Jump to content
Sign in to follow this  
don dokken

Ρετρό σεισμοί ...μπρρρ!

Recommended Posts

Στο σεισμο του '81 που λετε ημουν 8 χρονων και θυμαμαι που εμεις ειχαμε πεσει για υπνο(γενικη κατακλισης 10 η ωρα παρακαλω για τους μικρους).Καποια στιγμη οπως κοιμομουν ακουω ενα μεγαλο βουητο οπου και ξυπναω περιεργος να δω ποιος ... περνουσε τετοια ωρα με το φορτηγο απο ενα μικρο στενακι σαν αυτο που εμενα!!Ομως πριν προλαβω να ολοκληρωσω την σκεψη μου αρχιζει ενα μεγαλο τρανταγμα κι υστερα το κουνημα!!!Εντωμεταξυ σβηνουν και τα φωταα:cry::cry::cry::cry::cry:και να οι αδελφες μου να ουρλιαζουν γιατι νομιζαν...οτι ηρθε ο μπαμπουλας..Η μαμα να προσπαθει να ερθει στο δωματιο ο μπαμπας να προσπαθει να κρατησει την μαμα,η γιαγια να σταυροκοπιεται στον καναπε,τα κλασσικα ξερετε!!!:P:PΤελος παντων αφου τελειωσε καποια στιγμη ο μαγκουφης ο εγκελαδος κατεβηκαμε αρον αρον κατω στον δρομο χειμωνιατικα μαζι με ολο ..τον μαχαλα!!!Καποια στιγμη ερχεται φλασια στον πατερα μου,οτι αμα γινει μετασεισμος και πεσουν τα κτηρια θα μας πλακωσουν μιας και ο δρομος ειναι πολυ μικρος και στενος(Αθανατοι αμπελοκηποι)!!Ετσι μας φορτωνει ολους στο αμαξι και πηγαινουμε στην θεια μου την Ποπη που εμενε σε μονοκατοικια στα Βριλλησια για να μεινουμε με τα σχετικα μεζεδακια,ουζακι και τα λοιπα!!!

 

ΝΟ1 ΑΤΡΑΞΙΟΝ ΤΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ:Τα αυτοκινητακια απο την βιβλιοθηκη να πεφτουν στο κεφαλι μου κατα την διαρκεια του σεισμου

 

ΝΟ2 ΑΤΡΑΞΙΟΝ ΤΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ:Μετασεισμος στις 4 το ξημερωμα ενω κοιμαμαστε τα παιδια,κι οι μαμα με την θεια και την γιαγια να πεταγονται εξω εντρομες φωναζωντα...ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑΑΑ

 

 

 

Στο σεισμο του 1999 ειχε γεννηθει το πρωτο μου παιδι και πηγαιναμε για το δευτερο!!Η γυναικα στην δουλεια(3 μηνων εγκυος) κι εγω να καθομαι με τον κολλητο-κουμπαρο μου στην κουζινα να τηγανισω κεφτεδακια!!Το παιδι στο υπνοδωματιο να κοιμαται αλλαγμενο και ταισμενο του καλου καιρου!!Καποια στιγμη ακουω ενα βουητο και γυρναω και λεω στον κολλητο-κουμπαρο:Μπρε ... τι καν..και εκει κοβεται η κουβεντα μου απο το τρανταγμα του σεισμου!!Ο κολλητος μου να προσπαθει να συγκρατησει τα ντουλαπια που ανοιγαν και εριχναν τα σωθικα τους κι εγω να παω μεσα στο δωματιο να παρω το παιδι...Ενα βημα να κανω,4 πισω να με πηγαινει!!Καποια στιγμη σταματαει το πολυ το κουνημα και καταφερνω να παω να παρω το παιδι οπως οπως!!Στις σκαλες μας βρισκει ο μετασεισμος και εγω να κατεβαινω 10-10 τα σκαλια!!

 

ΝΟ1 ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΤΡΑΞΙΟΝ:Μολις καταφερνουμε να βγουμε εξω στην αυλη εγω δινω το παιδι σε εναν γειτονα και σωριαζομαι φαρδυς πλατυς στο τσιμεντο!!

Edited by D@redevil
κοσμητικά
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λοιπόν τον σεισμό του ΄81 τον θυμαμαι,σχετικά καλα γιατι ήμουν 14...Φυσικά, Φως του Αυγερινού και να τρέχουμε πανικόβλητοι εξω,ενω εμένα με άρπαξε ένας γείτονας,επάνω στον πανικό του,για να μεσ σώσει...Ουτε έβλεπε άν ήμουν το παιδί του η άλλο ! Φυσικά κανά 2 μέρες στο αμάξι...

 

Ομως αυτό που επίσης μου έχει μείνει ,είναι η περιγραφή μιας κοπέλας που ήμουν ερωτευμένος,μετα στο φροντιστήριο, ότι καθόταν σταυροπόδι με τις πυτζάμες επάνω σε ένα σκαμπό και έπεσε...

Τότε εγώ ,θυμάμαι έλεγα μέσα μου,αχ νάμουν εκεί να πέσει πάνω μου :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Λοιπόν τον σεισμό του ΄81 τον θυμαμαι,σχετικά καλα γιατι ήμουν 14...Φυσικά, Φως του Αυγερινού και να τρέχουμε πανικόβλητοι εξω,ενω εμένα με άρπαξε ένας γείτονας,επάνω στον πανικό του,για να μεσ σώσει...Ουτε έβλεπε άν ήμουν το παιδί του η άλλο ! Φυσικά κανά 2 μέρες στο αμάξι...

 

Ομως αυτό που επίσης μου έχει μείνει ,είναι η περιγραφή μιας κοπέλας που ήμουν ερωτευμένος,μετα στο φροντιστήριο, ότι καθόταν σταυροπόδι με τις πυτζάμες επάνω σε ένα σκαμπό και έπεσε...

Τότε εγώ ,θυμάμαι έλεγα μέσα μου,αχ νάμουν εκεί να πέσει πάνω μου :)

 

με τις πυζαμες η χωρις;

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Στο σεισμό του 1981 ήμουν στη Γερμανία για σπουδές, μόλις όμως είδα το συμβάν στην τηλεόραση (έκτακτη είδηση) βγήκα αμέσως μέσα στην παγωνιά του Νοεμβρίου να πάρω τηλέφωνο από θάλαμο τους δικούς μου στην Αθήνα. Παρά τις ατέλειωτες προσπάθειες δεν έβγαινε Ελλάδα με τίποτε. Έφαγα πολύ κρύο για ώρες εκείνο το βράδυ, χωρίς να καταφέρω τελικά να επικοινωνήσω. Δεν κοιμήθηκα καθόλου, το πρωί τα κατάφερα και ησύχασα μαθαίνοντας ότι όλοι ήταν καλά....

 

Το σεισμό του 1999 τον έζησα όμως για τα καλά. Είχα μόλις φύγει από τη δουλειά μου για να πάω στο αεροδρόμιο (του Ελληνικού) να παραλάβω τη σύζυγο, όταν με έπιασε φανάρι στην Λ. Αλεξάνδρας στο γήπεδο του Παναθηναικού. Βλέπω ξαφνικά χιλιάδες (κυριολεκτικά) πουλιά να πετάνε στον ουρανό και δευτερόλεπτα μετά νοιώθω ένα τράνταγμα στο αυτοκίνητο. Βοή δεν άκουσα, ίσως γιατί δούλευε η μηχανή, ίσως γιατί έπαιζε το κασσετόφωνο. Με κτύπησε ο απο πίσω σκέφτηκα και κοίταξα στον καθρέπτη, αλλά ο άνθρωπος ήταν κανονικά με αρκετή απόσταση πίσω. Το κούνημα συνεχίσθηκε, κοιτάω αριστερά και βλέπω το διπλανό αυτοκίνητο να κουνιέται δυνατά και τον οδηγό του να με κοιτάζει πανιασμένος, ενώ κουνούσε το χέρι του. Όλα αυτά σε δευτερόλεπτα. Σεισμός! η επόμενη σκέψη και συνέχισα να κοιτάω γύρω γύρω, όλα τα αυτοκίνητα κουνιώταν, τα δε πουλιά πέταγαν γύρω-γύρω. Οι άνθρωποι στο πεζοδρόμιο παραπατούσαν. Κράτησε πολύ, έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον και άρχισαν οι μαύρες σκέψεις για τα μικρά παιδιά που ήταν σπίτι (ευτυχώς καλή κατασκευή) με συγγενή. Τα φανάρια φυσικά σταμάτησαν να λειτουργούν, έγινε ένα απίστευτο κονφούζιο, δεν εκινείτο τίποτε!!!! Πάνω από 3 ώρες έκανα να φθάσω στο αεροδρόμιο και 2 ώρες να γυρίσουμε σπίτι. Δεν ξεχνιέται αυτή η εμπειρία..... Την πέρασα εκ του ασφαλούς, οι συνάδελφοι όμως στο γραφείο τρομοκρατήθηκαν, έπεσαν σοβάδες και ένας τοίχος άνοιξε και έπεσαν και τούβλα....... Σε ένα πάντως πράγμα είμαι από τότε πεπεισμένος: τα ζώα/πτηνά αντιλαμβάνονται το σεισμό πολύ πριν γίνει αισθητός από ανθρώπους.......

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 9/9/2009 at 4:04 ΜΜ, Arachne said:

Στο σεισμό του '81,τον Φλεβάρη,είμασταν οικογενειακώς στο πατρικό μου σπίτι,κάπου κοντά στη Θήβα.

Κρύο αρκετό,και όλη η οικογένεια,μαζί με παππουδες,γιαγιάδες και κανα δυο γειτόνισσες, μαζεμένη στο καθιστικό,δίπλα στο τζάκι,βλέποντας Λουκή και την παρέα του. ;)

 

Μόνο εγώ βρίσκομαι στο δωμάτιό μου -στην άλλη άκρη του σπιτιού- κάνοντας την κοιμισμένη. Συνήθως περίμενα να μεινω μόνη για να κάνω διάφορες αταξίες.

Ο σεισμός με βρήκε να χοροπηδάω με λύσσα επάνω στο κρεβάτι μου,προσπαθώντας να φτάσω το ταβάνι (αν το κατάφερνα,λέει,το ταβάνι θα γινόταν ουρανός και 'γω θα πετούσα. Άλλο θέμα αυτό,όμως..). Άρχισα λοιπόν να χάνω το κρεβάτι κάτω από τα πόδια μου,αφού έβλεπα το κρεβάτι να κινείται κανονικά και εγώ δυσκολευόμουν να πατήσω σωστά,με αποτέλεσμα να χτυπήσω στο πλαϊνό ξύλο του κρεβατιού,αυτό να βγει από τους μεντεσέδες και εγώ μαζί με όλες τις σανίδες,να βρεθώ στο πάτωμα,ουρλιάζοντας από τον πόνο,αλλά και από την τρομάρα μου,μιας και ο σεισμός ξεπερνούσε κατά πολύ την όποια φανταστική πραγματικότητα και αν έφτιαχνα.

 

Θυμάμαι πως είχε μεγάλη διάρκεια..

 

Θυμάμαι τον παππού μου,να τρέχει προς το δωμάτιό μου και να φωνάζει "το παιδί,το παιδί"..

 

Θυμάμαι την ανακούφιση όλων,όταν είδαν πως είμαι ζωντανή,παρ'όλα τα αίματα στα πόδια μου και παρ'όλο το σπασμένο μου κρεβάτι. Ποτέ δεν τους είπα την αλήθεια..ακόμη νομίζουν πως το έκανε ο σεισμός! :diablotin:

 

Θυμάμαι που βγήκαμε τρέχοντας από το σπίτι..

 

Θυμάμαι που ο αδελφός μου ήταν 4 μηνών και η μαμά μου τον έβαλε κάτω από το παλτό της για να τον προφυλάξει..

 

Θυμάμαι με τη δύναμη με έσφιγγε πάνω του ο πατέρας μου..

 

Θυμάμαι που ο δεύτερος σεισμός,λίγα λεπτά μετά,γκρέμισε το μισό μας σπίτι..

 

Θυμάμαι τις γυναίκες να κλαίνε,και τους άντρες να στέκονται σκεφτικοί..

 

Θυμάμαι τις σκηνές..

 

Θυμάμαι πως το σχολείο του χωριού,λειτούργησε κανονικά ακόμη και το Σάββατο..

 

Θυμάμαι πως,από τότε φοβάμαι τους σεισμούς..

Δεν είχα μάθει ποτέ μέχρι τώρα ότι η Θήβα βίωσε αυτόν τον σεισμό όπως η Αθήνα...  Εγώ πάντως, από τότε δεν φοβάμαι τους σεισμούς. Ήταν τόσοι οι μετασεισμοί, που συνήθισα.

 

On 9/9/2009 at 7:33 ΜΜ, ΧΡΙΣΤΙΝΑ said:

Αυτό που θυμάμαι απο τον σεισμό του '81, είναι τις 50 ενέσεις που αναγκάστηκα να κάνω, αφού λόγω ρωγμών στα θεμέλια της πολυκατοικίας, για αρκετές μέρες την βγάζαμε στο πάρκο και έπαθα πνευμονία. :(:(

Κατα ένα πολύ περίεργο τρόπο, τους σεισμούς, δεν τους φοβήθηκα ποτέ. ΄

Ειδικά στο σεισμό της Πάρνηθας, παρόλο που με βρήκε στον 7ο όροφο πολυκαταστήματος,ήμουν ένα απο τα τρια άτομα, που φροντίσαμε να κατέβουν οι πελάτες χωρίς πανικό, απο τις σκάλες. Όταν πήγα σπίτι, προσπάθησαν να με πείσουν οτι το βράδυ, θα ήταν επικίνδυνο να κοιμηθούμε σπίτι και πως θα έπρεπε να περάσουμε την νύχτα μας έξω (το σπίτι δεν είχε πάθει καμία ζημιά ). Δεν τα κατάφεραν. Κοιμήθηκα στο ωραιότατο κρεββατάκι μου ( οι υπόλοιποι, την έβαλαν στο σαλόνι όλο το βράδυ )

Την άλλη μέρα, όταν τους έλεγα <<τι;;;; έκανε μετασεισμούς όλο το βράδυ;;;; >> , με περνουσαν για τρελή (φυσικό να μην καταλάβω τίποτα ,έτσι που αλαφροκοιμάμαι....... ).

Αυτά τα πάρκα.. το μόνο που δεν μπορώ να θυμηθώ είναι πόσον καιρό μείναμε εκεί έξω. Μία βδομάδα; Δύο; Πάντως, δεν θυμάμαι να είχε ιδιαίτερο κρύο.

 

On 10/9/2009 at 10:54 ΠΜ, sunset89 said:

Το 99 η τύχη με είχε χτυπήσει κατακούτελα και κέρδισα ταξίδι στη Μονεμβασιά με γνωστό συνδρομητικό κανάλι, όπου γυρίζαμε παιδική ταινία. Ήτανε η δεύτερη μέρα το μεσημέρι όταν τρώγαμε όλοι μαζί και ακούσαμε για τον σεισμό στην Αθήνα. Εκεί κάτω χαμπάάρι δεν πήραμε. Αρχίσαμε τα τηλέφωνα σε γνωστούς και φίλους και μαθαίναμε για τα άσχημα της Αθήνας. Καθώς γυρίζαμε και μπαίναμε στην πόλη, φαίνονταν τα πρώτα ερείπια - ένα θέαμα εξαιρετικά δυσάρεστο.

Το 81 πάλι τυχερή ήμουν προσωπικά, καθώς γεννήθηκα 8 χρόνια αργότερα, αλλά έχω να πω ότι η οικογένειά μου πρέπει να τανε από τις λίγες που δεν έβλεπε το Λουκή αλλά τη Δυναστεία (αν δεν απατώμαι).

Μνήμες σα σόι όμως, έχουμε και απ' το ΄53 όταν ισοπεδώθηκε όλη η Ζάκυνθος (είμαστε από κει) και τέτοια βιώματα τρομακτικά περνάνε διηγώντας τα από γενιά σε γενιά (η δεκαετία 50 δεν είναι ρετρό, είναι αρχαιολογική, αλλά το περιστατικό ταιριάζει με το θέμα)..

Τέτοια πάντως είναι να μη σου τύχουν!

Το ποια εκπομπή έπαιζε λίγο πριν τον σεισμό, αποτελεί αντικείμενο προς διερεύνηση, καθότι ο καθένας θυμάται άλλα πράγματα, ακόμα κι εγώ.

Πάντως, από πρόγραμμα της εποχής, στην ΕΡΤ, λίγο πριν τις 23:00, έπαιζε το Φως του Αυγερινού και στις 23:10 το Ντάλλας, ενώ στην ΥΕΝΕΔ είχε κάποια ταινία.

3 Μαρτίου 1981.jpg

 

On 3/12/2009 at 7:09 ΜΜ, Maverick said:

Σκέφτομαι και γράφω

Για το σεισμό του Φλεβάρη του ʼ81 στις Αλκυονίδες

 

Ήταν βράδυ…

Όσο και να προσπάθησα να το αναβάλλω, έφτασε τελικά η ώρα που θα διάβαζα τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Ιστορία της Β΄ Γυμνασίου. Με την πλάτη στραμμένη στην τηλεόραση και ακουμπώντας στην τραπεζαρία είχα ανοίξει το μισητό βιβλίο και ονειρευόμουν ένα ρωμαϊκό όργιο ανάμεσα στις παραγράφους.

Η μαμά ήταν ξαπλωμένη στον καναπέ – κρεβάτι μου βλέποντας τον Λουκή στην τηλεόραση και η αδερφή μου στρωματσάδα (δεν της είχαν αγοράσει ακόμα την πολυθρόνα κρεβάτι της) στα πόδια του καναπέ είχε μισογλαρώσει. Ο μπαμπάς ήταν άρρωστος και είχε αποσυρθεί στο δωμάτιό του.

Ξάφνου, ο πολυέλαιος πάνω από το κεφάλι μου άρχισε να κουνιέται βγάζοντας τον χαρακτηριστικό ήχο που έγινε το μουσικό χαλί των εφιαλτών μου… Κρακ – κρακ τα μεταλλικά στεφάνια και γκλιν – γκλιν τα κρυσταλλάκια… Τα μπιμπελό που στέκονταν ψηλά πήραν τον κάτω δρόμο και τα φώτα έσβησαν!!!

Και μετά… πανικός. Η μαμά πετάχτηκε όρθια και πάτησε την αδερφή μου. Η αδερφή μου έκλαιγε (ίσως επειδή τσαλαπατήθηκε και λίγο) και κρατούσε αγκαλιά τη μαμά μου και τη ρωτούσε: τώρα θα πεθάνουμε;;; Εγώ έψαχνα να βρω τον μπαμπά μου που κοιμόταν μέσα αλλά καθώς άνοιγα την πόρτα του υπνοδωματίου του, άνοιγε και η πόρτα με το μαγνητάκι από το εικονοστάσι και άδειασαν όλες οι εικόνες στο κεφάλι μου. Ο πονηρός μπαμπάς είχε ήδη φορέσει τα ρούχα του ενώ οι πόρτες από την ξύλινη ντουλάπα ανοιγόκλειναν σα δαιμονισμένες από μόνες τους…

Γρήγορα όλοι κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο παίρνοντας απʼ το πορτ – μαντώ τα μπουφάν και τα παπούτσια μας. Έβγαλα με μια κίνηση από το ντουλάπι που έκρυβε η μαμά για να μην τα βρίσκω τα σπίρτα και τα κεριά, τα άναψα και βγήκαμε έξω στο διάδρομο της πολυκατοικίας… Όπως και οι ένοικοι των 42 υπόλοιπων διαμερισμάτων… Πατείς με πατώ σε, με φωνές και κλάματα στρίψαμε, κατεβήκαμε, στρίψαμε, κατεβήκαμε και βγήκαμε έξω…

Πωπω ντροπή!!! Ήμουν με τις πιτζάμες… Ήταν και οι γείτονες και οι συμμαθητές μου, αλλά ευτυχώς είχαν όλοι τα ίδια χάλια… Καθίσαμε λίγη ώρα εκεί κάτω και ύστερα ο ατρόμητος πατέρας μου, ανέβηκε και μας έφερε τα ρούχα μας (ξέχασε το σουτιέν μου γμτ…). Τώρα έπρεπε να δούμε αν ήταν καλά και οι λοιποί μας συγγενείς, οι θείοι μου, τα ξαδέρφια μου, η γιαγιά μου. Πώς τα καταφέραμε και συναντηθήκαμε χωρίς κινητά;

Όλο το βράδυ 8 γυναικόπαιδα τη βγάλαμε στο Opelcadett του θείου μου του Μιχάλη δίπλα στο παρκάκι του cineTropical… Εκεί κουνιόμασταν και ξανακουνιόμασταν με τους μετασεισμούς. Άλλοι είχαν ανάψει φωτιές μέσα στο πάρκο και κάθονταν γύρω τους. Άλλοι έστησαν σκηνές. Ο θείος μου ο Γιώργος το πρωί έφτιαξε μια νάιλον κατασκευή στο σιδεράδικό του στην Αμφιθέας και μαζεύτηκαν όλα τα γυναικόπαιδα εκεί… Εγώ μόνο το πρώτο βράδυ άντεξα της κακουχίες του camping. Από την επομένη κοιμόμουν με τη γιαγιά μου που δε φοβόταν τίποτα, γιατί δεν πρόκειται να πάθαινε τίποτα αν δεν είχε έρθει η ώρα της και αν είχε έρθει η ώρα της δεν πρόκειται να γλύτωνε πουθενά…

Ευτυχώς τα σπίτια μας έπαθαν μόνο λίγες ρωγμές, τα σχολεία έκλεισαν για λίγες μέρες, και εμείς τη γλυτώσαμε σχετικά φτηνά…

Μέχρι τον επόμενο μεγάλο σεισμό το Σεπτέμβρη του ʼ99 όταν ήχησαν ξανά τα κρυσταλλάκια του πολυελαίου της μαμάς, που κατάλαβα ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι…

Δύο πράγματα: το μαγνητάκι της πόρτας του δωματίου (εμάς ήταν διπλή-συρόμενη) και το Cine Tropical.

Πρέπει να μου πεις πού ήταν αυτός ο κινηματογράφος!

Είχα πάει σε πάρα πολλούς, αλλά ελάχιστες οι αναμνήσεις των κτηρίων. Κρίμα που δεν έβγαιναν αρκετές φωτογραφίες τότε...

 

On 5/12/2009 at 12:37 ΠΜ, Spartan_X said:

το 1981 το θυμάμαι αμυδρά, καθώς ήμουν μόλις 6 ετών... Θυμάμαι πάντως τη διαμονή μας σε σκηνή μαζί με πολύ άλλο κόσμο σε μια αλάνα εδώ στη Καλλιθέα η οποία δε υπάρχει πλέων ( έχει γίνει σχολείο ), και θυμάμαι να καθόμαστε όλοι μαζί οικογενειακώς γύρω απο μία φωτία ( στη ίδια άλανα μάλλον ), ίσως και το ίδιο βράδυ του σεισμού.

 

Το γεγονος το ίδιο δεν μπορώ να πώ πως το θυμάμαι πάντως. Ισως να ήταν τόσο τρομακτική εμπειρία ωστε ο εγκέφαλος μου το έσβησε απο τη μνήμη μου. Ειλικρινά πάντως, αν και ξέρω οτι ουτε κοιμόμουν, ούτε ήμουν σε τόσο μικρη ηλικία ώστε να μη καταλαβαίνω τι γίνεται, δε θυμάμαι το συμβάν καθόλου.

 

Το σεισμό του 1999, τη ώρα του σεισμόυ, ... ήμουν στη στάση του λεοφωρείου και περίμενα το τρόλλευ. Ισως λόγω του θόρυβου των αυτοκινητών στη λεοφώρο Θησέως οπου ήμουν, δεν το κατάλαβα αμέσως τι γινόταν, μέχρι που το ένιωσα ο ίδιος και είδα απο πάνω μου τη σκεπή της στάσης να χορεύει! Αμέσως έφυγα στο πλάι της στάσης γιατι νόμιζα οτι θα έπεφτε πάνω μου, και έκατσα εκεί στη άκρη του πεζοδρόμιο κοιτόντας τις πολυκατοικίες γύρω να τραντάζονται στη κυριολεξία και να χτυπάνε μεταξύ τους... ειλικρινά μπορούσες να διακρίνεις τις πολυκατοικίες να χωρίζουν και να χτυπάνε μεταξύ τους, ρίχνοντας σοβάδες, ενώ ο κόσμος έτρεχε γύρω πανικόβλητος, συναγερμοί ούρλιαζαν, και ακουγοταν και αυτός ο απόκοσμος τρομερός ήχος του σεισμού... γενικά γινόταν ενας χαμός.... ήταν ένα απίστευτο θέαμα.

 

Αργότερα, αν και δε είχα εγώ κινητό ακόμα τότε, θυμάμαι πως γενικά τα δύκτια κινητής τηλεφωνίας εκλεισαν απο το υπερβολικό αριθμό τηλεφωνημάτων, και συντέλεσε και αυτό στο γενικό χαμό και πανικό εκείνης της μέρας.. Ευχομαι αυτό το θέμα με τα κινητά να έχει διορθωθεί και να μη ξαναγίνει σε παρόμοιο συμβάν στο μέλλον, καθώς τα κινητά είναι γενικά πολύ χρησιμές συσκεύες για περιπτώσεις όπως αυτές...

Έβλεπες τις πολυκατοικίες να χτυπάνε αναμεταξύ τους και κάνανε και κρότο σε κάθε χτύπημα;

Θυμάσαι αν ήταν σε επαφή ή αν είχαν κενό ανάμεσά τους;

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 5/11/2010 at 11:35 ΠΜ, teo214 said:

Την περίοδο 75-81 έχοντας πάρει μετάθεση ο πατέρας μου κατοικούσα στην Θεσσαλονίκη. Έτσι λοιπόν έζησα μια από της εφιαλτικότερες στιγμές της ζωής μου, τον Ιούνιο του 78, με τον μεγάλο σεισμό στην συμπρωτεύουσα.

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ, είχαμε πάει με τους γονείς μου σε μια ταβέρνα κοντά στο σπίτι μας και ο αδελφός μου που ήταν τότε 4 χρονών, γκρίνιαζε γιατί νύσταζε και έτσι αποφασίσαμε να φύγουμε, σχετικά νωρίς.

Στην διαδρομή για το σπίτι, ο πατέρας μου κοιτούσε επίμονα το φεγγάρι και έλεγε ότι έχει ένα παράξενο χρώμα σήμερα (εγώ ούτε που θυμάμαι το χρώμα του) και σε όλη την διαδρομή μιας και ήμασταν με τα πόδια, ακούγαμε τα διάφορα αδέσποτα σκυλιά να ουρλιάζουνε.

Με το που μπήκαμε στο σπίτι, ανοίξαμε την τηλεόραση γιατί είχε ποδόσφαιρο και ξαφνικά ακούστηκε μια βοή και άρχισε ο χορός των Ρίχτερ. Καθίσαμε κάτω από την κάσα της πόρτας και με το ζόρι κρατιόμασταν, γιατί το κούνημα μας πετούσε προς τον τοίχο του Χολ. Έπεφταν διάφορα μπιμπελό, τόσο από το σπίτι μας, όσο και από άλλα διαμερίσματα, συμπληρώνοντας την όλη φρίκη. Η τηλεόραση συνέχιζε να παίζει και ενώ ήταν σε απόσταση μόλις 2 μέτρων, φοβόμασταν να απλώσουμε το χέρι για να την κλείσουμε.

Λίγα λεπτά αργότερα και ενώ είχε σταματήσει ο σεισμός, κατεβήκαμε κάτω (ευτυχώς τότε ακόμα, υπήρχαν αλάνες στην Σταυρούπολη όπου μέναμε). Εκεί συναντήθηκα με τους φίλους μου και μου πέρασε ο φόβος μιας και αρχίσαμε να παίζουμε. Το παιχνίδι συνεχίστηκε λίγο αργότερα, μέσα στο γήπεδο που Παύλου Μελά όπου είχε ανοίξει για να διανυχτερεύσουμε. Οι γονείς μας είχαν στηθεί στα ραδιόφωνα για ενημέρωση, ενώ εμείς παίζαμε μπάλα σχεδόν όλη την νύχτα.

Η εμπειρία μου αυτή ήταν μια από τις χειρότερες, και κάθε φορά που ακούω για κάποιον σεισμό, ξυπνάνε μέσα μου οι αναμνήσεις από εκείνο το βράδυ.

Κρατάω το χρώμα του φεγγαριού, το χωλ και την τηλεόραση.

 

On 23/2/2011 at 10:19 ΜΜ, dim said:

Ηθελα να κανω ενα post για να υπενθυμισω την αυριανη δυσαρεστη επετειο αλλα με προλαβε ο stakovios.Θυμαμαι τον πανικο που επικρατησε εκεινη τη νυχτα αν και ημουν πολυ μικρος.Ολη η γειτονια εξω,αναψαμε φωτια γιατι εκανε αρκετο κρυο.Ο πατερας μου ειχε ενα φορτηγο εκεινη την περιοδο και τις πρωτες νυχτες τις περασαμε στην καροτσα!!!Ο παππους και η γιαγια μου εμεναν κανονικα σε 2 δωματια που υπηρχαν στην αυλη.Λογω του φοβου της μητερας μου, εμεις (γονεις και αδερφος μου) μειναμε για ακομα ενα μηνα περιπου σε σκηνη!!!!!!!Τρεις ηταν οι σκηνες που εγιναν σε διπλανο οικοπεδο.Μια η δικια μας και δυο εφτιαξαν γειτονες.Τη συγκεκριμενη κατασκευη την ειχε δει γειτονας στο σεισμο του 1978 στη Θεσσαλονικη.Ξυλινο δαπεδο,συρματοπλεγματα(τα οποια υπαρχουν ακομα στην ταρατσα) και ναιλον.Ενα βραδυ με βροχη και πολυ αερα παραλιγο να παρασυρθει και εδωσε πραγματικη μαχη ο πατερας μου για να μεινει στη θεση της.Η σκηνη διακρινεται σε μια παλια φωτο.Συντομα θα τη σκαναρω για να τη δειτε (ταιριαζει βεβαια και σε αλλο thread,θα καταλαβετε το γιατι μολις τη δειτε)

 

Βεβαια εζησα και το σεισμο του 1999...ακομα μια δυσαρεστη εμπειρια...

Περιμένουμε εναγωνίως το σκανάρισμα επί 7 συναπτά έτη...

 

On 24/2/2013 at 10:18 ΜΜ, angel_grig said:

Τον σεισμο του '81 τον θυμαμαι αρκετα καλα.Ημουν ξαπλωμενος (οπως ολοι) και αρχισαν να κουνιουνται τα παντα..το ρευμα κοπηκε και ολοι μπηκαμε κατω απο μια πορτα..κατεβηκαμε γρηγορα κατω και πηγαμε στο αυτοκινητο..Πρεπει να ειχαμε παρει μαζι την φορητη 3" τηλεοραση γιατι θυμαμαι και εγω αυτο που λεει ο Vagbith (τα δελτία ειδήσεων πάνω σε ντοκιμαντέρ του Κουστώ).Πηγαμε στη γιαγια μου και κοιμηθηκαμε εκει (αφου το σπιτι της ηταν μονοκατοικια..).Για το επομενο διαστημα φιλοξενουμασταν σε ενα μοναστηρι :D.

Το 99 ημουν τυχερος αφου ημουν στον δρομο...αισθανθηκα τον δρομο να κουνιεται αλλα αρχικα νομισα οτι περνουσε τραμ (μονο που τοτε δεν υπηρχε τραμ...) και μετα καταλαβα οτι γινοταν σεισμος..πηγα γρηγορα σπιτι οπου ολοι ηταν στον δρομο..πιστευω οτι ο σεισμος του 99 ηταν πολυ πιο τρομακτικος απο αυτον του 81...

Ήθελα να ήξερα πού βρήκατε φορητή τηλεόραση και μάλιστα 3" το 1981...

Κάτι απλησίαστες Watchman της Sony θυμάμαι, αλλά 3-4 χρόνια αργότερα και εκτός Ελλάδας.

 

On 19/2/2016 at 5:28 ΜΜ, Crimson Moonlight said:

Το σημείο που ήταν χτισμένη αυτή η πολικατοικία και τώρα βρίσκεται στην θέση της το Κέντρο Ιστορίας, θεωρείται καταραμένο. Στα Βυζαντινά χρόνια είχε γίνει μια μεγάλη σφαγή εκεί, και στα νεότερα χρόνια υπάρχουν μαρτυρίες για μεταφυσικά φαινόμενα, όπως αίμα να τρέχει στους τοίχους και παράξενες παρουσίες το βράδυ. Είναι πολλά για να τα γράψω τώρα, κοιτάξτε εδώ κι εδώ. Έχω διαβάσει κι άλλες μαρτυρίες ενοίκων της οικοδομής εκείνης και γύρω κατοίκων και είναι συγκλονιστικές, ακόμα και σήμερα ακούγονται διάφορα. Υπάρχει η λαϊκή αντίληψη ότι δεν έφταιγαν ούτε οι κολώνες ούτε κατι στην κατασκευή που γκρεμίστηκε η πολυκατοικία, αλλά την έριξαν τα...φαντάσματα παίρνοντας όσους περισσότερους μπορούσαν μαζί τους. Καί για το Κέντρο Ιστορίας συνεχίζουν να λέγονται διάφορα ότι συμβαίνουν τη νύχτα. Κι όσο σκέφτομαι οτι εκεί έπαιζα μικρή...

 

Επίσης, γι'αυτόν το σεισμό μου είχε πεί ένας καθηγητής μου ότι είχε ανοίξει μία χαράδρα στις λίμνες (εικάζεται ότι από τοτε και μετά ξεράθηκε η Κορώνεια) και είχε έρθει ένας Τούρκος σεισμολόγος που όταν είδε τη χαράδρα είπε "ο Άγιος Δημήτριος έσωσε την πόλη" γιατί άν δεν είχε απορροφηθεί μεγάλο μέρος του σεισμού έτσι θα είχαμε πολύ περισσότερες ζημιές και θα θρηνούσαμε πολύ περισσότερα θύματα.

 

Ενδιαφέρον μήνυμα...

 

On 17/11/2016 at 10:25 ΜΜ, Eagle 1 said:

Στο σεισμό του 1981 ήμουν στη Γερμανία για σπουδές, μόλις όμως είδα το συμβάν στην τηλεόραση (έκτακτη είδηση) βγήκα αμέσως μέσα στην παγωνιά του Νοεμβρίου να πάρω τηλέφωνο από θάλαμο τους δικούς μου στην Αθήνα. Παρά τις ατέλειωτες προσπάθειες δεν έβγαινε Ελλάδα με τίποτε. Έφαγα πολύ κρύο για ώρες εκείνο το βράδυ, χωρίς να καταφέρω τελικά να επικοινωνήσω. Δεν κοιμήθηκα καθόλου, το πρωί τα κατάφερα και ησύχασα μαθαίνοντας ότι όλοι ήταν καλά....

 

Το σεισμό του 1999 τον έζησα όμως για τα καλά. Είχα μόλις φύγει από τη δουλειά μου για να πάω στο αεροδρόμιο (του Ελληνικού) να παραλάβω τη σύζυγο, όταν με έπιασε φανάρι στην Λ. Αλεξάνδρας στο γήπεδο του Παναθηναικού. Βλέπω ξαφνικά χιλιάδες (κυριολεκτικά) πουλιά να πετάνε στον ουρανό και δευτερόλεπτα μετά νοιώθω ένα τράνταγμα στο αυτοκίνητο. Βοή δεν άκουσα, ίσως γιατί δούλευε η μηχανή, ίσως γιατί έπαιζε το κασσετόφωνο. Με κτύπησε ο απο πίσω σκέφτηκα και κοίταξα στον καθρέπτη, αλλά ο άνθρωπος ήταν κανονικά με αρκετή απόσταση πίσω. Το κούνημα συνεχίσθηκε, κοιτάω αριστερά και βλέπω το διπλανό αυτοκίνητο να κουνιέται δυνατά και τον οδηγό του να με κοιτάζει πανιασμένος, ενώ κουνούσε το χέρι του. Όλα αυτά σε δευτερόλεπτα. Σεισμός! η επόμενη σκέψη και συνέχισα να κοιτάω γύρω γύρω, όλα τα αυτοκίνητα κουνιώταν, τα δε πουλιά πέταγαν γύρω-γύρω. Οι άνθρωποι στο πεζοδρόμιο παραπατούσαν. Κράτησε πολύ, έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον και άρχισαν οι μαύρες σκέψεις για τα μικρά παιδιά που ήταν σπίτι (ευτυχώς καλή κατασκευή) με συγγενή. Τα φανάρια φυσικά σταμάτησαν να λειτουργούν, έγινε ένα απίστευτο κονφούζιο, δεν εκινείτο τίποτε!!!! Πάνω από 3 ώρες έκανα να φθάσω στο αεροδρόμιο και 2 ώρες να γυρίσουμε σπίτι. Δεν ξεχνιέται αυτή η εμπειρία..... Την πέρασα εκ του ασφαλούς, οι συνάδελφοι όμως στο γραφείο τρομοκρατήθηκαν, έπεσαν σοβάδες και ένας τοίχος άνοιξε και έπεσαν και τούβλα....... Σε ένα πάντως πράγμα είμαι από τότε πεπεισμένος: τα ζώα/πτηνά αντιλαμβάνονται το σεισμό πολύ πριν γίνει αισθητός από ανθρώπους.......

Ζώα/πτηνά: βιολογικοί αισθητήρες πρόδρομων φαινομένων. Το έχουν και μερικοί άνθρωποι.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Απο ρετρο σεισμους απιστευτος ηταν ο σεισμος το 1995 στο Kobe της ιαπωνιας.Αλλου γραφουν 6,9 και αλλου 7,3 ριχτερ...20 χιλιομετρα ηταν το επικεντρο απο την πολη.
Αν ο σεισμος που ειχε γινει το 2011 με 8,9 ριχτερ ειχε την ιδια αποσταση πχ 20 χιλιομετρα απ το tokyo πιστευω θα ειχε ισοπεδωθει εντελως το tokyo.Ουτε τα δεντρα δεν θα ειχαν μεινει ορθια.

Και η ενταση του σεισμου 6,9 - 7,3 ?? στο kobe που κρατησε πολυ λιγα δευτερολεπτα

 

 

Οριακα προλαβε και σταματησε το λεωφορειο.

earthqake.jpg.fb74ddbb54fb3c6efc79afeafe3740df.jpg

Edited by milntov
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το ρετρο ειναι παντα στη μοδα χαχαχαχα

 

5.1

Share this post


Link to post
Share on other sites
2 hours ago, Wally said:

Το ρετρο ειναι παντα στη μοδα χαχαχαχα

 

5.1

Οι σεισμοι δεν ειναι ποτέ ρετρό!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Καλά οι σεισμοί δεν είναι ρετρό, αλλά το πώς τους αντιμερωπίσαμε κάθε περιόδο είναι. Αλλιώς θυμόμαστε τον σεισμό του 81, αλλίως του 99 αλλίως του 2019 (Ας κρατήσουμε το διάστημα της εικοσαετίας που ένας σεισμός πάνω από 5 βαθμούς της κλίμακας ρίχτερ κουνάει την Αθήνα, εγώ τον περίμενα πέρσι να πω την αλήθεια). Και από θέμα φυσικής ηλικίας, αλλά και από το ανέβασμα του μορφωτικού επιπέδου των ανθρώπων. Συνεπώς το θέμα "ρετρό σεισμοί", θα μπορουσε καλύτερα να γραφτεί "σεισμορετροκαταστάσεις" (με λίγο χιούμορ). BTW ας είμαστε λίγο προσεκτικοί μέχρι την Κυριακή το μεσημέρι.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...