Jump to content

LadyNaty

Members
  • Content Count

    390
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

10,910 Excellent

About LadyNaty

  • Rank
    RetroActive

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Να κάνω update σε μια πληροφορία για τη Μαρία Παπαλάμπρου. Ο σύζυγός της πέθανε πριν από μερικούς μήνες και (νομίζω) ότι επέστρεψε πλέον στην Ελλάδα.
  2. Μολονότι δεν είναι το είδος μουσικής που ακούω κανονικά, μου άρεσαν κάποια τραγούδια της, δύο ή τρία. Ανεβάζω το πιο αγαπημένο μου, σε μουσική Κώστα Χαριτοδιπλωμένου και στίχους Εύης Δρούτσα:
  3. Συμφωνώ και επαυξάνω... Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Αλέξια συνεργάστηκε και στην ποπ περίοδο της καριέρας της με σημαντικούς συνθέτες. Επειδή ανέφερες τις "Νερομπογιές" θα σου πω ότι τα δύο κομμάτια που οπτικοποιήθηκαν (Όσο Θα Λείπεις", "Είσαι το Καλύτερό μου") αν και φέρουν από κοινού την υπογραφή του Κώστα Τουρνά και του Σταύρου Λάντσια, η μουσική είναι εντελώς Λάντσιας, προοιωνίζοντας τα οργανικά που απογείωσαν την καριέρα του. Μπορούμε να πούμε δηλ. ότι η Αλέξια έφτιαξε καριέρες... Και όσο για τις μετριότητες τις σημερινές, υπήρχαν και αρκετές και τότε, και ίσως αυτό οδήγησε την Αλέξια να ξενιτευτεί και να αλλάξει ρότα, για να μην ανακατεύεται με αυτές.
  4. Τα Kangoo στο τέρμα Πατησίων τα θυμάμαι στα φοιτητικά μου χρόνια (όταν έβγαινα με την κολλητή μου). HambO είχαμε και μεις, όπως έγραψα στη Φ. Νέγρη (για δύο ή τρία χρόνια, όχι παραπάνω).
  5. Γωνία Σκοπέλου και Φ. Νέγρη, εκεί που τώρα είναι ένα πρακτορείο ΟΠΑΠ. Πριν από τα Wendy's στο ίδιο σημείο υπήρχε μια πιτσαρία Portofino (νομίζω, πάντως σίγουρα πιτσαρία).
  6. Έζησα τη χρυσή εποχή των φαστφουντάδικων. Θυμάμαι τα πρώτα Goody's στην Αθήνα, σχεδόν κατέκλυζαν τις γειτονιές · μόνο στο δικό μου δρόμο, τη Φωκίωνος Νέγρη, υπήρχαν δύο Goody's, ένα κοντά στην Πατησίων (το πιο μεγάλο) και ένα λίγο μικρότερο, κοντά στην πλατεία Κυψέλης (στην κατεξοχήν γειτονιά μου). Τα χάμπουργκερ δεν μου άρεσαν, αλλά τάραζα τις πατάτες και τα chicky's sandwich. Στη Φ. Νέγρη λειτούργησε επίσης ένα από τα λίγα (και βραχύβια) Wendy's που λειτούργησε για δύο χρόνια και έπειτα έκλεισε οριστικά. Θυμάμαι επίσης και ένα HambO, το οποίο λειτούργησε και αυτό για κάποια χρόνια σε έναν χώρο που σήμερα είναι μεζεδοπωλείο με ζωντανή μουσική. Όσον αφορά τα McDonald's, για πρώτη φορά δοκίμασα φαγητό από εκεί όχι στο μεγάλο του Συντάγματος, αλλά στο εξωτερικό, στη Μαδρίτη συγκεκριμένα, κι αυτό γιατί δεν μπορούσα να φάω τα φαγητά του ξενοδοχείου (αυτή η παέγια κόντεψε να με κάνει να ξεράσω). Έπειτα βέβαια δοκίμασα και στην Αθήνα, και εκτός Αθηνών στο Ναύπλιο και τη Ρόδο.
  7. Το "Σφαγείο" αναφέρεται ρητά στον Λεντάκη. Όσο για το "Ας κρατήσουν οι χοροί" τις αναφορές τουλάχιστον σ' αυτά τα τρία πρόσωπα (ενδέχεται επίσης ο Αχιλλέας, να είναι ο γνωστός δισκογραφικός παραγωγός Αχιλλέας Θεοφίλου, χωρίς να είμαι σίγουρη) και την (σίγουρη) ταυτοποίηση των τριών προσώπων, είτε τη διάβασα κάπου είτε την άκουσα στην τηλεόραση. Ευχαριστώ για το σχόλιο
  8. Και μια και αναφέρατε τον Τσε Γκεβάρα θα αναφέρω ένα τραγούδι που τραγουδούσε ο Μανώλης Μητσιάς εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 70 σε μουσική του Δήμου Μούτση και στίχους του Νίκου Γκάτσου. Τίτλος "Σαν τον Τσε Γκεβάρα". Η αναφορά γίνεται στο ρεφρέν: "Σαν τον Τσε Γκεβάρα /με μια κιθάρα /βάσανα του κόσμου τώρα τραγουδώ /Σαν τον Τσε Γκεβάρα μες την αντάρα / όλα θα τα κάψω / κι ας καώ και εγώ". Η μουσική είναι τύπου γουέστερν και οι στίχοι είναι επιφανειακά διασκεδαστικοί, αλλά σε δεύτερο επίπεδο θίγουν πολλά πράγματα: https://youtu.be/T5GgMz3S7zY Και δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και το γνωστότατο "Ας Κρατήσουν οι Χοροί" όπου σίγουρα αναφέρονται η ηθοποιός Λυδία Λένωση ("κι η Λυδία ντρέπεται που όλο εκείνη βλέπετε βρε"), καθώς και το hot ζευγάρι της εποχής Έλενα Ναθαναήλ- Τάσος Μητρόπουλος (Τότε η Έλενα η χορεύτρια σκύβει στη μεριά του Τάσου"). Τους υπόλοιπους δεν μπορώ να τους ταυτοποιήσω αν και έχω κάποιες ιδέες: https://youtu.be/PxXykrDceDET5GgMz3S7zY Επίσης δεν ξέρω αν θα μπορούσε να συμπεριληφθεί το "Παίξε, Χρήστο, επειγόντως", όπου ο Χρήστος είναι φυσικά ο Νικολόπουλος που έχει γράψει τη μουσική του τραγουδιού, ενώ αυτός που τον προσκαλεί να παίξει είναι ο στιχουργός Μανώλης Ρασούλης: https://youtu.be/hDXaOWTZLUI Επίσης κάτι που μου ήρθε τελευταία στιγμή: αφού αναφέρθηκε ο Θεοδωράκης, πρέπει να αναφέρω το "Το σφαγείο" σε στίχους και μουσική του ίδιου: ο στίχος "χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα" αφορά στον αγωνιστή κατά της χούντας, βουλευτή, δήμαρχο Υμηττού και φιλόλογο (αείμνηστο πλέον) Ανδρέα Λεντάκη (το έχει πει ο ίδιος ο Θεοδωράκης).
  9. Εγώ πάλι δεν θυμάμαι αυτά τα βιβλία στα ελληνικά, θυμάμαι όμως τα αγγλικά readers με τα οποία μας φόρτωναν οι καθηγητές των αγγλικών στα φροντιστήρια... Ήταν απλοποιημένες διασκευές γνωστών κλασικών έργων όπως το "Treasure Island" ή "Η Παναγία των Παρισίων" (με αγγλικό τίτλο "The Hunchback of Notre-Dame") ή το Jamaica Inn της Δάφνης Ντυ Μωριέ. Αυτή τη στιγμή δεν βρίσκω κανένα (τα έχω ακόμη, δεν τα χάρισα ούτε τα πούλησα, γιατί είναι ένα μέρος της ζωής μου). Αν ψάξω και βρω κανένα, θα ανεβάσω φωτό εξωφύλλου. Πάντως τα διαβάζαμε και κάναμε και τις ασκησούλες που είχε πίσω, γιατί η οικογένεια παραθέριζε σε τουριστικό μέρος και πολλές φορές τα...αγγλικούλια μας είχαν χρειαστεί...
  10. Συμφωνώ κι επαυξάνω
  11. Συμφωνούμε απόλυτα... Όντως ήταν ένας συνηθισμένος τύπος Ελληνίδας των 90ς ήταν και όσο κι αν είδα φωτογραφίες της Λιβανού στα νιάτα της, δεν βρήκα από πού προκύπτει η ομοιότητα των δύο γυναικών... Και φυσικά παρά τις προσπάθειές της και τις ευκαιρίες που της έδωσαν με σχεδόν εκβιαστικό τρόπο (ουσιαστικά την βάζανε παντού, ενώ δεν μπορούσε να σταθεί) , τελικά αποσύρθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας επιλέγοντας να ασχοληθεί με κάτι πιο...γήινο: www.thetoc.gr/people-style/article/pws-einai-kai-ti-kanei-simera-i-marina-tsintikidou Τελικά, αν δεν έχεις κάτι το ιδιαίτερο (δεν είχε ούτε ταλέντο, ούτε όμως και... τραγική έλλειψη αυτού, ώστε να ξεχωρίζει από...την αταλαντοσύνη της) δεν μένεις για πολύ...
  12. Να αναφέρω τη Λάσκαρη σε αρκετές ταινίες του Δαλιανίδη: Στον "Κατήφορο" πρώτα, όπου έχει εντελώς ελεύθερες σχέσεις με όλη την παρέα: τον Κούρκουλο (φυσικά), τον Βουλγαρίδη (που είναι ο Mr Nice Guy) και τον Βουτσά (αυτή η σχέση υπονοείται). Και ενώ αυτή είναι τόσο free, όταν βλέπει τον Κούρκουλο να ρίχνει στο κρεβάτι την (μέχρι πρότινος) αθώα μαθητριούλα αδελφή της (Μίρκα Καλαντζοπούλου), τότε γίνεται σκυλί μονάχο και του τη μπουμπουνίζει με το πιστόλι. Στο "Νόμο 4000" είναι αρχικά το καλό κορίτσι, η κόρη του γυμνασιάρχη (Διαμαντόπουλου), η οποία αγαπάει τον Αναγνώστου, ένα μαθητή του πατέρα της και ενώ θέλει να περιμένει μέχρι που να παντρευτεί, αποφασίζει να ολοκληρώσει τη σχέση της επειδή δεν αντέχει να τον βλέπει να γυρνάει με την school slut του λυκείου θηλέων (τη Ντόλυ, δεν θυμάμαι ποια ηθοποιός την παίζει), μένει έγκυος, κάνει μια (παράνομη τότε) έκτρωση και το δράμα λήγει με τις ετοιμασίες του γάμου των δύο 18άρηδων.
  13. Όλες οι παλιές ελληνικές ταινίες έχουν λίγο πολύ τις υπερβολές τους. Εγώ θα σταθώ σε κάποιες που μου έρχονται τώρα στο μυαλό, γιατί τις είδα πρόσφατα: 1) Ο φίλος μου ο Λευτεράκης: Το όλο σκηνικό είναι σουρεαλιστικό. Ο Θοδωράκης (ο χαρακτήρας του Ηλιόπουλου) έχει στήσει όλη αυτή την κομπίνα με τον ανύπαρκτο Λευτεράκη και η γυναίκα του η Φωφώ (ο χαρακτήρας της Κοντού) είναι τόσο χάπατο που δεν έχει ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ σκεφτεί να ψάξει αν όντως υπάρχει Λευτεράκης και δεν έχει ΠΟΤΕ αναρωτηθεί γιατί ο Λευτεράκης δεν έρχεται ΠΟΤΕ στο σπίτι τους να τους επισκεφτεί · κι όταν ανακαλύπτει ότι δεν υπάρχει Λευτεράκης, αντί να ρίξει έναν τρικούβερτο καυγά, καταφεύγει στο να παρουσιάσει έναν ξάδελφο της παλιάς της συμμαθήτριας Ισμήνης (που συμπτωματικά, ο ξάδελφος αυτός είναι ΚΑΙ ηθοποιός) για να τρελάνει τον άντρα της · και ενώ είναι μια τόσο παραδοσιακή γυναίκα των 60ς, παρ'όλα αυτά, σκέφτεται, αφού ξεφτιλίσει τον άντρα της (και ενδεχομένως και τον τρελάνει) να τον εγκαταλείψει, ούσα έγκυος (την εγκυμοσύνη την μαθαίνουμε αργότερα) και να μεγαλώσει το παιδί της μόνη (το εικάζουμε αυτό, γιατί δεν μιλάει για περίπτωση να ξαναπαντρευτεί) · και ερχόμαστε στην εγκυμοσύνη αυτή καθαυτή: ενώ είναι τριών μηνών έγκυος, έχει κοιλιά πλάκα (καλά, εδώ μπορούμε να δεχτούμε ότι είναι από τις γυναίκες που δεν τους φαίνεται μέχρι τον πέμπτο μήνα) κινείται με την άνεση μιας μη εγκύου, αν και κρυφά πλέκει ζιπουνάκια (πώς γίνεται να πλέκει κρυφά ζιπουνάκια και να μην την έχει δει η κουτσομπόλα υπηρέτρια ή η κολλητή της φίλη που δεν ξεκολλάει από το σπίτι, είναι απορίας άξιο) · θα παρακάμψω και την μεγάλη διαφορά ηλικίας (γύρω στα 25 έτη, αφού μαθαίνουμε ότι η Φωφώ είναι 25 χρονών, ενώ ο καρδιοκατακτητής Θοδωράκης είναι 50άρης), γιατί ήταν κάτι αρκετά συνηθισμένο την εποχή εκείνη, αν και θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς πώς μια νέα γυναίκα, κλεισμένη μόνη σε ένα σπίτι στα βόρεια προάστια (στη Φιλοθέη, εν προκειμένω) ζηλεύει τον πενηντάρη και μάλλον ασκημούλη σύζυγο, (τον οποίον προφανώς πήρε για τα λεφτά του, επειδή ως πολιτικός μηχανικός έβγαζε πολλά) και δεν της πέρασε ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ από το μυαλό, να βρει κι αυτή έναν νεότερο εραστή. Τέλος πάντων. 2) Για ποιον χτυπάει η κουδούνα: ο Λαμπιρίκος (ο χαρακτήρας του Παπαγιαννόπουλου) σκηνοθετεί το θάνατό του βάζοντας τον υπάλληλό του (το Βουτσά) να τον βγάλει φωτογραφία την ώρα που βαστάει μία τεράστια κοτρώνα δεμένη στο λαιμό του και είναι έτοιμος να πέσει στο Φάληρο · η φωτογραφία είναι υποτίθεται μαρτυρία: ΚΑΠΟΙΟΣ όμως (ο Βουτσάς εν προκειμένω) έβγαλε αυτή τη φωτογραφία: θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι ο υπάλληλός του τον έσπρωξε να πέσει (και άρα ο Λαμπιρίκος είναι θύμα δολοφονίας) · και πάμε στην αυτοκτονία: ως γνωστό, τα θύματα των πνιγμών, όταν αρχίζει η αποσύνθεση ανεβαίνουν στην επιφάνεια και κάποια στιγμή ξεβράζονται στην ακτή (θα μου πεις αυτό το ρόλο έπαιζε η πέτρα, αλλά και πάλι, τα αέρια της αποσύνθεσης, τραβούν το πτώμα προς τα πάνω) · το πτώμα του Λαμπιρίκου δεν βρίσκεται ποτέ και ο Λαμπιρίκος κρύβεται στο σπιτάκι του κήπου, έχοντας την κουδούνα σαν σύστημα ενδοεπικοινωνίας, όταν ήθελε να βγει για να φάει κτλ. Η απορία είναι πώς κατόρθωνε να κρύβεται από τους διάφορους άσχετους: δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μπορούσε να βγει σε μια άκυρη στιγμή, αμέριμνος και να τον δει κάποιος που τον έχει για πεθαμένο. Τέλος πάντων · κι όταν πλέον έχει τακτοποιηθεί η οικονομική κατάσταση του εργοστασίου του, πλάθει ο δαιμόνιος υπάλληλος την ιστορία ότι περιπλανήθηκε στη θάλασσα (ούτε και αυτό στέκει). Θα μπορούσα να αναφέρω και δύο άλλες ταινίες που μου έρχονται στο μυαλό, και οι δύο με το Βουτσά , το "Είκοσι γυναίκες και εγώ" (το όλο σκηνικό του κρυφού γάμου, της εγκυμοσύνης κτλ. είναι υπερβολικό) και το "Γαμπρός απ' το Λονδίνο" (επίσης υπερβολική έως σουρεαλιστική είναι η μεταμφίεση του Βουτσά σε Άγγλο του κινήματος των mods και η προσπάθειά του να πείσει μιλώντας κάτι σουρεαλιστικά σπαστά ελληνικά του τύπου "εργοστάσιος αυτοκίνητος"), αλλά τα αφήνω για άλλο ποστ (δικό μου ή κάποιου άλλου).
  14. Το άκυρο είναι οι "συσκευασίες μαργαρίνης" που μπήκαν για να ριμάρουν με την πίπα της ειρήνης, σε μια προσπάθεια να πρωτοτυπήσει ο (πολλά υποσχόμενος προ 14ετίας, άσχετα αν τελικά διέψευσε τις προσδοκίες) τραγουδοποιός... το αποτέλεσμα είναι χαριτωμένο σε πρώτη ακρόαση, αλλά αν το σκεφτείς είναι τελείως άκυρο και μπήκε μόνο για λόγους ρίμας.
  15. "Σταμάτα να γκρινιάζεις, να χαρείς / να μου πετάς συσκευασίες μαργαρίνης" από το τραγούδι "Πίπα της ειρήνης", του one-hit wonder Μιχάλη Εμιρλή, που πέρασε από το μουσικό στερέωμα σαν κομήτης το 2005 και μετά δεν ξανακούσαμε γι' αυτόν. Ψάχνοντας βέβαια λίγο παραπάνω, είδα, ότι, αντίθετα με τη μουσική, οι στίχοι ήταν ενός αρκετά γνωστού στιχουργού, του Χριστόφορου Μπαλαμπανίδη
×
×
  • Create New...