα μήλο") Quik Fresh(ε, γαλλικά αρώματα ήταν αυτά, πού να ξέρουνε οι γάλλοι αγγλική ορθογραφία? Άλλο αν εγώ πολύ αμφιβάλλω ότι τα αρώματα είχαν δει τη Γαλλία έστω και σε καρτ-ποστάλ) (Αυτό δεν είναι λάθος αλλά ηθελημένο) Ραδιοτιβή, όπως λέμε "Βιβή" (χε χε). Άρα θα κλίνεται, φαντάζομαι. Της Ραδιοτιβής. E#agle, δώσε κι άλλα στο λαό!
  10. Εεε, έχω την εντύπωση ότι αυτή τη φορά συναντήθηκαν το μεγάλο πνεύμα της karapiperim με το μικρούλι δικό μου, γιατί νομίζω παλιά, χρόοονια πριν, στο θέμα για τις συγγένειες καλλιτεχνών είχα προσπαθήσει να ξεμπερδέψω όσο γίνεται τα μπλεγμένα αυτά γενεαλογικά δέντρα. Συνεισέφεραν κι άλλα μέλη στο ξεμπέρδεμα. Και μάλιστα αργότερα όπως έχει συμβεί πάμπολλες φορές σε πολλούς εδώ μέσα είδα το κείμενό μου σε άλλη σελίδα στον internet χωρίς φυσικά καμία αναφορά στο retromaniax. Εδώ είναι το πρώτο ποστ σχετικά. Νο. 63 του thread
  11. Όλες τις παραστάσεις θα ήθελα να τις είχα δει, αλλά κι εγώ αν είχα να διαλέξω μία θα ήταν το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα. Όλοι οι ηθοποιοί ήταν ένας κι ένας, αλλά η Παξινού ήταν κομμένη και ραμμένη για το ρόλο της Μπερνάρντα, λες κι αυτήν είχε στον νού του ο Λόρκα όταν δημιουργούσε τον χαρακτήρα. Έχω 2-3 φορές το έργο σε ραδιοφωνικό θεατρικό, και μία απ' αυτές έχει την Παξινού στον ομώνυμο ρόλο (δεν θυμάμαι τους άλλους συντελεστές). Οι τελευταίες γραμμές του έργου, όραν βρίσκουν την Αντέλα κρεμασμένη και μετά, με κάνουν πάντα ν' ανατριχιάζω όπως τους ερμηνεύει. Ίσως μόνο στο "Μάνα Κουράγιο" να ήταν ακόμη περισσότερο η ενσάρκωση του ρόλου. Ενώ για παράδειγμα στην "Επιστροφή της γηραιάς κυρίας" που επίσης έχω σε ραδιοφωνικό θεατρικό είναι μεν εξαιρετική αλλά φυσιογνωμικά δεν ταίριαζε ιδιαίτερα στην εικόνα που μου δημιουργεί το έργο για τη Γηραιά Κυρία. Όπως φαντάζομαι όλοι καταλάβατε, στη φωτό του "Βασιλικού" μαζί με τον Πρωτοπαππά εικονίζεται ο Μαλλιαγρός, όχι ο Καλλέργης.
  12. Το εξώφυλλο με τη φωτογραφία της Μάρως Κοντού ήταν η αποζημίωση για το εξώφυλλο με τη ζωγραφιά, στην οποία δεν έμοιαζε καθόλου με τον εαυτό της. Πάντως τον Γκρέγκορυ Πεκ τον μισοκατάφερε ο καλλιτέχνης. Εν τω μεταξύ η έννοια του μυθιστορήματος είχε ζουληχτεί αρκετά από τα περιδοκά της εποχής. 116 σελίδες είχε όλες κι όλες το τεύχος. Βγάλτε τις σελίδες αφιερωμένες στη γυναίκα και στις 90 εικόνες του πρωτότυπου σινερομάντσου (δεν θα ήταν καμιά 15αριά, με 6 φωτό ανά σελίδα κατά μέσον όρο?), βγάλτε κουτσομπολιά, άντε να ήταν 25 σελίδες το αυτοτελές μυθιστόρημα. Νουβέλλα, δηλαδή.
  13. Τι παθαίνανε οι συνοδοί της Αλίκης και από μια χαρά άνθρωποι αποκτούσαν αποχαυνωμένο ύφος? Στη Λιλιπούπολη αν θυμάμαι καλά το νέφος είχε γίνει από τον Σιδερομάσα και το μάζεψε με μια ηλεκτρική σκούπα ο Δρ. Δρακατόρ και το έκλεισε σε μπουκαλάκι και μετά στο Μουσείο με όλα τα πράματα του κόσμου. Και πήγαν να το κλέψουν ο Δήμαρχος και ο πρίγκηψ. Καιρός να ξανακούσω τα σχετικά επεισόδια.
  14. Η Λάσκαρη μοιάζει? Καλά, όπως έχω γράψει και παλιότερα, η μακαρίτισσα άλλαζε κατά καιρούς τόσο πολύ που δεν τη γνώριζα στις φωτογραφίες της. Το εξώφυλλο του #73 με έκανε να σκεφτώ "Τέλος στα απέριττα εξώφυλλα, άρχισαν τα βαρυφορτωμένα με τίτλους, υπότιτλους, στο δρόμο για τα χάλια βαρυφορτωμένα εξώφυλλα δεκαετίας 90" αλλά μάλλον το ξανασκέφτηκαν. Ε, καλά, το μέλλον το ξέρουμε.
  15. Και οι τρεις ταινίες πολύ καλές, αν και προσωπικά αγαπημένη μου ήταν η κόκκινη με την Irene Jacob (που πρέπει να έκανε και μια σύντομη εμφάνιση κι εδώ, όπως και η πρωταγωνίστρια της άσπρης). Ο Άγγλος ασθενής δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, αν και περισσότερο προώθησε την καριέρα της λόγω άπειρων όσκαρ. Φυσικά ήταν ήδη πασίγνωστη στους κινηματογραφόφιλους. Η μουσική του Preisner ήταν τόσο αναπόσπαστο τμήμα των ταινιών του Kieslowski (δείτε και τη "Διπλή ζωή της Βερονίκ") όσο η μουσική του Nino Rota στις ταινίες του Fellini, μην πω του Μίμη Πλέσσα στα μιούζικαλ του Δαλιανίδη και με δείρουν οι κουλτουριάρηδες από τους οποίους το retromaniax έχει τον εξής έναν, εμένα.
×
×
  • Create New...