Jump to content

Tupamaro

Members
  • Content Count

    210
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

2,521 Excellent

About Tupamaro

  • Rank
    RetroActive

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Μια συγκινητική συντευξη του γιωργου Ματθαίου απο το 96, 6 χρονια πριν φυγει για πάντα.
  2. εδω ο χατζηχρηστος μιλαει για εκεινη την εποχη που γυρισε την ταινια. Το ότι έπινε 1,5 μπουκαλι ουισκι την ημερα, δε νομιζω να ηταν κατι που δεν μπορουσε να το μαντεψει κάποιος.
  3. To είδα. Πιο πολυ ως θριλερ μυστηρίου λειτουργεί, αλλα θα έπρεπε να ειναι ταινια μικρου μήκους γιατί τραβανε οι σκηνές λόγο. Η πλακα ειναι πως στο retrodb σποιλάρει τρελά την ταινία και λεει όλη την υπόθεση και το τέλος, ενω υποτίθεται ειναι κρυφή.
  4. Έχει σκηνοθετήσει και το " τα στραβαδια" το οποιο ειναι εξαιρετική κινηματογραφική ταινία, μετα τη λουφα η καλυτερη κωμωδια που εχει γυριστει για φανταριλίκι. Δυστυχως το retro db δε φαινεται γιατι τον έχει μόνο ως ηθοποιό.
  5. Απάλευτος ο τσουκας, δνε μπορω να δω πάνω απο 5 δευτερόλεπτα. νομίζω ο χειρότερος της βιντεοκασετικης εποχής.
  6. θανο, εισια θεοτητα! ελπιζω να τα ανεβασεις και καπου στο youtube, μπας και προλαβουεμ να τ ακατεβασουμε κι εμεις με τα downloader. αξιος για αλλη μια φορα!
  7. Πάντως υπάρχουν ακομα παλικάρια που ψάχνουν και βρισκουν τέτοια διαμαντια ψάχνοντας με τις ώρες σε ανηλιαγα βρωμερα υπογεια!. Δεν ξερω αν ειναι και μελη εδω αλλα μπραβο για το ζηλο τους, τον χαβαλε τους και τις ταινιες που μας χαρίζουν. αυτο που μου εκανε εντυπωση περα απο τo αυτο το ιστορικο ευρημα, ειναι η ταινια χαρρυς ο latinos. το μονο που βρηκα στο ιντερνετ ιεναι πως ειναι διαφορετική εκδοχη του εις μνημην χαρρυ κλυνν. Ισχύει;
  8. Δεν ειναι το ζητημα genres. Το ζητημα ειναι τα games. Πχ, το breath of wild έχει μια gaming εμπειρια ανοικτου κοσμου που μπορει να κρατησιε μεχρι και 100 ωρες απο οτι λενε, δεν μπορει να σου πει ο αλλος, ναι ενταξει, και η δικια μου κονσολα εχει το fifa 17, και γουσταρω να παιζω μπαλα, αρα ειναι καλυτερη. Κανενα σμαπ δεν μπορει να συγκριθει με το chrono trigger ή το zelda, δηλαδη, αμαρτια να κανουμε τέτοιες συζητήσεις. Σεβαστα τα προσωπικα γουστα, αλλα κι εγω αν πω πως ο ολυμπιακος ειναι το μεγαλυτερο κλαμπ στην ευρωπη θα με θεωρησουν γραφικό και άδικο δε θα έχουν. απλα το snes ειχε περισσοτερο κορυφαια παιχνιδια, και τα πολυ καλα τους καλυπταν όλα τα γουστα και ήταν στο ίδιο επιπεδο με τις κορυφες του mgea drive. Οσο για το comic zone δεν το θεωρω τιποτα ιδιατερο καλα γραφικα και σουνταρκ αλλα απο γκειμπλει χωλαινει. ουτε pass words δεν έχει καν, και αναγκαζεσαι να παιζεις τα ίδια και τα ίδια. μονο που θεωρειται στα κορυφαια αυτο, μπορεις να κατανοησεις πως η κονσολα που υπερασπιζεσαι δεν εχει μεγαλη δυναμικη, χιλιες φορες προσωπικα να παιξω το .
  9. τα φαν μποι ακολουθουν εταιρείες, εγω εγω τσακωθει και παλαιοτερα με φανς της nintendo που προσπαθουσαν να πεισουν πως το n64 ειναι καλυτερο απο το ps1 γιατι ουτε αυτοι δεν παιζουν rpg και κάτι αναλογα για να υποστηρίξουν το αδιανόητο. εγω αραδιασα videogames που ειναι πιο κατω απο την κορυφη για να αποδειξω πως περα απο τα rpg και τα λοιπα κορυφαια γκειμς του snes που δεν αγγίζονται απο καμια κονσόλα της εποχής, υπάρχιε και πολυ πραγμα που μπορει να αντιπαρατεθει στις λεγομενες κορυφες του mega drive. τωρα το πως μιλαμε μονο για ευρωπη, δε νομιζω πως ισχύει. γενικα αγγλοφωνα αναφέρουμε, αν και φυσικα και τα ιαπωνεζικα παλι παιχνιδια του snes είναι, και δεκαδες απο αυτα μεταφραζονται κι ετσι δινουν ζωη στο snes που το κρατα ενεργο ακομα και σήμερα με συγκλονιστικα παιχνιδια οπως τα seiken densetsu 3, tales of phantasia, star ocean, και αλλα τόσα. αντιστοιχα στο mega drive τίποτα αναλογο δνε γινεται, γιατι ότι ηταν να δειξει το έδειξε, κι αυτον ηταν πολυ καλό αλλά όχι τοσο για να πιασει το snes. Tώρα για το τι παιζουν οι περισσότεροι με αφήνει διάφορο. και οι περισσοτεροι έπαιζαν call of duty και τα ico και shadow of the colossus ήταν για λίγους. Παντελως αδιάφορο. Το θεμα ειναι ποιος ειχε την ποιότητα, το βαθος, και την διαρκεια και αυτο ήταν το snes. Oπως και τα shovelware δεν με απασοχλουν.αν δουμε αλλωστε τι σαβουρο εβγαζε με το κιλο το μεγκα ντραιβ θα χαθουμε.το θεμα ειναι πως όσο περισσοτερο γκειμς εβγαζε το σνες , τοσο περισσοτερες παιχνιδάρες κυκλοφορουσαν, και τοσο προσπερνουσε το μεγκαντραιβ τοσο σε πωλησεις, όσο και σε ποιότητα, κι εντελει το αφησε πισω χιλιομετρα. Τελοσπαντων. Η σεγκα πιστευω μετα πηρε μια ελαχιστη νικη της αφου θεωρω το ιαπωνεζικο σατερν πολυ καλυτερο απο το n64, αλλα ηταν αυτο που λεμε πύρρειος.
  10. δεν μπορει να συγκριθει ως ειδος τα rpg με τα shmup. Δεν μπορεις να πεις πως εντάξει, το snes έχει chrono trigger και earthbound αλλά το mega drive έχει τα ελικοπτεράκια που κάνουν πιου πίου. Καλά παιχνίδια ειναι δε λέω, αλλά ένα final fantasy vi αξίζει όσο 100 απο δαυτα. ειναι σαν να πει καποιος που γουστάρει το σατερν πως μπορει το to psx να εχει το final fantasy vii αλλα εγω έχω το darius gaiden . Και το snes έχιε κορυφαια fighitng game, δε θα τα αναφέρω στις κορυφες, γιατι οκ, ξυλο ριχνεις, δεν ειναι καμια εμπειρία ανεπανάληπτη, κατι το μεγαλειώδες. Οσο για τις συγκρισεις που κάνεις , ειναι παλι πολυ ατυχεις. Το dkc 2 ειναι κλασεις ανώτερο απο το vectrorman, όπως και το beyond oasis μπορει να συγκριθει με παιχνίδια σνα το twisted tales of spike mcfang ή το πολυ soulblazer. Σε κανενα σημειο το mega drive δεν πιάνει το ύψος που έχουν καμια εικοσαρα τοπ snes games. Οι συγκρισεις γινονται απο εκει και πέρα, που πάλι απο πλευρα action, platform, fighting, beat em up, έχει να παρουσιασει αρκετη ποιότητα, άρα είναι κατ εμε, το snes κερδίζει πεντακαθαρα την όποια μαχή, και μετά όλα ειναι θεμα γουστου. Πιο κοντα είναι το pc engine κατ εμε στο mega drive, παρα το mega drive στο snes, το οποιο μη ξεχναμε έχιει και τη κορυφαια συλλογη shmups που τόσο σε ενθουσιάζουν.
  11. Καθολου φαν μποι δεν ειμαι της νιντεντο. Για τους ίδιους ακριβως λόγους πιστευω πως το ps1 ισοπεδωσε το n64, κι ας λενε κάποιοι φαν της nintendo πως το n64 ειναι καλυτερο επειδη έχιε μαριο και ζελντα, ενω το ps1 ειχε μια σαρανταρα κορυφαια rpg όπως και δυνατους τιτλους παντου . επισής το ότι κάποιος δεν παιζει rpg, αυτο μπορει να ειναι το γουστο του, αλλα δεν μπορουμε να το παρουμε σοβαρα με καποια αντικειμενικοτητα. Και καποιος αλλος μπορει να πει πως εγω γουστάρω πιο πολυ τα fmv games , αρα η κορυφαια κονσολα ειναι το 3do. Όταν το snes έχει καμια 20αρια απο κορυφαια μεχρι πολυ καλα rpg ενω το mg έχει ελαχιστα, επισης έχει κορυφες όπως το zelda, to super metroid, τα 3 dkc, τα 2 mario και επίσης παιχνιδια όπως τα 4 megaman, ta 2 castlevania. star fox, turles in time, contra, actraiser, demons crest, super ghouls n ghosts, ogre battle, super puch out, star fox, king of dragons,Legend of the Mystical Ninja, battletoads, κ.α., αποδεικνυει πως έχει μια γκαμα παιχνιδων για όλα τα γουστά, υψηλης ποιότητας που το mgea drive ποτε δεν επιασε, όπως και με βαθος που προσφερουν εμπειριες που κανεναν arcade port δνε μπορουσε να προσφερει λογω της δομης τους. Τα arcade ήταν για τα μπιμπλικάδικά, να διασκεδασεις για λιγο, να σου φάει τα 20αρικα και τέλος. αντιθετως το snes λογω προχωρημενης τεχνολογίας, προσεφερε κι αυτο, αλλα και τόσα αλλα περισσότερα με το gaming που κρατουσε για εβδομαδες όχι απλα για καμια ωριτσα και μετα τα ιδια ξανα.. δεν ειναι τυχαιο πως σε όποια ηπειρο κυκλοφορουσε και περισσοτερα games το snes, τόσο πιο πολυ αφηνε πισω του το mega drive, με την οριτζιναλ γκαμα παιχνιδιων απο την ιαπωνια να ισοπεδωνει τα παντα στο περασμα της. Τωρα αν μιλαμε αυστηρα για ευρωπη, εκει κάπως γινεται λιγοτερο πιο ντερμπι, αλλα μονο τα super metroid, mario, secret of mana, zelda, kai dkc 2, πιστευω κάνουν τη διαφορα.
  12. Kαλα ναι, κι εγω χαβαλε εκανα στο τέλος, αλλα 'οταν όπως λες απο την μια έχουμε αρκειντ πορτς με μια τοσο περιορισμενη γκεμινγκ εμπειρία και απο την άλλη final fantasy vi και earthbound, δεν μπορει να υπάρξει κάποια συγκριση στις δυο κονσόλες. Το snes είχε τα πάντα σε ολες τους τομεις και πολλα παιχνιδια κορυφες που το mega drive αδυνατουσε να πιάσει την ποιότητα τους. Ειδικα αν βαλουμε μεσα και το ιαπωνεζικο super nintendo, εκει έρχεται η πλήρης ισοπέδωση. Οσο για την ελλαδα, οι πιο πολλοι που ηξερα ειχαν mega drive και ηταν αυτο που λεμε casual gamers. Δεν ειναι τυχαιο αλλωστε που το mega drive ειναι πολυ πιο φτηνο μεταχειρισμενο και προσωπικο το εχω βρει αρκετες φορες σε παζαρια. αντιθετως όσους ηξερα με snes ήταν πιο χωμενοι, που το gaming ήταν σημαντικο κομματι της ζωής τους, και γι αυτο eiπα να το τραβηξω στα ακρα. Εμπειρικη ματια φυσικά, αλλα αν κοιτάξει κάποιος και τα χαρακτηριστικα της καθε κονσόλας, πανω κατω ετσι ηταν, μεχρι να ερθει το ps1 και να ισοπεδωσει τα πάντα συνδυάζοντας όλους τους τύπους γκειμερ σε μια κονσόλα.
  13. Xμ, ενδιαφερον, το θέμα. Ετυχε να γαψω ένα μικρο σχολιο σε ένα σαπιο μπλογκ που διατηρω, και θα το αντιγράψω για να δωσω κι εγω την οτπικη μου πάνω σε αυτην την τίμια αλλα άνιση μάχη. Ένα ελαχιστο σχόλιο πανω στο μεγαλειο του super nintendo, και κάποιες αναγκαίες επίκαιρες κοινωνιολογικές παρατηρήσεις. Πάντα ήμουν σνεσάκιας. Απο όσο θυμάμαι τον εαυτό μου θα έλεγα. Μπορώ να πω ακόμα και πριν βγει η κονσόλα. Ακόμα και τις θλιβερές και άνυδρες μέρες που παρακαλούσα τον γειτονα-κολλητό μου μάταια να μου δώσει το gameboy για μια ωρα τουλάχιστον για να μην αναγκάζομαι να κρεμιέμαι εξω στο μπαλκόνι κατω από το φως του ήλιου τα μεσημερια για να τον χαζεύω να παίζει αχνοφαίνοντας tiny toons, όταν ανακαλυψα το snes κατανόησα πως και τοτε στους αδιέξοδους προεφηβικούς λαβυρίνθους που ήμουν χαμενος, υπήρχε ενα κοκκινο νημα με πηγή εκεινο το λαμπάκι που αναβε σαν άκουγες εκεινο το εξαγνιστικό κλικ και με εδενε μαζί του, όπως και γενικότερα με την ιδιοσυγκρασια μου ως χαρακτήρα. Σαν να γνωριζομασταν απο παλιά, απο καποιο ονειρο τοτε που έβλεπα οταν είχα ως διακαή ποθο να έχω κι εγω μια κανονική κονσόλα, και ξυπνούσα μαγεμένος απο την ανταύγεια της φαντασίωσης, αλλά εντός κάποιων δευτερολεπτων ήμουν ξενερωμένος γιατί το μόνο που ειχα ήταν κάτι αθλια lcd τύπου tennis. Για να πω την αλήθεια δε θυμάμαι ακριβως και τις νοητικές διεργασιες που με οδηγησαν στην αγορά του εκεινη την ιστορικη πρωτοχρονιά πριν μπουμε στο 97, της οποιας ουδεμία δε θα εχει την ανάλογη μαγεια ποτέ και κακώς εορτάζουμε και τις πρωτοχρονιες απο τότε, αλλα ποτε δε θυμάμαι να διανοήθηκα να πάρω άλλη κονσόλα. Αν και η πρώτη μου επαφη με κονσολα βαρβάτη τηλεορασατη ηταν στο σπιτι των ξαδερφων μου που επαιζα με τις ώρες και με την θεια μου να με ζαλισει να βγω εξω για να γνωρισω καμια κοπελα και κατι τετοια παρανοικά, κατι με εκανε να μην αγαπησω αυτην την κονσολα. Παιχνιδαρες έπαιζα οπως το shinobi 3 φανατισμενος αλλα η τραχιά του αγρια ομορφια δεν ταίριαζε στην τρυφερη φλωρικη ψυχη μου, Ειχε κατι το βρώμικο, το χυδαιο απο τα μπλιμπικαδικα που με γοητευε αλλα με τρομαζε μαζι. Ήταν και αυτη η επανάληψη που με κουραζε. Ναι ενθουσιαζοσουν αλλα πάλι τα ίδια και τα ίδια, οι ίδιες εικονες να ανακυκλωνονται συνεχως και πολυ γρηγορα σαν τις μερες που φευγουν αλλά ειναι πάντα εκει οι ίδιες στη ρουτινα τους, ενω εσυ ήθελες ενα ταξιδι τα κρατήσει μερες, μηνες γεματο εμπειρίες. Με το snes όμως! Ερωτας απο την πρωτη ματια!Σαν χτες το θυμαμαι οταν το πρωτοειδα στο σπιτι ενος φιλου που θα γινόταν ο κολλητος μου για πολλα χρόνια με την αγαπη για τα βιντεο γκειμς να μας δενει και οταν χαθηκε αυτη, χαθηκαμε κι εμεις. Καθε σαββατο το πρωι ειχα αγγλικα για μια ωρα αλλά το θεωρουσα αθλιο να πηγαινω για μαθημα τετοια μερα. Κατι σαν προσβολη σται ιερα και τα οσια των μαθητικων κεκτημένων! Έτσι περπατούσα απο κολωνό μεταξουργείο 20 λεπτα, καθομουν στο σπιτι του 20 λεπτα, οπου που ειχε παντα κάποιο videogame, κι αλλα 20 λεπτα για να γυρισω σπιτι . Τωρα γιατι δεν ελεγα στους γονεις μου πως θα παω στον φιλο μου μετά το μαθημα δεν έχω ιδεα περα απο την σιγουρια πως ημουν ..... Μαλλον θα επρεπε να διαβάσω αρα να χαζεύω τα μυρμηγκια που περπατουσαν στο πατωμα και τις σκιες που αφηναν απο το φως του απογευματος που μισοέμπαινε απο την κουρτίνα η κατι αλλο πιο διασκεδαστικο.. Τελοσπαντων, ξεφυγα. Οπως προείπα μπηκα σπιτι του και πριν λιγες μερες ειχε αγορασει το a link to the past όπου ειχε κοσμο στο σαλονι και όλοι κοιτουσαν εκθαμποι. Ακόμα δεν μπορω να ξεχασω εκεινη την εικόνα. Ηταν εκει διπλα στα τειχη του καστρου και οι εχθροι του πετουσαν βομβες απο ψηλα. Κατι υπηρχε σε αυτην την εικονα και τα υπολοιπα εικοσι λεπτα που προλαβα να δω, κατι το περιπετειωδες, το μαγικό, με αυτο το μικρο κομματι του χαρτη να είναι ενα κομμάτι ενος μεγαλυτερου που επρεπε να βρω τα υπόλοιπα κομμάτια για να τον εξερευνήσω, μα ομως παλι να μην ειναι απλά ενα χαρτί αλλα μια ολοκληρη εμπειρία. Σαν να μεταφέρθηκα διπλα σε εκεινα τα τειχη, με τη μυρωδια του μπαρουτιου να αναμειγνυεται με το αερα που κυλουσε πανω απο τα χορτα, κι εγω με το σπαθι μου και την ασπιδα εκει διπλα να δινω μαχες με μια ανατριχίλα για όσα κρυβονται και περιμενουν εμενα να τα ανακαλυψω. Κι εκείνο το φως. ΤΟ ΦΩΣ. Απο τότε κρύφτηκε μέσα στα σκοτεινά βάθη του μυαλου μου και δε λεει να βγει. Δε λεει να ξεθωριάσει, οσο φως κι αν εφτασε μεσα απο εμπειρίες είτε της οθόνης είτε πραγματικές . Αυτο ηταν η διεξοδος απο τα πνιγηρά σκοταδια της μαραμενης εφηβείας ένιωσα ασυναίσθητα. Όσο σκοτεινιασμενος κι.αν ηταν ο καιρος εξω πάντα απο σπασαρχιδες καθηγητές, απο τραμπούκους συμμαθητες, απο γονεις αδιαφορους η αποπνιχτικους, απο ψύχρα διαπεραστικα βλεμματα κοριτσιων, υπηρχε αυτο το γκρίζο κουτι που οταν απο το παραθυρο σου ολα ειχαν παρει τον τονο του γκριζου, ηταν εκει να σου χαριζει χιλιάδες υπέροχα χρωματα. Aυτο το φως λοιπον με οδήγησε στη ζωη οπως τους ετοιμοθανατους στο μινιον .Μπορει το legend που πηρα ως πρωτο game να ειχε ολες τις sega και gameboy αδυναμιες αλλα οταν επαιξα το secret of mana, τελος. Έχω γραψει εδω διεξοδικά για τη σχεση μου για το συγκεκρiμενο παιχνίδι εδω ( http://lubenretrolletarios.blogspot....ek-review.html ) κι ετσι ολο το ταξιδι με εκανε φανατικό του snes. Και φυσικα δεν τελειωσαν ολα εκει. Συνεχισα με illusion of time, με mystic quest, με super metroid, αλλα εκει φαινοταν καπου να στερεύει η πηγη. Εψαχνα να βρω games αλλα ολο αναγκαζομουν να την βγαζω με κατι μετριότητες που το μονο που εμεινε ειναι εκεινος ο ενθουσιασμός που κρατουσε απο το πολυτεχνείο που τα αγοραζα μεχρι τον κολωνο με τα ποδια, για να μην πληρωσουμε και εισητηριο λεωφορείου προφανως. Τοτε ανακάλυψα ενα μαγικο μερος. Ενα βασιλειο που σου χαριζε την ομορφια και στην επαιρνε πισω μετα απο μια εβδομαδα, αλλα ηταν η ανάμνηση εκει, κανεις δεν μπορουσε να στην κλεψει, όσο ζουσες, κατι σαν μάθημα για το ποσο εφήμερα ειναι ολα και πρεπει να δίνεις σημασία στην στιγμή, και τα χρηματα δεν ειχαν καμια αξια παρα εκεινη η εμπειρια με την μοναδικότητα της. Ταυρος το μερος και αν δεν προλαβα τον μαγικο αριθμο 53 της καλλιθεας που ελυνε ολα τα μυστηρια του συμπαντος και ακομα εκεί μεσα στο σκοταδι του παιζει αεναα το εργο των παιδικων μας ονειρων σε πρωτη προβολή, πρόλαβα το αλλο εκει στην γεφυρα κοντα, που νοικιαζες γκριζα κουτακια ανεκτιμητης ευτυχιας. ffvi, breath of fire2, chrono trigger όλα τα αριστουργηματα ενω κάτι πουθεναδες την εβγαζαν με sonic και κατι golden axe παλαιολιθικό αγριο απολιτιστο κοσμο που ζούσαν. Το ξερω πως καποιοι τωρα προσβληθηκανε αλλα οσο έπαιζα snes τοσο μεγαλωνε η καταφρονια μου για όσους ελεγαν πως επαιζαν mega drive. Τον θεωρούσα υποδεεστερο αξεστο. Η μορφη του σαν ελεγε αυτα τα αδιανόητα λογια πως δεν εχει ή δε μεγαλωσε με snes έπαιρνε ενα σκοτεινα μιζερο κι επιθετικο χαρακτηρα. Δε λεω, κι εγω γοητευομουν απο τα arcade και την αγριο τους συλλογικό οργιαστικό χαρακτηρα κι ας γινομουν θυμα της καποιες φορες ως ο φλωρος της υποθέσεως (αν και δεν πατησα το ποδι μου στα αντιστοιχα του κολωνου γιατι στην καλυτερη περίπτωση εφευγες με ενα μαχαιρι στην πλάτη) αλλα δεν υπηρχε λογος να τα φέρεις ολα αυτα τα ρεαλιστικά περιπετειωδη μεσα στο σπιτι σου. O προσωπικος σου χωρος είναι για να χαλαρωσεις να ηρεμησεις, να ξεφυγεις απο την αθλια μιζέρια της καθημερινότητας σε ενα κοσμο φανταστικης περιπέτειας όπου θα κρατούσε το ταξιδι, μερες μήνες, γεματο εμπειριες, χρωματα, μουσικές, κι ΕΣΥ θα ήσουν ο ηρωας κι οχι καποιος κομπαρσος της σφαλιάρας. Μαλιστα αρχισα να κανω με τον καιρό και καποιες κοινωνιολογικες παρατηρησεις. Ετσι δεν ήταν και τα ξαδερφια μου αλλωστε σκεφτομουν. Τι σχεση ειχαν αυτοι με εμενα; Εκεινοι ολη μερα εξω με αλητείες και γκόμενες. Εγω σπιτι και μπλιμπικαδικα. Αυτοι με τα σκυλαδικα. Εγω με τα μεταλ και τα ψαγμενα ροκ. Αυτοι με τα βρισιδια και τα καφριλικια που ακομα και στην γιαγια του ειχναν .... Εγω ντροπαλος, ηρεμος και ευγενικός. Κι ολοι εκεινοι σαν αυτους τι σχεση ειχαν με εμενα; Εκεινοι που ακουνε απο όλα, που παιζουνε κανα μορταλ κομπατ για τους αποκεφαλισμους, ανθρωποι χωρίς παθη, χωρις ενδιαφέροντα, χωρις να ριζώσουν καπου, σερνοντουσαν απο τον αερα της καθε μοδας. Οτι ναναι όπως ναναι, τσαπατσουλικα χαβαλεδιαρικα κι αδιαφορα.Tι σχέση έχουν αυτοι οι πληβείοι με εμας του διανοουμενους! Αυτοι οι καζουαλ χυδαιοι γκειμερς. Σαν τους γονείς μας αδυνατούσαν να συλλάβουν την πολυπλευρη δημιουργική μαγεια του γκειμινγκ και το θεωρουσαν απλα διασκεδαση. Ενα χασιμο χρονου. Μια ευχάριστη αποβλακωση. Το ξερω τωρα θα πειτε τραβηγμενες φανατισμενες αποψεις ενος γελοιου και δε θα έχετε αδικο, αλλα και σαν μεγαλωσα και μιλουσα στα φορουμ, αυτη η εντυπωση δε μου εφευγε απο το μυαλο. Εμεις του snes η ανωτερη ψαγμενη νερντοφυλη και οι αλλοι οι πουθεναδες χαβαλέδες του μεγκα ντραιβ. Ειχα συνδεσει τα rpg που παιζαμε φανατικα εμεις του snes και οι αλλοι μου φαινοντουσαν απλα τυποι που γουσταρουν ξυλικια και το πλατφορμ ήταν ότι πιο εξεζητημενο θα μπορουσαν να φτάσουν. Μάλιστα αρχισα με την κριση να βγαζω και κατι τραβηγμένες θεωριες ετσι για την πλακα. Αυτό φταιει έλεγα. Το οτι το mega drive ειχε τοση επιτυχια στην χωρα μας ηταν σημαδι της κοινωνικής μας υπαναπτυξης. Αν εμεις οι snesακηδες οι σοβαροι, οι μελετηροι, οι διανοητικοί κυριαρχουσαμε, θα ειχαμε χτισει μια κοινωνια που θα να βασιζόταν πανω στην σε βαθια δημοκρατικές πολιτικες διεργασίας όπως και παραγωγή προιόντων υψηλης τεχνολογίας, αλλα αφου ολοι σχεδον ειχαν mega drive της φτηνιας του ερασιτεχνισμου και του ωχαδερφισμου καταληξαμε σε αυτην την τραγική μοίρα. Τωρα ομως που το ξανασκεφτομαι και τα λέμε , μηπως αυτες οι τρελες αποψεις έχουν καποιο ψηγμα αληθειας.Μήπως όντως οι πολυπληθεις φαν του mega drive φταινε για την οικονομικη καταρρευση της χωρας και για την αδυναμία μας να χτίσουμε κατι υγιές σε στέρεες βάσεις; Ποια είναι η γνώμη σας;
  14. Ναρκωτικά στα θρανία (1989) RetroDB: https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%9D%CE%B1%CF%81%CE%BA%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC_%CF%83%CF%84%CE%B1_%CE%B8%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1 Δεν ξερω αν υπάρχει ειδικο θρεντ για τον τίμιο τζονι θεοδωρίδη, αλλα πρέπει να γραψω δυο αράδες και γι αυτην την ταινία που πρωταγωνιστει, την οποία θεωρω ένα απο τα χαμενα διαμάντάκια κάτω απο τους τόνους σαβουρας της εποχής. Φυσικα το θέμα των ναρκωτικών εξαντλήθηκε στα 80s με διαφορα ειτε κινηματογραφικά είτε βιντεοκασετικά σοβαροφανη συγκλονιστικά δραματα- sos για το μέλλον της νεολαιας, αλλα έχω βγάλει το συμπερασμα πως απο όσες έχω δει ή καλυτερα δεν καταφερα να δω, η συγκεκριμενη ειναι η καλύτερη. Αυτο που την κάνει ειδικά να ξεχωρίζει είναι πως αποφεύγει τους μελοδραματισμους, τα αθλια σλοου μόσιον και τις συριγγες που όποτε βαρας φλέβα έχουν ενσωματωμενη κλασική μουσική. Η πλοκή κυλάει σωστά με μια παρέα που ειναι μπλεγμενη στα ναρκωτικά αλλα κάνει τον χαβαλε της και ολο ειναι αποδεκτό μεσα στην καθημερινότητα της. Φυσικα οι γνωστοί διδακτισμοι δεν λειπουν αλλα λειτουργουν μέσα στην πλοκή και δεν προσπαθει να τα στουμπώσει ο σκηνοθέτης με το ζόρι στα κεφάλια των θεατών, αν εξαιρεσει κανεις το κάπως τραβηγμενο τέλος. Επισης έχει ενα ειδικά χαρακτηριστικό που ειναι αξιοσημειωτο για βιντεοκασέτα: ΔΕ ΒΑΡΙΕΣΑΙ! Υπάρχουν πολλες ιστορίες που λειτουργουν παραλληλα κι έτσι δε βολοδέρνει συνεχεια γυρω απο το κακοπαιγμενο δραμα του πρωταγωνιστή. Oλά τρέχουν γρηγορα, οι χαρακτηρες ειναι καλογραμμενοι, το σενάριο είναι αξιοπρεπές, αν και αυτοι που κρατανε περισσοτερο το έργο ειναι οι ηθοποιοί. Ο Βανδώρος απο τις ελαχιστες εμφανισεις του σε βιντεο στον ρολο του μικροπρεζεμπορου- νταβατζη είναι δυνατός, ο τζονι θεοδωρίδης ως συνηθως κάνει την δουλεια του αξιοπρεπώς, οι δευτεροι ρόλοι πειστικοί στην δουλεια τους, αλλα εκεινοι που κλεβουν την παρασταση ειναι η συμπρωταγωνιστρια και ο “κακός” της υποθέσης. Απο την μία έχουν την ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ Γιουλη ζηκου που παιζει εξαιρετικά και ακομα και σημερα καθόλου τυχαία ειναι ενεργη στο θέατρο, αλλα η αποκάλυψη ειναι ο Μπάμπης Σαρηγιαννίδης . Δεν τον είχα ακουστα τον ανθρωπο αλλά σπανια έχω δει καποιον να παιζει τον κακό με τοσο χαλαρό και συμπαθητικο τρόπο. Μπορει να πουλά πρεζα, να κανει τον νταβατζη, να μαχαιρωνει κοσμο, αλλα τα κανει με εναν τοσο φυσικό και πολυπλοκο τρόπο, που στο τέλος σε συγκινει κιόλας. Οποιος γουστάρει ταινιες της περιόδου, ας την τσεκάρει. Εχει ενδιαφερον που παει πιο περα απο το καλτ του πραγματος και ειναι μια αρκετα ποιοτικη προσπάθεια για την εποχή και τη φτηνη παραγωγη της.
  15. http://www.retrodb.gr/wiki/index.php...B5%CE%AF%CE%B1 Για τα πρωτα 25 λεπτά θα έλεγα πως έχουμε πραγματικα ένα αριστούργημα ελληνικου νεορεαλισμου της δεκαετίας του 80. Αιφνιδιαστικα τεστ, ηλιθιοι καθηγητές, κοπανες, μηχανακια, καφέδες, λουμπενιές, αφραγκίες, βούτες μηχανών, ο κκές πατέρας και η δεξιά μανα να τσακώνονται για το αν θα δουν μπάλα ή τόλμη και γοητεία, όλη η περιπετειώδης μιζέρια της νεότητας ξεδιπλώνεται μπροστα στα μάτια μας με τρόπο αριστοτεχνικό. Μετα απο αυτό δυστυχώς ο σεναριογραφος ειχε το χαζό εύρημα ο πρωταγωνιστής να κερδίσει στο προπο κάτι εκατομμύρια και περιορίζει τις ιδιαίτερες δυνάτοτητες αυτου του εξαιρετικα ελπιδοφόρου έργου. Έτσι άδοξα χάθηκε η δυνατότητα να ανακαλυψουμε άλλο ένα διαμάντι στην απέραντη βιντεοκασσετική χωματερή των 80ς, αλλά πάλι κι έτσι θα έλεγα πως είναι κάπως αδικημένο αυτο το έργο. Ο τζώνυ θεοδωρίδης και η τζαβαλια ειναι πολυ καλοί, και γενικώς και οι λοιποί ηθοποιοί δεν είναι κακοί, όπως και η σκηνοθεσία για τα δεδομένα της εποχής, οι διάλογοι ρεαλιστικοί, αξίζει κάποιος να το δει πιστεύω.
×
×
  • Create New...