Jump to content

Eagle 1

Members
  • Content Count

    850
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    106

Eagle 1 last won the day on July 15

Eagle 1 had the most liked content!

Community Reputation

489,192 Excellent

2 Followers

About Eagle 1

Converted

  • Location
    Γερμανία

Converted

  • Interests
    Μοντελισμός, αεροπ&a

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Θυμάμαι το πηδαλιοχούμενο αυτοκινητάκι που είχε γειτονάκι μας. Ήταν από λαμαρίνα και κατασκευασμένο στην Ελλάδα. Είχε και ένα διακόπτη που με μπαταρία άναβε τα μπροστινά φώτα. Ενδιαφέρον έχει και η διαφήμιση με τις φωτογραφικές μηχανές Kodak Instamatic, μια και αναφέρει τις τιμές τους. Οι Pocket ήταν πιό ακριβές. Επίσης ο Κυρ επιστρατεύθηκε στη διαφήμιση για κουβέρτες Αριστον..... Το απορρυπαντικό Νobel Electronic 70 (ήταν της μόδας τα..... ηλεκτρονικά ονόματα και σε απορρυπαντικά!!!!!) έδινε δώρο 2 πιάτα της "Κεραμεικός".
  2. Πράγματι δυσνόητο το θέμα. Από τη διαφήμιση καταλαβαίνω ότι παρήγαγε αρχικά στην Ελλάδα μόνο για εξαγωγές και στη συνέχεια αποφάσισε να διαθέσει τα προίόντα της και στην ελληνική αγορά..... Συνέχεια με διαφημίσεις. Από ΑΖΑΧ μπλε δύναμη με 5 δρχ. στην.....Αγνίνη (τη θυμάται κανείς?)!
  3. Θεώρησέ το σκουπιδάκι, δεν αξίζει κατά τη γνώμη μου η αλλαγή. ΥΓ. Τι φτωχό μυαλό ο διαβολάκος, αυτός είναι ιδιοφυΐα, άκου τι σκέφτηκε, να το βάψει!!!!!! Πάντως κάτι τέτοια σε κάνουν να λες: Παρεξηγημένη προσωπικότητα ο Ηρώδης.........
  4. Την περίοδο 1970-1973 η αδελφή μου έκοβε από τα περιοδικά Γυναίκα, Πάνθεον και Φαντάζιο σελίδες με συνταγές, μόδα κλπ. και τις έδεσε σε τόμους. Ξεφυλλίζοντάς τους πρόσφατα διαπίστωσα ότι περιείχαν πολλές διαφημίσεις εποχής. Πολλές είναι από εταιρείες που δεν υπάρχουν πιά........ Παραθέτω σε συνέχειες φωτογραφίες:
  5. Θαυμάσια όλα!!!!! Παράκληση: Μήπως μπορείς να τα φωτογραφίζεις ένα-ένα, ώστε να φαίνονται καλύτερα?
  6. Το 1982 αγόρασα στη Γερμανία μία ηλεκτρική γραφομηχανή OLYMPIA ιαπωνικής κατασκευής με σκοπό να γράφω τις εργασίες στο πανεπιστήμιο. Ήταν από τις πρώιμες ηλεκτρικές, χωρίς δηλαδή κεφαλή με μαργαρίτα ΄ή σφαίρα, αλλά δούλευε με τους μοχλούς, όπως οι χειροκίνητες και ήταν πολύ επίπεδη. Έγραφε κανείς κτυπώντας πολύ απαλά τα πλήκτρα, σε αντίθεση με τις χειροκίνητες, έπαιρνε δε δίχρωμη τανία (μαύρο-κόκκινο). Από το 1984 είχαμε πλέον υπολογιστές, οπότε την παρόπλισα. Την έφερα μαζί μου στην Ελλάδα (δεν πετάω τίποτε) αλλά το 1995 την είχα στη θήκη της στο γραφείο όπου δούλευα και ένα βράδυ μπήκαν κλέφτες και μαζί με άλλα πράγματα την πήραν. Θα την νόμισαν για λάπτοπ...... Θα ήθελα πολύ να την έχω, λόγω και αναμνήσεων της φοιτητικής ζωής. Πριν δύο χρόνια υπακούωντας με χαρά σε παράκληση της κόρης μου που ήθελε μία γραφομηχανή για διακόσμηση, βρήκα σε τοπικό παζάρι μία γερμανική Princess της εταιρείας Keller & Knappich GMBH με έδρα το Augsburg (διακριτικός τίτλος της εταιρείας: KUKA). Είναι σε εξαιρετική κατάσταση και πλήρως λειτουργική, πολύ λεπτή για να μεταφέρεται εύκολα (φορητή), η θήκη της έχει εσωτερικό χώρισμα για αποθήκευση χαρτιού και έχει τις οδηγίες χρήσεως. Μου έκαναν εντύπωση οι πολλές ρυθμίσεις που διαθέτει όπως μέγεθος χαρτιού, επιλογή απόστασης σειρών κλπ. Από μία μικρή έρευνα στο διαδίκτυο βρήκα ότι η μηχανή αυτή πρέπει να κατασκευάσθηκε μεταξύ 1947 και 1954, δεδομένου ότι στα μοντέλα μετά το 1954 μπήκαν εκτός από το όνομα και τύποι, όπως 100, 200, 300, 400 κλπ. Κυκλοφόρησε σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα με ελληνικούς χαρακτήρες (Τύπος Τ 901) Η εταιρεία αυτή ιδρύθηκε το 1898 και κατασκεύαζε αρχικά λάμπες ασετυλίνης. Αναπτύχθηκε στη συνέχεια και μέχρι πριν τον Β' ΠΠ κατασκεύαζε ηλεκτροσυγκολλήσεις και μεγάλα ντεπόζιτα νερού και απορριματοφόρων. Μετά τον πόλεμο κατασκεύαζε αρχικά γραφομηχανές με το όνομα Princess και πλεκτομηχανές και στη συνέχεια αυτόματες μηχανές συγκολλήσεων, εξοπλισμό στρατιωτικών οχημάτων και από το 1973 ρομπότ για βιομηχανικές συγκολλήσεις. Σήμερα την έχει εξαγοράσει η κινέζικη MIDEA Group. Η εταιρεία σταμάτησε την παραγωγή γραφομηχανών το 1968, όπου πούλησε τον σχετικό εξοπλισμό κατασκευής στη Βουλγαρία που συνέχισε να παράγει τις γραφομηχανές με το όνομα Maritza.
  7. Ήταν το 1980 αν θυμάμαι καλά και είχαμε δει την ταινία "Ο παρθενοκυνηγός", όταν σε φανάρι επί της Κηφισίας σταματά δίπλα μου ένα Autobianchi με οδηγό (και μόνο επιβάτη) τον.... Μουστάκα! Τον αναγνώρισα, το είπα στην παρέα μου και αρχίσαμε να τον χαιρετάμε. Μας είδε, μας χαμογέλασε και ένας από εμάς του φώναξε: "Είδαμε την ταινία σας". "Σας άρεσε?" μας είπε και απαντήσαμε ομοθυμαδόν-ασκαρδαμυκτί (που θα έλεγε και ο Χάρρυ Κλινν) "Ναίιιιι". Ξαναχαμογέλασε και τότε του είπα: "Είπα στην παρέα μου, αυτή η μύτη κάτι μου θυμίζει" που ήταν ατάκα από την ταινία. Γέλασε από καρδιάς, άναψε πράσινο, μας χαιρέτισε και έφυγε μπροστά. Το Subaru 500 με 3 άτομα δεν μπορούσε να φτάσει το Autobianchi. .........
  8. Κατά την εφηβεία μου πρωταγωνιστούσαν η Raffaella Carra και η Ornella Muti. Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω..... Πηγή: Διαδίκτυο
  9. Πρόσφατα σε τοπικό παζάρι απέκτησα μερικά παλιά αυτοκινητάκια σε κλίμακα περί την HO. Είναι ένα Opel Manta SR μεταλλικό της Schuco, ένα VW λεωφορείο επίσης της Schuco πλαστικό και 2 VW Σκαραβαίος της LEGO από πλαστικό με μεταλλικούς τροχούς. Τα τελευταία τα παρήγαγε η LEGO στο διάστημα 1956-1970 και από ότι διάβασα είναι τα πρώτα προιόντα της που κατασκευάσθηκαν εκτός Δανίας, στο εργοστάσιο της Γερμανίας. Διακρίνονται για τη λεπτομέρειά τους, ωστόσο είναι πολύ λεπτεπίλεπτα στο πλαστικό τους αμάξωμα και στα χέρια παιδιών ταλαιπωρούνται εύκολα..... Παραθέτω σχετικές φωτογραφίες.
  10. Επίσης όταν ζεις σκεπτόμενος περισσότερο το παρελθόν από ότι το μέλλον.....
  11. Ωραίο θέμα με πολλές αναμνήσεις! Κατά την παιδική μου ηλικία στις 10ετίες '60/'70 δεν υπήρχαν ακόμη τα χάμπουργκερ. Στην επαρχιακή πόλη που μεγάλωσα υπήρχαν μέχρι το 1970 2 καταστήματα που προσέφεραν σάντουιτς με λουκάνικο ή ζαμπόν, με ή χωρίς μουστάρδα σε ψωμάκι. Κέτσαπ και μαγιονέζα ήταν άγνωστα. Υπήρχε η δυνατότητα για μονό (1 λουκάνικο/1 στρώση ζαμπόν) με 2 δραχμές ή διπλό (2 λουκάνικα/2 στρώσεις ζαμπόν) με 3 δραχμές. Συνηθίζαμε την Κυριακή το απόγευμα με φίλους να παίρνουμε. Μερικές φορές και μετά το σχολείο. Τέλη του '60 εμφανίσθηκε και το εμφιαλωμένο κακάο ΑΓΝΟ από τη Θεσσαλονίκη, που συχνά συνόδευε πιό γευστικά τα σάντουιτς αντί πορτοκαλάδας, γκαζόζας, ταμ-ταμ. Τα καταστήματα αυτά πωλούσαν επίσης ξηρούς καρπούς, τσιπς, σοκολάτες, εμφιαλωμένους χυμούς, παγωτά, ζαχαρωτά, κρακεράκια, ποπ κόρν κλπ. Αρχές του '70 άνοιξε κάποιος που είχε δουλέψει στην Αθήνα κατάστημα που πρόσφερε γύρο με πίττα. Έγραφε: Αθηναικός γύρος με αθηναική πίττα. Γινόταν το έλα να δεις, ουρές μεγάλες, έβαλε και 2ο γύρο. Σιγά-σιγά τον αντέγραψαν τοπικοί μαγαζάτορες (όχι τα σαντουιτσάδικα που παρέμειναν πιστά στο σάντουιτς) και υπήρχαν πολλά καταστήματα. Μετά ήλθαν και τα χαμπουργκεράδικα..... Το 2009 που επισκέφθηκα την πόλη είδα ότι από τα αρχικά 2 σαντουιτσάδικα έμεινε το ένα που το λειτουργούν τα παιδιά του αρχικού καταστηματάρχη. Κράτησαν σε γενικές γραμμές την εικόνα του μαγαζιού και τα τοπικά λουκάνικα. Αγόρασα για τα παιδιά μου, που ήξεραν μόνο τα χάμπουργκερ και τα Hot-Dog και ενθουσιάστηκαν.Μαζί με εμφιαλωμένο κακάο φυσικά. Και για εμένα ήταν ένα ρετροταξίδι στις γεύσεις των '60ς...... ..
  12. Εύχομαι σε όλες και όλους τους ρετρο-φίλους ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, και ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!
  13. Με αφορμή την πρόσφατη καταστροφή στην Παναγία των Παρισίων, του τόσο σημαντικού αυτού έργου της ανθρώπινης πολιτιστικής κληρονομιάς, παρουσιάζω ένα μοντέλο της από χαρτόνι. Πρόκειται για μία σύνθετη κάρτ ποστάλ που αγόρασα σε κατάστημα αναμνηστικών δίπλα στην Παναγία των Παρισίων το 1992. Η καρτ ποστάλ ήταν φταγμένη από διπλό χαρτόνι, όπου όταν δίπλωνε κανείς τα διάφορα μέρη και τα ασφάλιζε με προεξοχές που έμπαιναν σε σχισμές, γινόταν ένα μοντέλο του μοναδικού αυτού ναού-μνημείου. Το σετ είχε και φάκελο για αποστολή, όπως και ένα τμήμα στην μία πλευρά του ναού, όπου μπορούσε κανείς να γράψει μήνυμα για τον παραλήπτη. Όταν άρχισα να κατασκευάζω το μοντέλο, πρόσεξα ότι ήταν εκτυπωμένο στην Ελλάδα!
  14. Και μερικά Matchbox από τη συλλογή του κουνιάδου μου, ξεχασμένα σε κουτί στο υπόγειο του πεθερού μου, όπου και τα ανακάλυψα πρόσφατα. Είναι από τα τέλη '60ς, αρχές '70ς. Μερικά έχουν και τα κουτιά τους, ενώ υπάρχουν και 2 κουτιά (στο τέλος) που δεν είχαν τα οχήματα.
  15. Αν και είμαι υπέρ της τεχνολογίας, δεν τα πήγα καθόλου καλά με τα κινητά. Τα μίσησα θα έλεγα. Το 2005 με υποχρέωσαν στη δουλειά μου να πάρω ένα (μας το δώρισαν δηλαδή) και ενώ όλοι οι συνάδελφοί πήραν ότι καινούργιο υπήρχε, εγώ πήρα το πιό φτηνό, ξεπερασμένο μοντέλο με ασπρόμαυρη οθόνη. Για καιρό μάλιστα δεν το ενεργοποίησα, παρά του ότι μπορούσαμε να κάνουμε δωρεάν και ιδιωτικές κλήσεις μέχρι 40 ευρώ το μήνα. Παραπονέθηκε η εταιρεία-πάροχος και το ενεργοποίησα, χωρίς να το χρησιμοποιώ. Όταν έφυγα το παρέδωσα χωρίς λύπη και είμαι έκτοτε πάλι χωρίς κινητό. Ίσως ο μοναδικός στην Ευρώπη 😅. Όταν μου ζητούν τον αριθμό κινητού και τους λέω δεν έχω, με κοιτούν παράξενα και μάλλον δεν με πιστεύουν. Πάντως δεν μου χρειάστηκε, με εξαίρεση 2 φορές που έμεινε το αντίκα-αυτοκίνητο και δεν ήταν μέσα η σύζυγος που έχει 2 κινητά τελευταίας τεχνολογίας (ούτε που ξέρω τι μάρκα είναι)..... Σκοπεύω να παραμείνω δεινόσαυρος ως προς τα κινητά και δεν θα αποκτήσω.
×
×
  • Create New...