Jump to content
Sign in to follow this  
tonytony

Προσωπικές εμπειρίες από αγαπημένους μας ηθοποιούς

Recommended Posts

Γλυκυτατο και συμπαθεστατο το Δεσποινακι. Αμα τυχει ποτε να την ξαναδεις, προσπαθησε το και παλι για συνεντευξη.

Edited by bambinella 100

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εγώ μπορώ να πω λίγα πράγματα... Έχω μοιραστεί ένα ταξί με τον αείμνηστο Σταύρο Παράβα, καθώς πήγαινα σε μία συναυλία στο Θέατρο Βράχων... Ζήτησε αν θα δεχόμουν να τον πάρουμε με το ταξί (είχα ανεβεί πολύ πιο πριν) και δέχτηκα... Δεν μιλούσε πολύ στο δρόμο (είχε ήδη τα προβλήματά του) και κατέβηκε λίγο πριν να φτάσω στο Θέατρο Βράχων... Ο ταξιτζής τον λυπήθηκε... Κι εγώ...

Άλλες εμπειρίες μου: επί τρία ή τέσσερα χρόνια, μου δίδασκε υποκριτική σε ένα ωδείο ο Τέλης Ζώτος, ο οποίος είναι ένας πραγματικός τζέντλεμαν (από όσο ξέρω, ζει ακόμη)… Έμαθα πολλά από αυτόν και επίσης, χάρη σ' αυτόν, ανακάλυψα τη μαγεία του χορού... 

Άλλες εμπειρίες: στην πολυκατοικία μου ζούσαν κατά τη δεκαετία του 90 ο ζεν-πρεμιέ των 80ς Σπύρος Μισθός (τότε ήταν παντρεμένος με την πρώτη του γυναίκα) και η δεύτερη πιο χαρακτηριστική "άσχημη" του παλιού κινηματογράφου (η πρώτη ήταν μακράν η Ταϋγέτη), Αθηνά Μερτύρη (πέθανε το 2007).

Από τους πιο καινούργιους: στο ωδείο που προανέφερα ήμουν συμμαθήτρια στο τραγούδι με την Μαριάννα Μαρτέλη (κατά κόσμον Μαρία Μαυρίκογλου, είναι η "Λίλα" του "Κωνσταντίνου και Ελένης"), η οποία ήταν ακριβώς όπως φαινόταν στην τηλεόραση, ενώ χάρη σε μια άλλη φίλη από το ίδιο ωδείο, είχα γνωρίσει τον Ταξιάρχη Χάνο (ο οποίος έχει πολύ, πολύ πλάκα και αυτοσαρκαζόταν για το όνομά του), τότε ακόμη παντρεμένο με την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου και με την κόρη του (Μαρία Χάνου, η "Βέλη" της "Μουρμούρας") μικρό κοριτσάκι... Υποθέτω βέβαια, ότι μπορώ επίσης να αναφέρω τη Μαρία Κορινθίου (πάλι σε σχολή φωνητικής την είχα πετύχει κι αυτήν, τότε πολύ νεότερη και συμπαθέστατη θα έλεγα) και την Άντα Λιβιτσάνου (τη γνώρισα πριν καμιά δεκαετία μέσω του πρώην αρραβωνιαστικού της, με τον οποίο διατηρώ ακόμη επαφές). Αυτά από μένα (και αν θυμηθώ τίποτε άλλο, θα το γράψω).

 

 

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εμείς συναντήσαμε τον κ. Αντώνη Αντωνίου (τον Μηνά της Μουρμούρας) σε διάδρομο σούπερ μάρκετ. Τα παιδιά μου ξετρελάθηκαν, του ζήτησαν να φωτογραφηθεί μαζί τους, ήταν ευγενέστατος, καθόλου επηρμένος, άψογος κύριος, μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Στο ίδιο σούπερ μάρκετ, παλιότερα, είχαμε δει τον κ. Κώστα Ιντζεγιάν από τους ευτυχισμένους μαζί, περικυκλωμένος από πιτσιρικάδες με καλή διάθεση.

Στο πλοίο, πριν από τέσσερα χρόνια, καθόμασταν δίπλα δίπλα με την κα Βάνα Μπάρμπα. Επίσης, πολύ απλή και προσιτή. Κι άλλη φορά σε πλοίο, στο κατάστημα των δώρων βρέθηκα δίπλα στον κ. Δημοσθένη Παπαδόπουλο, από το λίγο που τον παρατήρησα (όσο πιο διακριτικά γινόταν) είχα την αίσθηση ότι βιαζόταν να φύγει, να μην τον αναγνωρίσουν. Νομίζω, δεν είμαι σίγουρη.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θανάσης Βέγγος: ΛΑΤΡΕΙΑ!! Μια γλύκα! Τον είχα δει σε εκδήλωση που είχε κανει ο Δήμος Πειραιά στον παλιο ατμοηλεκτρικό σταθμό του Νέου Φαλήρου πριν 10 χρονια περιπου, για να τον τιμήσει επειδή ηταν Φαληριώτης κι επειδή ο πατέρας του εργαζόταν στον σταθμό. Αρκετά καταβεβλημένος λόγω ηλικίας, τον υποβασταζαν για να περπατήσει, ηταν παρών με την οικογένεια του, τρομερά ευσυγκίνητος και ευαίσθητος. Όσο ο κόσμος τον πλησίαζε για να του μιλήσει, να τον χαιρετήσει, τόσο εκείνος έκλαιγε κι έλεγε "σας ευχαριστώ για την αγάπη σας, δεν ξέρω αν την αξιζω, δεν έκανα κάτι το σπουδαίο". Παράδειγμα προς μίμηση, σεβασμού κι ταπεινοτητας για ολους τους νέους ηθοποιούς. 

Γιώργος Κωνσταντίνου: Τον περασμενο χειμωνα, ημουν σε ταξί, σταματάμε στο φανάρι κι περνάει μπροστά μας ο Κωνσταντίνου πεζός. Ντερέκι! Τι ύψος έχει αυτός ο άνθρωπος; Αν τώρα -που είναι σε μια ηλικία προχωρημένη- είναι τόσο ψηλός, στα νειατα του ποσο ηταν;; 2 μετρα;; 

Τάσος Κωστής (ο "Φοίβος" του Ρετιρέ): Δεν έχω προσωπική εμπειρία, μεταφέρω εμπειρία φίλης. Τον είχε συναντήσει σε εξωτερικά ιατρεία νοσοκομείου πριν 2 χρόνια περιπου. Ενω θα μπορουσε να "χρησιμοποιησει" την επωνυμια του κι να περασει πρωτος, ηταν τυπικοτατος και περίμενε την σειρα του, τον αριθμό του όπως όλοι. Του πρότειναν καποιοι να περάσει μπροστά κι αρνήθηκε. Ωστόσο -όπως μου είπε η φίλη μου- τυπικος εως απόμακρος με τον κοσμο που του μιλούσε, έδειχνε οτι δεν ήθελε πολλά-πολλα. (Λογικό, ο άνθρωπος θα είχε αγωνία για την υγεια του, τις χαιρετούρες θα κοίταζε;). 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Επανέρχομαι με Αλίκη και Δημήτρη...

Τον Δημήτρη τον έβλεπα  -εφηβη εγώ τότε-  πολύ συχνά στην πλατεία Κοραή του Πειραιά (πλατεια Δημαρχείου) αρχές δεκαετίας του '90, αν κι δεν έμενε στον Πειραιά αλλά στο Χαλάνδρι. Έμπαινε κι έβγαινε συχνα πυκνά στο Δημαρχείο κι σύχναζε στις καφετέριες της πλατείας, παρολο που δεν ηταν πια αντιδήμαρχος Πειραιά γιατί είχε αλλάξει η δημαρχιακή αρχή (σ.σ. Για την ιστορία να πω οτι είχε εκλεγεί πρώτος σε σταυρούς με τον συνδυασμό του τοτε εκλεγέντα δημαρχου Ανδρέα Ανδριανόπουλου το 1987). Ευγενικος πολυ, χαιρετούσε όσους τον πλησιαζαν, δεν απεφευγε κανεναν, αλλά ηταν "βαρύς" με την εννοια οτι δεν ηταν ποτε χαμογελαστός , ηταν λιγομίλητος, σοβαρός κι τυπικός. Οχι απο σνομπισμο ή καλαμι, ήταν φανερό οτι ο άνθρωπος "κουβαλούσε" τα προβλήματα του, κι προβληματα υγειας κι προσωπικά του θέματα. Όταν καθόταν στις καφετέριες, πάντοτε συνοδευόμενος απο 2-3 ατομα, έδειχνε αρκετά μελαγχολικός κι σκεπτικός....Απο το '93-'94, περιπου, δεν τον είδα ποτε ξανά μέχρι που πέθανε...

 

Την Αλίκη, την είχα δει κι στις 2 παραστάσεις της Μελωδίας, με τον Ληναίο τον πρωτο χρονο κι τον Γαλανο τον δεύτερο. Παρότι άρρωστη (όπως είχαν πει οι γιατροί της, πρεπει να ηταν ηδη άρρωστη 2-3 χρόνια πριν την εκδήλωση των συμπτωμάτων) είχε τρομερή ζωντάνια κι ενέργεια πανω στην σκηνή. Δεν ξέρω αν η σκηνή της έδινε ζωτικοτητα  κι στα καμαρίνια κατέρρεε, αλλά φαινόταν σαν να μην έχει απολύτως τίποτα. Η μονη διαφορά που ειχα παρατηρησει, ηταν οτι στο 2ο χρονο ηταν ελαφρως παχουλη στην περιοχή της κοιλιάς, αλλά τελικά το "πάχος" αυτό προφανως θα ηταν πρήξιμο λόγω της ασθένειας...

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τάσος Χαλκιάς (ο Σάκης ο υδραυλικός): Τον είχε γείτονα συγγενής μου στο Χαϊδάρι για ενα διάστημα κι τον είχα γνωρίσει. Έμενε με ενοίκιο (σ.σ. ο Χαλκιάς) κι μετα άλλαξε γειτονιά. Άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Απλός, καλομίλητος, άνετος σαν να σε ξέρει απο καιρό. Του είχα πει πως είχα πάει στο θέατρο κι τον είδα λόγω της σειράς κι το χαιρόταν που ο ρόλος του υδραυλικού είχε απήχηση. Χαμογελαστός, κοινωνικός, θετικές οι εντυπώσεις μου. Η γυναίκα του μικροσκοπική, γύρω στο 1.55, χαμηλών τόνων, αρκετά μαζεμένη κι συνεσταλμένη, θα έλεγα ενα βήμα πίσω από το Χαλκιά κι ας μου επιτραπεί η λέξη "φευγάτη", έδειχνε εύθραστο πλάσμα βυθισμένο σε σκέψεις...

 

Κωνσταντίνα Μιχαήλ (η Λίλη του Σάκη του υδραυλικού): Μεταφέρω εμπειρία φίλου που την είχε συναντήσει καλοκαίρι σε εστιατόριο στην Οία της Σαντορίνης λίγο μετά το τέλος του "Λαβ Σορρυ", περίπου 23-24 χρόνια πριν. Ο φίλος δούλευε εκεί. Ηταν με 2 φίλες της, η μια εκ των οποίων με αγορίστικο κούρεμα (του είχε κανει εντύπωση το extreme κούρεμα της φίλης :D). Καθισμένες σε απόμερο τραπέζι, δεν αποχωρίστηκε τα γυαλιά ήλιου της που φορούσε συνεχώς, αρκετά αμήχανη σαν να κρυβόταν κι γενικά  -όπως μου ειπε-  έδειχνε άτομο ιδιαίτερα φοβισμένο που προσπαθούσε να αποφύγει την αναγνωρισιμότητα. Πήραν πρωινό κι έφυγαν όσο πιο γρήγορα γίνεται. 

 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πριν 5-6 χρόνια είχα συναντήσει σε λεωφορείο του ΟΑΣΘ τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Ψηλός με βαμμένο μαλλί. Κρατιόταν από το χερούλι του λεωφορείου και μιλούσε συνεχώς στο κινητό με άγχος θα έλεγα. Το 2011 η θεία της γυναίκας μου μας κάλεσε στο εξοχικό της στη Χαλκιδική. Στην παρέα έφερε και την Ισαβέλλα Βλασιάδου με την οικογένειά της. Η Ισαβέλλα είναι προσιτή, χαμογελαστή και πρόσχαρη. Πολύ καλή και αυτή και ο σύζυγός της για παρέα. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λένε οτι οι κωμικοί ηθοποιοί στην προσωπική τους ζωή είναι άτομα μελαγχολικά κι κλειστά. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό για ολους,  πάντως η εικόνα που αποκόμισα απο 3 μεγάλους μας κωμικούς απέχει αρκετα απο την μπριόζα κι κεφάτη παρουσία που έβγαζαν προς τα έξω.

Νίκος Ρίζος:Τον είδα μια και μοναδική φορά, αρχές δεκαετίας του '90 σε μια επιθεώρηση στο Δημ.Θέατρο Πειραία. Το μονο που θυμάμαι απο την εν λόγω παράσταση ειναι ο ρόλος του στο νούμερο του, που έκανε ενα σείχη. Ευγενικός μεν αλλά "βαρύς", δλδ λιγομίλητος, τυπικός, πολύ σοβαρός. Τον περίμενα όπως στις ταινίες του, πειραχτήρι, έτοιμος να πετάξει το αστείο, να σου κανει πλάκα. Δεν ήταν έτσι...

Στάθης Ψάλτης: Τον είχα δει στο Δελφινάριο σε καλοκαιρινή επιθεώρηση πριν 15 περίπου χρόνια. Μαζί του έπαιζαν ο Κώστας Ευριπιωτης, ο Βουτσάς. Δεν ηταν βαρύς όπως ο Ρίζος, αλλά δεν ηταν κι εξω καρδιά όπως τον φανταζομουν. Πιο πολύ μελαγχολικό θα τον χαρακτηριζα, έβγαζε το βλέμμα του μια αδιόρατη θλίψη, αλλά τρομερά ευγενεστατος και κύριος!

Κώστας Βουτσάς: Θα συμφώνησω με τους προλαλήσαντες, ουτε κρύο ουτε ζέστη. Τον έχω δει αρκετές φορες σε παραστάσεις. Αλλες φορες ηταν πιο ομιλητικός  με τον κόσμο στα καμαρινια, αλλες όχι. Απο οτι έχω καταλάβει είναι μαλλον ανάλογα την κατάσταση στην οποία θα τον πετύχεις, αν έχει διάθεση να μιλήσει θα το κανει, αν δεν έχει απλα κλείνουν την πόρτα του καμαρινιου -οπως προαναφερθηκε σε προηγουμενα posts- οτι δήθεν δεν ειναι μεσα κι λείπει κι τέλος. 

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 6/7/2019 at 9:42 ΜΜ, hannele said:

Θανάσης Βέγγος: ΛΑΤΡΕΙΑ!! Μια γλύκα! Τον είχα δει σε εκδήλωση που είχε κανει ο Δήμος Πειραιά στον παλιο ατμοηλεκτρικό σταθμό του Νέου Φαλήρου πριν 10 χρονια περιπου, για να τον τιμήσει επειδή ηταν Φαληριώτης κι επειδή ο πατέρας του εργαζόταν στον σταθμό. Αρκετά καταβεβλημένος λόγω ηλικίας, τον υποβασταζαν για να περπατήσει, ηταν παρών με την οικογένεια του, τρομερά ευσυγκίνητος και ευαίσθητος. Όσο ο κόσμος τον πλησίαζε για να του μιλήσει, να τον χαιρετήσει, τόσο εκείνος έκλαιγε κι έλεγε "σας ευχαριστώ για την αγάπη σας, δεν ξέρω αν την αξιζω, δεν έκανα κάτι το σπουδαίο". Παράδειγμα προς μίμηση, σεβασμού κι ταπεινοτητας για ολους τους νέους ηθοποιούς.

Δυστυχώς δεν είχε τύχει ποτέ να τον δω από κοντά σε παράσταση, αλλά έχω ακούσει ότι έζησε στιγμές λατρείας από τον κόσμο στο παρελθόν. Νομίζω ότι η μορφή του βγάζει κάτι το τρομερά οικείο και προσιτό, χωρίς να είναι επιτηδευμένο.

Μου έχουν πει πάντως ότι αν κάποιοι σημερινοί ηθοποιοί νιώθουν "σταρ", δεν έχουν βιώσει την λατρεία που γνώρισε ο Βέγγος.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Επίσης έχω πετύχει τον Σπύρο Μεριανό στο αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης όπως και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Ο μεν Μεριανός καθόταν λίγο ανήσυχος περιμένοντας την ανακοίνωση της πτήσης του. Δεν φαινόταν και στα καλύτερά του. Ο δε Αλκίνοος μιλούσε, προφανώς, με έναν άλλο Κύπριο στην τοπική διάλεκτο και φυσικά δυσκολα ξεκαθάριζες τι έλεγε. Κύριος όμως, έδωσε προτεραιότητα στην πύλη αναχώρησης σε μια κυρία με παιδάκι.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...