Jump to content
bambinella 100

Αγαπημένη χρονική περίοδος του Ελληνικού Κινηματογράφου

Recommended Posts

Οπως ειναι γνωστο, ο ελληνικος κινηματογραφος χωριζεται σε περιοδους που τον διαφοροποιουν οσον αφορα τα τεχνικα μεσα, τη θεματολογια και τη σκηνοθετικη αποψη.

Ο κινηματογραφος πριν απο το '50 περιλαμβανει τα πρωτα δειλα βηματα των Ελληνων κινηματογραφιστων και τις ταινιες που γυριστηκαν κατω απο εξαιρετικα δυσκολες συνθηκες και με πενιχρα μεσα κατα την περιοδο της κατοχης και του εμφυλιου. Ταινιες που σε κανονικες συνθηκες θα ολοκληρωνονταν σε δυο - τρεις μηνες το πολυ, και που ολοκληρωθηκαν σε περισσοτερο απο εναν χρονο. Παρ' ολα αυτα, απο αυτη την πρωτη περιοδο εχουμε ταινιες - διαμαντια, οπως: Δαφνις και Χλοη (1931), Το τραγουδι του χωρισμου (1939), Η φωνη της καρδιας (1943), Χειροκροτηματα (1944), Οι Γερμανοι ξαναρχονται - 1948.

Η δεκαετια του '50 δειχνει την Ελλαδα που προσπαθει να ορθοποδησει υστερα απο τα πληγματα που δεχτηκε τα προηγουμενα χρονια. Η Ελλαδα αυτη κραταγε ομως γερα και μας εδωσε καταπληκτικες ταινιες με ιδιαιτερη επιτυχια στις κωμωδιες. Την εποχη αυτη πρωτοστατουν οι μεγαλες μορφες του Βασιλη Λογοθετιδη, του Ορεστη Μακρη και της Γεωργιας Βασιλειαδου και εχουμε εργα που οχι μονο εχουν αξεπεραστο χιουμορ, αλλα μεσα απο αυτα βλεπουμε την πανεμορφη μεταπολεμικη Αθηνα που ουδεμια σχεση εχει με τη σημερινη. Μερικες απο τις πιο γνωστες ταινιες ειναι: Η Αγνη του λιμανιου (1952), Ο γρουσουζης (1952), Ουτε γατα ουτε ζημια (1954), Καλπικη Λιρα (1955), Η θεια απ' το Σικαγο (1957).

Η δεκαετια του '60 εχει τη μεγαλυτερη παραγωγη ταινιων και ο λεγομενος εμπορικος κινηματογραφος βρισκεται στην ακμη του. Οι αιθουσες ειναι πιο γεματες απο ποτε πριν η μετα, και εχουμε ταινιες λογιων - λογιων, απο κωμωδιες μεχρι σπαραξικαρδια μελο και μιουζικαλ που κανουν για πρωτη φορα την εμφανιση τους αυτη την εποχη. Ετσι εχουμε ποικιλες ταινιες, οπως: Τα κιτρινα γαντια (1960), Η Αλικη στο Ναυτικο (1961), Τυφλα να' χει ο Μαρλον Μπραντο (1963), Ζωη γεματη πονο (1964), Γιατι με εγκατελειψες (1965), Μια κυρια στα μπουζουκια - 1968.

Τα χρονια απο το 1970 εως το 1977 σηματοδοτουν την παρακμη του ελληνικου κινηματογραφου. Η εμφανιση της τηλεορασης στην πατριδα μας, η οποια ξεκινησε το 1966 αλλα μπηκε σχεδον σε καθε ελληνικο σπιτι στα πρωτα χρονια του '70, ηταν ο βασικοτερος λογος που οι ελληνικες παραγωγες βρεθηκαν απο το ζενιθ της περασμενης δεκαετιας, στο ναδιρ την εποχη αυτη. Ο θανατος του Φοιλοποιμενα Φινου τον Ιανουαριο του 1977 ηταν το δευτερο και τελειωτικο χτυπημα για τις ελληνικες ταινιες. Μαζι του εκλεισε μια ολοκληρη εποχη, μια εποχη που ο ιδιος υπηρξε σημα κατατεθεν της: Η πρωτη μεγαλη περιοδος του ελληνικου κινηματογραφου. Ωστοσο, και εκτος Φινου ειχαμε καποιες πολυ αξιολογες παραγωγες συνηθως με φοντο το ελληνικο καλοκαιρι, το ελληνικο χρωμα και φως και που μεσα απο αυτες βλεπουμε μεχρι σημερα μια Ελλαδα χαρουμενη, ζωντανη και καποιες φορες κοσμοπολιτικη. To exploitation κανει για πρωτη φορα τοσο εντονα την εμφανιση του και το ιδιο συμβαινει και με τις πολεμικες. Εχουμε λοιπον μερικες πολυ ενδιαφερουσες παραγωγες: Ο τελευταιος των κομιτατζηδων (1970), Εσχατη προδοσια (1971), Αναζητησις (1972), Διαμαντια στο γυμνο κορμι της (1972), Ψυχη και σαρκα (1974), Το αγκιστρι (1976).

Τα χρονια απο το 1978 εως το 1989 ειναι η εποχη που ξεκιναει την πορεια του ο λεγομενος Νεος Ελληνικος Κινηματογραφος. Μια πορεια που ειχε αρχισει δειλα λιγα χρονια νωριτερα και που τωρα μπαινει στην πιο μεγαλη και σημαντικη της κατευθυνση. Η τεχνοτροπια δεν εχει καμια απολυτως σχεση με αυτο που ειχαν συνηθισει οι θεατες τα προηγουμενα χρονια. Ειναι η εποχη του διαφορετικου, της κουλτουρας και των βαθυτερων νοηματων. Ξεχωριζουν σκηνοθετες οπως, Παυλος Τασιος, Θοδωρος Αγγελοπουλος, Νικος Περρακης, Βασιλης Βαφεας, Παντελης Βουλγαρης. Παραλληλα ταινιες εντελως διαφορετικου στυλ και αποψης, ολες κωμωδιες, κανουν την εμφανιση τους και αποτελουν τον προδρομο και τον συνεχιστη των βιντεοταινιων. Χαρακτηριστικες παραγωγες της εποχης ειναι: Ανατολικη περιφερεια (1979), Ο ασυμβιβαστος (1979), Παραγγελια (1980), Πατερ Γκομενιος (1982), Ελα ν' αγαπηθουμε νταρλινγκ (1984), Ο πρωταρης μπατσος και η τροτεζα (1989).

 

Ψηφιστε κι εσεις τη δικη σας αγαπημενη χρονικη περιοδο του ελληνικου κινηματογραφου. Η δημοσκοπηση αυτη ειναι μια πολυ ενδιαφερουσα ιδεα του Wally, ενω ο διαχωρισμος των εποχων και τα κειμενα, δικα μου.

Edited by bambinella 100

Share this post


Link to post
Share on other sites
Η δεκαετια του '50 ...αλλα μεσα απο αυτα βλεπουμε την πανεμορφη μεταπολεμικη Αθηνα που ουδεμια σχεση εχει με τη σημερινη.

 

μου αρέσει να βλέπω παλιές ελληνικές για αυτό το λόγο. προσπαθώ να διακρίνω-αναγνωρίσω αστικές περιοχές & σημεία που φαίνονται στη ταινία και να βλέπω πως είναι σήμερα.

γίνεται εύκολη η διάκριση της αστικής/πολεοδομικής πραγματικότητας (και τρόπων ζωής) του τότε και του σήμερα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εντελώς αριθμητικά μιλώντας, οι περισσότερες αγαπημένες ταινίες έχουν γυριστεί στη δεκαετία του 1960. Ως μετάβαση ανάμεσα στο 50΄και στο 70΄δεν λείπουν ούτε αυτές που μιλάνε για τις παλιές γειτονιές (π.χ. "Η δε γυνή να φοβάται τον άντρα") ή την κάπως ρετρό θεματολογία και αισθητική (π.χ. "Ο Δήμος από τα Τρίκαλα", "Τα κίτρινα γάντια") αλλά ούτε αυτές που ήδη παρουσιάζουν τον νέο, μοντέρνο κόσμο (π.χ. τα κλαμπ όπου ξενυχτά ο Βουτσάς, η Λάσκαρη, ο Τζανετάκος στο "Ένα κορίτσι για δύο", τα μίνι φορέματα της Καραγιάννη στο "Κάτι να καίει" και της Φόνσου στην "Κόμισσα της Φάμπρικας", το τουίστ του Ηλιόπουλου και της Λάσκαρη στον "Ατσίδα", το τρελό σέικ του "Παπατρέχα", τα μεγάλα ξενοδοχεία των νησιών στα μιούζικαλ του Δαλιανίδη, τα πολύχρωμα πουκάμισα του Γεωργίτση στο "Γοργόνες και Μάγκες", οι φαβορίτες και ο "φωναχτός" συνδικαλισμός του Αλεξανδράκη στο "Ξύπνα Βασίλη")

 

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τρισαγαπημένες ταινίες από τη δεκαετία του 50΄

 

Από τη δεκαετία του 70΄και του 80΄μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού (και για τις δύο:P)

 

Πριν το 50΄ οι ταινίες που έχω δει είναι ελάχιστες. Και βέβαια τα φτωχά τεχνικά μέσα τις αδικούν. Μου έχουν μείνει πάντως απωθημένο ο "Μαρίνος Κονταράς" και το "Δάφνις και Χλόη" του Λιάσκου.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λόγω ηλικίας είμαι του Νέου Ελληνικού. Όχι ότι έχω πρόβλημα με τα παλαιότερα -δεν έχω καλύτερο σκηνοθέτη από τον Δαλιανίδη- αλλά επειδή έχει αδικηθεί πολύ αυτή η περίοδος. Κατά μπανάλ φράσεις τύπου ψευτοκουλτούρα και η αγραματοσύνη κάποιων opinion leader -τρομάρα τους- απέκοψαν την κινηματογραφική ιστορία του τόπου τουλάχιστον σε επίπεδο μνήμης και γνώσης. Και μαθηματικά΄είναι σίγουρα ότι υπάρχουν λιγότερες ταινίες εκείνη την περίοδο, αρα και λιγότερες καλές

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ψήφισα δεκαετία '50, κυρίως για το δεύτερο μισό της. Ήταν το κρίσιμο μεταβατικό διάστημα ανάμεσα στον πόλεμο και την μεταστροφή της ελληνικής κοινωνίας. Στην πραγματικότητα καταγράφηκε μια Ελλάδα που τέλειωνε και μια νέα που ερχόταν. Παράλληλα, καθιερώθηκε την περίοδο εκείνη μια πολύ σπουδαία γενιά Ελλήνων πρωταγωνιστών.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Προσωπικα θεωρω οτι η κορωνιδα του Ελληνικου σινεμα ειναι 1968-75...αρα θα ψηφισω το 1970-77.

Ειδαμε μεγαλες παραγωγες, αναβιωση ιστορικων στιγμων, κοσμοπολιτικα σεναρια, μια εκθαμβωτικα χρωματιστη Ελλαδα ντυμενη με υπεροχες μουσικες και ομορφους ανθρωπους.

Ταινιες που ειχαν απηχηση στο κοσμο, που εκοβαν εκατομυρια εισητηρια. Μπορει να μην αποτελουσε σινεμα προβληματισμου αλλα ταιζε τη ψυχη με χαρα, αισιοδοξια, μνημες που δεν πρεπει να ξεχαστουν.

Και προτιμω να αναζητησω αλλου τα "βαθια νοηματα" και να ακουω τη Ναθαναηλ να τραγουδα την Εκδρομη (1968 ), τον Πρεκα να υπερασπιζεται το Ρουπελ, τον Κουρκουλο να καιει το βιος του στην αυλη, τη Βουγιουκλακη να θυμαται την κατοχη, τον Κομνηνο να σουλατσαρει στην ακρογιαλια, την σιορα Αντζολινα να κανει ανω κατω την Κερκυρα, τον Κωνστανταρα να χουφτωνει την Ρικα, τον Αντωνοπουλο με τα ζιβαγκο, την Τσοπεη να κοιτα απο τη τζαμαρια και τοσα τοσα αλλα.

 

Ειδαμε επισης και το Ελληνικο exploitation cinema που δεν εχει πολλα να ζηλεψει απο αντιστοιχες προσπαθειες. Καλτ ειδωλα, παραξενα σεναρια, μεγαλη αποδοχη απο το κοσμο.

 

Αλλος ενας λογος που γουσταρω αυτη τη περιοδο ειναι επειδη καποια διαμαντια παρεμειναν απο τοτε σε ενα καθεστως ομερτα, καραντινας για ανοητους πολιτικους (?) ισως λογους.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μπορεί αριθμητικά να έχω πιο πολλές αγαπημένες ταινίες στις δεκαετίες 50 και 60, αλλά κάτι ο δονκιχωτισμός των κινηματογραφιστών μας στην προ του 1950 εποχή, κάτι η ευγνωμοσύνη που νιώθω για τους πρωτοπόρους που έκαναν ό,τι μπορούσαν για το όνειρό τους με ελάχιστα μέσα, και κάτι το απωθημένο για τόσες ταινίες που χάθηκαν και δεν θα δούμε ποτέ, ε, αποφάσισα να ψηφίσω την προ του 1950 εποχή.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Τι εννοείς λέγοντας ανόητους πολιτικούς λόγους ;

 

Εννοω οτι επειδη ετυχε καποια εργα να γυριστουν επι χουντας, μεσα στη μεταπολιτευτικη νοοτροπια θαφτηκαν αδικαιολογητως αρκετα απο δαυτα. Ο χαρακτηρισμος "ανοητους" εγκειται στο γεγονος οτι δεν δεχομαι οι εκαστοτε πολιτικες συνθηκες να στιγματιζουν εργα τεχνης! Αλλο η πολιτικη, αλλο το σινεμα, το θεατρο, η λογοτεχνια, η μουσικη και τα λοιπα.

 

Ισα-ισα αν τα κατηγοριοπουμε με βαση τις πολιτικες περιστασεις κατα τις οποιες ετυχε να δημιουργηθουν, ομιλουμε περι στρατευσης της τεχνης και γυρναμε στο 50...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η ψήφος μου πήγε στο "Άλλη"...και ο λόγος είναι πως νιώθω την ανάγκη να καλωσορίσω τη νέα γενιά ελλήνων κινηματογραφιστών. Νομίζω πως θα έχετε όλοι παρατηρήσει πως μέσα σε αυτή την κρίση που περνά ο τόπος μας, ο ελληνικός κινηματογράφος τα τελευταία δύο χρόνια "ανθίζει", έχοντας δώσει (και συνεχίζει να δίνει) απίστευτες ταινίες που έχουν πάει καλά και σε διεθνές επίπεδο. Επιπλέον παράγεται μια πληθώρα ελληνικών ταινιών...μόνο τη σεζόν που πέρασε βγήκαν κάπου στις 10 με 15 ελληνικές ταινίες, με μια ευρεία θεματολογία που δημιουργούσαν πολλούς προβληματισμούς. Ίσως είναι η πρώτη περίοδος που μπορούμε να μιλήσουμε για συγκεκριμένο "στίγμα" και ρεύμα στον ελληνικό κινηματογράφο. Ναι ομολογουμένως μπορεί ως ρετρό τύπος να γλυκαίνομαι βλέποντας παλιές ελληνικές ταινίες, όμως κατά τη γνώμη μου το νέο μοιάζει σαφέστερα πιο ελπιδοφόρο

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...