Jump to content

Recommended Posts

Πάντως εγώ πήγαινα μέχρι και το Γυμνάσιο σε πάρτι συμμαθητών μου...μετά απλά σταμάτησε η συνήθεια γιατί αυξήθηκαν οι σχολικές υποχρεώσεις. Μου άρεσε να είμαι δίπλα στο στερεοφωνικό και να αλλάζω κασσέτες και cd...

θυμάμαι σε γειτονικό σπίτι, τα 2 κορίτσια της οικογένειας, έκαναν κάθε χρόνο πάρτυ για τα γενέθλιά τους, το σπίτι τους είχε υπόγειο και καλούσαν πολλά παιδιά, άγνωστά μου, καθόμασταν στο υπόγειο για να έχουμε ησυχία...εκεί πέρναγα χάλια γιατί όλα τα υπόλοιπα άτομα ήταν μεγαλύτερά μου και δεν γνωριζόμασταν αφού δεν πηγαιναμε στο ίδιο σχολείο...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όντως πολύ άσχημες εμπειρίες έχεις περάσει Moonlight, κρίμα. Δυστυχώς τα παιδιά, ειδικά σε μικρές ηλικίες, είναι πολύ σκληροί κριτές και αν κάποιον τον πάρουν με κακό μάτι από την αρχή, μπορεί να τον κάνουν να υποφέρει πολύ. Αυτά που περιέγραψες μου θύμισαν έναν συμμαθητή μου στη Β Δημοτικού, που επειδή για κάποιους λόγους είχε κακή φήμη, όταν έκανε πάρτυ στα γενέθλιά του πήγε μόνο ένα κορίτσι με το οποίο έκαναν παρέα, και κανείς άλλος από ολόκληρη τάξη. Εμένα βέβαια λόγω θρησκευτικού φανατισμού οι γονείς μου σπάνια με άφηναν να πηγαίνω σε πάρτυ έτσι κι αλλιώς, αλλά για τα υπόλοιπα παιδιά δεν υπήρχε δικαιολογία, και ήταν πραγματικά πολύ άσχημο αυτό που του έκαναν.

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Παντεσπάνι και σαντιγύ σε αφθονία! Ένα "σάντουιτς" με παντεσπάνι και κρέμα, και στην κορυφή, και περιμετρικά, για να "κρυφτεί" το παντεσπάνι, σαντιγύ, μπόλικη σαντιγύ σε σχεδιάκια, και μετά για διακόσμηση κερασάκια χωρίς κουκούτσια. Οι πιο εξελιγμένες τούρτες, κυρίως στα 90's, είχαν και σχέδια στην κορυφή, είτε με χρωματισμένη κρέμα και σιρόπι, μαζί με ένα σκασμό πλαστικά παιχνίδια, ανάλογα με το θέμα της τούρτας. Συνοδευόταν, συνήθως, κι από μήνυμα του στυλ "Χρόνια πολλά" π.χ. "Θρασύβουλε", ή ένα σκέτο "Να τα εκατοστησεις".

 

Τώρα, για το θέμα "παιδικά πάρτυ"...

 

Κάναμε πάρτυ στο δημοτικό, κυρίως, όπου ήταν μια ευκαιρία να μαζωχτούμε και εκτός σχολείου.

Η διαδικασία ήταν η εξής:

 

-μοίρασμα των προσκλήσεων στην τάξη, χέρι με χέρι: ενώ είμασταν αγαπημένοι σαν τάξη, μπορεί να τύχαινε και να μην ήθελε το παιδί που διοργάνωνε το πάρτυ να καλέσει ένα παιδί, ή το πάρτυ να γινόταν πιο πολύ σαν μίνι μάζωξη, οπότε και όσοι καλούνταν, έπρεπε να καλεστούν στα μουλωχτά, η πρόσκληση να κρυφτεί, και να μη βγάλουν κιχ για το "έγκλημα" οι συμμετέχοντες... Ευτυχώς το φαινόμενο ήταν σπάνιο.

 

-συζήτηση με τους γονείς, για να σε αφήσουν να πας στο πάρτυ: επιστρατεύαμε όλη την καλή συμπεριφορά και τα γλυκόλογα, για να τους πείσουμε. Ευτυχώς είχαμε καλά παιδιά στην τάξη, οπότε δεν υπήρχαν ενδοιασμοί από πλευράς γονιών.

 

-επιλογή δώρου για τον διοργανωτή = εξόρμηση στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Βιβλία και επιτραπέζια του Δεσύλλα έπαιζαν στα χοτ δώρα για τα παιδικά πάρτυ σε εμάς. Το τοπ 6 συμπληρώνουν: σετ αλληλογραφίας, ατζέντα με λουκετάκι που μοσχομύριζε (για κορίτσια αυτά τα δύο), ατζέντα/organizer και άλμπουμ φωτογραφιών/κορνίζα (για τα αγόρια, αν και δεν τα πολυ προτιμούσαμε σαν επιλογές). Τώρα, αν υπήρχε κάτι σαν μόδα, όπως τα κινέζικα μπαλάκια που τα παίζεις στην παλάμη σου ή η lava lamp, είναι φυσικό να την ακολουθούν και τα δώρα μας. Αλλά συνήθως τέτοια "μοδάτα" κάναμε στους πολύ κολλητούς μας. Α, και στις κοπέλες έπαιζε πολύ το άρωμα B.U., ότι είχε κυκλοφορήσει. Ακριβά δώρα, επώνυμα ακριβά παιχνίδια, και τα λοιπά, δεν έπαιζαν...

 

-άφιξη στο πάρτυ: χαιρετούρες με όλα τα παιδιά, δίναμε το δώρο στο διοργανωτή, σταμπάραμε ποιοί είχαν έρθει και πότε θα ρθουν οι υπόλοιποι, για να ξέρουμε με ποιούς να πάμε να κάτσουμε, αλλά το ζητούμενο το μεγάλο ήταν ένα: θα καθόταν η μάνα μας στο πάρτυ; Συνήθως μαζεύονταν και οι γονείς σε ένα χώρο (μπαλκόνι, όταν το επέτρεπε ο καιρός, κουζίνα, όταν δεν το επέτρεπε), κάτι που σήμαινε ότι δεν είχαμε και την απόλυτη ελευθερία, μην τυχόν και πάρει φόρα η μάνα και μας ξεφτυλίσει μπροστά στους συμμαθητές. Αλλά ακόμα κι αν έφευγε, γινόταν ένα απίστευτο παζάρεμα στο τι ώρα θα ερχόταν να μας πάρει... Και πόσο θέλαμε να είμασταν από τους τελευταίους, για να μη χάσουμε καμία φάση του πάρτυ...

 

-τι κάναμε στο πάρτυ: φέρναμε τον κόσμο ανάποδα! :P Επιστρατεύαμε όλα τα παιχνίδια του διοργανωτή. Επιστρατεύαμε όλες τις ικανότητές μας στο socializing, όταν επρόκειτο για νέα κορίτσια, γνωστές του διοργανωτή/της διοργανώτριας. Πηγαινοερχόμασταν σαλόνι-δωμάτιο να βλέπουμε τι γίνεται σε όλο το σπίτι. Αράζαμε σε διάφορες παρέες, που είτε παίζαν κάποιο παιχνίδι, είτε απλά μίλαγαν για διάφορα θέματα που μας αφορούσαν. Όταν άναβε το γλέντι, το ρίχναμε στο χορό, γιατί η μουσική ήτο απαραίτητη, και εννοείται ότι έπρεπε να συμβαδίζει με τα τοπ τραγούδια της εποχής.

 

-η μουσική: αυτός με τη μεγαλύτερη συλλογή κασετών/σιντί, που είχε φροντίσει να ψήσει τους γονείς του να του αγοράσουν το χρυσό πακέτο, πχ, κουβάλαγε, ως συνήθως, την "playlist". Φυσικά και ό,τι καινούριο έπαιρνε ο καθένας, έπρεπε απαραιτήτως να περάσει κι απ' το πάρτυ, για να ακουστεί και να το χορέψουμε. Δηλαδή, είχε κάποια κόλλημα με τη Britney Spears και είχε το σιντί της; Έφερνε Spears. Είχε κάποιος το Freestyler (εγώ, δηλαδή), έφερνε Freestyler. Δε θα αναφερθώ εκτενως στην playlist των παιδικών μου πάρτυ, γιατί είναι εκτός ρετρό ορίων, οριακά.

 

-το φαγητό: απαραιτήτως σε μια γωνιά του σαλονιού, η τραπεζαρία γινόταν μπουφές. Γαριδάκια, πατατάκια, αναψυκτικά, καναπεδάκια, σπανακοζαμπονοτυροπιτολουκανικοπιτακια, όλα σε αφθονία, και πιατάκια (πολύ κυριλέ τα χάρτινα πιατάκια με ήρωες της ντίσνεη), ποτηράκια, πλαστικα μαχαιροπίρουνα και χαρτοπετσέτες για το σερβίρισμα. Αυτά για ανεφοδιασμό, να παίρνουμε δυνάμεις. Το γκράντε πιάτο του πάρτυ ήταν η σπιτική πίτσα, ή κανένα σουφλέ ζυμαρικών.

 

-η τούρτα: όταν, πια, είχε ανάψει το γλέντι, και είτε θέλαν να μας μαζέψουν, είτε πλησίαζε η ώρα να φύγουν οι πρώτοι, ερχόταν το κόψιμο της τούρτας. Ένας πανικός τα στριμωχτούμε όλοι γύρω απ το τραπέζι, να ρθει η τούρτα, να θαυμάσουν όλοι το κομψοτέχνημα, να ανάψουν τα κεράκια (είτε τα σκέτα μικρά, λεπτά κεράκια, όσα τα χρόνια του εορτάζοντα, είτε τα κεριά με αριθμό), να ανάψουν αυτά που πέταγαν σπίθες, να ετοιμαστούν οι φωτογραφικές μηχανές για τη μεγάλη στιγμή... Και το κλασικό τραγουδάκι, μιά γύρα στα ελληνικά (σβήσιμο κεριών, άναμα κεριών), μια γύρα στα αγγλικά (σβήσιμο κεριών, αφαίρεση κεριών). Και μετά σερβίρισμα της τούρτας.

 

-τα παιχνίδια του πάρτυ: εκτός των παιχνιδιών του διοργανωτή, καθιερωμένη ήταν η μπουκάλα και το "τι κάνει ο κύριος στην κυρία". Αν ξεμέναμε λιγότερα παιδιά, μπορεί να παίζαμε κανά επιτραπέζιο όλοι μαζί, ή να μας ερχόταν καμιά άλλη ιδέα για ομαδικό παιχνίδι. Εννοείται ότι αισθανόμασταν "King of the castle" όσοι ξεμέναμε στους τελευταίους και καταφέρναμε να παίξουμε "σκοτεινό δωμάτιο"... Χώρια που θα βλέπαμε το άνοιγμα των δώρων...

 

-οι αταξίες του πάρτυ: παιδιά + φαγητό = (ηθελημένα ή άθελα) food fight. Μα ένα γαριδάκι θα ποδοπατηθεί, μα μια κοκακόλα θα χυθεί, κατά λάθος. Αλλά το να εκτοξεύεις τα λουκανικοπιτάκια στο απέναντι μπαλκόνι, ή το να πετάς ολόκληρο κομμάτι τούρτα και να σκάει δίπλα από γυναίκα που μόλις έβγαινε από το αυτοκίνητό της, είναι καφρίλα. Και ναι, έχω γίνει μάρτυρας και συμμετέχοντας (στο πρώτο με τα λουκανικοπιτάκια, αλλά ευτυχώς ήταν one time thing). Ζητώ συγγνώμη μετά από χρόνια.

 

-το σχόλασμα του πάρτυ: πάλι χαιρετούρες, γκρίνια στη μάνα μπας και κάτσουμε λίγο παραπάνω, αλλά τελικά αργά ή γρήγορα παίρναμε το δρόμο της επιστροφής... Στην έξοδο, οι πιο γαλαντόμοι διοργανωτές, μας έδιναν ένα δωράκι. Δεν ήταν καθιερωμένο στα πάρτυ μας, οπότε δε θυμάμαι ακριβώς τι δωράκια έλαβα και πότε.

 

-τα μεθεόρτια: Δευτέρα στο σχολείο, γιατί τα πάρτυ γίνονταν ΣΚ, το κουτσομπολιό πήγαινε γόνατο. Γιατί δεν υπήρχε περίπτωση, κάποια φάση του πάρτυ κάποιος θα την είχε χάσει, οπότε και έπρεπε όλοι να είναι ενήμεροι, είτε για το φλερτάρισμα που έπεσε, είτε για τις "γεωπολιτικές αλλαγές" στις σχέσεις των συμμαθητών με των συμμαθητριών, είτε απλά για τα ευτράπελα του πάρτυ. Το ξενέρωμα ήταν για όποιον δεν κατάφερνε να πάει στο πάρτυ (μου χε τύχει κι αυτό, και ήταν μεγάλη πίκρα), που ήταν αναγκασμένος για τουλάχιστον μια μέρα να υπομένει το μαρτύριο της σταγόνας, με το να του υπενθυμίζουν τι έχασε. Βέβαια, έπρεπε να ξέρει τα τεκταινόμενα, για να καταλάβει γιατί η μια συμμαθήτρια κρατούσε μούτρα στην άλλη για εκείνη τη μέρα (γιατί συνήθως τόσο κράταγαν τα όποια "μούτρα" μας). Φυσικά, στα μεθεόρτια ανήκει και η φασίνα του σπιτιού και οι "θησαυροί" που μπορεί να ανακάλυπταν οι διοργανωτές και η γειτονιά...

 

Δεν ξέρω τι συμπεράσματα βγάζετε από τα παραπάνω, αλλά κατά γενική ομολογία (όχι δική μας, αλλά των γονιών μας :P ) δεν είμασταν ζωηρά παιδιά. Αυτό ειδικά με το φαγητό έγινε κανά δυό φορές, εκεί γύρω στην έκτη, αλλά μετά κόπηκε μαχαίρι.

 

Τα πάρτυ της έκτης είχαν σχεδόν πάντα μια στιγμή breakdown, όπου όλοι ή πέφταμε, ή βάζαμε τα κλάματα, λόγω αποχαιρετισμού... Ενώ οι περισσότεροι θα πήγαιναν στο ίδιο γυμνασιολύκειο, κάποιοι (μεταξύ των οποίων κι εγώ) θα πηγαίναμε αλλού, οπότε θα έσπαγε η παρέα. Το μόνο πάρτυ που έκανα στο δημοτικό ήταν στην έκτη, αποχαιρετιστήριο, το προτελευταίο μας πάρτυ. Δεν είχε ευτράπελα, δεν είχε δάκρυα, παρά μόνο γέλιο, πλάκα και χορό. Τελείωνε το δημοτικό, άρχιζε, όμως, το καλοκαίρι. Είχαμε στερέψει από δάκρυα, οπότε το χαμε ρίξει έξω!

 

Τα πιο χαρακτηριστικά πάρτυ τα έκανε μια συμμαθήτριά μου. Είχε γενέθλια σε περίοδο όπου μπορούσαμε να κάτσουμε έξω, οπότε παραδοσιακά τα πάρτυ της γίνονταν σε αυλή. Τα πάρτυ της ήταν ρετρό-καραρετρό, διότι είχαν:

-φωτιστικά κήπου μανιτάρι

-πολυθρόνα/κούνια κήπου

-αποθηκάκι γεμάτο μίκυ μάους των 80's (θυμάμαι είχε και τον στάβλο του Μικρού μου πόνυ), και last but not least

-ένα κάρο ρετρό επιτραπέζια του αδερφού της, όπως το Μυστήρια στο Πεκίνο. (Είχαμε φάει κόλλημα μια χρονιά με το τότε καινούριο επιτραπέζιο abalone)

 

Μετά το δημοτικό, το χάος! Στο γυμνάσιο μόνο μια συμμαθήτρια, που είμασταν μαζί απ' το δημοτικό, είχε διοργανώσει ένα-δυο πάρτυ. Πιο πολύ ήταν ευκαιρία μάζωξης για μουσική/φαϊ/χαβαλέ, και αρκετό φλερτάρισμα ;) Σοφτ πράγματα, όμως.

 

...πραγματική βουτιά στο παρελθόν!!!

 

Το ''σκοτεινο δωματιο'' πώς παιζόταν;

 

:)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μερικές επιλεγμένες φωτογραφίες απο το βιβλίο:

[ATTACH=CONFIG]105546[/ATTACH][ATTACH=CONFIG]105547[/ATTACH][ATTACH=CONFIG]105548[/ATTACH][ATTACH=CONFIG]105549[/ATTACH][ATTACH=CONFIG]105550[/ATTACH][ATTACH=CONFIG]105551[/ATTACH][ATTACH=CONFIG]105552[/ATTACH][ATTACH=CONFIG]105553[/ATTACH]

Aκολουθεί το κείμενο με τη περιγραφή ενος παιδικού παρτι στα μέσα της δεκαετίας του '80! (Το κείμενο ανήκει στην Αλεξία Αλεξιάδου)

 

..Στέλλα,Κάτια, Νίκος, Μαίρη..και Ελένη! Ούφ!!! Επιτέλους.. Καλο ειναι το παρτυ, καλη η διασκεδαδη αλλα οι προσκλησεις τι χρειαζονται? Μια ωρα προσπαθω να μην μπερδεψω την ωρα και να μη γράψω λαθος ονομα.. Στο τελος οι προσκλησεις στελνονται οι ωρες και οι μερες περνουν και ερχεται η στιγμή... Ντρίννν!

Ενας ωραιος ηχος ακουγεται και οι πρωτοι καλεσμενοι περνουν στο σαλόνι.. Δεν αργουν να μαζευτουν ολοι και το γλεντι αρχιζει με χορό και φυσικα τα καταλληλα τραγούδια της Disco: Sara perke ti amo, O' Seri-seri, Meli-Melo, Superman, Pistolero και Pink-ponk, ειναι αρκετα για να σηκωσουν ολη τη γειτονια στο πόδι.. Χοροπηδήματα πανω κατω, στο νεο ρυθμο της εποχής το ska-ska, και παλαμακια με τα χερια πανω απο το κεφάλι.. Σε λιγο ομως ο χορός διακόπτεται για το παιχνιδι.. Θα παιξουμε το "μουσικό πακέτο".. Με χειροκροτήματα δεχθηκαν ολοι τη πρόταση μου.. Αφου λοιπόν καναμε ομάδες εβαλα το "Sara perke ti amo" να χορέψουμε.. Βγάλαμε το κασετόφωνο στο μπαλκόνι και αρχισαμε εναν τρελό χορό.. Μερικοι γειτονες βγηκαν και μας χαζευαν.. Αλλοι απο κατω μας χειροκροτουσαν.. Ενας ακομη χορός και ερχονται τα φαγητά.. Ορμαμε στο τραπέζι και απο λουκανικάκια, πιτσάκια και τυροπιτάκια δεν εμεινε ψίχουλο.. Μετα ηρθε μεγαλόπρεπα η τούρτα.. Τα κεράκια ανάφτηκαν γρηγορα γρηγορα και μ'ενα ωραίο φύσημα έσβησαν..

"Να ζήσεις Αλεξία και χρονια πολλα, μεγάλη να γινεις με άσπρα μαλλιά, παντου να σκορπίζεις της νιότης πνοή και ολοι να λενε να μια σοφή! Ζήτω!!!"

Ξανακουστηκε για δωδέκατη φορα το γενεθλιο τραγουδάκι και μετα χειροκροτήματα και φαϊ.. Η μαμά εκοψε τη τούρτα και σε λιγο το σαλόνι γεμισε άδεια πιάτα.. Και...η ώρα περνάει.. Ένας τελευταίος δίσκος.. Ενας ακόμη πηδηχτός χορός, ενας ακομη πονοκέφαλος για τους γείτονες κι οπως ολα τα ωραία πράγματα ετσι και το πάρτυ τελειώνει εδω..

 

είχε στο παρτυ του καποιο μελος μας εδέσματα όπως αυτά των εικόνων παραπάνω;

 

 

Αρχικά δημοσιευμένο από nwntas Προβολή Post

 

Παντεσπάνι και σαντιγύ σε αφθονία! Ένα "σάντουιτς" με παντεσπάνι και κρέμα, και στην κορυφή, και περιμετρικά, για να "κρυφτεί" το παντεσπάνι, σαντιγύ, μπόλικη σαντιγύ σε σχεδιάκια, και μετά για διακόσμηση κερασάκια χωρίς κουκούτσια. Οι πιο εξελιγμένες τούρτες, κυρίως στα 90's, είχαν και σχέδια στην κορυφή, είτε με χρωματισμένη κρέμα και σιρόπι, μαζί με ένα σκασμό πλαστικά παιχνίδια, ανάλογα με το θέμα της τούρτας. Συνοδευόταν, συνήθως, κι από μήνυμα του στυλ "Χρόνια πολλά" π.χ. "Θρασύβουλε", ή ένα σκέτο "Να τα εκατοστησεις".

 

Τώρα, για το θέμα "παιδικά πάρτυ"...

 

Κάναμε πάρτυ στο δημοτικό, κυρίως, όπου ήταν μια ευκαιρία να μαζωχτούμε και εκτός σχολείου.

Η διαδικασία ήταν η εξής:

 

-μοίρασμα των προσκλήσεων στην τάξη, χέρι με χέρι: ενώ είμασταν αγαπημένοι σαν τάξη, μπορεί να τύχαινε και να μην ήθελε το παιδί που διοργάνωνε το πάρτυ να καλέσει ένα παιδί, ή το πάρτυ να γινόταν πιο πολύ σαν μίνι μάζωξη, οπότε και όσοι καλούνταν, έπρεπε να καλεστούν στα μουλωχτά, η πρόσκληση να κρυφτεί, και να μη βγάλουν κιχ για το "έγκλημα" οι συμμετέχοντες... Ευτυχώς το φαινόμενο ήταν σπάνιο.

 

-συζήτηση με τους γονείς, για να σε αφήσουν να πας στο πάρτυ: επιστρατεύαμε όλη την καλή συμπεριφορά και τα γλυκόλογα, για να τους πείσουμε. Ευτυχώς είχαμε καλά παιδιά στην τάξη, οπότε δεν υπήρχαν ενδοιασμοί από πλευράς γονιών.

 

-επιλογή δώρου για τον διοργανωτή = εξόρμηση στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Βιβλία και επιτραπέζια του Δεσύλλα έπαιζαν στα χοτ δώρα για τα παιδικά πάρτυ σε εμάς. Το τοπ 6 συμπληρώνουν: σετ αλληλογραφίας, ατζέντα με λουκετάκι που μοσχομύριζε (για κορίτσια αυτά τα δύο), ατζέντα/organizer και άλμπουμ φωτογραφιών/κορνίζα (για τα αγόρια, αν και δεν τα πολυ προτιμούσαμε σαν επιλογές). Τώρα, αν υπήρχε κάτι σαν μόδα, όπως τα κινέζικα μπαλάκια που τα παίζεις στην παλάμη σου ή η lava lamp, είναι φυσικό να την ακολουθούν και τα δώρα μας. Αλλά συνήθως τέτοια "μοδάτα" κάναμε στους πολύ κολλητούς μας. Α, και στις κοπέλες έπαιζε πολύ το άρωμα B.U., ότι είχε κυκλοφορήσει. Ακριβά δώρα, επώνυμα ακριβά παιχνίδια, και τα λοιπά, δεν έπαιζαν...

 

-άφιξη στο πάρτυ: χαιρετούρες με όλα τα παιδιά, δίναμε το δώρο στο διοργανωτή, σταμπάραμε ποιοί είχαν έρθει και πότε θα ρθουν οι υπόλοιποι, για να ξέρουμε με ποιούς να πάμε να κάτσουμε, αλλά το ζητούμενο το μεγάλο ήταν ένα: θα καθόταν η μάνα μας στο πάρτυ; Συνήθως μαζεύονταν και οι γονείς σε ένα χώρο (μπαλκόνι, όταν το επέτρεπε ο καιρός, κουζίνα, όταν δεν το επέτρεπε), κάτι που σήμαινε ότι δεν είχαμε και την απόλυτη ελευθερία, μην τυχόν και πάρει φόρα η μάνα και μας ξεφτυλίσει μπροστά στους συμμαθητές. Αλλά ακόμα κι αν έφευγε, γινόταν ένα απίστευτο παζάρεμα στο τι ώρα θα ερχόταν να μας πάρει... Και πόσο θέλαμε να είμασταν από τους τελευταίους, για να μη χάσουμε καμία φάση του πάρτυ...

 

-τι κάναμε στο πάρτυ: φέρναμε τον κόσμο ανάποδα! tinysmile_tongue_t.png Επιστρατεύαμε όλα τα παιχνίδια του διοργανωτή. Επιστρατεύαμε όλες τις ικανότητές μας στο socializing, όταν επρόκειτο για νέα κορίτσια, γνωστές του διοργανωτή/της διοργανώτριας. Πηγαινοερχόμασταν σαλόνι-δωμάτιο να βλέπουμε τι γίνεται σε όλο το σπίτι. Αράζαμε σε διάφορες παρέες, που είτε παίζαν κάποιο παιχνίδι, είτε απλά μίλαγαν για διάφορα θέματα που μας αφορούσαν. Όταν άναβε το γλέντι, το ρίχναμε στο χορό, γιατί η μουσική ήτο απαραίτητη, και εννοείται ότι έπρεπε να συμβαδίζει με τα τοπ τραγούδια της εποχής.

 

-η μουσική: αυτός με τη μεγαλύτερη συλλογή κασετών/σιντί, που είχε φροντίσει να ψήσει τους γονείς του να του αγοράσουν το χρυσό πακέτο, πχ, κουβάλαγε, ως συνήθως, την "playlist". Φυσικά και ό,τι καινούριο έπαιρνε ο καθένας, έπρεπε απαραιτήτως να περάσει κι απ' το πάρτυ, για να ακουστεί και να το χορέψουμε. Δηλαδή, είχε κάποια κόλλημα με τη Britney Spears και είχε το σιντί της; Έφερνε Spears. Είχε κάποιος το Freestyler (εγώ, δηλαδή), έφερνε Freestyler. Δε θα αναφερθώ εκτενως στην playlist των παιδικών μου πάρτυ, γιατί είναι εκτός ρετρό ορίων, οριακά.

 

-το φαγητό: απαραιτήτως σε μια γωνιά του σαλονιού, η τραπεζαρία γινόταν μπουφές. Γαριδάκια, πατατάκια, αναψυκτικά, καναπεδάκια, σπανακοζαμπονοτυροπιτολουκανικοπιτακια, όλα σε αφθονία, και πιατάκια (πολύ κυριλέ τα χάρτινα πιατάκια με ήρωες της ντίσνεη), ποτηράκια, πλαστικα μαχαιροπίρουνα και χαρτοπετσέτες για το σερβίρισμα. Αυτά για ανεφοδιασμό, να παίρνουμε δυνάμεις. Το γκράντε πιάτο του πάρτυ ήταν η σπιτική πίτσα, ή κανένα σουφλέ ζυμαρικών.

 

-η τούρτα: όταν, πια, είχε ανάψει το γλέντι, και είτε θέλαν να μας μαζέψουν, είτε πλησίαζε η ώρα να φύγουν οι πρώτοι, ερχόταν το κόψιμο της τούρτας. Ένας πανικός τα στριμωχτούμε όλοι γύρω απ το τραπέζι, να ρθει η τούρτα, να θαυμάσουν όλοι το κομψοτέχνημα, να ανάψουν τα κεράκια (είτε τα σκέτα μικρά, λεπτά κεράκια, όσα τα χρόνια του εορτάζοντα, είτε τα κεριά με αριθμό), να ανάψουν αυτά που πέταγαν σπίθες, να ετοιμαστούν οι φωτογραφικές μηχανές για τη μεγάλη στιγμή... Και το κλασικό τραγουδάκι, μιά γύρα στα ελληνικά (σβήσιμο κεριών, άναμα κεριών), μια γύρα στα αγγλικά (σβήσιμο κεριών, αφαίρεση κεριών). Και μετά σερβίρισμα της τούρτας.

 

-τα παιχνίδια του πάρτυ: εκτός των παιχνιδιών του διοργανωτή, καθιερωμένη ήταν η μπουκάλα και το "τι κάνει ο κύριος στην κυρία". Αν ξεμέναμε λιγότερα παιδιά, μπορεί να παίζαμε κανά επιτραπέζιο όλοι μαζί, ή να μας ερχόταν καμιά άλλη ιδέα για ομαδικό παιχνίδι. Εννοείται ότι αισθανόμασταν "King of the castle" όσοι ξεμέναμε στους τελευταίους και καταφέρναμε να παίξουμε "σκοτεινό δωμάτιο"... Χώρια που θα βλέπαμε το άνοιγμα των δώρων...

 

-οι αταξίες του πάρτυ: παιδιά + φαγητό = (ηθελημένα ή άθελα) food fight. Μα ένα γαριδάκι θα ποδοπατηθεί, μα μια κοκακόλα θα χυθεί, κατά λάθος. Αλλά το να εκτοξεύεις τα λουκανικοπιτάκια στο απέναντι μπαλκόνι, ή το να πετάς ολόκληρο κομμάτι τούρτα και να σκάει δίπλα από γυναίκα που μόλις έβγαινε από το αυτοκίνητό της, είναι καφρίλα. Και ναι, έχω γίνει μάρτυρας και συμμετέχοντας (στο πρώτο με τα λουκανικοπιτάκια, αλλά ευτυχώς ήταν one time thing). Ζητώ συγγνώμη μετά από χρόνια.

 

-το σχόλασμα του πάρτυ: πάλι χαιρετούρες, γκρίνια στη μάνα μπας και κάτσουμε λίγο παραπάνω, αλλά τελικά αργά ή γρήγορα παίρναμε το δρόμο της επιστροφής... Στην έξοδο, οι πιο γαλαντόμοι διοργανωτές, μας έδιναν ένα δωράκι. Δεν ήταν καθιερωμένο στα πάρτυ μας, οπότε δε θυμάμαι ακριβώς τι δωράκια έλαβα και πότε.

 

-τα μεθεόρτια: Δευτέρα στο σχολείο, γιατί τα πάρτυ γίνονταν ΣΚ, το κουτσομπολιό πήγαινε γόνατο. Γιατί δεν υπήρχε περίπτωση, κάποια φάση του πάρτυ κάποιος θα την είχε χάσει, οπότε και έπρεπε όλοι να είναι ενήμεροι, είτε για το φλερτάρισμα που έπεσε, είτε για τις "γεωπολιτικές αλλαγές" στις σχέσεις των συμμαθητών με των συμμαθητριών, είτε απλά για τα ευτράπελα του πάρτυ. Το ξενέρωμα ήταν για όποιον δεν κατάφερνε να πάει στο πάρτυ (μου χε τύχει κι αυτό, και ήταν μεγάλη πίκρα), που ήταν αναγκασμένος για τουλάχιστον μια μέρα να υπομένει το μαρτύριο της σταγόνας, με το να του υπενθυμίζουν τι έχασε. Βέβαια, έπρεπε να ξέρει τα τεκταινόμενα, για να καταλάβει γιατί η μια συμμαθήτρια κρατούσε μούτρα στην άλλη για εκείνη τη μέρα (γιατί συνήθως τόσο κράταγαν τα όποια "μούτρα" μας). Φυσικά, στα μεθεόρτια ανήκει και η φασίνα του σπιτιού και οι "θησαυροί" που μπορεί να ανακάλυπταν οι διοργανωτές και η γειτονιά...

 

Δεν ξέρω τι συμπεράσματα βγάζετε από τα παραπάνω, αλλά κατά γενική ομολογία (όχι δική μας, αλλά των γονιών μας tinysmile_tongue_t.png ) δεν είμασταν ζωηρά παιδιά. Αυτό ειδικά με το φαγητό έγινε κανά δυό φορές, εκεί γύρω στην έκτη, αλλά μετά κόπηκε μαχαίρι.

 

Τα πάρτυ της έκτης είχαν σχεδόν πάντα μια στιγμή breakdown, όπου όλοι ή πέφταμε, ή βάζαμε τα κλάματα, λόγω αποχαιρετισμού... Ενώ οι περισσότεροι θα πήγαιναν στο ίδιο γυμνασιολύκειο, κάποιοι (μεταξύ των οποίων κι εγώ) θα πηγαίναμε αλλού, οπότε θα έσπαγε η παρέα. Το μόνο πάρτυ που έκανα στο δημοτικό ήταν στην έκτη, αποχαιρετιστήριο, το προτελευταίο μας πάρτυ. Δεν είχε ευτράπελα, δεν είχε δάκρυα, παρά μόνο γέλιο, πλάκα και χορό. Τελείωνε το δημοτικό, άρχιζε, όμως, το καλοκαίρι. Είχαμε στερέψει από δάκρυα, οπότε το χαμε ρίξει έξω!

 

Τα πιο χαρακτηριστικά πάρτυ τα έκανε μια συμμαθήτριά μου. Είχε γενέθλια σε περίοδο όπου μπορούσαμε να κάτσουμε έξω, οπότε παραδοσιακά τα πάρτυ της γίνονταν σε αυλή. Τα πάρτυ της ήταν ρετρό-καραρετρό, διότι είχαν:

-φωτιστικά κήπου μανιτάρι

-πολυθρόνα/κούνια κήπου

-αποθηκάκι γεμάτο μίκυ μάους των 80's (θυμάμαι είχε και τον στάβλο του Μικρού μου πόνυ), και last but not least

-ένα κάρο ρετρό επιτραπέζια του αδερφού της, όπως το Μυστήρια στο Πεκίνο. (Είχαμε φάει κόλλημα μια χρονιά με το τότε καινούριο επιτραπέζιο abalone)

 

Μετά το δημοτικό, το χάος! Στο γυμνάσιο μόνο μια συμμαθήτρια, που είμασταν μαζί απ' το δημοτικό, είχε διοργανώσει ένα-δυο πάρτυ. Πιο πολύ ήταν ευκαιρία μάζωξης για μουσική/φαϊ/χαβαλέ, και αρκετό φλερτάρισμα tinysmile_twink_t.png Σοφτ πράγματα, όμως.

...πραγματική βουτιά στο παρελθόν!!!

 

Το ''σκοτεινο δωματιο'' πώς παιζόταν;

 

tinysmile_grin_t.png

Share this post


Link to post
Share on other sites

Χαίρομαι! :D 'Ηταν από τις στιγμές που με πιάνει μια αυτόματη γραφή...

 

Το "σκοτεινό δωμάτιο" ήταν στην ουσία κρυφτό δωματίου. Απαραίτητη προϋπόθεση να μην είχε φως απ' έξω, και γενικά το δωμάτιο να είχε όσο το δυνατόν πιο σκοτεινό. Το παιδί που φύλαγε καθόταν έξω από την κλειστή πόρτα του δωματίου. Τα υπόλοιπα προσπαθούσαν, με αναμμένο φως, να κρυφτούν σε διάφορα σημεία του δωματίου (πχ. κάτω απ' το κρεβάτι, μέσα στη ντουλάπα, κάτω από το γραφείο, κάτω από τα σκεπάσματα και πίσω στο κρεβάτι, πίσω από κουρτίνες, πάνω στο γραφείο ή στη βιβλιοθήκη). Βέβαια, υπήρχαν φορές που τα παιδιά μετακινούνταν από θέση σε θέση στο δωμάτιο. Αφού κρύβονταν όλοι, και σβήνανε το φως, φώναζαν στο παιδί να μπει μέσα με κλειστά μάτια. Αφού έμπαινε, μπορούσε να ανοίξει τα μάτια του, αν το δωμάτιο ήταν αρκετά σκοτεινό, και να αρχίσει να ψάχνει. Όποιον έβρισκε πρώτο, έπρεπε να βρει και ποιος ήταν. Αν έβρισκε σωστά ποιος ήταν, τότε άλλαζε αυτός που τα φύλαγε. Αν όχι, ξαναφύλαγε.

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μόνο σε 2 φίλων μου τις γιορτές και τα γεννέθλια πήγαινα.Και όντως το σκοτεινό δωμάτιο το έπαιζαν και ήταν τρομακτικό.Τα φαγητά κλπ που βάλατε στις προηγούμενες σελίδες δεν τα θυμάμαι έτσι με σχέδια,αλλά είχαν τυροπιτάκια,κεφτεδάκια,πορτοκαλάδες,πλαστικά πιατάκια,ποτηράκια κλπ.Όσο για τα δώρα συνήθως παίρναμε μια κούκλα Sindy η Barbie στο κορίτσι,και έναν Action Man στο αγόρι.Εμένα μου έφερναν playmobil συνήθως,αλλά μικρά ή LYRA NEW.

Share this post


Link to post
Share on other sites

 Δεν ξέρω για εσάς, αλλά στη δικιά μας οικογένεια έχουμε ένα κιτρινιασμένο παλιό τετράδιο απο τη δεκαετία του 50 με συνταγές που πέρναγε απο γενιά σε γενιά.Δε θα μπορούσε να λείπει απο μέσα η κατηγορία γλυκά.Σε ένα απο αυτά ήταν και η σπιτική οικογενειακή τούρτα.Μας τη φτιάχναν συχνά κάθε χρόνο στις γιορτές μας σε τέτοιο βαθμό που μαθαίναμε απέξω τα βήματα παρασκευής της.Ακόμα θυμάμαι που μας στέλνανε να αγοράσουμε τα υλικά παρασκευής της, κάποια απο αυτά απο το ζαχαροπλαστείο(αμύγδαλα καρβουνισμένα, μπισκότα σαβουαγιάρ, κερασάκια κ.τ.λ)

Ένα μόνο μένει ακόμα...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ...

588c5790903b44c7c6af5a1aefbfc3a8.gif

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...