Jump to content
demis

Ο Τροβαδούρος Γιάννης Πουλόπουλος

Recommended Posts

Τις τελευταίες μέρες ακούω και ξανακούω το Ξημερώνει Κυριακή. Εκτός του ότι το θεωρώ το καλύτερο τραγούδι του Πουλόπουλου, πιστεύω ότι θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία ως ποίημα. Αν βγάλει κανείς τη μουσική και τη φωνή, μένει ένα ποίημα. Και μάλιστα μελαγχολικό. Ξεκινάει με το επίθετο "παλιός" αρα νοσταλγία, και συνεχίζει με το "φωνόγραφος", δηλαδή ένα όργανο  τεχνολογίας τουλάχιστον 50+ χρόνων παλαιότερο από τη στιγμή που ηχογραφήθηκε το τραγούδι.............μάλλον μεγαλώνω....

 

Edited by Rygar
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Yπεροχη και μελωδική η φωνη του Γιαννη Πουλοπουλου!! Ένας από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές!!!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Καλησπέρα και από μένα. Εγώ, πάντα ως ανατρεπτική και επαναστάτρια, θα πω ότι ελάχιστοι γνωρίζουν μια άλλη πλευρά του Πουλόπουλου: Κάπου εκεί στη δεκαετία του 70 (στη μεταπολίτευση, εννοείται), ο Πουλόπουλος τραγούδησε τον "Εμιλιάνο Ζαπάτα" του Πάμπλο Νερούδα σε μουσική Γιάννη Γλέζου και απόδοση των στίχων από τον πολύ Λευτέρη Παπαδόπουλο. Εγώ έχω ακόμα αυτόν το δίσκο (τον είχε αγοράσει ο πατέρας μου, στον οποίον -σημειωτέο- ΔΕΝ άρεσε ο Πουλόπουλος). Ας δούμε και αυτή την πλευρά του: 

 

Edited by LadyNaty
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

κι εμένα μου αρέσει πολύ ο Πουλόπουλος... τόσο τρυφερός και ρομαντικός....

το αγαπημένο μου αν και της μάνας μου δεν αρέσει τον θεωρεί γλυκανάλατο και τον έχει βαρεθεί μιας και έχει χιλιακούσει τα τραγούδια του...

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 2/16/2019 at 4:15 PM, LadyNaty said:

Καλησπέρα και από μένα. Εγώ, πάντα ως ανατρεπτική και επαναστάτρια, θα πω ότι ελάχιστοι γνωρίζουν μια άλλη πλευρά του Πουλόπουλου: Κάπου εκεί στη δεκαετία του 70 (στη μεταπολίτευση, εννοείται), ο Πουλόπουλος τραγούδησε τον "Εμιλιάνο Ζαπάτα" του Πάμπλο Νερούδα

Μια μικρή διόρθωση: Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1971, όχι μετά τη μεταπολίτευση. Την εποχή εκείνη είχε χαλαρώσει κάααπως η λογοκρισία οπότε καλοί συνθέτες μπόρεσαν να κυκλοφορήσουν δίσκους με στίχους που δεν θα περνούσαν πριν. Βέβαια αν και ακούγονταν στις εκπομπές των εταιρειών (τις οποίες παρακολουθούσαμε με θρησκευτική ευλάβεια) δεν ακούγονταν έξω από αυτές ή στην τηλεόραση. Ο Πουλόπουλος, στη LYRA τότε, τραγουδούσε ό,τι  τον έβαζε να πει ο Πατσιφάς, γι' αυτό και ερμήνευσε τρία από τα σημαντικότερα έργα εκείνης της εποχής (άλλο αν δεν είναι γνωστά τώρα). Αρχή έγινε με τα 12 τραγούδια του Λόρκα (Γλέζος, 1969) τα οποία δεν είχαν πολιτικό περιεχόμενο, μετά ήρθε ο Εμιλιάνο Ζαπάτα που είχε και παραείχε, αλλά άσχετο με Ελλάδα (ο δίσκος αυτός δεν είχε την επιτυχία του προηγούμενου), και τέλος τα 11 λαϊκά τραγούδια του Γιάννη Ρίτσου (Μαμαγκάκης, 1972) που ήταν και το σημαντικότερο έργο από τα τρία και φυσικά το πιο παρακινδυνευμένο πολιτικά λόγω Ρίτσου. Ενδιαφέρον είναι ότι ο Μαμαγκάκης είχε συμμετοχή σε όλα - ήταν ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας και στα δύο του Γλέζου.

Φοβάμαι ότι πολλοί θα διαφωνήσουν με την εκτίμησή μου (ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί) αλλά για μένα οι 3 αυτοί δίσκοι και ο Δρόμος είναι οι καλύτερες στιγμές του Πουλόπουλου, και τίποτε από αυτά που έβγαλε μετά δεν τα πλησιάζει, ας είχαν μεγάλη εμπορική επιτυχία

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
20 hours ago, elephadas said:

Μια μικρή διόρθωση: Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1971, όχι μετά τη μεταπολίτευση. Την εποχή εκείνη είχε χαλαρώσει κάααπως η λογοκρισία οπότε καλοί συνθέτες μπόρεσαν να κυκλοφορήσουν δίσκους με στίχους που δεν θα περνούσαν πριν. Βέβαια αν και ακούγονταν στις εκπομπές των εταιρειών (τις οποίες παρακολουθούσαμε με θρησκευτική ευλάβεια) δεν ακούγονταν έξω από αυτές ή στην τηλεόραση. Ο Πουλόπουλος, στη LYRA τότε, τραγουδούσε ό,τι  τον έβαζε να πει ο Πατσιφάς, γι' αυτό και ερμήνευσε τρία από τα σημαντικότερα έργα εκείνης της εποχής (άλλο αν δεν είναι γνωστά τώρα). Αρχή έγινε με τα 12 τραγούδια του Λόρκα (Γλέζος, 1969) τα οποία δεν είχαν πολιτικό περιεχόμενο, μετά ήρθε ο Εμιλιάνο Ζαπάτα που είχε και παραείχε, αλλά άσχετο με Ελλάδα (ο δίσκος αυτός δεν είχε την επιτυχία του προηγούμενου), και τέλος τα 11 λαϊκά τραγούδια του Γιάννη Ρίτσου (Μαμαγκάκης, 1972) που ήταν και το σημαντικότερο έργο από τα τρία και φυσικά το πιο παρακινδυνευμένο πολιτικά λόγω Ρίτσου. Ενδιαφέρον είναι ότι ο Μαμαγκάκης είχε συμμετοχή σε όλα - ήταν ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας και στα δύο του Γλέζου.

Φοβάμαι ότι πολλοί θα διαφωνήσουν με την εκτίμησή μου (ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί) αλλά για μένα οι 3 αυτοί δίσκοι και ο Δρόμος είναι οι καλύτερες στιγμές του Πουλόπουλου, και τίποτε από αυτά που έβγαλε μετά δεν τα πλησιάζει, ας είχαν μεγάλη εμπορική επιτυχία

είχα την εντύπωση ότι ήταν γύρω στο 1975 (αν και δεν νομίζω ότι η δικτατορία του Παπαδόπουλου είχε χαλαρώσει τη λογοκρισία). Παίζει να επανεκδόθηκε τότε πάντως.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Οι ημερομηνίες είναι σίγουρες και ελεγμένες. Πολύ πιθανόν βεβαίως ο Ζαπάτα και τα τραγούδια του Ρϊτσου να επανεκδόθηκαν μετά τη μεταπολίτευση γιατί ταίριαζαν στο πνεύμα των ημερών εκείνων. Και η λογοκρισία είχε χαλαρώσει, όχι ακόμη το 1969 αλλά χαλάρωνε (λίγο και σιγά-σιγά) όσο περνούσαν τα χρονια, μέχρι το 1973 οπότε ξαναέγινε πολύ αυστηρή επί Ιωαννίδη. Θα μπορούσα να επεκταθώ αλλά είναι εκτός θέματος.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...