Jump to content

fay71

Members
  • Content Count

    31
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

1,582 Excellent

About fay71

  • Rank
    RetroN00b
  1. Αριάδνη, η φωτό με τη γατούλα σου και την Πολυάννα στο Φαρ Ουέστ είναι όλα τα λεφτά. ❤️ Μη μου πεις ότι τη διαβάζει; Η Ντόροθυ ήταν όχι μόνο φιλάρεσκη, αλλά δεν ήξερε και ποιον ήθελε. Τρόμαξε να αποφασίσει. Και όταν κατάλαβε πως ο γόης της περιοχής Τζέρυ ήθελε να έχει όλες τις κοπέλες στα πόδια του, τότε αποφάσισε να παντρευτεί το σταθερό και καλό παιδί, τον Κλίφορντ, που δεν θα την πλήγωνε ποτέ. Κι αυτό το βιβλίο έχει διδάγματα που είναι χρήσιμα και στην εποχή μας.
  2. Οι χαρακτήρες που αναφέρεις λέγονταν Λορέην και Φρανκ. Βασικά ο Φρανκ είχε κάνει και μια σύντομη εμφάνιση στο βιβλίο "Η Πολυάννα μαμά", όπου τους χάρισε και το σκυλάκι, το Τζιγκς. Μετά τον ξαναβλέπουμε στο επόμενο βιβλίο, όπου παίζει πιο σημαντικό ρόλο. Κι εμένα μου άρεσε αυτό το ζευγάρι, και κρίμα που δεν τους ξαναείδαμε και αργότερα στην ιστορία. Ξέρουμε όμως ότι παντρεύτηκαν τελικά, και ο Φρανκ ξαναβρήκε την όρασή του. Άλλωστε, υπήρχε μόνο μια πιθανότητα στις εκατό να μην την ξαναβρεί, και τίποτα στην αφήγηση δεν δείχνει ότι δεν την ξαναβρήκε. Ναι, αναφέρονται και για πολύ λίγο στο βιβλίο "Η Πολυάννα στο Φαρ Ουέστ", όταν αποχαιρετούν την Πολυάννα που φεύγει, αλλά μετά δεν τους βλέπουμε ξανά. Σίγουρα όμως η Πολυάννα θα κράτησε επαφή μαζί τους, όπως και με τόσους φίλους της. Όπου πήγαινε, είχε την ικανότητα να κάνει φίλους. Έχω διαβάσει κατά καιρούς σχόλια ότι, εφόσον τα βιβλία της Πολυάννας δεν επανεκδίδονται πια και τα βρίσκεις μόνο σε παλαιοβιβλιοπωλεία, είναι ξεπερασμένα. Αλλά δεν συμφωνώ μ' αυτή την άποψη. Αυτά τα βιβλία δεν είναι καθόλου ξεπερασμένα ούτε παρωχημένα, έχουν ακόμη το αναγνωστικό κοινό τους, και αυτό δεν είναι μόνο τα παιδιά. Η Πολυάννα μπορεί να διαβαστεί άνετα και από ενήλικες, ιδιαίτερα τα τελευταία βιβλία της ιστορίας της, όπου και η ίδια είναι σε ώριμη ηλικία με μεγάλα παιδιά, και περνάει μηνύματα ακόμη και σ' αυτή την εποχή. Ίσως αυτή την εποχή χρειαζόμαστε μια Πολυάννα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Το παιχνίδι της χαράς και η φιλοσοφία του είναι ένα πολύ καλό φάρμακο για τις μέρες μας, που είναι γεμάτες άγχος, προβλήματα, αγωνία για το αύριο. Αν το καλοσκεφτείς, το μήνυμα της αισιοδοξίας που κυριαρχεί σ' αυτά τα βιβλία θα μπορούσε άνετα να το δώσει κι ένας ψυχολόγος. Να βρίσκεις πάντα κάτι που να σε κάνει ευχαριστημένο. Η ίδια η Πολυάννα λέει πως δεν πιστεύει ότι όλα είναι τέλεια σ' αυτό τον κόσμο, που σημαίνει ότι έχει επίγνωση των προβλημάτων και δεν εθελοτυφλεί. Αλλά πιστεύει πως, όποιες κι αν είναι οι στενοχώριες σου, μπορείς πάντα να βρεις κάτι ευχάριστο, φτάνει να ψάξεις. Αυτό είναι καλύτερο από το να γκρινιάζεις συνεχώς για όλα. Σίγουρα πάντως τα βιβλία της Πολυάννας προσφέρουν ψυχική ανάταση στον αναγνώστη και είναι και διαχρονικά. Η Άγκυρα κυκλοφορεί τα πρώτα από τη σειρά, απ' όσο ξέρω, αλλά όχι όλα. Τις δεκαετίες '70 και '80 κυκλοφορούσαν εννιά βιβλία, και τώρα κυκλοφορούν μόνο τα τέσσερα πρώτα, το έβδομο και το ένατο. Δηλαδή, υπάρχουν κενά στην αφήγηση. Τα βιβλία "Η Πολυάννα στο Φαρ Ουέστ" και "Η Πολυάννα στο Μεξικό" δεν εκδίδονται πια, και αυτό νομίζω πως είναι λάθος του εκδοτικού οίκου. Θα έπρεπε να επανεκδώσει ολόκληρη τη σειρά, και μάλιστα και τα τέσσερα τελευταία βιβλία που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στην Ελλάδα. Και επιπλέον, θα έπρεπε να τα μεταφράσουν από το πρωτότυπο, και όχι από μια γαλλική μετάφραση, κάνοντας μάλιστα και κάποια ονόματα να έχουν γαλλική προφορά.
  3. Για ν' απαντήσω στις απορίες σου, που είναι και πολύ σωστές: 1. Η θεία Πόλυ, στο βιβλίο "Η Πολυάννα μαμά", ξαναβρίσκει μια παλιά της συμμαθήτρια, που είναι μια πλούσια χήρα χωρίς παιδιά και ολομόναχη στον κόσμο. Έτσι προτείνει στη θεία Πόλυ να μείνει μαζί της και να κάνουν ταξίδια μαζί. Στην αρχή η θεία Πόλυ αρνείται, αν και η πρόταση είναι δελεαστική, γιατί θέλει να μείνει με την Πολυάννα και να τη βοηθάει. Αλλά η Πολυάννα την πείθει να δεχτεί, και περιττό να πούμε ότι αυτό είναι μεγάλη ανακούφιση γι' αυτήν και για τον Τζίμυ, γιατί η θεία Πόλυ ήταν ιδιαίτερα παρεμβατική και αυταρχική και ήθελε να κάνει κουμάντο σε όλα μέσα στο σπίτι. Μέχρι που ο Τζίμυ και η Πολυάννα μάλωσαν εξαιτίας της. Οπότε η πρόταση της παλιάς της φίλης έγινε αποδεκτή με χαρά απ' όλους, μικρούς και μεγάλους, και γι' αυτό στα επόμενα βιβλία η θεία Πόλυ δεν εμφανίζεται. Βέβαια, κάνει μια σύντομη εμφάνιση στο βιβλίο "Η Πολυάννα στο Χόλλυγουντ", αλλά από κει και πέρα δεν την ξαναβλέπουμε. Υποθέτω ότι στα τελευταία βιβλία της σειράς, όπου τα παιδιά της Πολυάννας έχουν πλέον μεγαλώσει και παντρευτεί, η θεία Πόλυ σίγουρα θα μας έχει αφήσει χρόνους. 2. Ο Τζίμυ γυρίζει από το Νότιο Πόλο στο αμέσως επόμενο βιβλίο από το "Η Πολυάννα και το μυστικό της ευτυχίας", το δέκατο στη σειρά, αλλά εξασθενημένος μετά από τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης σ' εκείνο το μέρος. Αρρωσταίνει μάλιστα και από πνευμονία στα πρώτα κεφάλαια, αλλά ευτυχώς όλα πάνε καλά, ξαναβρίσκει την υγεία του και ξαναρχίζει τη δουλειά του. Στο επόμενο βιβλίο, το ενδέκατο, που έχει αρχίσει και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, παίρνει κι εκείνος μέρος, όπως και ο γιος του, αλλά επιστρέφουν και οι δυο σώοι και αβλαβείς. Δηλαδή ο νεαρός Τζιμ, που υπηρετεί στην αεροπορία, τραυματίζεται, όχι σοβαρά, κι επιστρέφει στο σπίτι του με άδεια, όπου γνωρίζει τη Ρόζμαρυ, την κοπέλα που είχε βρει η Πολυάννα και την είχε περιθάλψει, όπως ανέφερα σε παραπάνω ποστ, και την ερωτεύεται. Η Τζούντυ, επίσης, παντρεύεται το νεαρό Άγγλο αεροπόρο που γνώρισε (δυο πιλότοι στην οικογένεια😃) και λίγες μέρες μετά το γάμο τους εκείνος φεύγει να υπηρετήσει. Εδώ η Τζούντυ δείχνει το ίδιο θάρρος που είχε δείξει και η μητέρα της στον προηγούμενο πόλεμο. Η Πολυάννα ήταν έγκυος όταν ο Τζίμυ της ανακοίνωσε ότι θα καταταγεί, και για να μην του το κάνει πιο δύσκολο, δεν του είπε τίποτα, και το έμαθε όταν γεννήθηκε ο γιος του. Η Τζούντυ, πάλι, περνάει μόνο μερικές μέρες παντρεμένη και μετά αφήνει τον άντρα της να φύγει, χωρίς να ξέρει αν θα τον ξαναδεί. Παραπάνω αναφέρω και για τα δυο επόμενα βιβλία. Είναι κρίμα που η Άγκυρα δεν αποφάσισε να εκδώσει κι αυτά και σταμάτησε μετά το ένατο. Και τα άλλα τέσσερα βιβλία είναι πολύ ενδιαφέροντα. Μάλιστα το τελευταίο το έγραψε η Ελίζαμπεθ Μπόρτον, που είχε γράψει και τα τρία τελευταία που διαβάσαμε από την Άγκυρα. 3. Για τους υπόλοιπους συγγενείς δεν γίνεται καμιά αναφορά στα τελευταία βιβλία. Ο θείος Τζων και η θεία Ρουθ εμφανίζονται στο βιβλίο "Η Πολυάννα στο Χόλλυγουντ", όπως και ο Τζέημυ και η Σάντυ με το μικρό τους γιο, αλλά στα επόμενα βιβλία δεν τους βλέπουμε. Γίνεται μόνο μια αναφορά στον Τζέημυ, στο βιβλίο "Η Πολυάννα και το μυστικό της ευτυχίας", όταν η Πολυάννα γνωρίζει μια νεαρή συγγραφέα, που έχει γνωρίσει τον Τζέημυ. Είναι πραγματικά παράξενο, αν σκεφτεί κανείς πως η Πολυάννα ξαναγυρίζει στη Βοστώνη, όπου ήταν άλλοτε το σπίτι της, και δεν βρίσκει κανέναν. Εντάξει, η θεία Πόλυ ταξίδευε. Αλλά οι υπόλοιποι τι έγιναν; Βέβαια, και ο θείος Τζων και η θεία Ρουθ έκαναν ταξίδια, και ο Τζέημυ, επίσης, λόγω της δουλειάς του σαν συγγραφέα, πρέπει κι εκείνος να ταξίδευε για να μαζέψει υλικό για τα βιβλία του. Αλλά παραδόξως, όταν η Πολυάννα ήταν εκεί με τα παιδιά της, όταν είχε φύγει ο Τζίμυ, χωρίς χρήματα και ψάχνοντας για δουλειά, δεν ήταν κανένας εκεί για να τη βοηθήσει. Ίσως είναι ένα από τα κενά της αφήγησης;
  4. Σημαντικές διαφορές δεν υπάρχουν, μόνο σε μερικά σημεία η Άγκυρα έχει παραλείψει κάποιες φράσεις ή έχει απλοποιήσει κάποιες άλλες. Επιπλέον, κάποια ονόματα τα έχει κάνει να προφέρονται σαν γαλλικά, π.χ. η Πολυάννα λέγεται Βιτιέ, ενώ στα αγγλικά προφέρεται Γουίτιερ. (Whittier) Αυτό συμβαίνει γιατί οι εκδότες της Άγκυρας μετέφρασαν τη γαλλική μετάφραση και όχι το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο. Και δεν καταλαβαίνω το γιατί, αφού αγγλικά ξέρει όλος ο κόσμος. Τόσο δύσκολο ήταν να πάρουν το πρωτότυπο και να το μεταφράσουν στα ελληνικά; Και νομίζω ότι η Άγκυρα το έχει κάνει αυτό και με άλλα βιβλία που έχει εκδώσει, δηλαδή μετέφρασε από άλλες γλώσσες και όχι το πρωτότυπο. Και τα νέα παιδιά να μην διαβάσουν την Πολυάννα, θα τη διαβάζουν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αναγνώστες που ήταν παιδιά την εποχή που τα βιβλία της διαβάζονταν μετά μανίας και μεγάλωσαν μ' αυτήν, όπως και με άλλα αγαπημένα έργα της παιδικής λογοτεχνίας. Η Πολυάννα δεν εκδίδεται πλέον εκ νέου ούτε στην Αμερική, και τα βιβλία της τα βρίσκεις πια μόνο σε παλαιοβιβλιοπωλεία και στην Ελλάδα, ή από συλλέκτες, που μερικές φορές τα πουλάνε και σε εξαιρετικά υψηλές τιμές, αφού είναι πλέον σπάνια και συλλεκτικά. Κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν πολλοί καλοί εκδοτικοί οίκοι στη χώρα μας που θα μπορούσαν να επανεκδώσουν όλη τη σειρά της Πολυάννας για να την κάνουν γνωστή και σε νέα γενιά αναγνωστών. Αλλά δυστυχώς μέχρι τώρα δεν έχει δείξει κανείς ενδιαφέρον να το κάνει αυτό. 🙁
  5. Ναι, Αριάδνη, τα εξώφυλλα των πρωτότυπων εκδόσεων είναι πραγματικά πολύ όμορφα, εικονογράφηση μιας άλλης εποχής. Τα βλέπεις και κάνεις βουτιά στο παρελθόν. Αλλά η Πολυάννα μπορεί να είναι διαχρονική αξία. Και τα σημερινά παιδιά μπορούν να ωφεληθούν από τα διδάγματά της, και ακόμη και οι μεγαλύτεροι αναγνώστες. Δεν ξέρω αν η Άγκυρα θα εκδώσει ποτέ όλα τα βιβλία της. Θα ήταν πολύ ωραίο να έχουμε ολόκληρη τη σειρά μεταφρασμένη από το πρωτότυπο και όχι από γαλλικές μεταφράσεις, όπως έκανε η Άγκυρα. Πολύ αγαπημένες οι εκδόσεις της Άγκυρας, μ' αυτές μεγαλώσαμε, αλλά δεν μας έδωσαν ολοκληρωμένη την ιστορία της Πολυάννας, και ούτε βασίστηκαν στο πρωτότυπο κείμενο.
  6. Αριάδνη, υπάρχουν όλα τα βιβλία της Πολυάννας από την Άγκυρα σε παλαιοβιβλιοπωλεία. Αν είναι έκδοση μέχρι και το 1980 είναι εκείνα με το σκληρό εξώφυλλο που κυκλοφόρησαν πρώτη φορά από το 1965 και μετά επανεκδόθηκαν ως το 1980. Τη δεκαετία του 1990 άλλαξε η έκδοση, έγινε με μαλακό εξώφυλλο, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι η Άγκυρα παρέλειψε κάποια βιβλία αφήνοντας κενά για τα παιδιά που τη διάβαζαν. Π.χ. το βιβλίο "Η Πολυάννα στο Φαρ Ουέστ" δεν υπάρχει σε νέα έκδοση, ούτε το βιβλίο "Η Πολυάννα στο Μεξικό". Τα παλιά βιβλία της Άγκυρας ήταν πολύ καλύτερα, με πολύ όμορφα εξώφυλλα. Γενικά οι εκδόσεις της Άγκυρας ήταν από τις καλύτερες στο παιδικό βιβλίο. Έχεις δίκιο ότι όσο προχωράει η ιστορία της Πολυάννας, η ηρωίδα αλλάζει, ίσως ωριμάζει περισσότερο, αλλά παραμένει αισιόδοξη, και μεταδίδει αυτή την αισιοδοξία και στους άλλους. Σκέψου πόσο δύσκολο είναι στην εποχή μας να διατηρείς την αισιοδοξία σου και παρά τις δυσκολίες να πιστεύεις πάντα ότι όλα θα πάνε καλά. Μπορεί να φαίνεται αναχρονιστικό και ξεπερασμένο, αλλά ίσως σ' αυτή την εποχή που ζούμε τώρα τα μηνύματα που περνάει η Πολυάννα να είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Τώρα έχουμε πιο πολύ ανάγκη να πιστέψουμε σε ένα καλύτερο αύριο, και το να είναι κανείς αισιόδοξος βοηθάει πολύ περισσότερο από το να παραπονιέται συνεχώς. Και τα βιβλία της Πολυάννας είναι το καλύτερο αγχολυτικό. Είναι κρίμα που η Άγκυρα δε συνέχισε την ιστορία και μετά το "Μυστικό της ευτυχίας". Και τα τέσσερα βιβλία που ακολουθούν έχουν πολύ ενδιαφέρον. Τα παιδιά της Πολυάννας μεγαλώνουν, ξεσπάει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο γιος της φεύγει να πολεμήσει στην αεροπορία. Η μεγάλη της κόρη, η Τζούντυ, κάνει περιοδείες με το μπαλέτο σαν επαγγελματίας χορεύτρια, γνωρίζει ένα νεαρό Άγγλο που υπηρετεί κι αυτός στην αεροπορία και ερωτεύονται, αλλά εκείνος είναι αρραβωνιασμένος (τελικά η αρραβωνιαστικιά του διαλύει τον αρραβώνα γιατί γνωρίζει κάποιον άλλον, οπότε κι εκείνος μπορεί να παντρευτεί τη Τζούντυ). Η Πολυάννα και η μικρή της κόρη, η Ρουθ, παραμένουν στο σπίτι και βοηθάνε όσο μπορούν στη μικρή πόλη (δεν ζουν πια στη Βοστώνη), και γνωρίζουν μια κοπέλα, τη Ρόζμαρυ, που τη βρίσκουν εξαντλημένη και σχεδόν άρρωστη. Την παίρνουν στο σπίτι τους και τη φροντίζουν ώσπου να γίνει καλά. Η Ρόζμαρυ βοηθάει πολύ κι εκείνη και γίνεται αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας, αφού η ίδια δεν έχει οικογένεια. Όταν ο γιος της Πολυάννας επιστρέφει με άδεια στο σπίτι, γνωρίζει τη Ρόζμαρυ...Μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς τι γίνεται μετά. Η Ρόζμαρυ γίνεται πραγματική κόρη της Πολυάννας. Όλα αυτά περιγράφονται στο ενδέκατο βιβλίο, με πρωτότυπο τίτλο Pollyanna's Protegee (Η προστατευομένη της Πολυάννας). Η ιστορία συνεχίζεται και πέρα απ' αυτό. Στο βιβλίο Pollyanna of Magic Valley (Η Πολυάννα στη Μαγική Κοιλάδα), έχει τελειώσει ο πόλεμος, κι ενώ έχουν παντρευτεί και ο Τζούνιορ (Τζιμ, όπως τον φωνάζουν τώρα) και η Τζούντυ, η οικογένεια εγκαθίσταται σε μια μικρή πόλη στο Τέξας, όπου ο Τζιμ και η Ρόζμαρυ μένουν μαζί με την πατρική οικογένεια ώσπου να φτιάξουν το δικό τους σπίτι, κι εκεί γνωρίζουν καινούργιους φίλους και γίνονται σημαντικό κομμάτι στη μικρή κοινότητα. Στο τελευταίο βιβλίο, Pollyanna and the Secret Mission (Η Πολυάννα και η μυστική αποστολή), έχουμε μια υπόθεση με κατασκόπους, η οικογένεια επιστρέφει στο Μεξικό και ξανασυναντά τους παλιούς φίλους αλλά και νέους φίλους. Ένα διεθνές δίκτυο αρχαιοκάπηλων που μεταφέρει λαθραία πολύτιμα αντικείμενα, πίνακες κλπ. από το Μεξικό στις Ηνωμένες Πολιτείες, εξαρθρώνεται τελικά, και η οικογένεια της Πολυάννας παίζει κι εκείνη το ρόλο της. Ακόμη και η Ρουθ, η μικρή της κόρη, αρραβωνιάζεται σ' αυτό το βιβλίο. Ορίστε και μερικές εικόνες από τις πρωτότυπες εκδόσεις των βιβλίων...
  7. Πολύ χαίρομαι που έχει ανοίξει αυτό το τόπικ ειδικά για τη σειρά της Πολυάννας. Και για μένα ήταν τα αγαπημένα μου βιβλία, και τα διάβασα πάρα πολλές φορές. Μάλιστα το πρώτο βιβλίο της σειράς, "Η Πολυάννα και το παιχνίδι της χαράς", ήταν και το πρώτο βιβλίο που διάβασα σε ηλικία εφτά χρονών. Κοιμόμουν μ' αυτό κάτω από το μαξιλάρι μου. Για πολλά χρόνια πίστευα πως η σειρά είχε εννιά τόμους, όπως μας τους παρουσίασε ένα άλλο μέλος παραπάνω. Αργότερα, ψάχνοντας και στο διαδίκτυο, ανακάλυψα πως υπήρχαν κι άλλα βιβλία στη σειρά, που για κάποιο λόγο η Άγκυρα επέλεξε να μην τα κυκλοφορήσει. Σιγά σιγά, κατάφερα να αποκτήσω όλα τα βιβλία της Πολυάννας στο πρωτότυπο, 13 συνολικά. Για όποιον ενδιαφέρεται, αυτή είναι ολόκληρη η σειρά: 1. Pollyanna, Eleanor H. Porter, 1913. 2. Pollyanna Grows Up, Eleanor H. Porter, 1915. 3. Pollyanna of the Orange Blossoms, Harriet Lummis Smith, 1924. 4. Pollyanna's Jewels, Harriet Lummis Smith, 1925. 5. Pollyanna's Debt of Honor, Harriet Lummis Smith, 1927. 6. Pollyanna's Western Adventure, Harriet Lummis Smith, 1929. 7. Pollyanna in Hollywood, Elizabeth Borton, 1931. 8. Pollyanna's Castle in Mexico, Elizabeth Borton, 1934. 9. Pollyanna's Door to Happiness, Elizabeth Borton, 1936. 10. Pollyanna's Golden Horseshoe, Elizabeth Borton, 1939. 11. Pollyanna's Protegee, Margaret Piper Chalmers, 1944. 12. Pollyanna of Magic Valley, Virginia May Moffitt, 1949. 13. Pollyanna and the Secret Mission. Elizabeth Borton, 1951. Επίσης παρατήρησα ότι η μετάφραση της Άγκυρας δεν προέρχεται από το πρωτότυπο κείμενο, αλλά από κάποια γαλλική μετάφραση. Το κατάλαβα βλέποντας κάποια ονόματα που προφέρονται όχι στα αγγλικά, αλλά στα γαλλικά. Π.χ. η Πολυάννα λέγεται Whittier στο πρωτότυπο (Γουίτιερ προφέρεται), αλλά η Άγκυρα την αποκαλεί Πολυάννα Βιτιέ! Είναι ολοφάνερο ότι το όνομά της αναφέρεται όπως θα το πρόφεραν στα γαλλικά. Επίσης και σε κάποιο άλλο βιβλίο ένα άλλο όνομα είναι εντελώς διαφορετικό από το πρωτότυπο, και αναφέρεται και πάλι σαν γαλλικό. Βρήκα στο διαδίκτυο ότι η σειρά της Πολυάννας έχει μεταφραστεί και στα γαλλικά, και ότι οι Γάλλοι εκδότες επέλεξαν κι αυτοί να μεταφράσουν τα πρώτα εννιά βιβλία, αυτά δηλαδή που μετέφρασε και η Άγκυρα. Προφανώς οι Έλληνες εκδότες ακολούθησαν το παράδειγμα των Γάλλων και αντί να μεταφράσουν από το πρωτότυπο, μετέφρασαν τη γαλλική μετάφραση, και αγνόησαν τα άλλα τέσσερα βιβλία που συνέχισαν την ιστορία της ηρωίδας. Εμείς που μεγαλώσαμε με την Πολυάννα πιστεύαμε τόσα χρόνια ότι η ιστορία της τελείωνε με το βιβλίο "Η Πολυάννα και το μυστικό της ευτυχίας", και δεν ξέραμε ότι η ιστορία συνεχιζόταν και πέρα απ' αυτό. Παρ' όλα αυτά, τα βιβλία της Πολυάννας από την Άγκυρα εξακολουθούν να είναι από τα αγαπημένα μου και τα φυλάω σαν ένα κομμάτι από τα παιδικά μου χρόνια. Άλλωστε, η μετάφραση είναι λογοτεχνική και πολύ προσεγμένη. Αργότερα, νομίζω τη δεκαετία 1990 ή αρχές του 2000, η Άγκυρα κυκλοφόρησε πάλι την Πολυάννα σε τόμους με μαλακό εξώφυλλο, αλλά μόνο τα πέντε πρώτα βιβλία, και παραλείποντας το έκτο (Η Πολυάννα στο Φαρ Ουέστ) και το όγδοο (Η Πολυάννα στο Μεξικό), κυκλοφόρησε επίσης το έβδομο και το ένατο, αφήνοντας έτσι κενά στην αφήγηση. Όπως είδα πρόσφατα, τώρα πλέον κυκλοφορούν από την Άγκυρα τα τέσσερα πρώτα βιβλία, το έβδομο και το ένατο. Η ιστορία της Πολυάννας είναι πολύ ελλιπής για τα παιδιά που τη διαβάζουν στις μέρες μας. Ακόμη και η δική μας γενιά, παρ' όλο που διάβασε ως το ένατο βιβλίο, αγνοώντας τα άλλα τέσσερα που ακολουθούσαν, τουλάχιστον δεν είχε κενά στην αφήγηση, γιατί από τα εννιά αυτά βιβλία δεν έλειπε κανένα, και μάλιστα στο τέλος του κάθε τόμου ο εκδότης σε προετοίμαζε για το επόμενο βιβλίο της σειράς. Η Άγκυρα ήταν ένας εξαιρετικός εκδοτικός οίκος τις δεκαετίες 1960, 1970 και 1980. Μετά άρχισε η παρακμή της, και η μπάλα πήρε και την Πολυάννα.
  8. Όπως είχα γράψει σε προηγούμενο ποστ υπάρχει η νουβέλα μεταφρασμένη ολόκληρη στα ισπανικά απευθείας από την επίσημη ιταλική μετάφραση. Τη μετάφραση στα ισπανικά έκαναν μέλη κάποιας ισπανικής σελίδας στο Facebook και η μετάφραση είναι διαθέσιμη σε αρχείο PDF. Κάποια στιγμή άρχισα να μεταφράζω από τα ισπανικά στα αγγλικά με τη βοήθεια του Google translator γιατί δεν ξέρω τη γλώσσα και αρχικά κράτησα τα κείμενα αποθηκευμένα στον υπολογιστή μου για προσωπική χρήση. Αργότερα ανέβασα αυτή τη μετάφραση σε κάποιο αγγλόφωνο blog της Κάντυ στο οποίο είμαι μέλος, με την άδεια της διαχειρίστριας φυσικά, ώστε να μπορούν και άλλοι να διαβάσουν τη νουβέλα για πρώτη φορά στα αγγλικά. Ξεκίνησα αυτό το εγχείρημα χωρίς να ξέρω αν θα μπορέσω να το ολοκληρώσω, αλλά τόσο η διαχειρίστρια του blog όσο και το ενδιαφέρον που έδειξαν τα υπόλοιπα μέλη με ώθησαν να συνεχίσω. Μέχρι στιγμής υπάρχει μεταφρασμένος ο πρόλογος, ολόκληρη η πρώτη ενότητα και 9 κεφάλαια από τη δεύτερη. Ζητώ συγγνώμη που μεταφράζω στα αγγλικά, αλλά ελπίζω ότι πολλοί θα είναι σε θέση να διαβάσουν το κείμενο σ' αυτή τη γλώσσα. Δεν είναι εύκολο να μεταφράζεις μέσω Google από μια γλώσσα που δε γνωρίζεις σε μια άλλη που γνωρίζεις αλλά δεν είναι η μητρική σου γλώσσα. Εύχομαι το αποτέλεσμα να είναι αρκετά ικανοποιητικό. Εδώ είναι το blog στο οποίο μπορείτε να βρείτε τη μετάφραση της νουβέλας: http://mspuddleshaven.com/unofficial-translations-of-ccfs/
  9. Ένα πολύ ενδιαφέρον νέο για όσους θέλουν να βρουν μια ολοκληρωμένη μετάφραση της νουβέλας. Ένα αγγλόφωνο blog έχει ανεβάσει μια νέα ανεπίσημη μετάφραση της τελικής νουβέλας (στα αγγλικά βασισμένη στην ισπανική μετάφραση που κυκλοφόρησε πρόσφατα). Πιθανότατα ο ερασιτέχνης μεταφραστής έχει την πρόθεση να μεταφράσει ολόκληρη τη νουβέλα. Στη σελίδα αυτή υπάρχουν ήδη μεταφρασμένα ο πρόλογος και 13 κεφάλαια από την πρώτη ενότητα. Ας ελπίσουμε ότι θα συνεχίσει ως το τέλος. Για όσους ξέρουν αγγλικά εδώ είναι το σχετικό blog: http://mspuddleshaven.com/unofficial-translations-of-ccfs/
  10. Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί η νουβέλα μεταφρασμένη ολόκληρη στα ισπανικά από μέλη κάποιου ισπανικού φόρουμ αφιερωμένο στην Κάντυ. Η μετάφραση είναι απευθείας από την επίσημη ιταλική μετάφραση που εκδόθηκε πρόσφατα. Για όσους ξέρουν ισπανικά εδώ είναι τα λινκ: Ο πρώτος τόμος https://www.docdroid.net/U5NkZDS/candycandy-tomo1.pdf.html Ο δεύτερος τόμος https://www.docdroid.net/CXo14nO/candycandy-tomo2.pdf.html
  11. Η νουβέλα της Κάντυ (Candy Candy Final Story) αποτελείται από δύο βιβλία. Το πρώτο βιβλίο είναι χωρισμένο στα εξής: Πρόλογος (Σελ. 1-12) Ενότητα πρώτη (Σελ. 13-228) Ενότητα δεύτερη (Σελ. 229-349) Το δεύτερο βιβλίο είναι χωρισμένο στα παρακάτω: Ενότητα δεύτερη (Σελ. 3-146) Ενότητα τρίτη (Σελ. 147-283) Επίλογος (Σελ. 285-332) Δηλαδή όλη η ιστορία αποτελείται από πρόλογο, τρεις ενότητες και επίλογο. Η δεύτερη ενότητα, όπως φαίνεται, αρχίζει στο πρώτο βιβλίο και τελειώνει στο δεύτερο. Δεν υπάρχει ακόμη επίσημη μετάφραση στα αγγλικά, και η μόνη επίσημη μετάφραση είναι η Ιταλική, καθώς επίσης και η Ισπανική που έγινε πρόσφατα. Αριάδνη, μερικά πράγματα στη νουβέλα μπορεί να είναι λίγο διαφορετικά από το μάνγκα που ξέρουμε, όπως π.χ. ότι η Άννυ είχε καστανά μαλλιά. Επίσης και η λεπτομέρεια όπου ο πρίγκιπας εμφανίζεται και μιλάει στην Κάντυ, όχι την ώρα που κλαίει, αλλά όταν έχει αρχίσει να γελάει κι η ίδια με τον εαυτό της, γιατί το κλάμα της φαινόταν αστείο και στην ίδια. Στο μάνγκα το αγόρι μιλάει στην Κάντυ ενώ εκείνη κλαίει, ενώ στη νουβέλα, όπως είδες, της μιλάει βλέποντάς τη να γελάει και τότε της λέει την περίφημη φράση "είσαι πιο χαριτωμένη όταν χαμογελάς". Ωστόσο, η ιστορία είναι ουσιαστικά η ίδια, δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές, και πιθανόν και η υπόλοιπη νουβέλα να έχει περίπου την ίδια υπόθεση με το μάνγκα. Το ανιμέ ας το ξεχάσουμε, προφανώς έχει μεγάλη διαφορά κι έχει αλλάξει πολλά πράγματα. Η αυθεντική ιστορία είναι το μάνγκα και κάποια σημεία που στη νουβέλα παραλείπονται το μάνγκα έρχεται και τα συμπληρώνει.
  12. Στο μόνο που θα συμφωνήσω μαζί σου είναι το ότι η υιοθεσία δεν πρέπει να είναι απόφαση μιας στιγμής. Και αυτό ακριβώς έγινε στην περίπτωση της Κάντυ. Ο Άλμπερτ σαν θείος Γουίλιαμ αποφάσισε, παρορμητικά αν θέλεις, να υιοθετήσει τη μικρή, επειδή του το ζήτησαν τα ανίψια του, κι επειδή είχε καταλάβει και ο ίδιος ότι η ζωή της Κάντυ με τους Ράνγκαν ήταν πολύ σκληρή, κι επιπλέον ότι στο Μεξικό την περίμενε μια τύχη πιθανόν πολύ χειρότερη. Θεωρώ κι εγώ ότι έστω κι αν ήταν εκείνος πλέον ενήλικος, ήταν πολύ νέος ώστε να υιοθετήσει ένα κορίτσι δεκατριών χρονών. Η Κάντυ δεν ήταν μωρό και η διαφορά ηλικίας τους δεν ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να μπορεί να τον δει σαν πατέρα κι εκείνος σαν κόρη. Ίσως θα μπορούσε να βρει κάποια άλλη λύση για να τη βοηθήσει, αντί να την υιοθετήσει σαν θείος Γουίλιαμ, που όλοι πίστευαν ότι ήταν ηλικιωμένος, και να αποκαλυφθεί στο τέλος η πραγματική του ηλικία. Πέρα από τα όποια αισθήματα που μπορεί να είχαν ο ένας για τον άλλον, όντως η σχέση που είχαν σύμφωνα με το νόμο δεν ταίριαζε με την ηλικία τους. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να υιοθετήσει ένα παιδί 11 μόλις χρόνια μικρότερο; Η πραγματική υιοθεσία που είδαμε στην ιστορία αυτή ήταν εκείνη της Άννυ, που υιοθετήθηκε από ανθρώπους που ηλικιακά μπορούσαν να είναι γονείς της, που έζησε μαζί τους, και τους ένιωσε σαν πατέρα και μητέρα. Η Κάντυ όμως ποτέ δεν έζησε με τον Άλμπερτ σαν πατέρας και κόρη, και την εποχή που ζούσαν μαζί όσο εκείνος είχε αμνησία, αν θυμάσαι, ζούσαν σαν αδέλφια. Αυτό ταίριαζε με την ηλικία τους, και γι' αυτό και ο κόσμος τους θεωρούσε αδέλφια, ώσπου αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Δεν θα μπορούσε ποτέ κανείς να τους περάσει για πατέρα και κόρη. Η Κάντυ πραγματικά ήθελε ένα πατέρα και μια μητέρα, αλλά φυσικά ποτέ δεν είδε τον Άλμπερτ σαν πατέρα, πώς θα μπορούσε άλλωστε. Ήταν γι' αυτήν σαν μεγάλος αδελφός της, αλλά ποτέ δεν της φέρθηκε σαν πατέρας. Την έλλειψη του πατέρα η Κάντυ την ένιωσε όταν γνώρισε τον πατέρα του Άντονυ, στην κηδεία του Στήαρ, όταν αναρωτήθηκε πώς είναι να σε αγκαλιάζει ένας πατέρας. Ο Άλμπερτ ήταν πολύ νέος ώστε να ξυπνήσει τέτοια συναισθήματα στην Κάντυ. Όσο για τη δήλωση της Μιζούκι, ότι είχε δημιουργήσει τρεις αγάπες για την Κάντυ, δεν πιστεύω ότι ξεχωρίζει τις δυο πρώτες, τον Άντονυ και τον Τέρρυ, σαν ερωτικής μορφής και χαρακτηρίζει την αγάπη του Άλμπερτ σαν καρμική αλλά πατρική. Δεν μπορεί η Κάντυ να αναζητούσε όλη της τη ζωή ένα πατέρα και να τον ανακαλύπτει στο πρόσωπο του Άλμπερτ, επειδή έτυχε να την έχει υιοθετήσει. Και βέβαια δίνω μεγάλη σημασία στην έννοια της υιοθεσίας, αλλά όταν γίνεται όπως πρέπει, όταν ο υποψήφιος γονιός είναι έτοιμος να δεχτεί μια τέτοια ευθύνη για όλη του τη ζωή, όταν πληροί όλες τις προϋποθέσεις για να μεγαλώσει ένα παιδί, όταν είναι στην κατάλληλη ηλικία, και φυσικά όταν ζει μαζί μ' αυτό το παιδί. Η υιοθεσία δεν πρέπει να είναι μόνο στα χαρτιά, αφορά τη δημιουργία μιας οικογένειας, και πρέπει να έχει τις σωστές βάσεις για να λειτουργήσει. Απ' ό,τι είδαμε σ' αυτή την ιστορία, η υιοθεσία της Κάντυ δεν είχε τίποτα απ' όλα αυτά. Την υιοθέτησε ένας άνθρωπος που δεν τον είχε δει ποτέ της, που δεν έζησε ούτε μια μέρα μαζί του, που όλα όσα της πρόσφερε ήταν εξ' αποστάσεως, που της έδωσε το όνομά του μόνο για να την προστατέψει από τις περιπέτειες που την περίμεναν. Είναι σαφές ότι μια τέτοια κατάσταση δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί και μετά την αποκάλυψή του σαν θείου Γουίλιαμ. Πώς θα μπορούσαν να ζουν μαζί σαν πατέρας και κόρη αφού είχαν μόνο 11 χρόνια διαφορά; (ίσως και λιγότερο, σύμφωνα με το μάνγκα) Μπορεί σαν θείος του Άντονυ να ήταν πολύ νέος, μια που ήταν πολύ μικρότερος από την αδελφή του, αλλά συχνά βλέπουμε παρόμοιες περιπτώσεις όπου θείος και ανιψιός έχουν πολύ μικρή διαφορά ηλικίας. Δεν ισχύει όμως αυτό και για γονείς και παιδιά, ούτε και υιοθετημένα. Δεν είναι δυνατό να αποκτήσεις ένα παιδί όταν είσαι 10 ή 11 χρονών, ούτε να το υιοθετήσεις. Είναι σα να λέμε ότι ο Άλμπερτ απέκτησε ένα παιδί σε ηλικία 10 χρονών (όση διαφορά είχαν με την Κάντυ). Η φύση απαγορεύει μια τέτοια σχέση πατέρα-παιδιού ανάμεσα σε δυο ανθρώπους με 10 χρόνια διαφορά. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε η ιστορία θα φαινόταν εξωπραγματική. Και ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι δεν υπήρχε τίποτα το ερωτικό ανάμεσα στην Κάντυ και τον Άλμπερτ, και πάλι η νομική σχέση που είχαν σαν πατέρας και κόρη θα ήταν απαράδεκτη, τόσο βιολογικά, όσο και κοινωνικά. Ναι, η Κάντυ έψαχνε έναν πατέρα, αλλά αυτός σίγουρα δεν ήταν ο Άλμπερτ. Τέλος να πω ότι η αποκάλυψη της ταυτότητας του πρίγκιπα του λόφου, με την οποία η Μιζούκι επέλεξε να κλείσει την ιστορία της, φανερώνει ξεκάθαρα τις προθέσεις της σχετικά με την Κάντυ και τον Άλμπερτ. Το να ανακαλύπτει ότι ο παιδικός της έρωτας (έστω, η παιδική της φαντασίωση) ήταν τελικά ο θετός της "πατέρας", και να τρέχει να τον αγκαλιάσει, δίνει στον Άλμπερτ και μια άλλη ιδιότητα, και οπωσδήποτε όχι πατρική. Και τα περίφημα γράμματα στον επίλογο της νουβέλας κάθε άλλο παρά αλληλογραφία του πατέρα με την κόρη του θυμίζουν.
  13. Διάβασα τα πρώτα ποστ που είχαν δημοσιευτεί σ' αυτό το thread, πριν από κάποια χρόνια, και διαπιστώνω με λύπη πόσο κρίμα είναι να έχει ξεκινήσει μια συζήτηση με τόσο ενδιαφέρουσες αναλύσεις και να καταλήξει σε σχόλια που αναφέρονται σε αιμομιξίες, παιδεραστίες και διάφορα άλλα ακραία που δεν έχουν καμιά σχέση με την ιστορία της Κάντυ. Και στην τελική η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα είναι ναι, η Κάντυ ερωτεύτηκε τελικά τον Άλμπερτ. Η ίδια η Μιζούκι το αναφέρει σε μια συνέντευξή της το 1980, μόλις είχε δημοσιευτεί η αρχική νουβέλα της Κάντυ. Είχε πει ότι είχε δημιουργήσει τρεις αγάπες για την Κάντυ, τον Άντονυ, τον Τέρρυ και τον Άλμπερτ. Το μάνγκα τελειώνει με την Κάντυ μαζί με τον Άλμπερτ, αφού έχουμε ήδη διαπιστώσει ότι η ιστορία με τον Τέρρυ τελείωσε, και η Μιζούκι δήλωσε ότι και η νέα νουβέλα δεν είναι η συνέχεια της ιστορίας, αλλά μια αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου που έγραψε το 1978, με την ίδια πλοκή και το ίδιο φινάλε. Επομένως, όπως και στο μάνγκα, έτσι και στη νουβέλα, η Κάντυ είναι στο τέλος μαζί με τον Άλμπερτ. Όπως αναφέρει κι ένα άλλο μέλος στις πρώτες σελίδες αυτού του θέματος, η υιοθεσία δεν μπορεί να αποτελεί εμπόδιο, εφόσον μπορεί να ακυρωθεί, όπως ακριβώς μπορεί να ακυρωθεί κι ένας γάμος. Δηλαδή η υιοθεσία θεωρείται από κάποιους τόσο σοβαρή υπόθεση που να δένει δυο ανθρώπους περισσότερο από ένα γάμο; Έπρεπε η Μιζούκι να μας δείξει την Κάντυ και τον Άλμπερτ να πηγαίνουν σε δικηγόρο για την ακύρωση της υιοθεσίας; Εννοείται ότι εφόσον τα αισθήματά τους είχαν αλλάξει στο μεταξύ, δεν θα μπορούσαν να συνεχίσουν να έχουν αυτή τη νομική σχέση, λογικό θα ήταν να επιθυμούν να ακυρώσουν την υιοθεσία, που στο κάτω-κάτω ήταν μόνο στα χαρτιά, μια που δεν είχαν ζήσει ποτέ σαν πατέρας και κόρη, όπως είχε ζήσει η Άννυ με τους Μπράιτον, και επιπλέον η διαφορά ηλικίας που είχαν καθιστούσε μια τέτοια σχέση πατέρα-κόρης βιολογικά αδύνατη. Πού είναι λοιπόν το ανώμαλο και το αφύσικο; Δυο νέοι άνθρωποι που τους έφερε κοντά η ζωή από πολύ νωρίς, και που οι δρόμοι τους συνεχώς διασταυρώνονται, καταλήγουν να ερωτευτούν ο ένας τον άλλον. Η ζωή συνεχώς τους έφερνε κοντά τον ένα στον άλλον, ακόμη κι αν δεν το επιδίωκαν οι ίδιοι. Η Μιζούκι αναφέρεται στην αγάπη της Κάντυ για τον Άλμπερτ σαν "destined", δηλαδή καρμική. Δηλαδή προορίζονταν ο ένας για τον άλλον. Θα το έλεγε ποτέ αυτό για ένα θετό πατέρα και μια θετή κόρη; Μια συγγραφέας που περιέγραψε τόσο έντονα την αυτοθυσία του Τέρρυ να μείνει με τη Σουζάννα και να απαρνηθεί την αγάπη του για την Κάντυ, θα τολμούσε να περιγράψει και μια σχέση τόσο απαγορευμένη και νοσηρή για την Κάντυ και τον Άλμπερτ, όσο τη φαντάζονται κάποιοι; Μακάρι κάποια στιγμή να επανέλθουν και κάποια παλαιότερα μέλη του φόρουμ, που όπως είδα έχουν γράψει πολλά και ενδιαφέροντα, για να ζωντανέψει πάλι ο χώρος. Παραθέτω το παραπάνω απόσπασμα από μέλος του φόρουμ, για να μην επαναλαμβάνομαι, συμφωνώ απολύτως με όσα γράφει επί του θέματος και την ευχαριστώ πολύ για την ανάλυση αυτή.
  14. Το δεύτερο μέρος του πρώτου κεφαλαίου: Όταν η Κάντυ ανέβηκε τρέχοντας στην κορυφή του λόφου της Πόνυ, σωριάστηκε πάνω στο πυκνό γρασίδι. Η μυρωδιά της φρέσκιας χλόης γαργαλούσε τη μύτη της. Γύρισε να κοιτάξει τον ουρανό, που απλωνόταν από πάνω της. Το γαλάζιο του χρώμα ήταν τόσο λαμπερό, ώστε σχεδόν πονούσαν τα μάτια της. Ένα άσπρο σύννεφο που περνούσε πήρε ξαφνικά το σχήμα της άμαξας με την οποία είχε φύγει η Άννυ. Η άμαξα όλο και μίκραινε, ώσπου εξαφανίστηκε εντελώς. Άραγε η Άννυ είχε σταματήσει επιτέλους να κλαίει; Η εικόνα της, έτσι όπως καθόταν με τα μάτια χαμηλωμένα, στριμωγμένη ανάμεσα στο ευγενικό ζεύγος Μπράιτον, ήταν ακόμη νωπή στη μνήμη της. Η Κάντυ φοβόταν ότι εκείνη η ζωντανή εικόνα θα χανόταν αν ανοιγόκλεινε τα μάτια της, κι έτσι κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια να τα κρατήσει διάπλατα ανοιχτά. - Στ’ αλήθεια έφυγες, Άννυ, μουρμούρισε η Κάντυ. Εκείνη τη στιγμή, όλα τα συναισθήματα που πάλευε να τα κρατήσει μέσα της, άρχισαν να ξεχειλίζουν και να φέρνουν δάκρυα στα μάτια της. Η πόλη όπου θα πήγαινε να ζήσει η Άννυ, το Σικάγο, ήταν ένα μέρος που η Κάντυ δεν το είχε ξανακούσει και της φαινόταν σαν μια μακρινή χώρα. «Σύντομα, όταν θ’ ανθίσουν τα λουλούδια στο λόφο της Πόνυ, δεν θα μπορούμε να τα μαζέψουμε μαζί. Ούτε θα μπορούμε να παίζουμε κυνηγητό..., να κολυμπάμε στο ποτάμι και να ψαρεύουμε...» Οι αναμνήσεις από την εποχή που είχε ζήσει με την Άννυ άρχισαν να ξανάρχονται η μια μετά την άλλη. Ήταν εκείνη η μέρα που είχαν αποφασίσει να ονομάσουν εκείνο το λόφο «λόφο της Πόνυ», ενώ έφτιαχναν μαζί στεφάνια από λουλούδια. Και η μέρα που έπαιζαν με τις μαργαρίτες, για ν’ ανακαλύψουν αν θα έρχονταν ποτέ οι γονείς τους για να τις πάρουν ή όχι, λέγοντας «θα έρθουν» ή «δεν θα έρθουν», καθώς μαδούσαν κάθε πέταλο. Η Κάντυ ένιωθε πως η Άννυ, που την είχαν εγκαταλείψει την ίδια μέρα μ’ εκείνη, ήταν σαν αληθινή αδελφή της. Η Άννυ, που ήταν πάντα μαζί με την Κάντυ, ό,τι κι αν έκανε. Η Άννυ, το ντροπαλό κοριτσάκι, που έκλαιγε με το παραμικρό. - Άννυ, αν σε πειράξουν, δεν θα μπορώ πια να σε προστατέψω. Ξαφνιασμένη από τα ίδια της τα λόγια, σκούπισε τα δάκρυα που κυλούσαν από τα μάτια της. Δεν υπήρχε πια λόγος να προστατεύει την Άννυ από κανέναν. Τώρα είχε δυο θαυμάσιους γονείς… «Νομίζω πως εγώ είμαι αυτή που έχασε κάποιον σημαντικό άνθρωπο, κάποιον που μπορούσε να ζητάει συγγνώμη για λογαριασμό μου...» Αυτό ήταν αλήθεια. Η Άννυ πάντοτε κάλυπτε την Κάντυ όταν έκανε κάτι κακό. - Μη μαλώσετε την Κάντυ. Θα τη συγχωρέσετε, σας παρακαλώ; Κάθε φορά που η Κάντυ δεχόταν επίπληξη από τις δασκάλες, γιατί είχε κάνει κάποια σκανδαλιά ή γιατί φερόταν σαν αγοροκόριτσο, η Άννυ έβαζε τα κλάματα και τις παρακαλούσε να παραβλέψουν τα λάθη της Κάντυ. Το γεγονός ότι συχνά η Κάντυ γλύτωνε το μάλωμα ή την τιμωρία, οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην Άννυ. Όλο αυτό τον καιρό, η Κάντυ ήταν στ’ αλήθεια εκείνη που δεχόταν προστασία. - Φοβάμαι τόσο πολύ όταν σκέφτομαι τι θα μου συμβεί τώρα... Σηκώθηκε όρθια κι έτριψε τα μάτια της με την παλάμη της. Αλλά τα δάκρυα δε σταματούσαν. Προσπάθησε να κρατήσει την αναπνοή της, αλλά εκείνα εξακολουθούσαν να τρέχουν. «Θα ήθελα να μπορούσα να σταματήσω να κλαίω... Μάλλον είναι επειδή τα κρατούσα όλα μέσα μου τόσο καιρό... Αν γυρίσω έτσι στο σπίτι, οι δασκάλες θ’ ανησυχήσουν για μένα... Αχ, το ξέχασα! Πρέπει να πάω να καθαρίσω το κοτέτσι... Εντάξει, καλύτερα να προσπαθήσω να κλάψω όσο πιο πολύ μπορώ, ώσπου να μου τελειώσουν τα δάκρυα». Η Κάντυ ετοιμάστηκε, σφίγγοντας το στομάχι της. - Ουά! Ουά! Προσπάθησε να κλάψει με όλη της τη δύναμη. - Ουά! Ααα! Ακούγοντας τις ίδιες τις φωνές της ν’ αντηχούν στη γύρω περιοχή, τα δάκρυά της σιγά-σιγά στέγνωσαν και κατάλαβε πόσο αστεία ακουγόταν. «Το κλάμα μου ακούγεται σα να φωνάζει κανένας πεινασμένος λύκος!» Άρχισε να γελάει χωρίς να το θέλει. - Έτσι μπράβο! Είσαι πολύ πιο χαριτωμένη όταν χαμογελάς, μικρούλα. Η Κάντυ έμεινε κατάπληκτη, όταν άκουσε ξαφνικά μια τρυφερή φωνή από πάνω της και σήκωσε τα μάτια της για να δει ποιος μιλούσε. Με φόντο το γαλάζιο ουρανό, είδε ένα νεαρό αγόρι, παράξενα ντυμένο, που κοιτούσε χαμογελώντας την Κάντυ. Γύρω από τους ώμους του ήταν τυλιγμένο κάτι που έμοιαζε με μια εικόνα που είχε δει σε μια εγκυκλοπαίδεια. Η Κάντυ ανοιγόκλεισε τα μάτια της με δυσπιστία. Εκείνο το αγόρι έμοιαζε σχεδόν σα να είχε κατέβει από τον ουρανό... - Είσαι... εξωγήινος; Εκείνος χαμογέλασε. - Μικρούλα, λες στ’ αλήθεια πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ακόμη κι αν είμαι ντυμένος έτσι, είμαι κι εγώ άνθρωπος. - Χμμ... Μα τότε γιατί φοράς φούστα, παρ’ όλο που είσαι αγόρι; - Δεν είναι φούστα. Λέγεται «κιλτ» και είναι μέρος της παραδοσιακής ενδυμασίας της Σκωτίας. - Ένα «κιτ» από τη «Σκωτία»; Η Κάντυ δεν είχε ξανακούσει εκείνες τις λέξεις. Το αγόρι χαμογέλασε πάλι. - Είναι «κιλτ» από τη Σκωτία. Κι αυτό εδώ λέγεται «γκάιντα». Είναι μουσικό όργανο. Να πώς το παίζουν. Το αγόρι είχε τα μάτια του καρφωμένα πάνω στην Κάντυ, που τον κοιτούσε μ’ ένα ανέκφραστο βλέμμα, κι έφερε το μουσικό όργανο στο στόμα του. Ξαφνικά, βγήκε ένας παράξενος ήχος απ’ αυτό. - Μοιάζει σα να περπατάνε σαλιγκάρια! Γεμάτη έκπληξη, η Κάντυ πήδησε πάνω. Το αγόρι φύσηξε για τελευταία φορά τη γκάιντα, τελειώνοντας έτσι το «τραγούδι του σαλιγκαριού». - Έχεις πραγματικά πολύ γούστο, μικρούλα! Το πλατύ χαμόγελό του έμοιαζε ν’ ακτινοβολεί από φως. Ακόμη και τα ξανθά μαλλιά πάνω στο μέτωπό του έλαμπαν. Τα γεμάτα καλοσύνη μάτια του ήταν τόσο γαλάζια όσο κι ο ουρανός, και η Κάντυ ένιωσε πως, παρ’ όλο που μόλις είχαν συναντηθεί, μπορούσε να μιλήσει σ’ εκείνο το αγόρι για ο,τιδήποτε. - Από πού είσαι; Εμένα με λένε Κάντυ. Βλέπεις εκείνη την εκκλησία εκεί πέρα; Λέγεται «το σπίτι της Πόνυ» και παρ’ όλο που είναι τόσο μικρή, είναι εκκλησία και ορφανοτροφείο. Εκεί μαθαίνουμε ένα σωρό πράγματα στα παιδιά του χωριού. Εκεί είναι η παχουλή μις Πόνυ και η αδύνατη μις Λέην, και... Η Κάντυ, που ήταν απορροφημένη να εξηγεί, δείχνοντας τους πρόποδες του λόφου, γύρισε κι έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης. Δεν ήταν κανείς εκεί. Κανένα ίχνος από το αγόρι. - Εξαφανίστηκε... Η Κάντυ, που τα είχε χαμένα, κοίταξε γύρω της. Σίγουρα δεν υπήρχε κανείς εκεί. Είχε εμφανιστεί ξαφνικά, και το ίδιο ξαφνικά είχε χαθεί... «Μήπως ήταν όνειρο;» Όχι, δεν μπορεί να ήταν όνειρο. «Είσαι πολύ πιο χαριτωμένη όταν χαμογελάς, μικρούλα». Η ανάμνηση της φωνής του αγοριού ήταν ακόμη ζωντανή μέσα στο μυαλό της. - Έμοιαζε σχεδόν με πρίγκιπα..., μουρμούρισε η Κάντυ. Αλλά τότε πρόσεξε κάτι που έλαμπε στο έδαφος, κοντά στα πόδια της. Ανάμεσα στη χλόη, ήταν ένα ασημένιο έμβλημα σαν μενταγιόν, που είχε το σχήμα αετού με τα φτερά ανοιγμένα και πάνω του μια καμπάνα. - Αυτό πρέπει να είναι του πρίγκιπα... Μάζεψε το μενταγιόν και χαμογέλασε. Ήταν φτιαγμένο με μεγάλη δεξιοτεχνία. Αυτό το ακριβό μενταγιόν ήταν αναμφίβολα κάτι πολύτιμο για το αγόρι. - Πρέπει να του το επιστρέψω. Ίσως μπορέσω να τον δω αύριο... Αυτή η καινούρια ελπίδα έφερε μαζί της και την αίσθηση από το ζεστό φως του ήλιου, που έλαμπε πάνω της, κι από ένα απαλό αεράκι που φυσούσε. Ήταν τόσο ευγενικό αγόρι, ο πρίγκιπας του λόφου... «Αν μπορέσω να τον δω αύριο, έχω τόσα πράγματα που θέλω να του πω». Ωστόσο... Την επόμενη μέρα, και για πολλές ακόμη μέρες, η Κάντυ ανέβηκε στο λόφο γεμάτη ανυπομονησία, αλλά μετά από εκείνη τη μέρα δεν είδε ποτέ ξανά το μυστηριώδες αγόρι, τον «πρίγκιπα του λόφου». Εκείνη τη μέρα που έφυγε η Άννυ. Τη μέρα που συνάντησε τον πρίγκιπα του λόφου... Έμεινε μόνο το ασημένιο μενταγιόν, σαν ένα κομμάτι από μια ανάμνηση. Εδώ τελειώνει το πρώτο κεφάλαιο της νουβέλας. Ας ελπίσουμε ότι θα μεταφραστούν κι άλλα αργότερα. Ξαναθυμίζω τον ιστότοπο όπου μπορεί να ψηφίσει όποιος θέλει να μεταφραστούν κι άλλα κεφάλαια της νουβέλας της Κάντυ. http://selftaughtjapanese.com/2016/1...d-i-translate/
×
×
  • Create New...