Jump to content
Sign in to follow this  
karapiperim

ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Recommended Posts

 

Την ιδέα για το θέμα μου την έδωσε μια περιπλάνηση στη σελίδα της Φίνος Φιλμ

 
Οι κριτικοί του κινηματογράφου αποτελούν μια ξεχωριστή σελίδα και παράμετρο της εποχής της άνθισης του ελληνικού σινεμά. Πολλοί εξ αυτών ήταν διανοούμενοι, συγγραφείς και οι ίδιοι και άνθρωποι του πνεύματος. 
Κριτικές που σήμερα ξαφνιάζουν - αφού μιλάμε για αγαπημένες ταινίες και πλέον κλασικές- , άλλες σκληρές, άλλες υπερβολικές, άλλες λογικές. 
Ας εξερευνήσουμε λοιπόν πως υποδέχθηκαν οι κριτικοί της εποχής αγαπημένες ή και όχι ελληνικές ταινίες.
 
Το θέμα είναι ιδιαίτερο και αρκετά δύσκολο γι'αυτό για τον εμπλουτισμό του παρακαλώ όλους τους φίλους που έχουν αρχείο να ψαχτούν και να προσθέσουν. Πιστεύω μπορούν να βγουν ωραίες συζητήσεις.
 
 
Η πρώτη κριτική που θα ανεβάσω είναι για μια απο τις αγαπημένες ταινίες του φόρουμ, τον Εφιάλτη, του Ερρίκου Ανδρέου. Την αντιγράφω από απόκομμα εφημερίδας που είναι δημοσιευμένο στο http://www.nikolinakos.com/                     .
Δυστυχώς δεν διακρίνεται  συντάκτης ή έντυπο. 
 
" Πολλές αναφομοίωτες επιδράσεις χαρακτηρίζουν την πρώτη αυτή ταινία του Ερρίκου Ανδρέου. Κατ' αρχήν υπάρχει πολύς Χίτσκοκ. Ύστερα έντονη επίδραση αγγλικών αστυνομικών ταινιών και γαλλικών ψυχολογικών δραμάτων ατμόσφαιρας. Ο νεαρότατος σκηνοθέτης του " Εφιάλτη" βρίσκεται στην περίοδο που δεν έχει ακόμη αφομοιώσει αισθητικά και πλαστικά ότι του προκάλεσε κάποια συγκίνηση. 
Ωστόσο, πέρα απο τις αδυναμίες του, πέρα απ' την 'φιλολογικότητα' στην κινηματογραφική αφήγηση υπάρχει ένας σκηνοθέτης προικισμένος με αναμφισβήτητο ταλέντο και με θετικές γνώσεις της κινηματογραφικής τέχνης. Ο 'Εφιάλτης' σαν ντεκουπάρισμα πλάνων, σαν τεχνική επεξεργασία και σαν ατμόσφαιρα, είναι απ' τις αρτιότερες ελληνικές ταινίες που είδαμε ως τώρα. Σ' αυτή συντελεί πολύ και η υποδειγματική, η άψογη φωτογραφία του Αριστείδη Καρύδη. 
Ο κινηματογραφικότατος Μιχάλης Νικολινάκος πραγματοποιεί την πιο ενδιαφέρουσα εμφάνιση του, ενώ η Βούλα Χαριλάου αποδεικνύει οτι είναι προικισμένη με αναμφισβήτητο κινηματογραφικό ταλέντο και με πολλή ευαισθησία. Απ' τους άλλους ηθοποιούς αναφέρουμε την επιβλητική παρουσία της Αθηνάς Μιχαηλίδου και τη γοητευτική εμφάνιση της Ντέπη Μαρτίνι. Θετική η μουσική συμβολή του Μίμη Πλέσσα στο γενικό αγαθό αποτέλεσμα."
 
 
 
Ο Βίων Παπαμιχάλης έγραφε την ίδια εποχή για τον Ατσίδα του Δαλιανίδη:
 
"Στα γνώριμα πλαίσια κινείται η καινούρια κωμωδία της Φίνος Φιλμ, ο Ατσίδας που εσκηνοθέτησε ο Γιάννης Νταλ.
Πρωταγωνιστούν ο Ντίνος Ηλιόπουλος, πάντα φίνος και χαριτωμένος σ'οτιδήποτε κι αν κάνει, ο παντελής Ζερβός, η Ζωή Λάσκαρη και ο Θανάσης Βέγγος"
 
 
 
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τι κι αν έφτασαν ως τα Όσκαρ; 

Ο Ζορμπάς και το Χώμα που βάφτηκε κόκκινο δεν έτυχαν της πιο θερμής υποδοχής από κάποιους Έλληνες κριτικούς -όχι πάντως από όλους-

 

Zorba the Greek
Κριτική του Δημήτρη Ψαθά για τα ΝΕΑ, 29/3/1965
 
"Ζορμπάς ο Τούρκος"
 
Αν ήμουν ξένος κι έβλεπα αυτήν την ταινία για τους άνδρες της Ελλάδας, θα σχημάτιζα τη γνώμη πως είναι ποταποί και άνανδροι, για τις γυναίκες δε πως είναι ελεεινές και ψεύτρες. Ο κινηματογράφος δε μπορεί, αδυνατεί να δώσει το κείμενο του Καζαντζάκη. Έδωσε μόνο τις εντυπωσιακές σκηνές και χάρη στο σκηνοθέτη μάλιστα με τρόπο μεγαλειώδη και συγκλονιστικό. 
Αυτές δηλαδή που κατεξευτελίζουν τον Έλληνα και την Ελλάδα, αυτές μονάχα εντυπωσιάζουν και συγκλονίζουν τον θεατή. Πολύ περισσότερο γιατί η ταινία ως ταινία είναι καλή. Καταπληκτικός ο Άντονι Κουίν, συγκλονιστικός σκηνοθέτης ο Κακογιάννης, ο μοναδικός μας σε διεθνές πεδίο, υπέροχη και ασύγκριτη νεαρή χήρα η Ειρήνη Παπά, καλή η Κέντροβα, ο Φούντας και οι άλλοι. 
Όλοι αυτοί όμως βρέθηκαν να συνεργούν με το ταλέντο τους, αθέλητα βέβαια, σ' ένα σωστό έγκλημα κατά του τόπου μας. Ο ξένος θεατής μοιραία θα συμπεράνει πως έχουν δίκιο οι Τούρκοι, αφού μονάχοι τους οι Έλληνες μας δείχνουν ποιοι είναι
 
 
 
 
Το χώμα βάφτηκε κόκκινο
Κριτική του Βασίλη Ραφαηλίδη  στη Δημοκρατική Αλλαγή,1965
 
Το χώμα βάφτηκε κόκκινο λοιπόν, και τα άλογα....πράσινα!
 
Ο ελληνικός κινηματογράφος μας συνήθισε πια στις ουρανομήκεις ανοησίες,αλλά, τουλάχιστον, εκ των προτέρων ξέρουμε το εκάστοτε μέγεθος της ανοησίας και, το σπουδαιότερο, περισσότερο από εμάς την ξέρουν οι ίδιοι οι 'κατασκευαστές', οι οποίοι εν γνώσει τους πλασάρουν σκαρτο 'εμπόρευμα'. 
Τα πράγματα όμως αποκτούν μια χροιά ιλαροτραγική, όταν οι 'κατασκευαστές' δεν έχουν ίχνος επίγνωσης για το τι λένε και κάνουν. Με άλλα λόγια όταν ξεκινούν με προθέσεις (;) κατασκευής 'αριστουργημάτων", σαν το προκείμενο. 
Θα θέλαμε λοιπόν να ρωτήσουμε αυτούς που είχαν τη φαεινή ιδέα να καπηλευτούν τον αγώνα των Θεσσαλών αγροτών για το μοίρασμα της γης, αν βασάνισαν λιγάκι το μυαλουδάκι τους προτού αναλάβουν 'έργον'.
Το υποδειγματικά βλακώδες σενάριο ξεκινάει απο ένα θέμα καυτό, για να καταλήξει προτού καν αρχίσει, σε μια ιστορία οικογενειακής διαμάχης, όπου ο 'καλός' κι ο 'κακός' υιός παίζουν γροθιές στους βάλτους, σε στυλ καουμπόικης ταινίας,αγαπούν την ίδια γυναικα σε στυλ δανέζικου κοσμικού δράματος και φιλιώνουν την τελευταία στιγμή στο χείλος (κυριολεκτικά) του γκρεμού όπως ακριβώς στη μακάρια εποχή του Επίθεση κατά της ιεραποστολής στην Κίνα ( το έχουν δει άραγε οι κ.κ. σκηνοθέτης και σεναρίστας;)
Ενδιάμεσα απαγάγουν αρχηγίνες και αναπαριστούν με λεπτομέρειες την ευαγγελική παραβολή του ασώτου, ενώ δίπλα τους ένα πωρωμένο αγοροκόριτσο ξεγυμνώνεται με απίθανη ευκολία στους αχερώνες, στα λιβάδια και (μειδιάστε παρακαλώ) σε μπανιέρες -  βαρέλια, όπως ακριβώς στα γουέστερν.
Θέλετε κι άλλα ευτράπελα; Ιδού!
Οι αγρότες θερίζουν τραγουδώντας μια σαχλή μελωδία σε άψογο χορωδιακό στυλ αλά Καβαλερία Ρουστικάνα, ο κακός βγάζει λόγο απο... σέλας αλόγου και ο καλός με δεύτερο 'ανθρωπιστικό' λόγο κανοναρχεί σε ύφος Μαρκαντωνίου ( ταλαίπωρε Σαίξπηρ!)
Και το ηθικό δίδαγμα: Επανάσταση σημαίνει αίμα.
Οι αγρότες έχουν μεν δικαίωμα να διεκδικήσουν μια θέση στον ήλιο, αλλά προσοχή στα αίματα.
Προτιμότερη θα ήταν μια συμβιβαστική λύση και μια αρμονική συνεργασία ανάμεσα στους κολίγους και τους φεουδάρχες.
'Οταν μάλιστα ο φεουδάρχης τυχαίνει να είναι ελαφρώς ανθρωπιστής και ιδεολόγος, όλα πάνε καλά στον καλύτερο των κόσμων, τη στιγμή μάλιστα που δέχεται να παντρευτεί την 'αρχηγίνα'.
Ω, της μωρίας! Δεν πρόκειται πια για 'λάθος', αλλά για καθαρή και σκέτη κακοήθεια.
Γιατί είναι αδύνατο να συλλάβουμε την ύπαρξη άγνοιας τέτοιου μεγέθους σ οτι αφορά την ιστορική στιγμή στην οποία αναφέρεται η 'ιστορία', στην ερμηνεία αυτής της ιστορίας, στο χώρο που τοποθετείται κλπ.
Αν η ταινία ήταν φτιαγμένη με κάποιο, έστω και στοιχειώδες γούστο,θα μπορούσαμε να την τοποθετήσουμε οπουδήποτε αλλού, εκτός απο τη Θεσσαλία, ακόμα και στο Τέξας. 
Έτσι που είναι, μόνο σαν εξωφρενικό δειγματολόγιο 'στυλ' και εποχών μπορεί να θεωρηθεί.
Οι πρωταγωνιστές μιλούν 'αθηναίικα', προσαρμορσμένα σε ύφος Περεσιάδη, οι κομπάρσοι 'θεσσαλικά', οι πάντες είναι ντυμένοι μ' όλη την ποικιλία που μπορεί να προσφέρει ένα εθνολογικό μουσείο κλπ.
Το πιο διασκεδαστικό όμως είναι η τερατώδης σαλάτα κινηματογραφικών ειδών: απο το γουέστερν,περνάμε στο δράμα, από το δράμα στην ιστορική περιπέτεια,απ' αυτήν στο μιούζικαλ,απ' το μιούζικαλ στο ψυχολογικό (;) δράμα κι από κει στο πολιτικό δράμα.
Μόνο η τραγωδία γλιτώνει. Αυτή όμως παίχτηκε πίσω απ' την κάμερα, στους εγκεφάλους των ανυποψίαστων 'επιχειρηματιών'.
 
 

( Κάποιος πολύ μερακλής οπωσδήποτε έφτιαξε βιντεάκι την κριτική του Ραφαηλίδη και την ανέβασε στο ΥΤ με τη μουσική του ροζ πάνθηρα!!  Αφήνω εδώ το σύνδεσμο για όποιον ενδιαφέρεται )

 

 
 
 
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μα του Ψαθά η κριτική ήταν "καλή" με την έννοια ότι αναγνώριζε πως η ταινία ήταν εξαιρετική ως ταινία. Διαφωνούσε με το πώς παρουσίαζε τους "Έλληνες" γενικά (έστω κι αν οι διάφορες περιοχές της Ελλάδας είχαν διαφορετικά ήθη κι έθιμα, και η ταινία όπως και το βιβλίο αναφέρεται στην προπολεμική Κρήτη ειδικά). Μα παρόλο που συμφωνώ με τον Δ.Ψ. ότι η ταινία δεν μπορούσε να αποδώσει πλήρως το βιβλίο και έμεινε σε επιφανειακή διήγηση γεγονότων (πρόβλημα γενικό σε κινηματογραφικές αποδόσεις σπουδαίων μυθιστορημάτων έτσι κι αλλιώς), ούτε το βιβλίο παρουσίαζε τους χωριανούς σε πολύ καλό φως, και απ' όσο ξέρω είχαν υπάρξει πολλές αντιδράσεις από τοπικιστές Κρητικούς της εποχής (οι Κρητικοί που ήταν κριτικοί μου φέρνουν στο νου τη "Μήδεια" του Μποστ - άσχετο :) ). Αλλά την εποχή που έγραφε την κριτική αυτή ο Ψαθάς ο Καζαντζάκης ήταν πια καθαγιασμένος και ιδιαίτερα στους μη-δεξιούς κύκλους, οπότε το βιβλίο ήταν υπεράνω κριτικής. Άλλωστε ο Ζορμπάς-βιβλίο έγινε παγκόσμια γνωστό στο ευρύτερο κοινό μετά την ταινία, κι έτσι μπορεί κανείς να πει ότι το ελληνικό βιβλίο ήταν "μεταξύ μας" και δεν πείραζε τόσο, ενώ η ταινία έδειξε τις μπομπές μας στους ξένους και μας "ξεφτίλισε" διεθνώς. Βάλαμε και λίγο Τούρκους μέσα (που κολλάγανε εκεί μέσα? Αλλά ο Ψαθάς ήταν Μικρασιατικής καταγωγής, απ' όσο θυμάμαι, και σίγουρα πολύ αντι-τούρκος, και το 1965 λόγω Κύπρου και Πόλης ήταν και οξυμμένα τα πνεύματα. Το εθνικό μας κόμπλεξ "τι θα πουν οι ξένοι" ή "μας εκθέτει διεθνώς" ζει και βασιλεύει άλλωστε.

Η κριτική του Ραφαηλίδη έχει κοινό με αυτήν του Ψαθά το ότι είναι "πολιτικές". Μπορεί βεβαίως να έχει και συγκεκριμένες "καλλιτεχνικές" ενστάσεις (δεν την έχω δει κι έτσι δεν έχω γνώμη για το αν είναι βάσιμες), αλλά ένας κριτικός που θα συμφωνούσε με το πολιτικό μήνυμα της ταινίας θα αγνοούσε αυτά τα σημεία και θα τόνιζε άλλα θετικά. Και πολιτικό μήνυμα είχε η ταινία (από αυτά που διαβάζω εδώ) ακόμη κι αν δεν ήταν αυτός ο σκοπός του σκηνοθέτη της. Όπως είχαν ας πούμε το "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια" (με την οποία μοιάζει να έχει πολλά κοινά!)  και, πολύ πιο ανοιχτά, το "Ξύπνα Βασίλη". Έτσι δεν είναι καλλιτεχνική κριτική αλλά πολιτική, και οι καλλιτεχνικές διαφωνίες είναι απλώς πυρομαχικά. Σημειωτέον, δεν διαφωνώ με αυτή την αντιμετώπιση ταινιών ή βιβλίων, αρκεί βεβαίως τα επιχειρήματα να βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία των κρινόμενων έργων και όχι σε υποθέσεις ή σε επιλεκτική απομόνωση στοιχείων που διαστρεβλώνουν τι πραγματικά δείχνουν / λένε.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μια κι έπαιξε αυτές τις μέρες στην ελληνική Τιβι περιμένω  να διαβάσω και τις τότε κριτικές:gyros: ορισμένων για την ΄"Στέλλα" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

@elephadas

Δεν ανεβαζω μόνο κακές κριτικές αλλά ότι βρίσκω. Αν έχει βέβαια κ το απαραίτητο " ζουμί" ακόμη καλύτερα.

Νομίζω ο Καζαντζάκης δεν είχε το 65 την καθιέρωση που έχει σήμερα. 

Προσωπικά να πω την αμαρτία μου - και μη βγει παραεξω- δε μ αρέσει ο Καζαντζάκης. Έγραφε κάπως δημοσιογραφικά και για μένα δεν είχε την εσωτερικότητα των μεγάλων συγγραφέων πχ του Τολστόι. Πολλά λόγια για απλά πράγματα. Πω πω θα με πάρετε για ψώνιο...Παρά ταύτα την ταινία τη βρίσκω καλή. 

Πιο πολύ την κριτική την διάλεξα ανάμεσα σε άλλες επειδή ήταν του γνωστού σε όλους μας Ψαθά. 

@Nemo

Απ ότι θυμάμαι η πλειοψηφία των κριτικών έγραψε θριάμβους για τη Στέλλα. Κάτι πρέπει να έχω. Θα γράψω. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αν βρεις πουθενά την κριτική του Ψαθά το 1963 για τη "Σιωπή" του Μπέργκμαν θα σε παρακαλούσα να τη βάλεις εδώ κι ας μην αναφέρεται σε ελληνική ταινία :)  Την είχα διαβάσει τη δεκαετία του 70, όταν είχα δει την ταινία που τότε πια είχα πάψει να θεωρείται τολμηρή και σκανδαλιστική, αλλά στην εποχή της είχε κάνει πάταγο λόγω κάποιων ερωτικών σκηνών, τελείως δευτερευουσών μεν, αλλά οι οποίες είχαν συγκεντρώσει το ενδιαφέρον του γενικού κοινού και τα πυρά συντηρητικών κριτικών. Ο Ψαθάς, που ήταν πολύ πουριτανός, την είχε θάψει, αλλά τότε που την διάβασα την κριτική φαινόταν πια αστεία. Αλλά δεν τη θυμάμαι.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Nemo κριτικές της " Στέλλας" απο το βιβλίο του Μ. Κακογιάννη

 

 

Ροζίτα Σώκου: 

Η Στέλλα για την ελληνική κινηματογραφία είναι αφορμή δικαιολογημένης περηφάνειας κι έχει τονώσει το ηθικό όχι μόνο όσων ασχολούνται με τον κινηματογράφο αλλά και του κοινού που παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον την περιπέτεια δύο Ελλήνων και μιας ταινίας στη ζούγκλα του διεθνούς κινηματογραφικού εμποροπαζαρου που είναι το Φεστιβάλ των Καννών, γιατί εκεί πέρασε η Στέλλα το βάπτισμα του πυρός.
Την άνοιξη του '55 περίπου ένα μήνα πριν από την έναρξη του Φεστιβάλ, μια μικρή ομάδα ανθρώπων στην Αθήνα βγαίνουν από τη δοκιμαστική προβολή της Στέλλας, της καινούργιας ελληνικής ταινίας που θα αποτελέσει την επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στη διεθνή αυτή κινηματογραφική επίδειξη. Για πρώτη φορά η συγκίνηση είναι φανερή ενώ ο ενθουσιασμός δεν έχει ψεύτικους τόνους. Η Στέλλα άρεσε και ελπίζουμε πως θα αρέσει και εκεί.
 
Ελένη Βλάχου:
 
Είναι αλήθεια ότι είχε αναλαμπές τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος και μερικοί σκηνοθέτες, ο Γ. Τζαβέλλας, ο Ν. Κούνδουρος, ο Μ. Κακογιάννης, ξεκίνησαν να τον οδηγήσουν στο σωστό δρόμο μακριά από όλα τα δακρυβρεχτα δράματα με τις ανύπαντρες μητέρες που κατόρθωναν να συγκεντρώσουν απίθανες ποσότητες σαχλας, αγουστιας, προστυχιας και ανοησιας. Και η Στέλλα, θερμή ταινία και συναρπαστική σχεδόν, μας φέρνει σε ωριμότητα καλοκαιριού διότι έχει παλμό, ζωντάνια, κέφι και πιστευτές ερωτικές και δραματικές συγκρούσεις. Δεν είναι έργο με απαιτήσεις ανωτέρας τέχνης, νεορεαλιστικης ή υπερσύγχρονης ή οπωσδήποτε αλλιώς βαφτισμενης, είναι ένα καλοφτιαγμένο μελόδραμα που διηγείται με ευφυΐα και αίσθημα την ιστορία μιας ατιθασης, υπερήφανης και αρκετά άτακτης κοπέλας, της Στέλλας, που ζητεί να συνδυάσει τον έρωτα και την ελευθερία και να βρει μια ευτυχία χωρίς δεσμούς.
 
Νέστορας Μάτσας: 
 
Χρωστάμε ένα είδος ευγνωμοσύνης στη Στέλλα, το πρώτο ελληνικό φιλμ που συζητήθηκε σοβαρά στο εξωτερικό, αποκαλύπτοντας σε ένα ευρύτερο και πολύ δύσκολο κοινό ότι υπάρχει στην Ελλάδα κάποια σοβαρή κινηματογραφική κίνηση εντελώς διαφορετική από αυτή που ήξεραν ως τώρα. 
Μ αυτή λοιπόν τη βασική προϋπόθεση πρέπει να δούμε τη Στέλλα, που σέρνοντας πίσω της ένα διαφημιστικό θρύλο δυσανάλογο προς την πραγματική της αξία, προβάλλεται αυτή την εβδομάδα στους περισσότερους αθηναϊκούς κινηματογράφους.
 
Και τέλος, ο πρύτανης τότε των καλλιτεχνικών συντακτών, Αχιλλέας Μαμακης, έγραφε στο Έθνος, στις 22/11/55:
 
Τέσσερις κινηματογράφοι προβάλλουν από χθες τη Στέλλα, τη δεύτερη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη και την πρώτη της Μελίνας Μερκούρη.
Πρέπει να πω απεριφραστως από την πρώτη στιγμή: 
Η Στέλλα είναι η καλύτερη μέχρι τώρα επίτευξη του ελληνικού κινηματογράφου, η καλύτερη ταινία της εγχώριας παραγωγής, όχι διότι προεβληθη εις τις Κάννες και έκανε και εκεί εντύπωση και έδωσε αφορμή να γίνει ευμενεστατος λόγος για ελληνική ταινία στο εξωτερικό. Βέβαια αυτό δεν είναι λίγο, απεναντίας είναι σημαντικό. Όμως οι ξένοι μπορούν να κατανοούν την ποιότητα της και να μιλούν με ενθουσιασμό για τη Μελίνα, δεν έχουν εντούτοις τη δυνατότητα να την αξιολογούν συγκριτικά. Εδώ όμως, στον τόπο μας, μπορούμε να αποδώσουμε αυτό το ιδιαίτερο ευσημο εις τον Κακογιάννη, έναν πραγματικό σκηνοθέτη του κινηματογράφου που μόνο ο Τζαβέλλας μπορεί να του παραταχθεί ως ουσιαστικός αντίπαλος απ όλη την άλλη χορεία των ημι- σκηνοθετων, των ερασιτεχνών που ταλαιπωρούν το ελληνικό στούντιο. 
Ο Κακογιάννης λοιπόν, παίρνοντας για βάση ένα απαικτο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, έφτιαξε ένα αρκετά καλό σενάριο, σενάριο που για πρώτη φορά σε ελληνικό φιλμ επιχειρεί όχι απλώς να πει μια ιστορία με εικόνες αλλά να δώσει μια ψυχογραφια, να ζωντανέψει ένα χαρακτήρα, να παρουσιάσει έναν τύπο. 
 
( Της Ροζίτας φαίνεται πως εκείνη την εποχή της άρεσε η Μερκούρη...)
 
Θα έχω κατά νου, έκανα και μια πρόχειρη έρευνα μήπως βρω κάποια απάντηση στην κριτική του Ψαθά, αλλά το θεωρώ δύσκολο. 
Δυστυχώς οι μεγάλες μας εφημερίδες παρότι πρέπει να έχουν ψηφιοποιήσει το αρχείο τους ( και ακόμα και στις περιπτώσεις που έχει παρέλθει η πεντηκονταετία για τα πνευματικά δικαιώματα) δεν τα έχουν ανοιχτά στο ίντερνετ. Οι εξαιρέσεις είναι δυστυχώς ελάχιστες. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Χμμμ... κι εγώ έχω διαβάσει ότι κάποιοι κριτικοί είχαν θάψει τη Στέλλα τότε και είχα διαβάσει και αποσπάσματα, αλλά δεν θυμάμαι ονόματα. Ωστόσο και μερικά από τα πιο πάνω είναι λίγο σφάξιμο με το βαμβάκι, ας πούμε της Βλάχου " Δεν είναι έργο με απαιτήσεις ανωτέρας τέχνης, νεορεαλιστικης ή υπερσύγχρονης ή οπωσδήποτε αλλιώς βαφτισμενης, είναι ένα καλοφτιαγμένο μελόδραμα", λες και τι "Στέλλα" τί "Αγνή του λιμανιού" (στο κάτω κάτω και τα δυο είχαν μουσική Χατζιδάκι και σπουδαίους ηθοποιούς), και ο Μάτσας γράφει "σέρνοντας πίσω της ένα διαφημιστικό θρύλο δυσανάλογο προς την πραγματική της αξία". Ουσιαστικά λένε και οι δύο "δεν είναι δα και καμιά σπουδαία ταινία, αλλά σε σύγκριση με τα σκουπίδια που φτιάχνουν οι άλλοι είναι καλή". Η Σώκου στο απόσπασμα αυτό τουλάχιστον δεν λέει τίποτε για την ταινία, απλώς είναι εθνικώς υπερήφανη που μια ελληνική ταινία διακρίθηκε (*). Μόνο ο Μαμάκης γράφει ξεκάθαρα επαινετικά λόγια.

(*) Η εκνευριστική νεοελληνική ξενομανία για την οποία έχω γκρινιάξει κι άλλες φορές, είτε είναι για κάτι θετικό ("Μας κάνει υπερήφανους", λες και είναι συλλογικό κατόρθωμα κι όχι δημιούργημα των συντελεστών του) είτε αρνητικό ("μας εκθέτει διεθνώς")

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κριτικές για τις ταινίες:

- Αιχμάλωτοι του πεπρωμένου

- Να ζει κανείς ή να μη ζει

- Γαβριέλλα η αμαρτωλή της Αθήνας

(δυστυχώς ανυπόγραφες)

 

ΟΙ ΤΑΙΝΊΕΣ ΠΟΥ ΕΙΔΑΜΕ:

 
Στροφή 180 μοιρών στα δακρυβρεχτα θέματα του κινηματογράφου μας γίνεται με την ταινία " Η Ξανθούλα" εμπνευσμένη από το πασίγνωστο ποιήμα του Σολωμού που προβάλλεται με τον πιο εμπορικό τίτλο " Αιχμάλωτοι του πεπρωμένου". 
Το σενάριο γεμάτο συγκίνηση, ποίηση κι ευαισθησία κατακτά το θεατή και πολλά μαντηλάκια φέρνουν στα μάτια τους οι ευαίσθητες υπάρξεις. 
Ο σκηνοθέτης και παραγωγός Στ. Τατασόπουλος έδωσε τον καλύτερο εαυτό του, ενώ ο Μάνος Κατράκης, η Μιράντα, ο Χρ. Νέζερ κι ο Μορίδης δημιουργούν συγκλονιστικές ερμηνείες.
Χαριτωμένη και απαλή η Άννα Ιασωνίδου ως Ξανθούλα κι εξαίρετος ο Μπριόλας στον καλύτερο ρόλο του. 
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για τη μουσική του Γ. Μαλλιδη.
Ταινία με πολιτισμό, με ανθρωπιά που γράφεται στο ενεργητικό του κινηματογράφου μας 
 
 
" Να ζει κανείς ή να μη ζει" λέγεται η άλλη ταινία της εβδομάδας, παραγωγή της εταιρείας "Λαζαρίδη κλπ". 
Εδώ υπάρχει ένα "Γιατί".
Εξηγουμεθα:
Κομεντί πολιτισμένη, φίνα, η καλύτερη ταινία μετά τον " άνθρωπο για όλες τις δουλειές" της παραγωγού εταιρείας, με θαυμάσιο παίξιμο από τους Κωνσταντάρα, Ηλιόπουλο, με κομψή και ραφινάτη την Μηνιάτη, με δημιουργική τη Ρίτα Μουσούρη. 
Όλοι αυτοί συνέθεσαν ένα λαμπρό αποτέλεσμα και ξαφνικά......
Την καλή εντύπωση που διαδέχεται πικρία για την ανίερη, την παράλογη σάτιρα που γίνεται στο πρόσωπο των Εβραίων με το ρόλο που ερμηνεύει ο λαμπρός ηθοποιός κ. Μουστάκας. 
Έξι εκατομμύρια νεκροί, σατιρίζονται με μια ανύπαρκτη, κάκιστη φιγούρα που δεν έχει θέση ούτε στο τελευταίο επαρχιακό μπουλούκι, και λέει ότι " εγώ δεν έγινα σαπούνι γιατί ήμουν αδύνατος" γελοιοποιωντας ψυχές ηρώων.
Όχι κ  Λασκο. Όχι πολύ περισσότερο κ.κ. παραγωγοί. Ούτε οι Εβραίοι ούτε οι Αρμένιοι είναι πια θύματα σάτιρας. Να είσαστε βέβαιοι ότι τα ταμεία δε γεμίζουν έτσι. Κρίμα γιατί μια τόσο όμορφη δουλειά έπεσε σε τόσο χαμηλά επίπεδα. Κρίμα....
 
 
Για την ταινία " Γαβριέλα η αμαρτωλή της Αθήνας" μια λέξη ταιριάζει. " Ντροπή". 
Τι αγωνίζεσθε κύριοι ιδεολόγοι του κινηματογράφου μας, όταν υπάρχουν σκηνοθέτες που γυρίζουν ακόμη τέτοια ανοσιουργηματα; 
Φυσικά για τις ανύπαρκτες φιλοδοξίες και τις κάποτε άλλοτε διατυπωθεισες ικανότητες της κ. Ζετας Αποστόλου ούτε λόγος δε γίνεται πια, πολύ περισσότερο για τα αμφίβολα "προσόντα" του κ Π.Λιαρου.
Τι ήθελε ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς μας σαν τον Ανέστη Βλάχο εκεί μέσα, άγνωστον.
Καημένη έβδομη τέχνη τι τραβάς.....
 
Εμπρός, 12 Μαρτίου 1966

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Χμμμ... για να βάζει τα "προσόντα" του Λιάρου σε εισαγωγικά υποψιάζομαι ότι εννοεί τα προσόντα που θα εννοούσαμε κι εμείς, δεδομένου του τίτλου της ταινίας, αλλα αναρωτιέμαι πώς είναι σε θέση να αποφανθεί ότι είναι αμφίβολα αφού μιλάμε για ταινία κανονική του 1966 όχι τσόντα οπότε πολύ αμφιβάλλω αν τα εξέθετε σε κοινή θέα. Αλλά γιατί "ανύπαρκτες φιλοδοξίες". Το ταλέντο της μπορεί να ήταν ανύπαρκτο, αλλά αν είχε φιλοδοξίες αυτές ήταν υπαρκτότατες έστω και υπερβολικά αισιόδοξες. Τι εννοεί ο κριτικός?

Αναρωτιέμαι τι σχέση είχε η ηρωίδα της ταινίας με την πραγματική Γαβριέλλα (Ουσάκοβα). Ελάχιστη, υποπτεύομαι, εκτός ίσως από το επάγγελμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...